Door: YNot
Datum: 01-06-2026 | Cijfer: 0 | Gelezen: 127
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Bdsm, Bondage, Dominantie, Dwang, Eerste Keer, Experimenteren, Fetisj, Latex, Leer, Macht, Meesteres, Pijn, Rollenspel, Sm, Spanking, Straf, Submission, Verleiden, Vernederen,
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Bdsm, Bondage, Dominantie, Dwang, Eerste Keer, Experimenteren, Fetisj, Latex, Leer, Macht, Meesteres, Pijn, Rollenspel, Sm, Spanking, Straf, Submission, Verleiden, Vernederen,
Vervolg op: Diep Geraakt - 2: De Diepere Laag
Wie Niet Horen Wil...
Dit verhaal is losjes gebaseerd op consensuele BDSM-sessies met Meesteres Nova. Sommige gebeurtenissen, gedachten en dialogen zijn gedramatiseerd, samengevoegd of volledig ontstaan uit de fantasie van de sub. Handelingen die gebaseerd zijn op echte gebeurtenissen vonden plaats binnen vooraf besproken grenzen en met wederzijds consent.
Ik schrijf zo goed als ik kan met zwarte stift "subje van Meesteres Nova" op mijn rug. Om mijn trouw te bewijzen, heb ik besloten mijn Meesteres spontaan een eerbetoon te sturen: een time-lapse waarin ik minimaal 15 minuten in positie 2 kniel. Ofwel, op mijn knieën en onderarmen, met één oor vast tegen de grond.
Ik heb haar na mjn eerste sessie een foto gestuurd waarop ik thuis in positie zat en daar had ze op gereageerd met “Zo zie ik het graag”. Die aandacht gaf me een geweldig gevoel!
Ik zet een klok naast me die gericht is naar de camera, zodat ze kan zien hoe lang ik voor haar kniel. Ik kan zelf de klok niet zien, dus het zal aankomen op mijn uithoudingsvermogen. De camera staat aan de kant van mijn hoofd, goed hoog opgesteld, zodat ze neerkijkt op mijn rug.
Ik start de opname. Zodra ik positie 2 aanneem, voel ik weer die heerlijke nederigheid indalen. Het moment dat mijn oor de grond raakt, verdwijnt elk gevoel van controle. Het besef van tijd verdwijnt.
Het begint moeiteloos, tot ik langzaam pijn begin te voelen in mijn knieën. Het liefst zou ik even rechtop gaan zitten, maar ik wil haar laten zien dat ik wil lijden voor haar. Ik schuif mijn benen iets verder uit elkaar om het drukpunt op mijn knieën te verplaatsen, maar dat maakt het juist zwaarder en pijnlijker. Mijn benen terug dichterbij elkaar zetten kan niet, want dan komt mijn oor van de grond en ben ik uit positie.
Mijn rug begint pijn te doen. Ik denk hard aan haar sadistische lach vlak voordat ze streng wordt en zet door op wilskracht. Langzaam zet de verkramping in en ik kreun met elke ademhaling van de pijn. Ik wil naar de pijn toe ademen, maar die zit nu door heel mijn lijf.
Ik heb geen idee hoe lang ik al in positie zit en wil het koste wat kost zo lang mogelijk volhouden. Een plotselinge steek in mijn rechterzij zorgt ervoor dat ik mijn oor van de grond til en dan is het voorbij… Uitgeput val ik op mijn buik en voel de pijn wegtrekken.
Ik stop de opname en zie tevreden dat ik het 17 minuten volgehouden heb. “Wat zal ze trots op me zijn”, denk ik.
Ik open Whatsapp en selecteer de video. Het clipje duurt 35 seconden en onderin kun je goed zien hoe de klok vooruitsnelt terwijl ik worstel tegen de pijn. Onder het filmpje schrijf ik: "Lieve Meesteres Nova. In totale onderwerping aan U. Uw subje". Send!
Een uur later voel ik mijn telefoon trillen. Yes, een berichtje van mijn Meesteres!
Maar, in plaats van "Netjes", word ik totaal onverwacht hard op mijn plaats gezet…: "Foto's en filmpjes stuur je alleen als je dat gevraagd wordt. 4 dagen geen ontlading".
Ik kijk nog drie minuten naar het scherm, maar er volgt niets meer.
Dan realiseer ik me dat mijn actie heel egoïstisch was. Wie ben ik om te bepalen waar zij naar kijkt, of om naar complimentjes te vissen? Ik ben sub, ik heb haar niets te vragen. Snel stuur ik "Sorry Meesteres! Sorry, sorry, sorry!" en besluit niet nòg meer van haar tijd te claimen.
Tegelijk ben ik verward; hoe kan het dat ze de vorige keer zo positief was over mijn spontane actie en nu zo kortaf? Kwam mijn bericht ongelegen? Word ik aan een hogere norm gehouden nu ik een stap verder ben in mijn opleiding tot haar subje?
De dagen erna denk ik vaak aan haar reactie op mijn video. Ik voel hoe haar grip op mijn leven groter wordt. Ik ga op haar X profiel om te kijken of ze iets gepost heeft wat haar reactie kan verklaren.
Scrollend door de content kom ik langs een clipje waarop ze rookt. Ik vind dat echt super opwindend! En hoewel ze me ondubbelzinnig opgedragen heeft niet te komen gedurende minimaal 4 dagen, ga ik tegen haar instructies in… Het feit dat het niet mag van haar, maakt het nòg spannender.
De week erop rijd ik naar Villa Weizigt voor mijn derde sessie. Hoewel ik eerder weinig aan mijn ongehoorzaamheid gedacht heb, knaagt het nu wel een beetje aan me. Wat als ze er mij naar vraagt... Lieg ik dan? Zou ze me het vergeven? En misschien was ze tòch blij met mijn filmpje en gaat ze me juist bedanken voor mijn getoonde loyaliteit.
Ze doet met een brede lach de deur van de villa open en nodigt me uit mee naar boven te gaan. Terwijl ik haar volg op de trap, zegt ze op een geamuseerd spottende toon “Ogen naar beneden”. Ik schrik… Zou ze mijn verhalen lezen? Snel richt ik mijn blik op mijn voeten terwijl ik zeg “Uiteraard Meesteres…”.
Wanneer we in haar studio zijn, opent ze het gesprek vriendelijk en open als altijd. Ik heb het gevoel dat ze het voorval totaal vergeten is, tot ze luchtig vraagt of ik me netjes aan mijn straf gehouden heb. Gevangen door de ongedwongenheid van het moment zeg ik half lachend: "Nee, dat werd me na drie dagen teveel". Haar blik verandert. Ze kijkt me zwijgend strak aan.
Shit, dit valt niet goed, zie ik. “Denkend aan U”, voeg ik snel toe, maar zonder effect. Ik zoek naar woorden, maar val stil. Ik richt mijn ogen naar de grond.
Na een korte stilte zegt ze streng "Op handen en knieën", strak wijzend naar een plek midden in de kamer. Ik schrik ervan en kleed me snel uit, terwijl ik mijn hoofd rood voel worden. Eerst dat ongevraagde filmpje sturen en dan ook nog haar straf negeren… Voor het eerst sinds ik haar ken, kan ik haar echt niet peilen. En precies dat maakt me nerveus.
Ze staat met haar sterke rug naar mij toe terwijl ze iets van de muur pakt. Wanneer ik mezelf op handen en knieën laat zakken loopt ze naar me toe en doet zonder een woord een halsband strak rond mijn nek. Tijdens het aantrekken van de gesp wordt kort mijn adem afgesneden. Haar bewegingen zijn kort en scherp.
Ze rijgt een touw door de stalen ring bij mijn keel en zegt streng "Volgen!", terwijl ze een eerste stap richting de deur zet. Ik durf niet eens te fluisteren.
Niet wetende of ik op mag staan, besluit ik haar te volgen op handen en knieën. We gaan richting de trap. "Het maakt me niet uit hoe je het doet, maar je gaat NIET lopen" zegt ze zonder me aan te kijken. Ik zie de lange trap voor me die naar beneden leidt en denk snel na:
Met mijn hoofd eerst, op handen en knieën, wordt het zeker een valpartij…
Op mijn billen van tree naar tree zakken kan lijken op lopen.
Ik besluit daarom zijdelings tree voor tree van de trap te gaan, waarbij ik op mijn handen en knieën steun.
In tempo loopt ze voor me de trap af, terwijl ze het touw van mijn halsband strak op spanning houdt. Ik heb geen idee waar ze me heen leidt of wat me te wachten staat. Maar ze is pissed, dat voel ik aan alles.
Beneden in de ontmoetingsruimte van de villa liggen stenen tegels die hard aanvoelen, maar ik kan niet anders dan haar zo snel volgen als ik kan. Ik kruip achter haar aan richting de tuindeuren, terwijl de ogen van de aanwezigen in mijn lichaam prikken. Mijn Meesteres lijkt er allemaal niets om te geven en loopt in één rechte lijn tussen de mensen door.
Ik zie dat ze haar blik in de richting van de tuindeuren houdt terwijl ze me meesleurt.
Wanneer we daar zijn, zie ik dat er buiten grof grind ligt. Meesteres Nova kijkt niet op of om en stapt resoluut met haar hoge laarzen het knisperende grind in. Ik wil wachten bij de hoge drempel, maar voel aan de ruk aan mijn touw dat ik moet volgen.
Ik zet mijn handen in het grind, schuifel wat naar voor en zet dan mijn knieën in het grind. De scherpe steentjes graven diep in mijn huid. Sommige blijven in mijn huid steken wanneer ik mijn knieën optil, en boren zich bij de volgende stap nòg dieper in mijn vlees. Met de bovenkant van mijn voeten duw ik tegen de grond om mijn knieën te ontlasten, maar de steentjes krassen nu ook daar scherp in mijn huid.
Wat gaat ze in hemelsnaam met me doen hier buiten? Ik slik en voel lichte paniek opkomen. Waarschijnlijk kijken mensen toe, maar ik heb al mijn aandacht nodig om de scherpste steentjes te ontwijken, wat slecht lukt.
Een paar meter voor me zie ik een vlonder van hout, midden in de tuin. Gelukkig…, we gaan die kant op. Ik tel de laatste centimeters af en kruip gebroken en met bloedende knieën het platform op. Ze stopt bij een langwerpig laag bankje. En zegt: "Bukken, over de bok".
Ik duw geknield mijn bovenbenen tegen de bok en buig voorover. Ze pakt een touw en bindt mijn handen stevig aan de poten vast. Dan bindt ze met een touw mijn onderbenen vast. Het ruwe touw snijdt in mijn vlees. Dan volgt een band rond mijn middel, die ze een paar keer strak aantrekt, waardoor ik helemaal gefixeerd wordt.
Wanneer ik geen kant meer op kan, wikkelt ze een touw rond mijn zak die ze strak aan de band om mijn middel knoopt. Dan loopt ze weg over het grind.
Hier lig ik. Vernederd met bloedende knieën en handpalmen, vastgebonden in een machteloze positie in de tuin, terwijl iedereen mij hier kan zien liggen. Zou dit mijn straf zijn? Ik kijk weg van de mensen richting de blinde muur. Iemand komt over het grind in mijn richting lopen.
De stem van mijn Meesteres klinkt: "Hoe vaak heb je mijn orders genegeerd?". Ik denk kort na en fluister eerlijk: "Drie keer, Meesteres". Dan zegt ze kort en zakelijk: "Goed, dertig zweepslagen, geen genade. Jij telt!".
Voordat ik "Ja Meesteres" kan zeggen, landt de zweep al voor de eerste keer. En niet zacht... "Eén Meesteres" zeg ik snel. Klap!, vol op mijn andere bil. "Twee Meesteres". In snel tempo volgen de slagen elkaar op. Ik voel haar teleurstelling in mij via haar zweepslagen.
Bij de veertiende slag voel ik de pijn oplopen tot ongemakkelijke hoogte. Maar deze keer krijg ik geen advies hoe ik mijn pijn kan dragen. Ik tel door met een kortademige stem van de pijn.
Bij de 24e slag roep ik "24 Meesteres, Genade, alstublieft, alstublieft!". Maar ze zegt onverbiddelijk "Geen genade!" en gaat door met nòg hardere slagen.
Ik klem mijn vuisten zo hard samen dat mijn nagels in mijn handpalmen snijden.
Bij de 27e slag breekt ze me en roep ik huilend: "27 Meesteres". Ze blijft strak in haar rol. Met harde impact landt de zweep op mijn lichaam. De laatste twee slagen zijn het hardst en na de laatste slag schreeuw ik snikkend "30 Meesteres! 30, 30…".
Ik jammer snikkend "Sorry Meesteres" terwijl ik de pijn door mijn hele lichaam voel trekken. De grond onder mijn mond is nat en mijn ogen branden. Ik lig hier volledig gebroken en machteloos. Dit was mijn verdiende straf. Ik kòn niet tegen haar liegen, ik wìl niet tegen haar liegen. Ik zal een beter subje moeten zijn voor haar en hoop dat mijn straf er op zit.
Nadat mijn snikken gestopt is, hurkt ze voor mijn gezicht. Ik richt mijn ogen langzaam op en kijk vol berouw naar haar. Dan zegt ze op serieuze toon: "Ik straf maar één keer... Een tweede keer is nooit nodig… Wanneer je nog één keer mijn orders negeert, ga je daar spijt van krijgen". Mijn lichaam trekt zich kort samen wanneer de woorden tot me doordringen. Ik slik en zeg "Dankuwel Meesteres. Sorry Meesteres. Ik zal naar U luisteren, Meesteres. Sorry!". Ze blijft glashard naar me kijken. Ik kijk weg en schaam me.
Ze steekt een sigaret op en blaast de rook in mijn richting. De geur kalmeert me. Dan realiseer ik me plots dat ik hier in de tuin lig, totaal vernederd en in volle openheid. Wat zouden die mensen denken van mij? Een tweede golf van schaamte trekt door me heen. De striemen op mijn billen doen pijn en ik voel elke zuchtje wind. Hoe zullen die er morgen uitzien... Zal ik kunnen zitten? En hoe leg ik dit in hemelsnaam thuis uit… Maar lang tijd om na te denken krijg ik niet. Ze maakt me los en zegt: "We gaan naar boven". Ik sta op en wrijf over mijn knieën. Er zit bloed aan mijn handen. Met mijn hoofd gebogen loop ik achter haar tussen de mensen door. Ik voel me vernederd en klein.
Boven sta ik midden in de kamer te trillen op mijn benen van de inspanning en de intensiteit van haar straf. Ze loopt naar haar tas en komt recht op me af. “Ik ben nog niet klaar met jou”, zegt ze, terwijl ze druivensuiker voor mijn mond houdt. Ik neem aan zonder verzet, terwijl ik de spanning voel stijgen.. “Nog niet klaar”…?
Ik weet zeker dat wanneer ik nu “Stop” zeg, het spel en mijn straf direct voorbij zijn. Toch knaagt ergens in me de angst dat ik mezelf dan teleurstel. Ik heb haar trouw beloofd en ik heb dat beschaamd.
Ze legt een zwarte handdoek op de grond en zegt me daarop te knielen. Voorzichtig kniel ik. Het doet pijn, maar dat durf ik niet te laten merken.
Ze gaat voor me staan, legt haar hand in mijn nek en duwt mijn gezicht naar de grond, richting haar voeten. "Kus mijn voeten", zegt ze. Ze heeft hoge laarzen aan met een botte zwarte punt. Ik druk mijn lippen op haar rechter laars en kus hem. "Is dit alle passie die je nog in je hebt, subje?" zegt ze cynisch. "Nee Meesteres" zeg ik en kus gepassioneerd beide voeten. Ik voel het harde leer van haar laars tegen mijn lippen en ruik de geur van leer. Ik open mijn mond en beweeg mijn tong over haar laarzen. "Beter", zegt ze. Het leer glanst onder mijn tong. Ik wil ze helemaal laten glanzen en duw mijn tong tussen haar zool en de vloer. Het zand knarst in mijn mond.
Wanneer ik haar laarzen een paar keer helemaal gekust heb, trekt ze haar voet weg en zegt ze "Heel goed. Ga in het midden van het grote bed op je rug liggen".
Ze loopt weg, ik sta op. De handdoek plakt aan mijn bebloede knieën. Met mijn tanden op elkaar trek ik hem los. Terwijl ik langzaam op het bed ga zitten, voel ik de pijn en haal sissend adem. Ik verzamel moed en laat me op mijn rug zakken.
Ze gaat naast me op het bed zitten. “Strek je armen”. Ze doet een dubbele sleeve rond mijn onderarmen en sluit ze met een riem. Ik kan mijn handen vouwen, maar verder helemaal niets. Dan gaat ze tussen mijn benen zitten en ritst een etui open. Ik zie een aantal metalen staafjes netjes op een rij. Wat is ze in godsnaam van plan, zo dichtbij mijn kruis? Wil ze me gaan piercen?
Ze trekt latex handschoenen aan en opent een fles. Ze laat vloeistof op een doek vloeien, pakt een metalen staafje met ribbels en wrijft hem grondig schoon. De spanning van wat komen gaat maakt me gek!
In volle concentratie neemt ze mijn penis in haar linkerhand. Ze kijkt me kort aan. Dan gaat ze met het staafje in haar rechterhand richting mijn eikel. Ik houd mijn adem in en zie hoe het staafje dichterbij komt… Dan voel ik het langzaam binnendringen. Ik snak naar adem. Ribbel voor ribbel gaat hij dieper mijn penis in. Het gevoel is ongekend intiem. Ze kijkt me rustig aan terwijl ik naar adem snak. “Ontspan je” zegt ze. Ik haal diep adem.
Langzaam draait ze het staafje. Ik voel het harde metaal diep in mijn penis. Het is ongekend intimiderend en intens. Totale dominantie. Ik lig muisstil. Langzaam beweegt ze het staafje op en neer. Ik kijk naar mijn eikel en zie hoe er vocht mee naar buiten komt wanneer ze het staafje een beetje terugtrekt.
Ze vraagt: “Iets geleerd vandaag?”. “Heel veel, Meesteres”, zeg ik. “Sorry dat ik uw orders genegeerd heb, Meesteres”.
“Ga je voortaan luisteren?” vraagt ze. “Ja Meesteres” zeg ik serieus en een tikkeltje zenuwachtig. “Goedzo subje” zegt ze en trekt tergend langzaam het staafje omhoog. Mijn hemel, wat zat hij er ver in! Het moment dat hij er uit glijdt, zie ik vocht over mijn eikel lopen. Ik laat mijn adem los en zeg “Dank U Meesteres”. Ik voel hoe elke spier in mijn hele lijf ontspant.
Ze maakt het staafje schoon en trekt haar handschoenen uit. Dan doet ze de sleeve van mijn armen en zegt “Kom maar even tot jezelf”. Het gewicht van alle indrukken van vandaag glijdt van me af. Mijn hele lichaam gloeit; ik ben vandaag goed op mijn plek gezet.
Dan gaat ze naast me zitten op bed. “Hoe gaat het, subje?” vraagt ze vriendelijk. Ik kijk haar aan. Ze lacht lief, warm en aandachtig. “Wat een vreselijk gave sessie!” zeg ik. Ze lacht breeduit “Ja hè?”.
Ik vloek terwijl ik in de lach schiet van de ontlading. Ik leg mijn rechterhand op mijn hoofd uit puur ongeloof en uitputting.
Ze kijkt me een paar seconden zwijgend aan. “Goed gedaan vandaag,” zegt ze uiteindelijk rustig en staat op. Rustig sta ik ook op om richting de douche te lopen. Ze geeft me een knuffel en de onverwachte warmte ontroert me.
Wanneer ik onder de douche sta, voel ik dat het water op mijn billen pijn doet. Die moet ik thuis goed verborgen houden, denk ik. Dit krijg ik niet uitgelegd…
Nadat ik me aangekleed heb, geeft ze nog wat tips voor de komende dagen. Ik beloof haar plechtig géén ongevraagde foto te sturen van mijn striemen. “Ik wil morgen graag zien hoe de striemen eruit zien”, zegt ze. Ik kijk haar onderzoekend aan om zeker te weten dat ik hierbij expliciet toestemming heb. Ik kan me persoonlijk geen zwaardere straf voorstellen dan vandaag, maar ik weet ook zeker dat de grens van háár arsenaal aan goddelijke kwellingen nog lang niet in zicht is.
De volgende dag staan mijn billen vol met striemen en blauwe plekken. Ik ben zo trots als een pauw en maak via de spiegel een foto. Met mijn kiezen op elkaar druk ik in Whatsapp op send en staar strak naar het scherm.
Eén grijs vinkje… Twee grijze vinkjes…. Twee blauwe vinkjes…
Ze typt…
Dan verschijnt haar tekst: “Ik heb ze wel erger gezien. Succes subje”. Ik lach om haar reactie. Wat een vrouw! Maar, ik heb mijn lesje wel geleerd…
De beste manier om loyaal te leren zijn aan je Meesteres, is door één keer ongehoorzaam te zijn…
Ik schrijf zo goed als ik kan met zwarte stift "subje van Meesteres Nova" op mijn rug. Om mijn trouw te bewijzen, heb ik besloten mijn Meesteres spontaan een eerbetoon te sturen: een time-lapse waarin ik minimaal 15 minuten in positie 2 kniel. Ofwel, op mijn knieën en onderarmen, met één oor vast tegen de grond.
Ik heb haar na mjn eerste sessie een foto gestuurd waarop ik thuis in positie zat en daar had ze op gereageerd met “Zo zie ik het graag”. Die aandacht gaf me een geweldig gevoel!
Ik zet een klok naast me die gericht is naar de camera, zodat ze kan zien hoe lang ik voor haar kniel. Ik kan zelf de klok niet zien, dus het zal aankomen op mijn uithoudingsvermogen. De camera staat aan de kant van mijn hoofd, goed hoog opgesteld, zodat ze neerkijkt op mijn rug.
Ik start de opname. Zodra ik positie 2 aanneem, voel ik weer die heerlijke nederigheid indalen. Het moment dat mijn oor de grond raakt, verdwijnt elk gevoel van controle. Het besef van tijd verdwijnt.
Het begint moeiteloos, tot ik langzaam pijn begin te voelen in mijn knieën. Het liefst zou ik even rechtop gaan zitten, maar ik wil haar laten zien dat ik wil lijden voor haar. Ik schuif mijn benen iets verder uit elkaar om het drukpunt op mijn knieën te verplaatsen, maar dat maakt het juist zwaarder en pijnlijker. Mijn benen terug dichterbij elkaar zetten kan niet, want dan komt mijn oor van de grond en ben ik uit positie.
Mijn rug begint pijn te doen. Ik denk hard aan haar sadistische lach vlak voordat ze streng wordt en zet door op wilskracht. Langzaam zet de verkramping in en ik kreun met elke ademhaling van de pijn. Ik wil naar de pijn toe ademen, maar die zit nu door heel mijn lijf.
Ik heb geen idee hoe lang ik al in positie zit en wil het koste wat kost zo lang mogelijk volhouden. Een plotselinge steek in mijn rechterzij zorgt ervoor dat ik mijn oor van de grond til en dan is het voorbij… Uitgeput val ik op mijn buik en voel de pijn wegtrekken.
Ik stop de opname en zie tevreden dat ik het 17 minuten volgehouden heb. “Wat zal ze trots op me zijn”, denk ik.
Ik open Whatsapp en selecteer de video. Het clipje duurt 35 seconden en onderin kun je goed zien hoe de klok vooruitsnelt terwijl ik worstel tegen de pijn. Onder het filmpje schrijf ik: "Lieve Meesteres Nova. In totale onderwerping aan U. Uw subje". Send!
Een uur later voel ik mijn telefoon trillen. Yes, een berichtje van mijn Meesteres!
Maar, in plaats van "Netjes", word ik totaal onverwacht hard op mijn plaats gezet…: "Foto's en filmpjes stuur je alleen als je dat gevraagd wordt. 4 dagen geen ontlading".
Ik kijk nog drie minuten naar het scherm, maar er volgt niets meer.
Dan realiseer ik me dat mijn actie heel egoïstisch was. Wie ben ik om te bepalen waar zij naar kijkt, of om naar complimentjes te vissen? Ik ben sub, ik heb haar niets te vragen. Snel stuur ik "Sorry Meesteres! Sorry, sorry, sorry!" en besluit niet nòg meer van haar tijd te claimen.
Tegelijk ben ik verward; hoe kan het dat ze de vorige keer zo positief was over mijn spontane actie en nu zo kortaf? Kwam mijn bericht ongelegen? Word ik aan een hogere norm gehouden nu ik een stap verder ben in mijn opleiding tot haar subje?
De dagen erna denk ik vaak aan haar reactie op mijn video. Ik voel hoe haar grip op mijn leven groter wordt. Ik ga op haar X profiel om te kijken of ze iets gepost heeft wat haar reactie kan verklaren.
Scrollend door de content kom ik langs een clipje waarop ze rookt. Ik vind dat echt super opwindend! En hoewel ze me ondubbelzinnig opgedragen heeft niet te komen gedurende minimaal 4 dagen, ga ik tegen haar instructies in… Het feit dat het niet mag van haar, maakt het nòg spannender.
De week erop rijd ik naar Villa Weizigt voor mijn derde sessie. Hoewel ik eerder weinig aan mijn ongehoorzaamheid gedacht heb, knaagt het nu wel een beetje aan me. Wat als ze er mij naar vraagt... Lieg ik dan? Zou ze me het vergeven? En misschien was ze tòch blij met mijn filmpje en gaat ze me juist bedanken voor mijn getoonde loyaliteit.
Ze doet met een brede lach de deur van de villa open en nodigt me uit mee naar boven te gaan. Terwijl ik haar volg op de trap, zegt ze op een geamuseerd spottende toon “Ogen naar beneden”. Ik schrik… Zou ze mijn verhalen lezen? Snel richt ik mijn blik op mijn voeten terwijl ik zeg “Uiteraard Meesteres…”.
Wanneer we in haar studio zijn, opent ze het gesprek vriendelijk en open als altijd. Ik heb het gevoel dat ze het voorval totaal vergeten is, tot ze luchtig vraagt of ik me netjes aan mijn straf gehouden heb. Gevangen door de ongedwongenheid van het moment zeg ik half lachend: "Nee, dat werd me na drie dagen teveel". Haar blik verandert. Ze kijkt me zwijgend strak aan.
Shit, dit valt niet goed, zie ik. “Denkend aan U”, voeg ik snel toe, maar zonder effect. Ik zoek naar woorden, maar val stil. Ik richt mijn ogen naar de grond.
Na een korte stilte zegt ze streng "Op handen en knieën", strak wijzend naar een plek midden in de kamer. Ik schrik ervan en kleed me snel uit, terwijl ik mijn hoofd rood voel worden. Eerst dat ongevraagde filmpje sturen en dan ook nog haar straf negeren… Voor het eerst sinds ik haar ken, kan ik haar echt niet peilen. En precies dat maakt me nerveus.
Ze staat met haar sterke rug naar mij toe terwijl ze iets van de muur pakt. Wanneer ik mezelf op handen en knieën laat zakken loopt ze naar me toe en doet zonder een woord een halsband strak rond mijn nek. Tijdens het aantrekken van de gesp wordt kort mijn adem afgesneden. Haar bewegingen zijn kort en scherp.
Ze rijgt een touw door de stalen ring bij mijn keel en zegt streng "Volgen!", terwijl ze een eerste stap richting de deur zet. Ik durf niet eens te fluisteren.
Niet wetende of ik op mag staan, besluit ik haar te volgen op handen en knieën. We gaan richting de trap. "Het maakt me niet uit hoe je het doet, maar je gaat NIET lopen" zegt ze zonder me aan te kijken. Ik zie de lange trap voor me die naar beneden leidt en denk snel na:
Met mijn hoofd eerst, op handen en knieën, wordt het zeker een valpartij…
Op mijn billen van tree naar tree zakken kan lijken op lopen.
Ik besluit daarom zijdelings tree voor tree van de trap te gaan, waarbij ik op mijn handen en knieën steun.
In tempo loopt ze voor me de trap af, terwijl ze het touw van mijn halsband strak op spanning houdt. Ik heb geen idee waar ze me heen leidt of wat me te wachten staat. Maar ze is pissed, dat voel ik aan alles.
Beneden in de ontmoetingsruimte van de villa liggen stenen tegels die hard aanvoelen, maar ik kan niet anders dan haar zo snel volgen als ik kan. Ik kruip achter haar aan richting de tuindeuren, terwijl de ogen van de aanwezigen in mijn lichaam prikken. Mijn Meesteres lijkt er allemaal niets om te geven en loopt in één rechte lijn tussen de mensen door.
Ik zie dat ze haar blik in de richting van de tuindeuren houdt terwijl ze me meesleurt.
Wanneer we daar zijn, zie ik dat er buiten grof grind ligt. Meesteres Nova kijkt niet op of om en stapt resoluut met haar hoge laarzen het knisperende grind in. Ik wil wachten bij de hoge drempel, maar voel aan de ruk aan mijn touw dat ik moet volgen.
Ik zet mijn handen in het grind, schuifel wat naar voor en zet dan mijn knieën in het grind. De scherpe steentjes graven diep in mijn huid. Sommige blijven in mijn huid steken wanneer ik mijn knieën optil, en boren zich bij de volgende stap nòg dieper in mijn vlees. Met de bovenkant van mijn voeten duw ik tegen de grond om mijn knieën te ontlasten, maar de steentjes krassen nu ook daar scherp in mijn huid.
Wat gaat ze in hemelsnaam met me doen hier buiten? Ik slik en voel lichte paniek opkomen. Waarschijnlijk kijken mensen toe, maar ik heb al mijn aandacht nodig om de scherpste steentjes te ontwijken, wat slecht lukt.
Een paar meter voor me zie ik een vlonder van hout, midden in de tuin. Gelukkig…, we gaan die kant op. Ik tel de laatste centimeters af en kruip gebroken en met bloedende knieën het platform op. Ze stopt bij een langwerpig laag bankje. En zegt: "Bukken, over de bok".
Ik duw geknield mijn bovenbenen tegen de bok en buig voorover. Ze pakt een touw en bindt mijn handen stevig aan de poten vast. Dan bindt ze met een touw mijn onderbenen vast. Het ruwe touw snijdt in mijn vlees. Dan volgt een band rond mijn middel, die ze een paar keer strak aantrekt, waardoor ik helemaal gefixeerd wordt.
Wanneer ik geen kant meer op kan, wikkelt ze een touw rond mijn zak die ze strak aan de band om mijn middel knoopt. Dan loopt ze weg over het grind.
Hier lig ik. Vernederd met bloedende knieën en handpalmen, vastgebonden in een machteloze positie in de tuin, terwijl iedereen mij hier kan zien liggen. Zou dit mijn straf zijn? Ik kijk weg van de mensen richting de blinde muur. Iemand komt over het grind in mijn richting lopen.
De stem van mijn Meesteres klinkt: "Hoe vaak heb je mijn orders genegeerd?". Ik denk kort na en fluister eerlijk: "Drie keer, Meesteres". Dan zegt ze kort en zakelijk: "Goed, dertig zweepslagen, geen genade. Jij telt!".
Voordat ik "Ja Meesteres" kan zeggen, landt de zweep al voor de eerste keer. En niet zacht... "Eén Meesteres" zeg ik snel. Klap!, vol op mijn andere bil. "Twee Meesteres". In snel tempo volgen de slagen elkaar op. Ik voel haar teleurstelling in mij via haar zweepslagen.
Bij de veertiende slag voel ik de pijn oplopen tot ongemakkelijke hoogte. Maar deze keer krijg ik geen advies hoe ik mijn pijn kan dragen. Ik tel door met een kortademige stem van de pijn.
Bij de 24e slag roep ik "24 Meesteres, Genade, alstublieft, alstublieft!". Maar ze zegt onverbiddelijk "Geen genade!" en gaat door met nòg hardere slagen.
Ik klem mijn vuisten zo hard samen dat mijn nagels in mijn handpalmen snijden.
Bij de 27e slag breekt ze me en roep ik huilend: "27 Meesteres". Ze blijft strak in haar rol. Met harde impact landt de zweep op mijn lichaam. De laatste twee slagen zijn het hardst en na de laatste slag schreeuw ik snikkend "30 Meesteres! 30, 30…".
Ik jammer snikkend "Sorry Meesteres" terwijl ik de pijn door mijn hele lichaam voel trekken. De grond onder mijn mond is nat en mijn ogen branden. Ik lig hier volledig gebroken en machteloos. Dit was mijn verdiende straf. Ik kòn niet tegen haar liegen, ik wìl niet tegen haar liegen. Ik zal een beter subje moeten zijn voor haar en hoop dat mijn straf er op zit.
Nadat mijn snikken gestopt is, hurkt ze voor mijn gezicht. Ik richt mijn ogen langzaam op en kijk vol berouw naar haar. Dan zegt ze op serieuze toon: "Ik straf maar één keer... Een tweede keer is nooit nodig… Wanneer je nog één keer mijn orders negeert, ga je daar spijt van krijgen". Mijn lichaam trekt zich kort samen wanneer de woorden tot me doordringen. Ik slik en zeg "Dankuwel Meesteres. Sorry Meesteres. Ik zal naar U luisteren, Meesteres. Sorry!". Ze blijft glashard naar me kijken. Ik kijk weg en schaam me.
Ze steekt een sigaret op en blaast de rook in mijn richting. De geur kalmeert me. Dan realiseer ik me plots dat ik hier in de tuin lig, totaal vernederd en in volle openheid. Wat zouden die mensen denken van mij? Een tweede golf van schaamte trekt door me heen. De striemen op mijn billen doen pijn en ik voel elke zuchtje wind. Hoe zullen die er morgen uitzien... Zal ik kunnen zitten? En hoe leg ik dit in hemelsnaam thuis uit… Maar lang tijd om na te denken krijg ik niet. Ze maakt me los en zegt: "We gaan naar boven". Ik sta op en wrijf over mijn knieën. Er zit bloed aan mijn handen. Met mijn hoofd gebogen loop ik achter haar tussen de mensen door. Ik voel me vernederd en klein.
Boven sta ik midden in de kamer te trillen op mijn benen van de inspanning en de intensiteit van haar straf. Ze loopt naar haar tas en komt recht op me af. “Ik ben nog niet klaar met jou”, zegt ze, terwijl ze druivensuiker voor mijn mond houdt. Ik neem aan zonder verzet, terwijl ik de spanning voel stijgen.. “Nog niet klaar”…?
Ik weet zeker dat wanneer ik nu “Stop” zeg, het spel en mijn straf direct voorbij zijn. Toch knaagt ergens in me de angst dat ik mezelf dan teleurstel. Ik heb haar trouw beloofd en ik heb dat beschaamd.
Ze legt een zwarte handdoek op de grond en zegt me daarop te knielen. Voorzichtig kniel ik. Het doet pijn, maar dat durf ik niet te laten merken.
Ze gaat voor me staan, legt haar hand in mijn nek en duwt mijn gezicht naar de grond, richting haar voeten. "Kus mijn voeten", zegt ze. Ze heeft hoge laarzen aan met een botte zwarte punt. Ik druk mijn lippen op haar rechter laars en kus hem. "Is dit alle passie die je nog in je hebt, subje?" zegt ze cynisch. "Nee Meesteres" zeg ik en kus gepassioneerd beide voeten. Ik voel het harde leer van haar laars tegen mijn lippen en ruik de geur van leer. Ik open mijn mond en beweeg mijn tong over haar laarzen. "Beter", zegt ze. Het leer glanst onder mijn tong. Ik wil ze helemaal laten glanzen en duw mijn tong tussen haar zool en de vloer. Het zand knarst in mijn mond.
Wanneer ik haar laarzen een paar keer helemaal gekust heb, trekt ze haar voet weg en zegt ze "Heel goed. Ga in het midden van het grote bed op je rug liggen".
Ze loopt weg, ik sta op. De handdoek plakt aan mijn bebloede knieën. Met mijn tanden op elkaar trek ik hem los. Terwijl ik langzaam op het bed ga zitten, voel ik de pijn en haal sissend adem. Ik verzamel moed en laat me op mijn rug zakken.
Ze gaat naast me op het bed zitten. “Strek je armen”. Ze doet een dubbele sleeve rond mijn onderarmen en sluit ze met een riem. Ik kan mijn handen vouwen, maar verder helemaal niets. Dan gaat ze tussen mijn benen zitten en ritst een etui open. Ik zie een aantal metalen staafjes netjes op een rij. Wat is ze in godsnaam van plan, zo dichtbij mijn kruis? Wil ze me gaan piercen?
Ze trekt latex handschoenen aan en opent een fles. Ze laat vloeistof op een doek vloeien, pakt een metalen staafje met ribbels en wrijft hem grondig schoon. De spanning van wat komen gaat maakt me gek!
In volle concentratie neemt ze mijn penis in haar linkerhand. Ze kijkt me kort aan. Dan gaat ze met het staafje in haar rechterhand richting mijn eikel. Ik houd mijn adem in en zie hoe het staafje dichterbij komt… Dan voel ik het langzaam binnendringen. Ik snak naar adem. Ribbel voor ribbel gaat hij dieper mijn penis in. Het gevoel is ongekend intiem. Ze kijkt me rustig aan terwijl ik naar adem snak. “Ontspan je” zegt ze. Ik haal diep adem.
Langzaam draait ze het staafje. Ik voel het harde metaal diep in mijn penis. Het is ongekend intimiderend en intens. Totale dominantie. Ik lig muisstil. Langzaam beweegt ze het staafje op en neer. Ik kijk naar mijn eikel en zie hoe er vocht mee naar buiten komt wanneer ze het staafje een beetje terugtrekt.
Ze vraagt: “Iets geleerd vandaag?”. “Heel veel, Meesteres”, zeg ik. “Sorry dat ik uw orders genegeerd heb, Meesteres”.
“Ga je voortaan luisteren?” vraagt ze. “Ja Meesteres” zeg ik serieus en een tikkeltje zenuwachtig. “Goedzo subje” zegt ze en trekt tergend langzaam het staafje omhoog. Mijn hemel, wat zat hij er ver in! Het moment dat hij er uit glijdt, zie ik vocht over mijn eikel lopen. Ik laat mijn adem los en zeg “Dank U Meesteres”. Ik voel hoe elke spier in mijn hele lijf ontspant.
Ze maakt het staafje schoon en trekt haar handschoenen uit. Dan doet ze de sleeve van mijn armen en zegt “Kom maar even tot jezelf”. Het gewicht van alle indrukken van vandaag glijdt van me af. Mijn hele lichaam gloeit; ik ben vandaag goed op mijn plek gezet.
Dan gaat ze naast me zitten op bed. “Hoe gaat het, subje?” vraagt ze vriendelijk. Ik kijk haar aan. Ze lacht lief, warm en aandachtig. “Wat een vreselijk gave sessie!” zeg ik. Ze lacht breeduit “Ja hè?”.
Ik vloek terwijl ik in de lach schiet van de ontlading. Ik leg mijn rechterhand op mijn hoofd uit puur ongeloof en uitputting.
Ze kijkt me een paar seconden zwijgend aan. “Goed gedaan vandaag,” zegt ze uiteindelijk rustig en staat op. Rustig sta ik ook op om richting de douche te lopen. Ze geeft me een knuffel en de onverwachte warmte ontroert me.
Wanneer ik onder de douche sta, voel ik dat het water op mijn billen pijn doet. Die moet ik thuis goed verborgen houden, denk ik. Dit krijg ik niet uitgelegd…
Nadat ik me aangekleed heb, geeft ze nog wat tips voor de komende dagen. Ik beloof haar plechtig géén ongevraagde foto te sturen van mijn striemen. “Ik wil morgen graag zien hoe de striemen eruit zien”, zegt ze. Ik kijk haar onderzoekend aan om zeker te weten dat ik hierbij expliciet toestemming heb. Ik kan me persoonlijk geen zwaardere straf voorstellen dan vandaag, maar ik weet ook zeker dat de grens van háár arsenaal aan goddelijke kwellingen nog lang niet in zicht is.
De volgende dag staan mijn billen vol met striemen en blauwe plekken. Ik ben zo trots als een pauw en maak via de spiegel een foto. Met mijn kiezen op elkaar druk ik in Whatsapp op send en staar strak naar het scherm.
Eén grijs vinkje… Twee grijze vinkjes…. Twee blauwe vinkjes…
Ze typt…
Dan verschijnt haar tekst: “Ik heb ze wel erger gezien. Succes subje”. Ik lach om haar reactie. Wat een vrouw! Maar, ik heb mijn lesje wel geleerd…
De beste manier om loyaal te leren zijn aan je Meesteres, is door één keer ongehoorzaam te zijn…
Trefwoord(en): Bdsm, Bondage, Dominantie, Dwang, Eerste Keer, Experimenteren, Fetisj, Latex, Leer, Macht, Meesteres, Pijn, Rollenspel, Sm, Spanking, Straf, Submission, Verleiden, Vernederen, Suggestie?
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Het Hart Sneller Doen Slaan (7.8) door Samian
- De Nachtmerrie Van Een Gezin (8.6) door John Adams
- Bezoek Aan Meesteres Isis. (8.8) door Willem1
- De Straf Van Silvia: Opleiding En Kennis... (9.0) door BondageThomas
- De Bak (8.8) door CB24152
- Mijn Stoutste Fantasie Wordt Werkelijkhe... (9.5) door Tijn
- Angelica: De Volledige Weg Terug (8.9) door Poppy89
- Het Getrouwde Kantoor Sletje (9.0) door Virtualgrey2021
- Eindschoonmaak Inbegrepen (8.8) door Corry Hartong
- Plezier Met Een Riem (8.8) door BerghErotica
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
NeverAskMe (35)
AnnaXL (44)
Fennylito (29)