Na dit verhaal ga ik verder met ‘Het Tussenjaar’. X. Zazie

Het hele kasteel staat op stelten. Het is 28 mei 1789 en morgen zal de koning arriveren. Hij gaat hier weliswaar maar twee nachten verblijven, maar toch wordt al meer dan een week het hele kasteel binnenstebuiten gekeerd. Mijn vader is Hertog van Northumberland, het meest noordelijk gelegen hertogdom van Engeland, en hij heeft bevolen dat alles maar dan ook álles er voor de komst van de koning tot in de puntjes verzorgd uit moet zien. Uit nood ben ik naar mijn kamer gevlucht, maar zelfs daar word ik niet met rust gelaten. Een klop op de deur kondigt waarschijnlijk niet veel goeds aan. Er zal wel niet aan te ontkomen zijn en met een zucht roep ik ‘please, come in’!


De lakei

De manier waarop ik dat zei maakt de persoon achter de deur blijkbaar behoedzaam, want heel voorzichtig gaat die op een kier. Het gezicht van een lakei verschijnt en timide, aftastend in wat voor bui ik ben maar toch ook met een klein lachje om zijn mond vraagt hij: ‘komt het gelegen, Mylady?’ Als ik zie dat het die leuke lakei is, word ik meteen al iets minder chagrijnig en met een knikje van mijn hoofd stem ik in. ‘Excuseert u mij, Mylady, de schoorsteenveger redt het niet om vandaag alles af te ronden. Dus heb ik de opdracht gekregen de resterende haarden schoon te maken’ is de boodschap waarmee hij, nog steeds op zijn hoede, verder mijn kamer binnenkomt. Hij draagt een houten bak met daarin de borstels en andere attributen die hij nodig heeft.

Natuurlijk moet ik hem zijn werk laten doen en ook al is hij maar een lakei, ik gedraag me zo netjes mogelijk tegenover hem. Bovendien is hij zeker geen straf om naar te kijken. Om me een houding te geven sta ik op van mijn bed en ga aan mijn bureautje zitten, terwijl ik doe alsof ik wat schrijf. Ondertussen houd ik hem nauwlettend in de gaten. Zoals alle lakeien draagt hij een livrei, in de rode en witte kleuren van het familiewapen van mijn vader en een wit bepoederde pruik, waardoor ze allemaal nogal op elkaar lijken. Maar dat geldt niet voor deze. Al een tijdje terug viel hij me op, omdat hij zo’n guitig gezicht heeft, met felblauwe ogen die altijd pret lijken te hebben.

Hij is echt een genot om naar te kijken, en in een kasteel waar iedereen zich heel erg stijfjes gedraagt valt dat nogal op. Al een tijdje valt altijd als hij er is mijn oog op hem, en ben ik teleurgesteld als hij er een keer niet is. En dus sla ik hem nu zo onopvallend mogelijk gade. Het kost hem nogal moeite om het binnenste van de open haardschouw te reinigen. Op enig moment wendt hij zich tot mij: ‘Mylady, ik zal in de schouw moeten gaan staan om het roet los te kunnen krijgen. Het kan gaan stoffen, misschien kunt u beter even de kamer verlaten.’ Maar daar stem ik niet mee in, het hele kasteel staat op stelten en ik laat me dit laatste rustpunt van mijn eigen kamer niet ontzeggen. Dus geef ik aan dat ik dat niet van plan ben. Als ik hem dat mededeel haalt hij zijn schouders op, ‘dan niet’ lijkt hij daarmee te zeggen.

‘Vind u het dan wél goed dat ik mijn pruik afdoe en mijn jasje uittrek?’ vraagt hij vervolgens. ‘Ik wil voorkomen dat er roet op komt.’ Uiteraard geef ik hem daar toestemming voor en achteraf denk ik dat dat wel het moment was dat ik hem écht leuk begon te vinden. Als van onder de pruik zijn eigen haren tevoorschijn komen blijkt hij een leuke blonde kortgeknipte krullenbol te hebben, wat hem ineens tot een echte persoonlijkheid maakt. Als dan ook nog eens zijn livreijasje uitgaat en hij daaronder alleen een hemd blijkt te dragen dat zijn schouders bloot laat, staat er ineens een jongeman voor me die er heel aantrekkelijk uitziet. Hij ziet dat ik hem bekijk en waarom weet ik niet maar de vlammen slaan me uit en snel wend ik mijn ogen af. Waarna ik vervolgens maar doe alsof ik weer ga schrijven.

Het is blijkbaar een nogal lastige klus, want hij verdwijnt bijna volledig in de schouw, die van onderaf gezien nogal breed is, zodat hij er gemakkelijk in kan staan. Ik kan horen hoe hij met borstels het binnenste schoonveegt en dan gebeurt het, ineens komt er flink wat roet los, waardoor ik hem verstikt hoor hoesten. Als hij meteen daarna uit de schouw komt gekropen zit hij onder het roet. Beteuterd kijkt hij me aan, wat me eerlijk gezegd wel aan het lachen maakt, zijn zwarte gezicht ziet er zo komisch uit. Als het stof wat gedaald is veegt hij zorgvuldig alles bij elkaar, waarna hij aanstalten maakt om zijn jasje weer aan te doen.

Maar dan kom ik in actie, want hij ziet er niet uit, overal roet en zwarte vegen, zo kan hij straks niet mijn kamer verlaten. Ik sta snel op, bevochtig ik het doekje dat bij mijn lampetkan hangt en wenk hem dan, waarna ik hem het doekje overhandig. Dankbaar neemt hij het aan waarna hij zich zo goed en zo kwaad als het kan reinigt. Als hij vervolgens dus zijn jasje wil aantrekken zeg ik: ‘wacht even’. Op zijn rug en schouderbladen zit nog zoveel roet dat het zijn jasje alsnog zou bevuilen. Ik neem het doekje over, spoel het eerst goed uit en behoedzaam veeg ik daarna zijn schouders en rug schoon.

Hij is niet echt zwaar gespierd maar toch wel heel mannelijk om te zien en dat ik hem nu aanraak voel ik tot diep in mijn buik. Het is een heftige reactie die ik niet ken van mijn lichaam en die een onbekende sensatie oproept. Als ik stop met wrijven blijft hij nog even staan en vraagt dan, verlegen: ‘bent u klaar, Lady Charlotte?’ Ik kom weer tot mezelf en zeg snel ‘oh, excuse me, ja, natuurlijk!’ Waarop hij zijn jasje aantrekt en zijn pruik opzet, waarna hij klaar is om te vertrekken. Maar voor die tijd wil ik toch weten hoe hij heet.

‘Wat is je naam?’ Het is bijna een doodzonde om persoonlijk te worden met een lakei, maar om een reden die ik zelf niet begrijp móet ik het weten.
Hij kijkt verbaasd op en pas dan reageert hij: ‘Daniël, Mylady. Daniël Johnson.’
En hoe oud ben je?’
‘Tweeëntwintig jaar, Mylady.’ Hmm, wat ik al dacht, vijf jaar ouder dan ik.
‘Wil je een glas water, na al dat stof?’ Ik zie dat hij steeds verbaasder wordt, de rollen worden nu omgedraaid en dat is not done.
‘Graag Lady Charlotte!’
Als ik vervolgens een glas voor hem inschenk neemt hij het aan en drinkt hij het in éen teug leeg.
‘Dat doet een mens goed’ zegt hij dan met een brede grijns, even vergetend wie hij voor zich heeft.
Ik vergeef het hem, ik heb dit ten slotte zelf veroorzaakt. ‘Graag gedaan’ is mijn antwoord.

Dan, de regels nog meer overtredend, vraag ik: ‘ben je al lang in dienst van mijn vader?’
Opnieuw kijkt Daniél me verbaast aan, maar antwoordt dan: ‘sinds enkele maanden, M’lady.’
‘Wat deed je voor die tijd?’ is mijn onvermijdelijke vervolgvraag, waar ik zelf van schrik.
Daniël zijn verbazing slaat blijkbaar om in amusement, want hij laat een brede lach zien. ‘iets anders, M’lady.’
Ja, dat zal best, maar wat dan en dus kijk ik hem alleen maar vragend aan.
‘Ik hielp mijn vader op de boerderij, maar de oogst mislukte en dus moest ik uit gaan werken. Gelukkig kon ik hier terecht.’

Ik kan niet meer ophouden: ‘bevalt het je, hier bij ons?’
Daniël kijkt me aan, als om me in te schatten: ‘mag ik eerlijk zijn, M’lady?’
Ik knik, ja, natuurlijk, wat heb ik anders aan zijn antwoord.
‘Ik mis de vrijheid en de ruimte van de akkers en de velden om me heen. Maar het leuke van dit werk is de saamhorigheid van het personeel.’
‘Kunnen jullie het zo goed met elkaar vinden dan?’ vraag ik een beetje naar de bekende weg. Al zo vaak vertelde mijn kamermeisje Ella hoeveel plezier ze met elkaar hebben ‘daar beneden’. Het maakt het leven ‘hier boven’ en beetje saai, als ik het daarmee vergelijk.
Daniël knikt: ‘ja M’lady, er hangt een goede sfeer. De huishoudster en de butler zijn streng en laten ons hard werken, maar in de pauzes gunnen ze ons onze rust en dan hebben we de grootste lol.’

Zo graag zou ik weten waarover dan wel allemaal, maar daar kan ik wel naar raden. Ik denk dat mijn familie en alles wat er om ons heen gebeurt ‘daar beneden’ regelmatig onderwerp van gesprek is. Het maakt me ineens een beetje stroef en met een knikje maak ik kenbaar dat hij kan vertrekken.

Toenemende onrust

Later is hij bij het diner een van de lakeien die serveert, met als gevolg dat hij gedurende de hele maaltijd naast de grote dubbele deuren opgesteld staat. Vanaf mijn zitplaats kan ik hem goed zien staan en herhaaldelijk worden mijn ogen naar hem toegetrokken. Hij ziet er weer fris gewassen uit en zijn livrei en pruik zijn beiden zoals altijd onberispelijk. Bijna even zo vaak als ik naar hem kijk merkt hij het, waarna er iedere keer dat lachje rond zijn mond verschijnt.

Ik begrijp werkelijk niet goed wat er met me aan de hand is, eerst al dat gesprekje met hem en nu dat ik hem steeds aankijk. Het zal wel de opwinding zijn rond het bezoek van de koning. Het kasteel is inmiddels volledig aan de kant, maar toch hebben moeder en vader het nergens anders over, dat dit nog moet en dat er daar nog aan gedacht moet worden. Alsof de koning dat allemaal zal zien. Volgens papa is hij oud en ook niet altijd helemaal in orde en waarom zou hij dan opmerken dat in íedere kamer een bos bloemen uit de kasteeltuin staat. Of dat in de keuken de koperen pannen blinkend gepoetst zijn.

De koning heeft maar liefst vijftien kinderen en volgens moeder komen er enkele van zijn zonen mee. De koning reist hierna door naar Schotland, hij wil de band met dat land versterken en moeder sluit niet uit dat hij hen gaat uithuwelijken aan dames van Schotse adel. Zelf ben ik al een tijdje in de leeftijd om te kunnen huwen, maar het valt me op dat moeder mij al niet meer als mogelijke kandidaat voor een van de prinsen ziet. Ze ziet me met mijn zeventien jaren blijkbaar al als een oude vrijster, en dat is prima wat mij betreft. Ik breng liever tijd door met mijn boeken dan dat ik die moet verdoen aan een of andere prins die ik niet eens ken. Ik heb geen enkele behoefte aan een man die me gaat vertellen wat ik wel en niet mag doen en me waarschijnlijk vooral zal zien als een fokmerrie voor zijn nageslacht.

Terwijl mijn ouders dus overleggen over wat het personeel allemaal nog moeten doen, kwetteren mijn twee jongere zussen opgewonden over de dag van morgen en over de prinsen die er mee zullen komen. Het geeft mij de gelegenheid om me buiten alle rumoer te houden en verder na te denken over wat dat vanmiddag nou was met Daniël. Juist op dat moment komt hij in beweging. De bedieningskar met daarop de nagerechten wordt binnengereden en om daarvoor plaats te maken halen hij en de andere lakei nu eerst de lege borden en het gebruikte bestek bij ons weg. Daniël doet mijn kant van de tafel en juist bij mij laat hij heel onhandig een lepel op de grond vallen. Hij mompelt ‘excuse me M’lady’ waarna hij zich bukt om hem op te rapen. Als hij naast me knielt kijken we elkaar rechtsreeks aan, waarbij weer die mooie lach bij hem doorbreekt. Het gaat allemaal zo snel dat de anderen niets opmerken, maar bij mij slaat de warmte toe, alsof mijn hele lichaam in vuur en vlam wordt gezet.

En dan is hij alweer weg, me in verwarring achter latend. Ik kan me niet herinneren dat ik dit eerder heb gehad en ik ervaar het als bedreigend, als een inbreuk op mijn kalme en vertrouwde leventje van lezen, borduren en af en toe een les in algemene kennis of welgemanierdheid. Manieren die me vandaag volledig in de steek hebben gelaten, sinds Daniël in mijn kamer in zijn hemd stond.

Die avond ga ik extra vroeg naar bed. Nadat mijn kamermeisje me geholpen heeft me gereed te maken voor de nacht ga ik met een verzaligde zucht in bed liggen. Het was een lange en drukke dag en waarin alles anders was dan anders. Mijn tweeling- broer William, die ook mijn enige broer is en later vader als hertog zal opvolgen, maakt momenteel zijn grote Europa-reis. Voor zijn vertrek zei hij herhaaldelijk tegen me dat hij niet kon begrijpen dat ik zo tevreden ben met mijn leven en de dagelijkse routine daarin. Nou, hij vergeet daarbij blijkbaar dat hij een man is en veel meer ruimte krijgt dan ik. Vrouwen hebben niet zoveel te willen, ze zijn blijkbaar alleen geschikt om mannen van hun nageslacht te voorzien. Maar ík vind dat niet erg, ik moet er juist niet aan denken dat ik me door heel Europa moet laten sleuren, omdat ‘de grote Europa-tour’ er nu eenmaal bij hoort voor jonge adellijke mannen. Ik vind het heerlijk, mijn leventje zoals het is en ik hoop van harte dat het hele gedoe van een huwelijk aan me voorbij zal gaan. Ik heb er niets op tegen om een oude vrijster te worden en een kalm leven te leiden.

Opwinding beteugelen

Maar dat was blijkbaar tót vandaag, want eenmaal in bed slaat de onrust toe. Alle gemoedsrust is verdwenen, ik kan nergens anders meer aan denken dan aan dat leuke gezicht van Daniël toen hij eenmaal zijn pruik had afgezet. Onweerstaanbaar word ik naar het plekje tussen mijn benen getrokken, waar het de laatste tijd al vaker onrustig is, maar wat ik tot nu toe wist te negeren. Want ik weet heus wel wat er gebeurt als je daaraantoe gaat geven. Maar het lukt me niet meer het tegen te houden, ik móet mezelf daar even aanraken. Ik schort mijn nachtpon op en als ik een tijdje mezelf tussen mijn benen heb gestreeld besluit ik me helemaal bloot te maken.

Eigenlijk begon dit, de aandacht voor mijn lichaam, toen ik enkele maanden terug in onze bibliotheek de plank met vaders geheime boeken ontdekte. Ik lees alles wat los en vast zit en toen ik weer eens op zoek was naar een goed boek ontdekte ik, niet ver van zijn bureau een rij titels die allemaal een wel zeer identieke rugkant hadden. Toen ik er een uit wilde halen bleken ze aan elkaar vast te zitten en kwam er in feite een façade los, waarachter een rij boeken van wel een heel bijzonder soort verstopt stond.

Allen bleken ze over het lichamelijke genot van mannen en vrouwen te gaan. Een voor een smokkelde ik ze mee naar mijn kamer, waar ik ze in de veilige beslotenheid van mijn bed gretig verslond. Ze vulden het hiaat in mijn opvoeding, waarin het over alles van het leven ging, behalve nou juist dit onderwerp. Tot dat moment was het voor mij toch vooral een raadsel waarom heren en dames zich nu juist tot elkaar aangetrokken voelden, maar na lezing van het grootste deel van deze boeken bestond daarin geen enkel geheim meer voor mij.

Vooral de prentenboeken met afbeeldingen van de eindeloze hoeveelheid variaties daarin waren op zijn zachtst gezegd zeer verhelderend. De meest voorkomende houding is die van de heer op de dame, waarbij zij ver haar benen uit elkaar doet en hij vervolgens zijn penis bij haar inbrengt. Maar ook tal van andere variaties daarvan werden behandeld, evenals zelfs die van heren onder elkaar, maar ook van dames die elkaar met hun vingers en tong genot schenken. Toen mij dat op enig moment duidelijk werd, dat dames ook zonder een heer zichzelf tot extase kunnen brengen viel er een last van me af. Ook dat zou geen reden meer zijn om het huwelijk aan te moeten gaan, ik zou mezelf daarin prima kunnen redden.

Vanaf dat moment beoefende ik zo vaak als mogelijk was de kunst om precies dat plekje tussen de benen zó te verwennen, dat er grote extase ontstond. Sindsdien heb ik me daarin eindeloos in bekwaamd en juist díe vaardigheid zal me gaan helpen om mijn zelfstandigheid te bewaren. Ik heb geen man meer nodig, en zo nodig kan ik in de toekomst terugvallen op de liefde die dames voor elkaar kunnen ontwikkelen.

Ik stap weer uit bed, trek de lange nachtjapon over mijn hoofd en bekijk mezelf dan in de spiegel. Hoe vaak krijg ik niet te horen dat ik zo anders dan de anderen ben. Iedereen in ons gezin lijkt op moeder en is blond en heeft blauwe ogen, zelfs mijn tweelingbroer William. Maar ik dus niet, ik lijk op vader en heb ik een donker uiterlijk meegekregen. Ik heb bruine ogen en lange donkere haren, die ik meestal opgestoken draag, maar die nu los rond mijn gezicht warrelen. Al met al ben ik wel tevreden over mijn uiterlijk en lichaam. De neiging van mijn beide zusjes om mollig te worden heeft mij gelukkig overgeslagen, misschien ook wel omdat ik nogal lang ben. En ook mijn borsten zijn prima, klein en stevig en dus zeker niet te groot, zodat ik niet iedere dag van die meloenen in mijn korset hoef te proppen.

Ik zie tot slot van deze zelf-inspectie dat het driehoekje haar tussen mijn benen wel weer een scheermes kan gebruiken. Ik zal morgen m’n kamermeisje er wat aan laten doen. Ze heeft dat al vaker voor me gedaan en meestal bezorgt me dat heerlijke rillingen als ze me daar aanraakt. Snel stap ik terug in bed, spreid mijn benen en ga mezelf daar strelen. Met dat leuke lachende gezicht van Daniël voor ogen wrijf ik over dat heerlijke plekje bovenaan mijn gleufje. Ik ga er net zolang mee door tot er goddelijke krampen door mijn lichaam trekken en ik daarna helemaal verslapt en tevreden stilval.


Terwijl ik daarna op de slaap wacht, bedenk ik me dat mijn zusjes en mij in de lessen van welgemanierdheid van mejuffrouw Porter te verstaan is gegeven dat adellijke meisjes de noden van hun lichaam met rust moeten laten, omdat dat onzedelijk zou zijn. Nou, daar geloof ik dus niets meer van. Ons lichaam is niet voor niets zo gemaakt dat het fijn is om onszelf tussen de benen en bij de borsten aan te raken. Bovendien zouden er anders ook niet zoveel boeken aan dat onderwerp worden gewijd. En dat is zo ongeveer de laatste geruststellende gedachte die door mijn hoofd gaat, voordat ik richting dromenland vertrek.


Liefs,
Zazie