Mooi verhaal, mooi verteld.

Een verslag van een liefdesrelatie verpakt als pseudo-literair kortverhaal dat goed wegleest. Het verlangen van de opgroeiende dochter die haar liefde voor haar vader ontdekt en die niet kan, noch wil ontkennen. Een vader die gebukt gaat onder het oude riedeltje van schuld en boete. Een gemeenschap die zich niet schaamt om haar vooroordelen, maar zelf niets afweet van wat liefde is of kan zijn. Wanneer ze beiden toegeven aan hun liefde voor elkaar, komt er rust en diep geluk. Liefde is niet louter lust, maar uit liefde kan lust ontstaan en niemand kan daar over oordelen, behalve deze twee mensen. Dat ze nog lang en gelukkig mogen leven en elkaar gelukkig mogen maken.

Nu heeft Karin de smaak helemaal te pakken. Ze leert in snel tempo bij en is voor alles in. Ze heeft het dan ook niet van vreemden - met zo'n mama en zo'n tante zit het gewoon in het bloed. Dat ze Hans gewoon als (mede)minnaar accepteert is geweldig.

Ja, die Sandra kan er wat van op haar leeftijd. Met zo'n meid kan Hansje zich echt aan alles verwachten.

OMG!

Prima gedaan, Maandrager. De reeks wordt met deze nieuwe episode nog beter dan ze al was. De scènes met Sandra en Hans; met Karin, tante, oom en Cedrick en tot slot de onverwachte, maar veelbelovende slotscène op school... Gaan de jongens hun liefjes uitwisselen en staan de meisjes daar voor open? De toekomst zal het ons leren...

Ongelooflijk hoe deze jonge mensen zo vanzelfsprekend intiem met elkaar omgaan. Voor Sandra is er echter een zeer groot verschil tussen seks en liefde. Haar liefde voor Hans kan ze echt uiten, terwijl seks met anderen iets puur lichamelijks is. Ook het idee 'weggegeven te worden' door je eigen lief aan een van zijn vrienden is voor Karin een intense ervaring waar ze echt van kan genieten.

Dat het bij Sandra zo spontaan opkomt dat er een verschil is tussen 'seks hebben' en 'de liefde bedrijven' bij 69 vind ik heel fijn. Naast lang en nat tongzoenen vind ik het wederzijds likken en zuigen ook een van de intiemste momenten bij het liefdesspel. Als voorspel tot de daad eigenlijk niet te evenaren.

Nu pas tijd gehad om dit tweede deel te lezen en weer ben ik ondersteboven van het gemak waarmee je schrijft. Ik begrijp de reactie van G. Tonner wel (ik ben het meestal helemaal eens met zijn opmerkingen), maar dit is natuurlijk fictie en wel heel goed verteld.

OK zo!