.
Ik wist niet dat iedereen nóg drukker zou kunnen doen, het kasteel is één zenuwachtige heksenketel. Dat verandert pas als de grote gong wordt geslagen en de butler met luide stem ‘de kóning!’ door het trappenhuis schalt. Vader heeft ons geïnstrueerd dat we bij dat signaal direct buiten moeten aantreden, om als gehele familie de koning te ontvangen. Dus staan moeder, mijn twee zusjes en ik in slagorde op het bordes opgesteld als de koninklijke koets het plein oprolt. Voor en achter de koets rijdt zijn escorte van twee keer vier soldaten te paard, en dan volgen nog enkele kleinere koetsen en een bagagewagen.


Prins Henry

De koninklijke koets is prachtig om te zien. Hij is blinkend zwart gepoetst, met op de deur het in goud uitgevoerde koninklijke wapen. Hij wordt door zes eveneens zwarte paarden getrokken, allen voorzien van een vurig-rode pluim op hun hoofd, die ze onrustig op en neer bewegen. Zij worden aangestuurd door de koetsier die hoog op zijn bok zit en die terwijl hij gevaarte tot stilstand brengt de dieren geruststellend toespreekt. Hij, en de beide palfreniers die achterop staan, zien er schitterend uit in hun rood met zwarte uniformen en dat geldt ook voor de twee keer vier mannen te paard die de koets escorteren.

Des te groter is de tegenvaller als de koning uit zijn koets stapt. Hij is al echt een oude man en hij draagt een gewoon reiskostuum, dat in de verste verte niet kan tippen aan het staatsie-uniform van vader. Bij het uitstappen wordt hij ondersteund door een van de palfreniers, waarna mijn vader hem opvangt en hem al buigend ontvangt. Als ik hoor hoe de koning hem toe bromt dat ‘die fratsen’ niet nodig zijn schiet vader weer overeind, waarna ze elkaar hartelijk de hand schudden. Ze kennen elkaar blijkbaar goed, wat ook wel logisch is want vader is vaak in Londen en betrokken bij allerlei staatszaken. Na de begroeting van vader krijgen moeder en mijn zusjes als we voor hem buigen een minzaam knikje van de koning.

Pal na de koning komt een eerste prins naar buiten en deze is nog echt jong. Bijna rent hij zijn vader op de trap naar het bordes voorbij, totdat hij zich realiseert dat dat not done is, waarna hij netjes achter hem blijft. Na hem volgt de tweede prins, die me iets ouder lijkt dan ik ben, ik schat twee- of drieëntwintig jaar. Hij heeft groene ogen en lang rood haar, dat hij nogal nonchalant in een staart heeft gebonden. Nadat hij mijn hand heeft gekust kijkt hij me aan en stelt hij zich voor: ‘Prins Henry, aangenaam om kennis te maken Mylady.’ Als ik mij op mijn beurt heb voorgesteld als Charlotte reageert hij: ‘hmm, Mylady, misschien wordt dit toch een interessanter bezoek dan ik verwachtte.’ Ik sla mijn ogen neer terwijl de angst me om het hart slaat. Ik had me voorgenomen zo onzichtbaar mogelijk te blijven en hoop maar dat dit mijn voornemen om een ongehuwde oude vrijster te worden niet in de problemen gaat brengen...

De koning blijkt moe te zijn. Direct na de ontvangst met wat hartige hapjes verdwijnt hij naar zijn slaapvertrek. Moeder noemt het altijd ‘de koninklijke suite’, omdat die kamer alleen aan de regerend vorst is voorbehouden. Het schijnt een ongeschreven regel te zijn dat iedere hertog in zijn kasteel zo’n kamer heeft, voor het geval de vorst wil langskomen. Een beetje verspilling van ruimte, lijkt mij, omdat dit voor het eerst in mijn leven is dat hij bij ons op bezoek komt. Nou ja, het zijn ook niet mijn zaken. Voordeel dat de koning gaat slapen is wel dat wij ruimte krijgen om ons terug te trekken.

Maar helaas, net als ik uit de salon weg wil glippen blijkt dat ik buiten Prins Henry heb gerekend. Hij ziet dat ik er vandoor wil gaan en spreekt me aan: ‘Mylady, natuurlijk wil ik u niet van uw broodnodige schoonheidsslaapje afhouden, maar zou u mij toch eerst enige tijd willen vergezellen? Ik ben stijf van het lange zitten en ben wel aan wat beweging toe. Ik zou graag met u als gids jullie prachtige park willen bezoeken.’ Het is me wel duidelijk dat ik dit niet kan weigeren, vooral omdat moeder me met argusogen bekijkt. Ze kent mijn plan om ongehuwd te blijven, maar dat komt absoluut niet overeen met háar plannen voor ons. En dus neem ik het aanbod van de prins aan en laat ik me door hem naar buiten leiden.

Als ik met hem de salon verlaat passeer ik Daniël, die met een collega stokstijf naast de grote dubbele deuren staat opgesteld. Hij kijkt me een beetje donker aan als we hem passeren, maar misschien verbeeld ik het me maar. Het vreemde is dat het me wel wat doet, die donkere blik van hem. Ik ben daar verbaasd over, want sinds wanneer kan het me schelen wat het personeel van iets vindt. Al van jong af aan worden we opgevoed dat zij er alleen maar zijn om ons te dienen en dat hun mening er verder niet toe doet. Blijkbaar ligt dat tussen deze lakei en mij inmiddels toch wat anders en dat zet me aan het denken over wat er tussen ons aan de hand is. Ik voel me tot hem aangetrokken, zoveel is me inmiddels wel duidelijk.

Van hard hout…

‘Wat bent u stil, lady Charlotte’ zegt prins Henry op enig moment als we het pad naar het park oplopen.
‘Excuseert u mij, Uwe Hoogheid, ik was even met mijn gedachten elders.’
‘Please Mylady, stopt u met dat ge-hoogheid, het is Henry en je en jij voor u. En mag ik u Charlotte noemen?’
Ik knik, want wie ben ik om nee te zeggen tegen een prins.
‘En is het mogelijk, Charlotte, dat die dame die achter ons aanloopt verdwijnt?’
Ik kan er niks aan doen, zijn vraag maakt me aan het giechelen, want voor mij hoeft dat ook niet, ik kan wel op mezelf passen. ‘Ik ben bang dat je dat aan mijn moeder moet vragen. Ze vindt het blijkbaar nodig dat ik een chaperonne nodig heb.’
‘Kom zeg, alsof ik je meteen zal bespringen’ reageert Henry.

Ik kijk hem aan, zei hij dat nou echt? Hij ziet mijn onderzoekende blik, lacht dan breed en vraagt ‘heb ik u geschokt, Mylady?’
‘Ik dacht dat je af wilde van dat ge-mylady! En ja, ik ben geschokt. Introduceer jij altijd zo direct je bedoelingen met een dame?’
Jeetje, wat flap ik er nú uit. En zie ik trouwens een kleurtje over zijn gezicht schieten, bij deze losbollige prins die wijd en zijd in het Verenigd Koninkrijk bekend staat om zijn activiteiten met dames? Henry grinnikt en reageert: ‘nou, de toon is wel gezet, lijkt me. Ik verwacht hier enkele aangename dagen door te brengen, zoveel is wel zeker.

Niet te geloven, wat een arrogantie. ‘Ik zou mijn verwachtingen maar snel bijstellen, Uwe Hoogheid’ reageer ik bits. ‘Ik ben voornemens ongebonden te blijven, maakt u zich dus geen illusies.’
Hij grijnst breed: ‘Toch weer hoogheid? Heerlijk, een katje waar mijn handschoenen bij nodig zijn. Zo heb ik ze het liefst.’
Zo is het genoeg geweest. Ik draai me om en marcheer terug naar het kasteel. De dame die me chaperonneert kijkt me stomverbaasd aan en weet even niet wat te doen, me volgen of bij Prins Henry blijven. Maar dan stormt hij achter me aan, neemt me bij de arm en zegt: ‘excuse me, Mylady. Dit was zeer ongepast. Kunnen we please een nieuwe start maken?’

Ik kijk hem aan en zie groene ogen die me geamuseerd aankijken. Volgens mij meent hij er niks van. ‘Ik vrees dat je in mij een dame hebt getroffen die geen zin heeft in je spelletjes, Henry. Dus zullen we maar teruggaan en doen alsof er niks is gebeurd?’
Maar daar kan Henry zich niet bij neerleggen: ‘ik beloof je dat ik me verder netjes zal gedragen. Aanvaard je mijn excuses? En zullen we daarna onze genoeglijke wandeling voortzetten?’
Ik realiseer me dat hij nog steeds een prins is en dat ik hem nu wel genoeg op zijn plaats heb gezet. Dus knik ik instemmend, draai me zonder iets te zeggen weer om en wandel opnieuw langs mijn chaperonne, die ik in het voorbijgaan een knipoogje. Ik zie aan de verwarring op haar gezicht dat ze er niks meer van snapt. Nou, dat hoeft ook niet want ze heeft alleen maar als taak om mij te volgen en mijn zedelijkheid als dame te bewaken, waar ik ook ga.

Lesje in familierecht

Na dit eerste gedoe wordt het zelfs een aangename wandeling. Henry vertelt me allerlei leuke verhalen over zijn leven als Prins en hoe het hem tot nu toe is gelukt om onder de druk van zijn vader uit te komen, die wil dat zijn zonen en dochters politieke huwelijken sluiten. Maar nu is er misschien geen ontkomen meer aan. De Schotse adel is nogal opstandig en de koning hoopt ze gunstig te stemmen met een huwelijk van Henry met een van hun dochters. Ik hoor het allemaal aan en ik kan niet ontkennen dat het me amuseert.

‘Is er al een kandidaat om mee te huwen?’ vraag ik dan.
‘Nee, nog niet, hoewel…’ antwoordt Henry. En dan, tot mijn schrik, gaat hij verder: ‘eigenlijk wil ik jou als kandidate voorstellen. Volgens mijn vader heeft jouw vader als Hertog van het meest noordelijk gelegen Engelse hertogdom een goede invloed op de Schotten. Een huwelijk van een Prins met zijn dochter zal zijn positie versterken, wat de stabiliteit van de troon in Schotland ten goede zal komen.’
‘Méén je dat nou?’ vraag ik, hem geschokt aankijkend. Hoopvol zoek ik naar de spotlichtjes in zijn ogen, maar vind ze niet. Hij bedoelt het serieus!

‘Ohw, nou, maar ik ben helemaal niet beschikbaar hoor.’
‘Hoezo’ vraagt Henry verbaasd, ‘ben je al beloofd aan een ander? Dat zou mijn vader dan toch moeten weten?’
Ik haal mijn schouders op: ‘dat is het niet. Ik wens ongehuwd te blijven.’
Dit keer kijkt Henry míj aan om te zien of ik een grapje maak. Dan lacht hij hard en smakelijk: ‘ach Charlotte, wat lief. Maar daar ga jij toch helemaal niet over? Je weet toch wel hoe het werkt in onze kringen? Wij zijn de volgende generatie en moeten voordelige huwelijken aangaan, om de bezittingen en posities van onze families veilig te stellen. Voor mij komt daar het belang van het koninkrijk ook nog eens bij. Als we allemaal ongehuwd willen blijven komt daar niet veel van terecht.’

Natuurlijk weet ik wel, hoe het er in adellijke families aan toe gaat, maar ik wil me daar gewoon niet bij neerleggen. ‘Toch wens ik ongebonden te blijven. Ik wil mijn leven in rust kunnen leiden, hier op het kasteel.’
Nou, mijn lieve Lady Charlotte, ik zou er maar niet te veel op vertrouwen dat je vader je die gunst verleent. En als je je dan tóch moet binden, dan ben je met mij toch niet zo slecht af?’
Ik kijk hem onwillig aan, dit gesprek bevalt me niks. ‘Zoek maar een ander’ mopper ik dan.
Maar eerlijk is eerlijk, zou ik slecht af zijn met Henry? Hij is leuk en charmant, maar dan ineens schuift het beeld van Daniël ertussen. En dan weet ik het even niet meer. Dus zoek ik vanaf dat moment naar veilige onderwerpen en zo bereiken we weer het kasteel, waar ik zoals gewoonlijk in mijn eigen kamer mijn rust hoop terug te vinden.

Eerste keer

Vreemd genoeg laat prins Henry me hierna met rust. Hij zoekt geen contact meer en tijdens het diner amuseren hij en zijn jongere broertje zich kostelijk met mijn zusjes, die zich tussen hen in hebben genesteld. Mijn beide zusjes zijn nog erg jong, maar blijkbaar deert dat de beide Prinsen niet, ze flirten er volop mee. Voorzichtig krijg ik hoop, dat ik hem voldoende heb afgeschrikt en dat hij zijn pijlen op een andere dame gaat richten.

Omdat Prins Henry nu mijn zusjes als doelwit heeft genomen, komt er in mijn hoofd weer ruimte voor die leuke lakei, Daniël. Voortdurend is hij wel ergens in mijn achterhoofd aanwezig. Ik zoek hem maar hij blijkt tijdens het diner echter geen dienst te hebben, er staan twee andere lakeien klaar om in onze wensen te voorzien. Het gevolg is dat ik min of meer aan het mijmeren sla, hoe het toch kan dat hij me sinds gisteren zo bezighoudt. Hoewel, als ik eerlijk ben is dit al langer gaande. Al wekenlang valt hij me steeds op, maar het ‘roetincident’ van gisteren veroorzaakte een echte vonk tussen ons. Opnieuw voel ik hoe de kriebels mijn buik bereiken.

Het maakt me onrustig, het haalt me uit mijn evenwicht en dat is nou precies wat ik niet wil. En dus besluit ik er binnenkort iets aan te gaan doen. Mijn broer vertelde hoe hij al jong zijn eerste ervaringen opdeed met onze dienstmeisjes. Waarom zou ik dat dan niet ook mogen. Hopelijk keert daarna de rust weer…

De volgende morgen vertrekt de Koning alweer vroeg. Bij het afscheid krijg ik een handkus van Prins Henry, met een ondeugend knipoogje en een ‘tot ziens’. Nou, ik zou niet weten wanneer en met een opgelucht gemoed zwaai ik hen samen met mijn familie uit, tot de Koninklijke stoet door de grote poort is verdwenen. Daarna richt mijn vader zich opgetogen tot mijn moeder en zegt dan ‘dat ging prima, toch?’ Moeder knikt, al net zo tevreden en samen wandelen ze terug naar binnen. Daarmee krijgen mijn zusjes en ik onze vrijheid terug en snel ga ik naar mijn kamer, tijd om mijn plannetje uit te voeren.

Het ‘roetincident’ met Daniël, het flirten van prins Henry, dat alles heeft ervoor gezorgd dat het rustige gevoel dat ik zo belangrijk vind is verdwenen en daar wil ik nu iets aan gaan doen. Eenmaal op mijn kamer vraag ik mijn kamermeisje of Daniël dienst heeft. Als dat zo blijkt te zijn draag ik haar op hem over een uur naar mijn kamer te sturen. Ik vertel haar dat de open haard nog stinkt, dat hij de schoonmaakbeurt niet goed deed. Daarna kleed ik me helemaal uit en doe ik een gemakkelijk zittende kamerjas aan.

Na precies een uur klinkt er een klopje op mijn deur. Zenuwachtig roep ik ‘binnen’, waarna de deur behoedzaam wordt geopend en Daniël zijn hoofd om de hoek steekt. Het valt me meteen op dat hij zijn pruik niet op heeft. ‘Waren er nog problemen met de haard, Mylady?’ Ik knik, waarop hij met zijn bak met haardgereedschap binnenkomt. Dan pas zie ik dat hij in zijn hemdsmouwen is en dus ook de jas van zijn livrei niet aandeed.

Ik heb lang nagedacht hoe ik dit zou aanpakken en heb besloten dat ik er het beste maar niet omheen moet draaien. Dus, als Daniël onderweg naar de haard is, zeg ik ‘ik wil dat je me eerst nog een andere dienst bewijst.’ Als hij me verwonderd aankijkt: ‘ik wil dat je de liefde met me bedrijft en me ontmaagdt.’ Met een klap zet hij de gereedschapsbak neer, waarna hij me met grote ogen aankijkt.
‘…Mee… meent u dat nou, Mylady?’ stottert hij dan.
Ik knik, ga op het bed liggen en zeg’ kom erbij liggen, please.’
Langzaam komt hij op me toelopen en gaat dan op de rand zitten: ‘meent u dat nou écht, Mylady?’
Ik hoop dat hij niet te lang aarzelt, want de moed begint me al in de schoenen te zakken. Maar ik zet dapper door en knik: ‘ja. Ik heb heus wel gezien hoe je steeds naar me kijkt en ik wil dat jij mijn eerste man bent.’

Gelukkig is Daniël inmiddels wat van zijn verbazing bekomen en komt hij naast me liggen. ‘Heeft u dit nog nooit eerder gedaan?’ vraagt hij dan.
Ik schud mijn hoofd: ‘nee, en het wordt tijd dat daar een einde aan komt.’
‘Denkt u dat de Prins dat op prijs zal stellen, als u niet ongeschonden het huwelijk ingaat?’
Nu is het mijn beurt om hem met grote ogen aan te kijken: ‘hoe kom je daar nu bij? Ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik niet beschikbaar ben, dat ik mij niet wens te binden.’
Daniël moet erom grinniken: ‘ik ben bang dat het zo niet werkt, Mylady. De Prins had duidelijk interesse in u.’
Nou, hij is zonder nog verder over een huwelijk te zinspelen vertrokken, dus zo’n vaart zal het wel niet lopen. Dit gesprekje gaat niet de goede kant op en dus trek ik hem naar me toe en druk een kus op zijn lippen. Daniël reageert door ze vaneen te doen, waarna we elkaar zoenen. Het is een bijzondere gewaarwording. Ik had me er natuurlijk wel eens een voorstelling van gemaakt, hoe het zou zijn om een man te kussen. Maar dat het zó zacht en warm en dicht bij de ander zou zijn, dat is nieuw voor me. Het is fijn om Daniël in mijn armen te hebben en me door mee te laten voeren in deze kus.

Maar dan maakt hij zich weer van me los, kijkt me aan en zegt: ‘ik denk eigenlijk niet dat dit verstandig is, Mylady. In uw kringen is maagdelijkheid van het grootste belang. Uw echtgenoot moet er immers zeker van kunnen zijn dat uw nakomelingen ook de zijne zijn.’
Ik kijk hem verbaasd aan, wat is dit nu ineens. ‘Zoals ik je al vertelde, Daniël, ik wens niet te huwen, dus kan dit óok geen probleem zijn. Ik vind jou leuk en ik wil graag dat jij de eerste bent.’ Ik weet niet waarom, ik had meer gretigheid verwacht, want Daniël blijft moeilijkheden maken.
‘U begrijpt toch wel Mylady, dat dit een onmogelijke situatie is? Het kan tussen ons nooit meer zijn dan dit, het pure lichamelijke. En ik weet niet of ik dat wel wil, ik vind u te leuk om u te kwetsen.’

Nou, dit had ik echt niet verwacht, een lakei die tegenstribbelt als er sprake kan zijn van lichamelijke liefde. Als antwoord op zijn bezwaren sta ik op en ontdoe me van mijn kamerjas, waaronder ik helemaal naakt ben. Ik zie hoe Daniël met grote ogen toekijkt en me gretig in zich opneemt. Als ik weer naast hem lig fluistert hij: ‘u bent prachtig, Mylady.’
Dat moet nu ook maar afgelopen zijn, dat ‘Mylady’: ‘Ik heb graag dat je me Charlotte noemt en doe nu please ook je kleding uit.’ Ik heb blijkbaar de juiste knop geraakt want hij springt van het bed en binnen de kortste keren is hij net als ik helemaal bloot.

In stille verwondering bekijk ik hem, zijn mooie sterke lichaam, waar zijn penis als een wapen, als een zwaard uit naar voren steekt. Voorzichtig raak ik het steekwapen aan, waardoor er een trilling doorheen gaat. Daniël neemt me dan opnieuw terug in zijn armen. ‘Wilt u, excuse me, wil je dit echt Charlotte?’ Ik knik, ja, ik wil dit. Waarna ik hem op me trek en mijn benen voor hem uiteen doe. Ik heb de erotische prenten in de boeken uit mijn vaders bibliotheek uitvoerig bestudeerd en weet dat dit de houding is die mannen en vrouwen in de liefde aannemen. En Daniël weet dat kennelijk ook, want hij brengt zijn steekwapen voor mijn schede, waarna ik hem binnen voel dringen.


Het is niet direct een aangenaam gevoel, maar ook dáárover las ik, dat het de eerste keer wat pijnlijk kan zijn, maar dat daarna mij het paradijs op aarde ten deel zal vallen. Een beetje gespannen voel ik hoe hij steeds dieper in mijn lichaam dringt, waarbij hij af en toe een zachte kreun laat horen. Halverwege kijkt hij me aan en zegt hij ‘wat bent je heerlijk nauw en warm, Charlotte.’ Dat is wat ik graag van hem wil horen, want ik weet dat hij al vaker seks had en ik voel me onzeker of ik het wel goed doe. Maar nu hij bij me binnenkomt en het fijn lijkt te vinden, zakt dat onzekere gevoel naar de achtergrond. En dan is hij helemaal in me en laat hij zich op me zakken, me met zijn lichaam bedekkend. Vervolgens geeft hij me een lange zoen, die ik beantwoord door mijn tong bij hem naar binnen te brengen…


Liefs,
Zazie