De Stiefmoeder Challenge - 1

Intro:

Allemaal hadden we drie lange maanden naar deze dag uitgekeken. Dit zou een dag worden waarop zou blijken of doelen werden bereikt… Of een dag waarop toegeven moest worden dat intieme dromen en fantasieën definitief waren verbrijzeld. Oké, misschien klinkt dat een beetje melodramatisch, maar het was sowieso een belangrijke dag voor ieder van ons. Dit was immers de dag waarop we aan elkaar gingen onthullen of we geslaagd waren of gefaald hadden in de grote uitdaging die we samen waren aangegaan...

1)

Een klein jaar was het inmiddels geleden dat het eerste zaadje van mijn idee van een Stiefmoeder Challenge voorzichtig in mijn hoofd werd gepland. Al was er nogal wat tijd overheen gegaan voor dat challenge-idee een concrete vorm aannam, dan nog herinnerde ik dat moment waarop ik besefte dat ik ‘iets moest doen’ me als was het de dag van gisteren.

Ik was in de keuken bezig met het klaarmaken van een visplateau, rijkelijk gegarneerd met verse groenten, toen mijn stiefzoon aan mij voorbij liep alsof ik lucht was. In bloot bovenlijf, met zijn slip goed zichtbaar boven een veel te laag op zijn kont hangende joggingbroek, én met zijn eeuwige telefoon aan zijn oor, liep hij me straal voorbij.

“Ja zeg… Ik zat vast in jouw kont!” hoorde ik hem zeggen, waarschijnlijk tegen de scharrel die hij de avond voordien had geneukt. Ondanks mijn aversie voor Tom als mens, viel het niet te ontkennen dat hij er heel goed uitzag. Geen wonder dus dat nogal wat meisjes voor hem vielen, maar zich binden, dat deed Tom nooit. Ook met de meid die hij nu aan de telefoon had, ging het niks worden, dat wist ik dan al in haar plaats.

Tom opende de koelkast en kijkend naar hem viel het me op hoe het licht van de koelkast als een soort spotlicht zijn imposant, krachtig gewelfd torso extra accentueerde. Het was lang niet voor het eerst dat ik bij een blik op zijn blote bast een rilling door me heen voelde gaan.

Ik was binnenkort tien jaar getrouwd met zijn vader, die veertien jaar ouder was dan ik. Jarenlang kwam ik in bed zeker niets tekort. Mijn tweede man was een voortreffelijke, attente minnaar, tot een prostaatingreep abrupt een einde maakte aan ons zeer actieve seksleven. Sindsdien was het ‘behelpen’ wat intiem zijn betrof, al had Harry daar uiteraard zelf geen schuld aan. Toch miste ik de echte seks meer dan ik naar hem toe ooit zou toegeven. Harry was en bleef hoe dan ook een lieve echtgenoot en om hem niet te kwetsen had ik me inmiddels aardig bekwaamd in het faken van een orgasme als hij me dan toch eens bespeelde met zijn vingers en zijn tong. De waarheid was dat ik het zelf dan maar af maakte zodra Harry me zijn rug toedraaide en in slaap viel.

Een andere waarheid die ik steeds meer onder ogen moest zien, maakte het me niet makkelijker. In het voorbije anderhalf jaar had ik gaandeweg een sterke, lichamelijke aantrekkingskracht voor Tom ontwikkeld. Een zinnelijk verlangen dat zo abnormaal was dat het eigenlijk bijna niet in woorden te vatten viel. Al helemaal niet wanneer ik mijn ogen over zijn imposante borstkas liet glijden. Een louter fysiek gevoel was het, want op geestelijk vlak zaten we absoluut niet op dezelfde golflengte. Tom was een betweterige student, arrogant en vrouwonvriendelijk tot in de hoogste graad. En toch… Om wat voor bizarre reden dan ook zou ik die zelfvoldane grijns van hem wat graag van zijn gezicht willen neuken.

Na een paar flinke slokken zette Tom de fles cola terug en sloot de koelkast, waarna hij zich in mijn richting draaide en zag hoe ik naar hem keek.

“Wat is er?” vroeg hij botweg.

Ik haalde mijn schouders op en gelijk was zijn aandacht niet langer op mij gericht. Met de telefoon opnieuw aan zijn oor liep hij langs me heen, de keuken alweer uit.

Ik vroeg me af wat er mis was met mij. Ik was immers oud genoeg om beter te weten. Boos op mezelf plantte ik het grote keukenmes met volle kracht in de nog klaarliggende tomaat, terwijl ik binnensmonds vloekte. Het hielp niet om mijn gedachten van Tom af te leiden, integendeel. Er was iets met hem wat ik niet kon loslaten. Diep van binnen wilde ik hem, dat viel niet langer te ontkennen. Ik moest en zou begrijpen waarom ik dat wilde, maar dat was een zorg voor later.

Het was sterker dan mezelf toen ik me naar de badkamer haastte en de deur achter me in het slot draaide. Ik was zo hoognodig aan ontlading toe, dat ik mijn verstand probleemloos uitschakelde. Kijkend naar mijn geile zelf, in de spiegel boven de wastafel, maakte ik de lange rij knoopjes die mijn zomerjurkje vooraan bij elkaar hield één voor één los.

Seconden later hing mijn broekje ergens ter hoogte van mijn knieën. Terwijl mijn ene hand mijn borsten beurtelings verkende en mijn 'geoefende' rechterhand mijn intiemste plekje bespeelde, voelde ik hoe het roffelende ritme van mijn vingers me naar een innerlijke vonk leidde. Een gloeiende flits was het, die me de adem benam en me even volledig gewichtloos maakte, tot de opgebouwde spanning uiteindelijk brak. Een warme, zinderende vloedgolf sloeg door me heen, waarbij elke gedachte aan Tom oploste in een kortstondig moment van fysieke bevrediging.

Terwijl ik de laatste knoopjes van mijn jurk terug sloot, kwam mijn onbegrip waarom Tom me zo opwond al keihard terug binnen. Zouden er meer stiefmoeders zijn die met dat soort verboden verlangens worstelden, vroeg ik me af.

Terug in de keuken werkte ik de visschotel op automatische piloot af en zette ze in de koelkast. Ik had nog anderhalf uur de tijd voor Harry thuis zou komen en die tijd zou ik gebruiken om antwoorden te vinden. Ik startte de computer op en ging op het internet op zoek naar eventuele lotgenoten. Al scrollend van zoekopdracht naar zoekopdracht verdampte mijn hoop op antwoorden al snel. Een pasklaar antwoord zou ik zo nooit vinden. Ik wilde het al opgeven, tot ik op een erotische site een ‘zoek-tool’ tegenkwam, waar je allerlei vragen rond relatie en seks zomaar kon achterlaten. Mijn twijfel of dat wel het juiste forum was verdringend, deed ik datgene wat in mijn aanvoelen van dat moment elke rationeel denkende, geile stiefmoeder zou moeten doen.

Eenmaal mijn besluit genomen, tikte ik mijn ‘probleem’ behoorlijk openhartig in, alsook mijn frustraties die daarmee gepaard gingen. Ik schuwde de duidelijkheid niet, in de hoop andere vrouwen zoals ik te vinden.

Later die avond, terwijl Harry naar een voetbalwedstrijd keek, startte ik mijn pc opnieuw op en via een aangemaakte snelkoppeling ging ik direct naar de bewuste website. Tot mijn verbazing had ik al een paar reacties.

De eerste reactie was naamloos en niet meer dan een directe bevestiging.

‘Geloof me, er zijn heel wat geile stiefmoeders die smeken om de pik van hun stiefzoon.’

Bij de tweede reactie had ik direct een veel beter gevoel. Die was behoorlijk wat ‘warmer’ en vooral… Zoveel persoonlijker.

‘Beste Karin, alias geile stiefmoeder… Ik zag je post hier op ‘H.G.Huisvrouwen.com’ en geloof me, jij bent lang niet de enige. Ik ben helemaal verliefd op mijn stiefzoon Arne… Ik word al heet en nat als ik nog maar naar hem kijk terwijl hij slaapt… Als jij je daarin herkent, ben ik graag bereid om hierover met jou van gedachten te wisselen. Liefs, Petra.’

Net toen ik wilde reageren op die twee reacties, kondigde een ‘pling’ al een derde aan. Uiteraard ging ik ook die meteen lezen.

‘Hoi Karin, Ik begrijp perfect wat je bedoelt. De aantrekkingskracht tussen mijn stiefzoon en mij is, anders dan bij jou, wel wederzijds. Dat voel ik heel sterk aan, en dat al zeker twee jaar lang. Dat wil echter niet zeggen dat een van ons twee de eerste stap durft zetten… Terwijl ik elke dag stiekem hoop dat Benny op een keer de moed vindt om dat wel te doen. Ik weet niet of ik het aandurf om daar openlijk met jou over te communiceren… Misschien als we elkaar eerst wat beter leren kennen..? Lieve groetjes, Jaklin.’

Het was geruststellend te mogen lezen dat ik niet alleen stond met mijn sterke aantrekkingskracht voor mijn stiefzoon. Er waren wel degelijk vrouwen die dezelfde afwijkende fantasie als ik hadden en daar net als ik mee worstelden. De reacties van Petra en Jaklin zorgden ervoor dat ik geen spijt had dat ik mijn probleem op het internet had gegooid, maar betekende dat ook dat ik daar gelijk al op moest antwoorden? Wellicht zouden er nog meer reacties volgen en dus leek het me beter om daar nog maar even mee te wachten. Een goede keuze, zo bleek de volgende avond. Toen ik inlogde op ‘H.G.Huisvrouwen.com’ stond het cijfer ‘9’ onder de gesloten envelopje. Mijn vingers trilden lichtjes toen ik op het ‘inbox-icoontje’ klikte en het eerste bericht opende.

‘Hoi Karin,’ las ik. ‘Wat een opluchting om jouw bericht te lezen. Ik dacht echt dat ik de enige was met deze 'verboden' gedachten en verlangens. Mijn stiefzoon is net 19 en loopt de hele tijd in zijn strakke sportbroekje door het huis... De spanning is soms om te snijden. Ik durf er met niemand over praten uit angst voor het oordeel, dus ik hoor heel graag hoe jij hiermee omgaat. Liefs, Linda.’

De spanning waar Linda over sprak was zo herkenbaar… Toch maar snel door naar het volgende bericht, besloot ik desondanks.

‘Karin, weet jij wel wat je hier uitkraamt? Ik geloof mijn ogen niet!’ Gelijk voelde ik dat dit bericht van een heel andere orde zou zijn, en dat bleek te kloppen. ‘Heb je er wel eens bij stilgestaan wat voor schade je aanricht als je hier echt naar gaat handelen? Je bent een volwassen vrouw in een vertrouwenspositie. Dit is niet 'geil'… Dit is grensoverschrijdend gedrag en destructief voor je gezin, domme gans! Als je echt om die jongen en je man geeft, zoek je hulp in plaats van medestanders op een forum als dit… Een anonieme moeder.’

Dit kwam binnen, maar tegelijk vroeg ik me af ik me uit mijn lood moest laten slaan door een negatieve reactie van iemand die zelfs haar naam niet onder haar bericht durfde zetten. Ik dacht het niet en dus ging ik door naar het volgende bericht.

‘Dag Karin, wat een gewaagde post zeg! Maar… Ik zit wel in een vergelijkbare situatie, ook al blijft het hier bij ons vooralsnog bij onschuldig flirten en speelse blikken, bijvoorbeeld aan de ontbijttafel. Ik ben benieuwd hoe ver jij wil gaan in jouw zoektocht? Zoek je alleen contact om erover te communiceren, of ben je echt van plan om vroeg of laat die volgende stap te zetten? Groetjes, Sandra.’

Nou nou… Onschuldig en speels stond niet in het woordenboek van mijn op en top vrouwonvriendelijke stiefzoon. Ik kreeg van hem alleen maar verwijtende woorden een gehate blikken aan de ontbijttafel. Ik vroeg me af of hoe snel ik er vol voor zou durven gaan als Tom op mij zou reageren zoals die stiefzoon van Sandra op haar.

‘Beste Karin, ik heb je bericht nu al drie keer gelezen en telkens twijfel ik of ik wel zou reageren. Uiteindelijk doe ik het toch maar, want ik voel precies hetzelfde verlangen naar mijn stiefzoon als jij. Tegelijkertijd word ik verscheurd door een niet weg te moffelen schuldgevoel tegenover mijn man. Het is alsof ik in mijn hoofd een dubbelleven leid. Hoe doe jij dat? Kun jij er gewoon van genieten zonder dat het aan je vreet? Groetjes van Annelies uit Bergen Op Zoom.’

Oeps… Een reactie uit Nederland! Nu ja, als je iets op het internet gooit, dan stopt dat uiteraard niet aan de landsgrens. In mijn hoofd beantwoordde ik de terechte vraag van Hollandse Annelies alvast wel. Nee, ik kon er niet van genieten en ja, het vrat meer aan mij dan mijn gemoedsrust aankon. Juist daarom was ik mijn zoektocht hier opgestart. Op naar het volgende bericht maar weer.

‘Walgelijk gewoon! Ik kwam hier voor tips over liefde en seksualiteit, niet om de gruwelijke gedachtegang te lezen van een stiefmoeder die haar eigen gezin wil ruïneren. Besef je wel dat die jongen je vertrouwt!? Je zou je diep moeten schamen dat je dit soort dingen online zet. Ik hoop oprecht dat je man hier nooit achter komt, voor zijn eigen verdomde bestwil welteverstaan..! Een verbijsterde lezeres.’

Niet de reactie waar ik op zat te wachten uiteraard en volgens mij had deze vrouw mijn boodschap niet goed gelezen. ‘Die jongen’ vertrouwde me helemaal niet, net dat was een deel van mijn probleem. Hopelijk was het volgende bericht positiever.

‘Heerlijk eerlijk ben je wel, Karin! Eindelijk iemand die ‘het virus’ bij naam durft noemen, zeg maar. Waarom zouden we die gevoelens en verlangens wegstoppen als de chemie er gewoon is? Ik lees dat je ervan uitgaat dat jouw stiefzoon je haat, maar mag ik je erop wijzen dat de grens tussen liefde en haat soms flinterdun is? Ik hoop oprecht dat het jullie snel lukt om die grens te doen vervagen zodat je, net als ik trouwens, elke dag kunt genieten van de kleine 'toevalligheden' in huis met je stiefzoon... Bijvoorbeeld een lichte aanraking in de gang of net iets te lang blijven kijken naar elkaar als je samen eet. Als je dat zou willen, wissel ik heel graag wat ondeugende tips met je uit om het dagdagelijkse samenleven met jouw stiefzoon zoveel leuker te maken. Kus, Monique.’

Uiteraard kende ik Monique niet, maar haar woorden raakten me tot in mijn ziel. Na het vorige bericht had ik dit soort morele steuntje in de rug even nodig. Nog drie berichten te gaan…

‘Hoi Karin, ik las je post en moest gelijk glimlachen. Ik ben inmiddels gescheiden van zijn vader, maar ik kan je wel vertellen dat mijn huwelijksjaren waarin ik die spanning met mijn stiefzoon deelde de heerlijkste tijd van mijn leven was. Ontelbare keren hebben we de ‘fatsoen grens’ overschreden en dat doen we tot op de dag van vandaag nog altijd. Mijn stiefzoon is inmiddels getrouwd met een heel lief meisje en volgende maand verwachten ze hun eerste kindje. Dat neemt niet weg dat hij met regelmaat bij zijn stiefmoeder op bezoek komt en telkens opnieuw hebben we dan heerlijke seks. Met de hand op het hart durf ik je zeggen dat die 'gevaarlijke' spelletjes met mijn stiefzoon me jong hebben gehouden én houden. Lieve Karin… Koester die stiekeme tintelingen en geniet ervan, in de hoop dat het vroeg of laat meer mag worden tussen jullie. Het leven is al saai genoeg..! Groetjes, van een ervaringsdeskundige Sandra.’

Wow..! Deze Sandra was wel heel erg openhartig en dat was goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik moest mezelf zowaar dwingen om haar ‘post’ niet per direct te beantwoorden, maar eerst de laatste twee berichten ook nog te lezen.

‘Ik ben sprakeloos! Is dit een grap? Dit forum is bedoeld voor ‘normale’ vrouwen met normale wensen of vragen, niet voor roofdieren zoals jij. Je misbruikt jouw ziekelijke verlangens om de goede naam te besmeuren van alle stiefmoeders die wél hun best doen om een veilige basis te bieden voor hun stiefkinderen. Ik heb dit bericht gerapporteerd bij de beheerder van de site, in de hoop dat het zo snel mogelijk wordt weggehaald. Dit soort misselijk makende fantasieën horen hier écht niet thuis… Rita."

Sprakeloos was ik zeker ook! Deze botte reactie van Rita maakte me echt boos. Tegelijk vroeg ik me af of de beheerder van ‘H.G.Huisvrouwen.com’ mijn bericht misselijkmakend genoeg zou vinden om het te verwijderen. Ik moest hoe dan ook hopen dat dit niet zou gebeuren vooraleer ik had kunnen reageren en dus ging ik maar snel door naar het laatste bericht.

‘Interessant onderwerp, Karin. Ik herken de hunkering, maar ik vraag me af hoe je dat praktisch aanpakt zonder vroeg of laat betrapt te worden? Een huis is nooit leeg en muren hebben oren, zoals ze zeggen. Ben je niet doodsbang voor de confrontatie met de werkelijkheid als het ooit uitkomt wat jij met je stiefzoon wil? Begrijp me niet verkeerd. Ik veroordeel niet, want ben zelf ook zoekende naar die balans tussen lust en voorzichtigheid. Misschien kunnen we via een PB eens sparren over hoe jij die 'momentjes' wil creëren? Groetjes van een Nederlands Anoniempje.’

Tja, wat moest ik daar nu weer mee?

Was het wel een goed idee om aan een anoniem iemand een privébericht te sturen, terwijl ik tijdens het lezen al min of meer besloten had om mijn antwoorden te bundelen in één langer bericht aan iedereen?

Met de dreiging van een snelle verwijdering van mijn bericht in het achterhoofd, bleef ik toch maar bij mijn eerste idee om één reactie te posten waar al wie reageerde iets van een antwoord in zou kunnen vinden. Niet diepgaand, maar wel voldoende als uitnodiging om verder te gaan op een veilig forum, zodat mensen als Rita niet meer konden meelezen… Ik opende het schrijfvenster, maar de woorden wilden aanvankelijk niet komen. Na drie of vier keer herbeginnen werd ik wat minder kritisch op mezelf en toen lukte het wel.

‘Dank jullie wel voor alle reacties. Het doet me goed om te zien dat mijn niet alledaagse vraag uit de privésfeer op zoveel begrip kan rekenen. Tegelijkertijd ben ik geschrokken van de ongezouten kritiek van sommigen. Het is jammer dat een persoonlijke zoektocht naar gelijkgezinden wordt beantwoord met reacties die in mijn ogen de grens van het fatsoen opzochten.

Aan degenen die me veroordelen wil ik zeggen dat ik jullie ‘schrik’ begrijp, maar ik voel me niet geroepen om mezelf hier te verdedigen. Ik postte dit met de bedoeling om gelijkgestemden te vinden, niet meer en niet minder.

Aan Petra, Jaklin, Linda, Annelies, Monique, Sandra en 'Anoniempje' wil ik graag zeggen dat jullie woorden me goed doen. Het is een enorme opluchting om te weten dat ik dit soort verlangens en spanning niet alleen met me meedraag.

Omdat dit forum misschien niet de meest discrete plek is om dieper op onze ervaringen in te gaan of om 'stiekeme momentjes' met elkaar te delen, zal ik een besloten chatgroep aanmaken op Google Chat. Daar kunnen we dan in alle privacy en zonder oordelen of veroordelen van gedachten wisselen, tips met elkaar delen of gewoon ons hart luchten.

Aan al wie (net als ik) behoefte heeft aan een veilige haven voor ‘zoekende stiefmoeders onder elkaar’, stel ik voor dat je me even een privéberichtje stuurt. Per kerende ontvang je dan de uitnodigingslink... Ik kijk er nu al naar uit om jullie daar te mogen begroeten!

Alle liefs, Karin.’

Nog een laatste keer herlas ik mijn woorden. Redelijk tevreden drukte ik maar snel op de ‘send’ knop. Ik wilde mezelf immers niet de kans laten om me alsnog te bedenken.

Wat mij betrof mochten ze alle zeven aanhaken, maar als er één iemand zou besluiten om dat niet te doen, hoopte ik stilletjes dat het niet Monique zou zijn. Haar warme woorden hadden mij veruit het meest geraakt en dus wilde ik haar er heel graag bij hebben… Nu ja, dat was afwachten. Meer kon ik voorlopig niet doen.

Trefwoord(en): Stiefmoeder, Stiefzoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!