De Begrafenis En Mijn Zus - 8

Hier deel 8 uit de serie die ik samen schrijf met Schrijvertje1234.. Deze is door mij geschreven.

Aangeraden wordt om eerst deel 1-7 te lezen aangezien het elkaar opvolgt.

Ik begon traag te vertellen. Mijn hersens verdoofd in een mist van de muffige geur van herinneringen, de sprankelende ogen van Ingrid die ik zag als ik door mijn wimpers keek, en het zacht berijden van mijn geslacht. Allemaal herinneringen aan dat ene, dat geheime verbodene.

De herinneringen aan de ochtend erna werden langzaam weer zichtbaar in de hersenmist. Als een misthoorn van een schip op zee.

Die ochtend werd ik wakker, het was drukkend warm in de tent, hetgeen de muffige geur leek te versterken. Het zonnetje scheen al geruime tijd op het kleine oranje tentje. Ik zocht mijn douchespullen bij elkaar en wat schone kleding en ging douchen. Jij sliep blijkbaar nog.

Toen ik terug kwam was jij ook al wakker. We wisselden een blik van verstandhouding. Ons stilzwijgen was veelslzeggend. Jij zat op je knieën en droogde met een handdoek je bovenbenen. Met een knipoog fluisterde je: "liefdes sappen." Dit ene woord was meer dan genoeg. Ik was ook meteen weer wakker, dit van afgelopen nacht was echt. Onze beleving, en vooral ons geheim.

Haar heupen bewogen nog steeds langzaam en geduldig. Ik voelde dat dit een positieve uitwerking had op mijn pik. Maar het drong niet heel duidelijk meer tot me door. De gedachten aan de volgende ochtend en het tegen Ingrid vertellen zoals ik het me herinnerde, deden de werkelijkheid weer naar de achtergrond verdringen. Mist.

Daarna gingen we naar de caravan van onze ouders, het ontbijt stond al klaar. Ik zat enigszins onrustig op mij stoel, alsof onze ouders aan mijn gezicht zagen wat er gebeurd was gisteravond. Alsof ons geheim helemaal geen geheim was.

Die dag stond een bezoek aan het lokale kasteel in de planning. Misschien zou dat onze aandacht een beetje afleiden van hetgeen dat niet uitgesproken mocht worden. Na de koffie stapten we in de Opel Kadett van papa en gingen we op pad.

Na een niet al te lange rit waarin de stilte oorverdovend was kwamen we aan bij het kasteel. Na de kaartjes gekocht te hebben sloten we aan bij een groep voor de rondleiding.

Weer drongen de trage bewegingen van Ingrid's heupen tot me door. Ze waren traag maar krachtig. De liefdessappen, zoals ze dat destijds zo noemde, sijpelden tussen ons door en druppelden langs mijn ballen naar beneden. Als een trage stroom afkoelend lava. Ik zakte weer weg in de mist.

We bezochten vele kamers en zalen, de één nog mooier dan de ander. Allemaal gevuld met overdadig versierde meubels, harnassen, zwaarden, zilverwerk en schedels van geschoten wild.

Jij en ik raakten achterop en we raakten ten slotte de groep kwijt. We dwaalden samen door het grote kasteel zonder iemand te zien, zonder een woord met elkaar te spreken. We daalden trappen af, het rook muffiger, net zoals in de tent en net zoals vele jaren later in kamer 312. Het gaf een soort van opwinding, deze geur.

We negeerden het bordje "entrée interdite - no entry" en liepen door, de lange draaitrap naar beneden eindigde in het kerker complex, naar de donkere muffe kerker. Daar waar in vroeger tijden misdadigers waren opgesloten, misschien wel gedood. Wat hier gebeurd is, is geheim, niemand zal het weten.

Jij verbrak de stilte "jij voelt het toch ook Patrick?" stamelde je fluisterend, bijna eerbiedig met een breekbare stem, terwijl je mij hoopvol aankeek. Ik begreep je direct en knikte instemmend. Die geur, die muffige geur uit vervlogen tijden... Die doet wat met je. Je vergeet het, maar zodra je hem weer ruikt herken je het direct en activeert herinneringen en gevoelens van toen.

Je drukte je zich tegen me aan en fluisterde "Ik wil je, hier en nu." Je draaide je om en bukte terwijl je jouw rokje optilde en je slipje opzij trok. "Kom dan Patrick, ik weet dat je dit ook wil. Jij voelt het ook, deze geur."

Ik keek om me heen en zag kille vochtige muren gehouwen uit rotsblokken met daaraan half verroeste kettingen en sloten. Hoog bovenin een klein raampje met roestige ijzeren tralies. Mijn lul was weer enorm stijf.

Ingrid draaide nog haar rondjes met haar heupen. Ze voelde dat mijn lul er weer klaar voor was en verstevigde haar grip. Haar bewegingen werden anders, intenser. Ik legde mijn handen op haar borsten, heerlijk vol en volwassen. Het enige geluid dat hoorbaar was was het zacht soppende geluid van haar kut die mij ritmisch vastgreep en weer los liet. Mist...

Ik duwde mijn eikel tegen jouw vagina aan. Ik voelde dat je al behoorlijk nat was en gleed gemakkelijk naar binnen. De intense hitte van jouw binnenste omsloot mijn lul. Je zette je benen wat dichter bij elkaar waardoor je jouw greep op mij versterkte. Het gevoel werd intenser. Ik voelde je knijpen, liefdessappen stapelden zich op en druppels liepen langs je benen omlaag.

Van achter greep ik je borsten vast. Je kreunde diep en kneep me harder vast met je binnenste, je pulseerde, en slaakte een grommende zucht. Dit werd mij teveel en een laatste voorzichtige stoot zorgde ervoor dat mijn zaad diep in jouw binnenste werd gespoten, golf na golf. Even bleven we nog zo staan, nagenietend.

Toen ik me terugtrok kwam een golf liefdessap mee naar buiten, het droop langs jouw benen en kwakte met een kletsend geluid deels op de vochtige koude stenen vloer.

Ik was alweer klaargekomen, Ingrid was gestopt met rondjes draaien. Ze boog voorover, haar blote borsten op mijn borst. Haar lippen zochten en vonden de mijne. Onze tongen dansten samen. De liefdessappen dropen tussen ons door, een natte plek op het bed achterlatend. De muffe geur van kamer 312 drong weer tot me door. Mist...

Je stapte uit je slipje en droogde daarmee je benen af terwijl ik mijn broek dichtritste. Met rode wangen liepen we terug de draaitrap op naar boven. De kerker achter ons latend, de kerker met vele geheimen was nu een nieuw geheim rijker. Een geheim van het verbodene, het geheim dat niet uitgesproken mocht worden.

Terug boven vonden we uiteindelijk de groep terug op de binnenplaats. De rondleider was bijna klaar met haar verhaal. Ogenschijnlijk had niemand ons nog gemist en stilletjes schoven we weer aan bij de groep. Je slipje, volgezogen met de liefdessappen, gooide je achteloos in een prullenbak.

Met een zuigend geluid stapte Ingrid weer van me af en ging naast me liggen. Een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Ze zei: "Patrick, dat is precies zoals ik het me herinner. Dat was echt een geweldige tijd, ik heb er absoluut geen spijt van. Het is maar goed dat papa en mama daar niets van weten. Ik beaamde haar opmerking.

"Maar Ingrid, wat er later in de vakantie nog gebeurde was echt het toppunt, weet je nog?" Ik zag dat Ingrid langzaam begon te knikken en haar ogen begonnen te stralen. Ingrid begon te vertellen.

Mist...

Trefwoord(en): Broer, Stiekem, Young Adult, Zus, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!