Hoe anders en toch weer helemaal Stanzie, dit verhaal rondom een 'zoekende stiefmoeder'. Karins schaamte, haar twijfels, haar schuldbewustzijn omtrent haar o zo foute verlangens richting haar onhandelbare, botte stiefzoon zet je zo overtuigend neer dat ik me moeiteloos in haar kan inleven. Haar post op internet toont aan dat ze niet de enige vrouw is die met dat 'probleem' worstelt en de reacties die ze krijgt steunen haar om die overtuiging terrein te laten winnen, ook al krijgt ze ook enkele reacties die veel minder begripvol zijn. Enkele ronduit negatieve reacties - die tegen een real-live-lamp gehouden wat mij betreft heel realistisch overkomen - weerhouden haar er niet van om verder te gaan met haar zoektocht, maar dan achter de deur van een veilige privé-chat. Uiteraard hoop ik dat wij wel mogen meelezen wat er in de chatbox allemaal aan bod gaat komen, want tot hiertoe heeft Karin ons nog niks verklapt hoe die Challenge er precies zal gaan uitzien. Ik ben nu al benieuwd welke van die andere dames zullen ingaan op het verzoek van Karin en wat het verhaal van elk van hen is. Ik ben nu al een enthousiaste fan van je nieuwe verhaal, maar evengoed kan ik me voorstellen dat niet iedereen die mening zal delen... Enige controverse rond dit gegeven lijkt me niet helemaal uit sluiten, maar laat jou dat niet ontmoedigen om door te gaan met dit verhaal, Stanzie. Alle succes (en heel veel inspiratie) bij het schrijven van alles wat hierna volgt. Ik ben razend benieuwd...

Whow Stanzie , mooi en beeldend geschreven .
Voelbaar in elke vezel van huid en lichaam.
Ben benieuwd hoe het verder gaat .
Een dikke 10 !

Inderdaad Wauw Stanzie... maar in één adem voeg ik daar een Wow! Anita aan toe omdat ik mijn eigen 'beleving' bij dit verhaal nooit mooier zou kunnen verwoorden... wat houdt dit openingsdeel heel veel belofte in, Stanzie. Zo anders dan je recente verhalen, naar voor mij is dit er 'boenk' op. Uiteraard ga ik je verhaal weer volgen of wat je gedacht!? Bedankt voor deze zalige intro...

Oh wauw Stanzie… wat een heerlijk verhaal! 😊 Ik heb het in één adem uitgelezen en voelde letterlijk hoe mijn lichaam erop reageerde. Die herkenbare mix van schuld, opwinding en dat stiekeme, intense verlangen… je beschrijft het zó levendig dat ik zelf warm werd terwijl ik zat te lezen.
Het moment in de keuken, toen Tom in dat lage joggingbroekje voorbijliep en jij jezelf even later in de badkamer moest bevredigen terwijl je in de spiegel keek… mmm, dat kwam binnen. Ik kon bijna voelen hoe je vingers over je eigen huid gleden, hoe die spanning zich opbouwde tot die heerlijke ontlading. En dan die rilling die door je heen gaat telkens als je zijn borstkas ziet? Dat herken ik zó goed. Dat verboden, bijna verslavende contrast tussen “dit mag niet” en “god, wat wil ik dit graag”.
Je hebt het zo mooi neergezet: de eenzaamheid, de twijfel, de schaamte… maar ook die groeiende moed om het toch te onderzoeken. En dan die reacties op het forum! Het is heerlijk om te lezen hoe je van “ik ben de enige” naar “er zijn er meer zoals ik” gaat. Vooral die warme, begripvolle reacties (zoals die van Monique en de ervaringsdeskundige Sandra) geven zo’n fijn, opwindend gevoel van verbondenheid.
Kortom: een heel sensueel, spannend en herkenbaar begin van wat hopelijk een heet avontuur wordt. Ik ben in ieder geval benieuwd hoe het verdergaat met Tom en die ontlading die je zo hard nodig hebt…
Hou ons vooral op de hoogte in de groep, lieverd. Dit soort verhalen maken mijn eigen fantasieën alleen maar levendiger 😉
Liefs en veel warme tintelingen,
Anita 💋

Weer een heerlijke verhalenreeks van begin tot eind. Je weet er prachtige wendingen in te breien die zeker niet ver van de waargeid hoeven te liggen.
Dank je voor het genot Stanzie 👍 😍.
Kijk alweer met spanning uit naar je volgende creatieve uitspatting 🤗

Dag Stanzie,

Nu pas de tijd gehad je serie te lezen en weer genoten. Zoals al aangegeven in een andere reactie. En goed verhaal doet er toe, en wat kan jij dat fijn op papier zetten. Iedere keer weer een plezier om te lezen.

Bedankt voor het schrijven

Super Stanzie,

7 delen in een ruk uitgelezen. Wat een prachtig verhaal.

Harry

Ergens jammer dat je ervoor kiest om het hierbij te laten wat dit verhaal betreft, maar anderzijds is dit wel weer een 'uitsmijter van formaat' Was weer een genot om dit verhaal te volgen, dankjewel voor zoveel moois...en op naar een volgend verhaal durf ik hopen.

Prachtige reeks.
Eind goed al goed?
De rest is hieronder al gezegd ;)

Goh, ik zat er helemaal naast. Het is al het einde. Ik had drama verwacht, bijvoorbeeld met het zusje van Milan. En Milan die woest was en haar hard aanpakte, dacht ik even dat het misschien een hint was dat hij later een “monster” zou worden.

In plaats daarvan is het allemaal goed gekomen. Jij hebt mij weer op het verkeerde been gezet.

Dank je wel voor deze korte serie!