De Cult Van Ovulia - 29

De tweede tempel eindigde in een geheime ondergrondse kamer met een magische spiegel. We stonden perplex toen mijn spiegelbeeld uit de reflectie stapte en zich bij ons voegde voor een nieuw vruchtbaarheidsritueel. Nadat we de test voltooiden, veranderde de spiegel in een portaal. We stapten er doorheen zonder te weten waar het ons zou brengen.

Ik knijp mijn ogen dicht. Wit zonlicht brandt dwars door mijn oogleden heen, zo fel dat ik eerst alleen lichtvlekken zie. Na het schemerlicht van de tempel voelt het alsof iemand de hemel recht voor mijn neus heeft opengetrokken.

Het beeld uit de spiegel valt om me heen op zijn plek. Witte marmeren vloer onder mijn blote voeten, ingelegd met dieprood en blauwgroen. Hoge, spitse ramen. Daarachter: besneeuwde bergtoppen, zo dichtbij dat ik bijna verwacht kou van het glas te voelen. Langs de zijmuur klimt een houten trap omhoog, pal onder een wandtapijt waarop twee naakte vrouwen met hun benen door elkaar liggen.

Ik blijf net iets te lang kijken naar de vrouwen op het tapijt, hun dijen open, hun kutjes tegen elkaar gedrukt. Goed. Waar we ook mogen zijn, de ontwerper had in elk geval dezelfde smaak als de tempelbouwers.

Pas als ik de spiegel zie, vergeet ik het wandtapijt. Hij hangt aan de muur achter ons, als tegenhanger van het portaal waar we net doorheen zijn gestapt. Deze is net zo kolossaal als die in de tempel, maar omlijst met blauwgroen kristal in plaats van rood. Ik kijk mijn spiegelbeeld recht in de ogen. Dat heb ik al honderden keren gedaan, maar nu trekt er alsnog een rilling over mijn rug. Alsof hij ieder moment weer uit de spiegel kan stappen om Aliya te neuken. Pfoe. Het zal wel even duren voor ik weer normaal in een spiegel kan kijken.

We zijn hier dus ook uit een spiegel gestapt. Dat klopt met hoe portalen horen te werken, denk ik. Maar het is ook een serieus probleem.

Naast me is Aliya ook omgedraaid. “Eh, Aliya?” Ik vang haar blik in de reflectie. “Hoe komen we nu… terug?”

Aliya fronst. “Ja. Dat is een goede vraag.” Ze reikt naar de spiegel en drukt haar handpalm plat tegen het glas. Het geeft niet mee. Geen portaal aan deze kant. “Niet zomaar, in elk geval.”

“Shit,” mompel ik. “Geen idee waar we zijn, en de deur is achter ons dicht. Ik hoop echt dat je gelijk had en dat dit een beloning is.”

“Ik ook,” zegt ze. “Als het een val is, is het in elk geval een dure.”

“Thomas? Aliya?” Kassia’s stem klinkt vanaf de andere kant van de kamer. “Het is echt héél hoog.”

Ze staat voor één van de spitse ramen, haar slanke, naakte lichaam een warm contrast met het ijslandschap buiten. We lopen naar haar toe, en ze overdrijft niet. Onder ons zakt de berg weg in een witte vallei. Geen weg. Geen dorp. Geen rookpluim. Alleen sneeuw, rotsen en dennen die er uitzien als zwarte naalden in een laken.

We staan bepaald niet op de begane grond – onder ons zijn lagere verdiepingen, waar sierlijke marmeren balkons uit naar voren steken. Het voelt alsof we in een luxueus zomerpaleis staan dat door een bizar misverstand in een bevroren landschap is gebouwd.

Aliya leunt tegen me aan, haar blote schouder warm tegen mijn arm. “Waar zijn we in hemelsnaam beland?” mompelt ze, haar ogen op de bergtoppen gericht.

Plotseling is er gestommel achter ons. We draaien ons om, precies op het moment dat de zware kamerdeur openvliegt. Een jonge man en vrouw, allebei gekleed in het zwart, stormen naar binnen. Halverwege hun pas bevriezen ze. Ze staren ons verbijsterd aan met hun monden half open.

We zijn hier dus niet alleen – er zijn anderen! Nu ze zo roerloos voor ons staan valt de stilte me op. We horen geen gestommel of stemmen van andere plekken in het gebouw. En deze twee lijken stomverbaasd om ons te zien. Maar ja, geef ze eens ongelijk. We zijn uit het niets verschenen in hun paleis, zo naakt als de dag dat we geboren werden.

We kijken elkaar aan. De twee lijken een jaar of twintig. De man is jongensachtig knap, met een rode blos en blonde krullen, alleen gekleed in een simpele zwarte overslagrok met een gouden band om zijn gespierde bovenarm. Maar mijn ogen glijden onmiddellijk naar de vrouw. Niet alleen omdat ze oogverblindend mooi is. Haar lichaam is perfect gevormd, met sensuele rondingen en honingblond haar dat over haar schouders omlaag golft. Maar wat mijn aandacht het meest trekt is haar jurk, die eruitziet alsof schaamte nooit is uitgevonden. De zwarte stof sluit boven één van haar schouders en laat haar linkerborst volledig bloot. De jurk vráágt om ernaar te kijken. Haar borst is vol en rond, met een grote zachtroze tepel.

Haar jurk matcht met de rok van de man: zwarte stof, gouden stiksels. Is het een soort uniform? Zijn ze bedienden? Daar is het wel bloot voor. En bovendien veel te koud voor een kasteel in de sneeuw. Al moet ik toegeven dat de temperatuur hierbinnen opvallend comfortabel is. Wij zijn naakt en hebben het prima.

Voor ik er iets over kan zeggen, laten de twee vreemdelingen zich tegelijk op één knie vallen. Ze buigen hun hoofd en richten hun blik op de vloer.

“Hogepriester, hogepriesteres,” zegt de jongeman vol eerbied. “Uw aanwezigheid vereert ons. Wij staan tot uw dienst.”

Ik wissel een verbouwereerde blik met Aliya. We staan naakt en ongemakkelijk voor ze, maar ze begroeten ons als de koninklijke familie. Ze noemen me hogepriester. Dat woord stond ook in Aliya’s Ovuliaanse boek. Zijn ze van de cult? Bestaat de cult nog?

Aliya is de eerste die zich herstelt. “Hoe… wie zijn jullie?”

“Mijn naam is Dorian, hogepriesteres.”

“En ik ben Melite, hogepriesteres,” zegt de jonge vrouw, zo zacht dat het bijna intiem klinkt.

“Sta op, alsjeblieft,” zegt Aliya. “Jullie… wonen hier?”

De twee komen langzaam overeind, al houden ze hun blik respectvol op de vloer gericht. “Wij zijn verbonden aan deze heilige plek, hogepriesteres,” zegt Melite. “Wij zorgen dat het u aan niets ontbreekt als u kiest om hier te verblijven.”

“Zijn er… anderen?” breek ik in. “In het paleis?”

“Nee, hogepriester.” Dorian kijkt opzij naar Melite. Er verschijnt een glimlach rond zijn lippen. “Het is ruim vierhonderd jaar geleden dat we voor het laatst gasten mochten ontvangen. U begrijpt dat we verheugd zijn met uw komst.”

“Het was…” Melite vouwt haar handen voor haar buik. “Eenzaam.”

Vierhonderd jaar? Ik wilde vragen of ze in een dorp hier in de buurt wonen, maar die vraag kan ik overslaan. Dit zijn geen boerenzoon en boerendochter met een bijbaan. Die worden meestal geen vierhonderd jaar oud.

“Vertel me… hoe herkenden jullie ons als hogepriesters?" vraagt Aliya. Via de ring voel ik haar gedachten over elkaar heen buitelen, in een poging om te begrijpen wat er gaande is.

"Wij gehoorzamen de dragers van de Ringen van Wederlust, hogepriesteres," antwoordt Melite geduldig.

Ik staar Aliya aan. De ringen van wát?

Wederlust, stuurt ze terug. Hun naam voor onze ringen, blijkbaar.

Kassia doet een voorzichtige stap naar voren. Ze heeft zich stilgehouden sinds Dorian en Melite binnenkwamen. “Waar zijn we eigenlijk precies?” vraagt ze.

Dorian en Melite verstijven. Dorian kijkt naar Melite, Melite kijkt naar de vloer. Geen van beiden geeft antwoord.

“Nou?” zeg ik. “Kassia stelde een vraag. Waar zijn we precies?”

“Hogepriester…” Dorian aarzelt. Hij kijkt even zijdelings naar Melite, maar zij wendt haar gezicht af. Pas dan kijkt hij naar mij op. Zijn irissen blijken een onnatuurlijke, felpaarse kleur te hebben. “Het meisje… ze is het maagdenoffer uit de tempel, is dat juist? Wij kunnen haar onmiddellijk in de kerkers opsluiten, als u dat wenst.”

Kassia deinst achteruit. Haar hand zoekt mijn arm, maar ze pakt hem niet vast.

“Opsluiten?” Ik stap direct voor haar en sla beschermend een arm om haar heen. Mijn maag trekt samen. Even zie ik haar weer op het altaar liggen, dapperder dan ik ooit van haar had durven vragen, na het zien van die vreselijke reliëfs van dwang. Maar natuurlijk. Voor Dorian en Melite is er geen verschil tussen toen en nu. Een meisje uit de tempel is voor hen geen gast, maar een gebruiksvoorwerp. Wij zijn niet zoals zij. “Je raakt haar niet aan,” zeg ik scherp.

Dorians paarse ogen worden groot. “Mijn nederige excuses, heer,” zegt hij haastig. “Ik nam simpelweg aan… gezien haar jonge leeftijd en haar komst uit het portaal…”

“Je aanname klopt,” onderbreek ik hem. “Kassia heeft het ritueel uitgevoerd. Maar ze is hier uit vrije wil. Ze hoort bij ons en ze is onze gast.”

Dorian knippert met zijn ogen. Mijn woorden passen duidelijk niet in de hokjes in zijn hoofd. Hij kijkt wanhopig opzij naar Melite, die strak naar de vloer blijft kijken en hem laat spartelen.

“Maar we waarderen dat jullie zo meedenken,” zegt Aliya. Ze komt naast me staan en legt haar hand op mijn schouder. “Laten we het over andere dingen hebben. Vertel ons alsjeblieft wat jullie nog meer voor ons kunnen betekenen.”

Melite ontmoet haar blik – ze heeft dezelfde paarse irissen als Dorian. “Alles wat u maar wenst, hogepriesteres. Wij kunnen baden laten vollopen, eten serveren, en uw kleding verzorgen.” Haar ogen gaan langs onze blote lichamen, zonder haast en zonder schaamte. “En we kunnen uw genot dienen, als u dat wenst. Onze fysieke beperkingen sluiten minder uit dan u misschien denkt.”

“... beperkingen?” vraagt Aliya.

“Wij kunnen u niet aanraken,” zegt Melite. “We zouden dat graag doen, maar het gaat simpelweg niet.”

“Hoe bedoel je?” vraag ik. Aliya zal het ongetwijfeld al begrijpen, maar ik heb nog wat uitleg nodig.

“Ik zal het u tonen, hogepriester,” zegt Melite gedienstig. “Neemt u mijn hand, als u wilt.” Ze steekt haar hand naar me uit. Ik reik naar voren en leg mijn hand in de hare. ten minste, dat probeer ik. Waar ik haar vingers verwacht te raken, is… niets. Mijn hand glijdt dwars door de hare heen, alsof ik in mist probeer te knijpen. Het gevoel is zo onwerkelijk dat ik van schrik mijn hand terugtrek.

Zijn ze niet echt? Ik sluit mijn ogen, focus op het amulet en tast ermee door de kamer – en inderdaad. Ik vind alleen Aliya en Kassia. Op de plek waar Dorian en Melite staan voel ik wel
energie hangen, maar vaag, en vluchtig. Niet de geest van een mens.

“Maar…” Ik staar verbijsterd naar mijn eigen lege hand, en probeer te snappen hoe dit kan. “Jullie gooiden net wel die deur open.”

“Niet zoals u zou doen, hogepriester,” antwoordt Dorian. “Kijk.” Hij draait zich om en maakt een kort, vegend gebaar met zijn arm door de lucht. Met een galmende klap slaat de zware kamerdeur achter hem dicht. Hij buigt zijn hoofd naar mij. “Wij zijn verbonden met deze plek. Hier binnen hebben wij geen aanraking nodig.”

"Jullie zijn manifestaties!" Aliya’s hand knijpt hard in mijn zij van opwinding. "Geen mensen, geen geesten. Plaatsgebonden projecties! Dan hebben jullie een… doel, of niet? Wat is dat? Waarvoor zijn jullie gemaakt?”

“Zoals ik al zei, hogepriesteres,” antwoordt Melite. “Wij bestaan om te zorgen dat het u aan niks ontbreekt tijdens uw verblijf hier.”

Ik wrijf met een hand over mijn gezicht. Op dit moment zou ik wel een paar dingen kunnen noemen waar het ons aan ontbreekt. Zweet, opgedroogd anemonenslijm en stof kleven aan ons lijf. Een warm bad klinkt meer als noodzaak dan een luxe. En mijn maag rammelt.

Het portaal was eenrichtingsverkeer en er is sneeuw tot aan de horizon. We zitten vast. Niet in een gevangenis, maar in een paleis dat ons hogepriester noemt. Hopelijk is dat beter.

Ik hoef Aliya niet hardop te vragen of zij ook wil eten en wassen. Ze leest mijn vraag via de ring en knikt.

"Laten we de ingewikkelde vragen opzij schuiven," zeg ik. Ik richt me tot Dorian en Melite, die me verwachtingsvol aankijken. "Je zei dat jullie een bad kunnen vullen. Hoe zit het daarmee, na vierhonderd jaar? Is het water nog warm?"

Dorian recht zijn rug, zijn paarse ogen lichten op. "De baden zijn in perfecte staat, hogepriester. Het water komt direct uit onze hete bronnen, en de kruidenoliën liggen voor u gereed."

"Dat klinkt goddelijk," verzucht Aliya. Ze rekt zich theatraal uit, waardoor haar borsten prachtig omhoog komen en het zonlicht over de strakke lijnen van haar buik glijdt.

Melite maakt een diepe, vloeiende buiging, alsof ze eindelijk mag ademhalen. "Zullen wij u voorgaan? Dan laten we direct een banket van geroosterd vlees, brood en verse vruchten naar de baden brengen."

Ondanks alles kan ik een brede lach niet onderdrukken. We zijn gestrand in de sneeuw en de oorspronkelijke bewoners van dit paleis waren waarschijnlijk psychopaten. Maar op dit moment maakt me dat even niet uit. Eerst ga ik in bad met mijn twee favoriete vrouwen in de wereld.

"Laat het ons zien," zeg ik.

-

De baden blijken twee deuren verderop, op dezelfde verdieping. Dorian had niks overdreven. We komen terecht in een mini-versie van Arens badhuis, maar dan zonder klanten, zonder masseurs en zonder goedkope houten banken. Hier is alles marmer, mozaïek en schaamteloze erotiek. Het mozaïek op de muren toont een optocht van naakte mensen met schalen fruit boven hun hoofd. Uit gebeeldhouwde penissen en vulva’s klatert water de baden in.

Er zijn drie baden: een groot, warm bad met mozaïek, een klein ijskoud bad en een klein bad waar de stoom vanaf slaat. Er zijn nog deuren die naar een stoomruimte en een sauna leiden, maar zodra ik me in het warme water van het grote bad laat zakken, besluit mijn lijf dat we die ook later kunnen uitproberen. Aliya en Kassia proberen de andere baden nog uit, maar tegen de tijd dat de deur opengaat en Melite terugkeert, zitten ze bij mij in het grote bad.

Achter Melite aan zweeft een kleine vloot borden en schotels de kamer in. Het houdt niet op. Schalen vlees, brood, fruit, kommen saus, kannen wijn. Genoeg om tien bedienden te laten zweten, maar rond Melite zweeft alles keurig naar de rand van het bad. Een groter feestmaal dan ik ooit gezien heb op het landgoed van mijn vader, en dat wil wat zeggen. Als ik haar wil bedanken, is ze al weg.

We vallen met ons drieën aan. De uitdagingen in de tempel hebben ons uitgehongerd en op de reis ernaartoe hebben we ook amper fatsoenlijk gegeten. Het voedzame eten en het warme water laten de spanning in mijn lijf wegsmelten. Ik dobber tussen twee prachtige naakte vrouwen, we scheuren stukken brood af, voeren elkaar fruit, en de galm van hun vrolijke stemmen in de betegelde ruimte klinkt als muziek.

Ondanks het warme bad blijft mijn wantrouwen wakker. We hebben geen idee waar we zijn. We weten niet écht of we Dorian en Melite kunnen vertrouwen. Ja, ze noemden ons hogepriester en hogepriesteres, maar we weten ook dat ze denken als cultisten en dat belooft weinig goeds. Misschien weten ze dat wij de ringen gestolen hebben. Misschien hebben ze iets in het eten gedaan. Misschien waarschuwt Melite op dit moment wie hier dan ook de baas is.

Het probleem is dat ik geen zwaard heb, geen kleren en geen beter plan dan het eten wat ze ons gegeven hebben. Als dit een complot is om ons te pakken… nou ja, goed gedaan. Dan hebben ze ons.

Als Kassia speels naar me toe zwemt en zichzelf tegen me aandrukt, blijkt mijn wantrouwen minder sterk dan haar natte lijf. Ze kust me vol op de mond, haar lippen smaken naar aardbei. Als ze haar mond opent en met haar tong over de mijne glijdt, duwt ze zachtjes een stukje fruit naar binnen. Daarna zwemt ze giechelend achteruit, veel te trots op zichzelf.

“Lekker?” vraagt ze met een knipoog.

“Jazeker,” antwoord ik. “Onverwacht zoet.”

Aliya fronst en kijkt van Kassia naar mij. “Wat gebeurde daar?”

Ik wil de ring-verbinding openen om Aliya de aardbei te laten proeven, maar Kassia’s blik houdt me tegen. “Wacht, ik leg het uit,” zegt ze lachend. Ze draait zich om naar de fruitschaal en stopt buiten Aliya’s zicht een nieuwe aardbei in haar mond. Dan zwemt ze naar Aliya toe en drukt haar lippen sensueel op de hare.

De zoen duurt veel langer dan nodig is, maar als Kassia hem eindelijk verbreekt lacht Aliya breed. “Inderdaad,” zegt ze. “Onverwacht zoet.”

-

Pas als we meer dan genoeg gegeten hebben en onze huid gerimpeld is van het water, stappen we uit het bad. We zijn halverwege de ruimte als de deur geluidloos openzwaait en Melite binnenstapt. Ik kijk meteen weer naar die verdomde jurk. Ik heb net een uur lang met twee naakte vrouwen in bad gezeten, maar die ene blote borst in die zwarte jurk maakt me alsnog gek. Juist omdat de rest bedekt is. Naakt was eenvoudiger geweest. Die jurk kiest voor mij waar ik moet kijken. Ik voel een sterke drang om te proberen of mijn hand ook dwars door haar tepel zou gaan. Ik ben bang van wel.

“Was alles naar wens, hogepriesters?” vraagt ze.

Aliya glimlacht breed. “Zeker. Hartelijk bedankt. We willen graag het paleis verder verkennen, Melite. En ik vroeg me af of er kleding voor ons is.”

“Natuurlijk.” Melite maakt een kleine buiging. “U kunt kleding vinden in uw slaapvertrekken op deze verdieping. En het paleis staat tot uw beschikking. Kan ik verder nog iets voor u doen?”

“Nee, dank je wel,” antwoord ik. Ik forceer mijn blik omhoog naar haar gezicht. “We zullen je roepen als er iets is.”

Melite knikt en stapt naar achteren, terug de gang in. Als we achter haar aan lopen, is ze al weg.

“Mooie vrouw, of niet?” vraagt Aliya.

Ik kijk geschrokken opzij. “Valt het zo op?”

Aliya kijkt me serieus aan, maar barst dan in lachen uit. “Rustig, Thomas. Ze loopt halfnaakt rond. Het is niet gek dat je kijkt.”

“Die jurk is oneerlijk,” voegt Kassia toe. “En het is echt een goede borst. Jammer dat we die niet kunnen aanraken.”

“Ik krijg het idee dat ze dat zelf ook niet erg zou vinden,” zegt Aliya.

Ik blijf staan. “Denk je?” vraag ik. “Ze is toch… wat, een geest? Zouden geesten aangeraakt willen worden?”

“Ik weet niet of ze een geest is,” antwoordt Aliya. “Maar hoe ze naar je keek… dat was niet alleen dienstbaarheid. Ik denk dat ze je wel interessant vindt. Maar ja, vierhonderd jaar alleen… ik zou ook gek worden.”

“Zouden zij en Dorian…” begin ik.

“Oh, denk je dat ze geestenseks hebben?” vraagt Kassia.

Kassia klinkt zo oprecht nieuwsgierig dat ik begin te lachen. “Als ik haar was zou ik het zeker proberen,” zegt Aliya. “Dorian ziet er ook niet slecht uit.”

We komen bij twee dubbele deuren recht tegenover elkaar, en als we ze openen ontdekken we aan beide kanten een grote slaapkamer. De ene is rood en heeft vier kasten met mannenkleding. De ander heeft blauwgroene tinten en loopt door in een garderobe met tientallen jurken en gewaden.

“Aparte kamers voor de hogepriester en de hogepriesteres,” zeg ik. “Chique.”

Aliya grijnst breed. “Alsof we apart van elkaar zouden slapen.”

“Geen denken aan,” zeg ik. “Ik slaap naast jullie allebei vannacht.”

“Ik mag erbij?” vraagt Kassia.

“Kass.” Ik trek haar tegen me aan. “Natuurlijk mag je erbij. Je dacht toch niet dat we jou na vandaag alleen in een paleiskamer zouden parkeren?” Kassia’s gezicht klaart meteen op. “Ik wil je vannacht dicht tegen me aan,” zeg ik. “Tussen ons in, als je dat fijn vindt.”

Kassia knikt driftig en drukt zichzelf omhoog op haar tenen om me te zoenen als antwoord. Aliya pakt haar hand. “Kom, laten we kijken of er kleding is die ons past.”

Kleding is er. Belachelijk veel kleding. Wat Aliya en Kassia ook uit de rekken trekken, het past alsof het paleis hen persoonlijk heeft opgemeten. Ze grinniken om jurken die meer onthullen dan ze bedekken, vinden zware ceremoniële gewaden zoals op de reliëfs in de tempel, en kiezen uiteindelijk allebei een jurk die veel te goed bij hen staat. Aliya kiest een donkergroene jurk, met een diepe rug en stof die bij elke stap langs haar heup glijdt. Kassia kiest een lichtblauwe, luchtiger, bijna onschuldig – tot ze zich omdraait en blijkt dat de jurk zich strak om haar billen spant. Dan gaan we naar de mannenkamer.

Terwijl de vrouwen zich op het rode bed installeren, geven ze genadeloos commentaar op alles wat ik uit de kast trek. Ze lachen me uit als ik een militair uniform met epauletten iets te lang bekijk. Jammer. In mijn hoofd zou het me best indrukwekkend staan. Een wijde toga laat me volgens Kassia te veel op Melite lijken. Tot mijn opluchting vind ik achterin een donkerblauwe tuniek en een comfortabele linnen broek.

-

In onze nieuwe kleding voelt het paleis minder als een val en meer als iets dat we mogen plunderen. We nemen de wenteltrap omlaag en laten deuren openzwaaien alsof het huis van ons is. Wat technisch gezien misschien nog waar is ook.

We vinden een eetzaal, met hoge muren van glas en een enorme tafel die al gedekt is met porselein en zilverwerk, alsof het paleis ieder moment gasten verwacht. Mooi, vreemd, maar we hebben al gegeten.

Dan duwen we een deur open en blijven alle drie staan. Natuurlijk hebben ze dit ook.

Een ritueelkamer. Bijna een kopie van het theater uit de tempel, maar hier is alles glad marmer in plaats van ruwe kalksteen. Een altaar aan één kant. Vijf treden tribune eromheen. Genoeg plek voor toeschouwers.

Kassia loopt als eerste naar binnen, recht op het altaar af. Halverwege blijft ze staan. “Ik ben vandaag lang genoeg in zo’n kamer geweest.”

We laten de deur achter ons dichtvallen en gaan verder.

Op de onderste verdieping komen we in een heuse troonzaal. Geen twijfel mogelijk. Aan de overkant staan twee zetels op een verhoogd podium, één rood en één blauwgroen, onder een wandtapijt van een naakte man en vrouw die elkaars hand vasthouden. De vrouw heeft gigantische borsten en de man een stijve pik die bijna tot zijn tepels reikt.

Op die stoelen zouden wij zitten, schiet het door me heen. Ik haat hoe vanzelfsprekend die gedachte klinkt.

Aan alle andere muren in de troonzaal hangen spiegels. Ze zijn bijna net zo groot als het portaal waardoor we hier kwamen, elk met een kristallen lijst in een eigen kleur.

“Zouden dit ook portalen zijn?” vraagt Kassia.

“Misschien,” zegt Aliya, terwijl ze naar één van de lijsten staart. “Waarom zouden ze er anders zo veel hebben?”

“Zouden wij ze kunnen gebruiken?” vraag ik. Door de sneeuw lopen lijkt me met elke minuut onaantrekkelijker.

Aliya tikt met haar vingers tegen het glas. “We zijn de hogepriesters hier, dus je zou zeggen van wel. Maar dan moeten we ontdekken hoe dat werkt.”

“We kunnen het aan Dorian en Melite vragen,” zegt Kassia. Dan trekt ze haar schouders iets op. “Jullie, bedoel ik. Ik weet niet hoe ze reageren als ik het vraag.”

Aliya raakt kort haar arm aan. “Dan vragen wij het.”

De laatste grote kamer is een bibliotheek, en Aliya zijn we meteen kwijt. Nog voor ik goed heb gezien hoe hoog de kasten reiken, staat zij al tussen de planken titels te lezen met dezelfde honger waarmee ik net naar het eten keek.

“Laten jullie mij maar even hier, oké?” roept ze. “Kom me straks maar weer opzoeken.”

Kassia en ik laten haar achter tussen het leer en perkament. Aan het einde van de gang vinden we een grote buitendeur die open kraakt naar een klein bordes. Meteen snijdt de wind door mijn overhemd alsof ik niks draag. Beneden ligt alleen sneeuw, rots, dennen en veel te veel afstand. Achter glas was dit een romantisch winterlandschap, maar hier doet de lucht pijn aan mijn longen. Kassia gilt, ik vloek, en drie tellen later smijten we de deur weer dicht.

Kassia staat te rillen in haar lichtblauwe jurk. Prachtig, maar nutteloos tegen de ijzige wind. Ik trek haar tegen me aan en wrijf haar rug warm. Ze kijkt dankbaar op en kust me. Eerst zacht, maar steeds hongeriger.

De jurk maakt haar bijna een ander mens. De Kassia die met ons meeging was een dienstmeisje in een bruine jurk dat voorzichtig vroeg of ze mocht blijven. Déze Kassia is een beeldschone vrouw die steeds beter weet wat ze wil en niet bang is om erom te vragen. Ik leg mijn handen op de strakke stof rond haar billen en trek haar tegen me aan.

We zoenen tot ze niet meer rilt. Daarna blijven we zoenen omdat er geen enkele reden is om te stoppen.

Uiteindelijk kijkt Kassia naar me op. “Zullen we terug naar de slaapkamers?”

“Wil je al gaan slapen?” vraag ik.

Ze lacht ondeugend. “Nee.”

“Dan moeten we Aliya meevragen,” zeg ik. “Die wil dat niet missen.”

Voordat ik het weet is Kassia naar de deur van de bibliotheek gerend en steekt ze haar hoofd om de hoek. “Aliya, kom je mee naar boven? Thomas en ik gaan naakt in bed liggen en we willen jou er graag bij.”

Ik kan niet verstaan wat Aliya antwoordt. Kassia draait zich om met een brede grijns en pakt mijn hand vast. “Ze zegt dat ze zo komt. Maar ik wil niet wachten.”

“Laten we gaan, dan!” Ik laat me door Kassia meetrekken, de wenteltrap op naar de derde verdieping. Ik stuur nog een bericht aan Aliya voordat we omhoog gaan: Ik zou opschieten als ik jou was! Kassia heeft weinig geduld.

Begin maar vast, ik kom zo, is haar onmiddellijke antwoord.

-

Boven in de rode slaapkamer trekt Kassia de jurk over haar hoofd, en ineens staat ze weer naakt voor me. Al heb ik haar bijna de hele dag al naakt gezien, toch laat de aanblik me opnieuw stilstaan. Mijn ogen glijden hongerig over haar slanke lichaam, haar kleine borsten met hun zachte tepels, en het kleine plukje blond haar tussen haar benen. Met een ondeugende blik komt ze op me af en trekt zonder vragen mijn tuniek omhoog. “Kom, deze moet ook uit,” zegt ze grijnzend.

“Jij hebt er zin in,” zeg ik.

“In jou, ja.” Ze kust me. Ik laat haar mijn kleren uittrekken en laat me achterover op het grote bed vallen. Ze klimt meteen over me heen en kijkt van bovenaf op me neer. Haar blonde krullen vallen langs haar gezicht. Ze duwt haar heupen omlaag om haar spleetje over mijn pik te wrijven, maar ik houd haar tegen.

“Ho even, niet zo snel. Daar ben ik nog niet stijf genoeg voor.”

Ze vleit zich naast me op het bed en kijkt naar mijn pik. “Meneer de hogepriester, ik dacht dat u altijd stijf was,” zegt ze met een plagerige grijns.

“Veel vaker dan normaal, maar niet altijd. En ik ben vandaag ook al…” Ik denk even na, maar ben de tel kwijt. “...heel vaak klaargekomen. Ik weet niet eens precies hoe vaak.”

Kassia heeft haar hand om mijn ballen gelegd en kneedt ze zachtjes. “De eerste keer was met de anemonen. Hoe voelde dat? Het zag er heel intens uit.”

“Dat was het ook, maar niet zo intens als de eerste keer.” Ik zucht. Mijn pik begint te groeien onder Kassia’s aanraking. “Toen vocht ik meer terug. Een tentakel gleed zelfs bij me naar binnen, in mijn kont.”

“Oh?” Kassia’s hand glijdt omhoog en begint de schacht van mijn pik te strelen.

“Het was… best lekker? Wel een gek gevoel. Maar het drukte van binnen tegen een plek die mijn pik alleen maar harder maakte.”

Kassia sluit haar hand om mijn pik en begint me langzaam af te trekken. Onder haar hand word ik volledig hard. “Ik vond het nu ook geil om te zien. Hoe die tentakel helemaal over je pik heen zakte.”

“Het zag er ook geil uit toen ze jou optilden, Kass.” Ik sluit mijn hand om haar borst en kneed zachtjes. “Het was dubbel. Ik wilde niet dat ze jou te pakken zouden krijgen. Maar toen de tentakels je benen spreidden en over je spleetje streelden… ja, dat was geil.” Ik geef haar een korte kus. “Was het zo lekker als het eruitzag?”

Kassia laat haar hand even rusten terwijl ze een antwoord formuleert. “Eerst vond ik het eng,” zegt ze. “Ik was bijna aan de overkant, en ineens werd ik vastgepakt en kon ik niks meer. Maar toen ik eraan gewend was, was het best fijn. Ik hoefde ook niets. Ik kon het gewoon laten gebeuren. En ze raakten me op een hele fijne manier aan.”

Kassia gaat verder met aftrekken en ik knijp zacht in haar tepel. Ze zoent me opnieuw. “Ik was opgelucht dat ze niet bij je naar binnen gingen,” zeg ik.

“Dan was ik geen maagd meer geweest.”

“Nee, dat is het niet. Of nou ja, dat was het ook, maar dat was niet het belangrijkste. Het was ook omdat ik… Ik was jaloers, Kass. Ik wilde jouw eerste zijn.”

“Je was jaloers op een plant?” zegt Kassia. Ze lacht hardop. “Dat is zo lief.” Dan kijkt ze serieuzer. “Ik was ook opgelucht. Ik ben blij dat jij mijn eerste was. Dat wilde ik ook graag.” Ze komt overeind en gaat tussen mijn knieën op het bed zitten. Ze kijkt me recht aan, steekt haar tong uit en likt zachtjes over mijn ballen. “En dat was de tweede keer dat je klaarkwam vandaag.”

“Fuck…” kreun ik. “Ik kan nog steeds niet geloven dat je zo snel zo’n geil ding geworden bent, Kass.”

Ze lacht. “Het zat er altijd al in, denk ik. Maar door jullie komt het er nu uit.” Ze likt een lange haal over de hele lengte van mijn schacht. “Vertel me hoe het voor jou was… om mijn eerste te zijn.”

Ik begin te praten terwijl ze mijn eikel in haar mond neemt en er zachtjes aan zuigt. Haar grote lichtblauwe ogen blijven strak op mij gericht. “Wat kan ik zeggen? Ik wilde het heel graag goed doen, voor jou. Dat het fijn zou zijn voor jou. Maar ik had nooit verwacht dat jij me zo bij jezelf naar binnen zou trekken. Dat was… wow. En je was zó strak, Kass. Ik heb nog nooit zo’n strak kutje gevoeld.” Mijn woorden maken haar geil, merk ik. Haar wangen kleuren en ze begint harder aan mijn eikel te zuigen. “Ik was zó geil voor jou, en je lag zo heerlijk voor me op dat altaar, en je kreunde zo luid toen Aliya je vingerde. Ik moest me echt inhouden, Kass. Ik wilde je meteen al keihard nemen.”

Even laat ze mijn eikel los. “Waarom deed je dat niet?”

“Ik wou het – fuck, Kass – op jouw tempo doen.” Ze neemt me nu dieper in haar mond. “Omdat het je eerste keer was. Je laten wennen. Ik dacht, harder komt later wel. En dat kwam het ook.”

“Mm-mm,” bevestigt Kassia met mijn pik in haar mond.

“Aan het einde heb ik je precies zo hard geneukt als ik wilde. En je gevuld met mijn zaad. Fuck, dat wilde ik heel graag.”

Kassia laat mijn pik uit haar mond glijden en begint me weer af te trekken. “Ik ook,” zegt ze. Haar ademhaling is snel en haar ogen zijn hongerig.

“Vertel me hoe het voor jou was.”

“Heel geil, Thomas.” Haar hand gaat sneller over mijn pik en ik druk instinctief mijn heupen omhoog. “Ik wilde je pik al in me zodra ik hem voor het eerst zag in de studeerkamer. Het deed eerst even pijn, maar daarna… fuck, zo veel beter dan de boeken.”

“Je kwam heel hard klaar. Je drukte me – ohhh, ja – bijna naar buiten.” Ik moet oppassen dat ik niet meteen al klaarkom. Haar hand en haar woorden brengen me akelig dichtbij het randje.

Kassia merkt het en stopt met bewegen. “Hm, ik denk dat dit nu wel kan,” zegt Kassia. Ze gaat over me heen zitten, drukt haar heupen omlaag en wrijft haar spleetje over mijn keiharde pik. Ik voel meteen hoe nat ze al is. Mijn gezwollen eikel klopt tegen haar vochtige lippen. “En ja, dat was ook heel lekker.” Ze praat verder alsof er niks aan de hand is, maar haar rode wangen verraden haar opwinding. “Aliya wist precies wat ze deed met haar vingers. Alsof ze mijn gedachten kon lezen. En jouw pik…” Ze slikt en duwt haar natte spleet harder over me heen. “Je vulde me zo op, Thomas. Je nam me zo diep. Ik vergat bijna om nog adem te halen.”

Kassia buigt voorover tot haar mond bijna de mijne raakt. “Ik ben gek op jouw pik, Thomas.” Terwijl ze haar spleetje over mijn pik blijft wrijven, drukt ze haar lippen tegen de mijne. Ik open mijn mond voor haar en haar tong glijdt gretig langs de mijne. Ik leg een hand in haar nek en trek haar dichter tegen me aan. Haar natte lippen schuren over de onderkant van mijn eikel, steeds over dat ene gevoelige randje, en elke keer duwt ze haar heupen net iets harder omlaag. Ik voel gewoon haar klitje over mijn pik glijden, dik en gezwollen van opwinding.

Het wordt te veel. Ik kreun in haar mond, maar Kassia vangt mijn polsen en duwt ze tegen het kussen boven mijn hoofd. Ze kijkt even verbaasd over haar eigen durf. “Ga je komen?” vraagt ze, zwaar ademend. Ik kan alleen maar knikken. “Geil. Doe maar.”

Ze drukt haar tong mijn mond in terwijl ze haar heupen heen en weer blijft bewegen. Ze beweegt zo snel dat mijn eikel bijna bij haar naar binnen glijdt en dat gevoel maakt me nog meer gek. Mijn hele lijf spant aan en ik hap naar adem tegen haar mond. Als haar kutje weer precies over dat gevoelige plekje glijdt, spuit ik een dikke warme straal zaad over mijn buik. Kassia voelt het en kreunt in mijn mond van opwinding. Ze blijft bewegen terwijl ik blijf klaarkomen. Pas als mijn pik ophoudt met schokken, tilt ze haar hoofd op. Haar haar hangt los rond haar gezicht. Ze kijkt naar mijn buik, naar mijn pik, dan naar mij. “Wow,” zegt ze.

Achter haar gaat de deur van de slaapkamer open. Aliya stapt naar binnen met drie boeken onder haar arm. Ze bekijkt Kassia boven op me, het zaad op mijn buik, en glimlacht. “Ik dacht wel dat jullie al begonnen zouden zijn.”

Trefwoord(en): Bad, Fantasy, Kasteel, Pijpen, Sneeuw, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Cleopatra (9.0) door Eric En Eva
• Sneeuwwitje En De Zeven Dwergen (9.3) door Dewi
• Kom Binnen Meneer De Vampier (8.7) door B.
• Prins Van De Duisternis (9.1) door Icecold
• De Soigneur (gay) (9.5) door Budilio
• Vakantie Sex (8.9) door Steifeduo
• Zuster Fleur (8.5) door Michaeldtxc
• De Weduwe Ontdooit (9.1) door Centerfold
• Hailey Aan De Top Van Sector 42 (9.1) door Threepio10
• Marieke En De Boom (9.2) door Slijmvis

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!