De alien begeleidde haar door een lange gang met talloze vertakkingen en deuren, tot hij één deur opende en haar in een nieuwe sluis wees. Ze kwam in een ruimte die heel anders was dan de vorige. Groter, rond, met hoge ramen waardoor Samantha het heelal kon zien en een verre melkweg. Midden in de ruimte stond een bed.
Een echt bed. Een mensenbed. Een brede boxspring met witte lakens, op een lage verhoging alsof hij op een podium stond. Zo normaal tussen al het buitenaardse dat het bijzonderder leek dan het weidse uitzicht over de sterren.
Aan de rand van de verhoging zaten vijf wezens in een halve cirkel. Ze leken op degene die haar onderzocht had: lang, blauwgrijs, met verschietende schubben en glanzende, bijna doorzichtige vinnen uit hun schedel. Hun stoelen groeiden als dikke stengels uit de vloer. Hun lange vingers bewogen over platte schermen, dezelfde als ze eerder had gezien. Toen Samantha binnenkwam, keken ze alle vijf op.
Tien donkere ogen draaiden tegelijk naar haar toe. Haar voet bleef halverwege de opening staan. Alleen het podium stond in het licht. De wezens zaten eromheen. Zij was de voorstelling. Ze zou seks hebben voor publiek. Dat was nieuw. Ook als het geen aliens waren geweest.
Zware voetstappen naderden achter haar. De onderzoeker liep langs haar heen, nam de laatste lege stoel in en pakte ook een scherm. Nu waren het er zes.
Aan de andere kant van de ruimte schoof een deur open. En daar stond hij. Een mens. Een man, een echte. De tweede proefpersoon.
Na alles wat hier blauwgrijs, uitgerekt en verkeerd was, zag hij er bijna belachelijk gewoon uit. Hij was naakt zoals zij en hield één hand voor zijn kruis. Op zijn gezicht stond dezelfde verbijstering die zij zelf moest uitstralen.
“¡Por fin!”
Hij rende op haar af voor ze kon reageren. De woorden rolden snel uit zijn mond. “¿Estás bien? No voy a hacerte nada, ¿me entiendes? Yo tampoco quiero estar aquí—”
Ze verstond er niets van. Spaans, hoorde ze aan de melodie, maar daar hield het op. Hij kwam te dicht bij haar staan en gebaarde met zijn vrije hand naar zichzelf, naar haar, naar het bed en naar de aliens. Zijn ogen glansden.
“Ik versta je niet.” Ze hoorde hoe hulpeloos het klonk en groef naar haar schoolengels. “English? You speak English?”
“¿Inglés? Un poco.” Hij wees naar zichzelf. “Antonio.”
“Samantha.” Ze tikte tegen haar eigen borst.
“Samanta.” Hij maakte haar naam zachter, zonder de h, en knikte alsof het in elk geval een stuk beter was nu hij wist hoe ze heette.
Hij wees naar de halve cirkel. Zijn gezicht vertrok van angst en walging. “Ellos… they want—” Hij maakte een kort gebaar dat Samantha onmiddellijk begreep als ‘seks’. Zijn hand zakte opnieuw voor zijn kruis. “Lo siento. Sorry.”
“I know.” Samantha wees naar zichzelf en daarna naar de sluis. “Mij ook. Ik ben ook meegenomen.”
Antonio knikte alsof hij dat begreep.
Samantha nam hem op. Iets kleiner dan zij en een jaar of tien ouder, met donker haar dat grijs begon te worden rond zijn slapen. Een gladgeschoren kin, maar een borst vol donker haar dat doorliep over zijn buik. Brede schouders. Een buik die vroeger duidelijk gespierder was geweest dan nu.
Niet iemand die haar in een bar direct zou zijn opgevallen. Misschien was dat juist geruststellend – haar smaak in mannen had lang niet altijd goed uitgepakt.
Hij was in elk geval een echte, normale man. Dat was al een heel goed begin. Ze was niet eens heel lang in de buurt van de alien geweest, maar toch wilde ze ineens zo dicht mogelijk bij deze vreemde Spanjaard staan. Hij had een normale huid, normaal haar en een hoofd waar ten minste geen vinnen uit groeiden. Ze kon hem wel knuffelen.
“Ik wil naar huis,” zei Samantha. Ze wees naar hem, naar zichzelf en daarna met nadruk naar de sluis. “Home. Go home.”
“Sí. Casa. Home.” Antonio knikte zo hard dat het pijn moest doen. “Quiero volver a casa. Tengo un perro.” Hij hield een hand laag bij de grond, deed alsof hij iets kleins aaide en blafte zacht.
Hij had ook een hond! Meteen zag Samantha Momo’s lege voerbak voor zich. “Me too,” zei ze, en blafte net als hij had gedaan.
Ze draaide zich naar de aliens. De zes wezens wachtten. De dunne schermen rustten in hun handen. Geen van hen leek zich te vervelen. Er was geen haast, hadden ze tegen haar gezegd. Voor hen misschien niet.
“Als we doen wat jullie willen,” zei Samantha, “kunnen we dan naar huis?”
De vertaalring om de hals van haar onderzoeker lichtte op. Hij was de enige die er één droeg. “Na voldoende observatie is terugkeer mogelijk,” zei de stem alsof hij een vertraagde vlucht op Schiphol aankondigde.
Antonio keek van de aliens naar Samantha. Hij had waarschijnlijk niet begrepen wat er gezegd werd, maar wel dat er antwoord kwam.
“Voldoende observatie,” herhaalde Samantha. “Wat betekent dat precies?”
“De onderzoeksresultaten bepalen het vervolg.”
“Lekker duidelijk.” Ze wees naar Antonio. “Hebben jullie hem ook onderzocht?”
“Correct.”
“En is hij… clean? Geen ziektes ofzo?”
Eén van de andere aliens maakte een geluid dat Samantha niet eerder had gehoord. Een lage toon kwam uit zijn mond, trillend en bijna melodieus. Haar onderzoeker antwoordde met een iets hogere toon. Hun vinnen verschoten van blauw naar paars.
“Beide proefpersonen zijn onderzocht,” zei de ring. “Er zijn geen overdraagbare infecties gevonden.”
Dat was ten minste één normaal antwoord. Voor zover een antwoord van een alien op een ruimteschip normaal kon zijn.
Haar onderzoeker keek naar haar en Antonio. “Begin wanneer jullie gereed zijn.”
“Oké, dat was…” Samantha zocht naar woorden die Antonio kon begrijpen. Ze wees naar het bed. “We do this. They watch. After, maybe home.”
“Maybe?” Hij hoorde precies het verkeerde woord.
Samantha trok een gezicht en wees naar de aliens. “No promises.” Ze trok haar schouders op.
Ik weet het ook niet.
Antonio keek naar de zes wezens en naar het bed. Ze zag het begrip in zijn ogen. Ze konden doen wat de aliens wilden, of naakt blijven wachten tot een van hen omviel. De aliens zouden dat waarschijnlijk winnen.
“One time,” zei Samantha. Ze zette een grote, gemaakte grijns op. “Good show. We do our best.” Voor de zekerheid stak ze twee duimen op. “Then home.”
Antonio sloot zijn ogen en haalde adem. Toen knikte hij één keer. “Good show,” herhaalde hij met een scheve glimlach. “Sí.” Hij hield zijn hand voor haar open. “¿Juntos?”
Samantha legde haar hand in de zijne. Warm.
Mensenwarm. Anders dan de droge, vreemde warmte van de onderzoeker.
“Let’s do it,” zei ze.
Ze liepen naar het bed. De matras veerde onder haar knie zoals iedere gewone matras. Antonio kwam achter haar zitten, met een been aan weerszijden van haar lichaam. Zijn borst raakte haar rug. Het haar kriebelde tegen haar schouderbladen.
Zijn handen bleven boven haar schouders hangen. “¿Sí?”
“Yes,” zei Samantha. Ze draaide haar hoofd genoeg om hem aan te kunnen kijken.
Antonio legde zijn handen op haar schouders. Zijn handpalmen waren warm en een beetje ruw. Hij streek over haar bovenarmen, haar hals en weer terug. Geen haast. “Tranquila,” mompelde hij bij haar oor. “Tranquila.”
Ze herkende het woord van haar vakanties. Rustig.
Samantha keek naar de aliens terwijl Antonio haar aanraakte. Ze kon het niet laten. Trillende melodieën klonken over en weer. De vinnen op hun hoofden versprongen van blauw naar groen, dan paars. Hun vingers bewogen over de schermen. Ze maakten notities.
Antonio’s handen schoven naar voren en omvatten haar borsten. Ze vulden zijn handpalmen ruim en gaven zacht mee onder zijn vingers. Zijn duimen rolden over haar tepels. Ze werden vrijwel meteen hard.
“Joder,” fluisterde Antonio. Ze meende dat dat een vloek was, maar het klonk als een compliment. Hij wreef over haar tepels tot ze zachte kreuntjes maakte van genot. Daarna gleed zijn rechterhand van haar borst naar haar buik en bleef rusten op de rand van haar venusheuvel. Hij wachtte.
Samantha pakte zijn pols en trok zijn hand omlaag. “Yes,” zei ze. “Slow.” Ze probeerde voor de show
zwoel te klinken, wat beter lukte dan verwacht.
“Despacio,” zei hij. “Sí.” Zijn vingers gleden tussen haar schaamlippen en vonden hoe nat ze al was. Antonio maakte een kort geluid achter in zijn keel.
“Ja, lach maar,” mompelde ze. Hij verstond haar niet. Misschien maar goed ook.
Twee vingers verkenden haar spleet en streelden haar schaamlippen. Rustig, hij nam de tijd. Eén vond haar clitoris en begon trage rondjes te maken. Haar heupen kwamen omhoog voordat ze ze kon tegenhouden.
“Así,” zei Antonio. “Así.”
“Hm, dat is lekker,” zuchtte Samantha.
Hij veranderde de beweging.
“Nee. No.” Samantha pakte zijn hand. “Blijf doen wat je deed. Así.”
“¿Aquí?” Hij bracht zijn vinger terug naar de vorige plek.
Samantha’s kreun was antwoord genoeg. Antonio herhaalde dezelfde trage cirkel. Samantha liet haar knieën verder uit elkaar zakken en hield op zijn hand te sturen. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich op Antonio’s vinger. Hij was hier helemaal niet slecht in.
“Fuck. Ja.”
Hij kuste haar schouder. Daarna schoof hij opzij en hielp haar op haar rug. Hij bleef tussen haar benen zitten, met zijn handen op haar knieën. Hij stak zijn tong uit en maakte een likkende beweging. “Okay?”
Samantha keek naar de aliens. Zes donkere gezichten. Zes paar handen boven zes schermen. Ze keek terug naar Antonio en knikte. Beffen hoorde zeker bij een goede show. Ze liet haar knieën verder uiteen vallen dan nodig was en keek of de aliens het registreerden.
Antonio boog zich voorover en kuste haar buik. Haar heup. De binnenkant van haar dij. Hij schoof lager tot ze zijn adem tussen haar benen voelde.
Samantha keek naar het hoge plafond. Ze zouden het in één keer goed doen, hield ze zichzelf voor. Alles laten zien, extra luid kreunen. Zodat ze daarna naar huis konden.
Zijn tong gleed van haar opening tot haar clitoris, één trage haal. Haar kreun kwam voordat ze er bewust van was.
Antonio herhaalde de beweging. Daarna sloot zijn mond zich om haar clitoris. Toen haar heupen hem opnieuw tegemoetkwamen, duwde hij één vinger naar binnen. Een tweede volgde. Door haar natheid hoefde hij nauwelijks druk te zetten. Haar heupen kwamen los van de matras.
“Oh, ja,” zei ze. “There.”
“¿Aquí?” Hij kromde zijn vingers.
“Ja. Ja, precies zo. Oh, dat is lekker.”
Antonio zoog en bewoog zijn vingers over dezelfde plek.
Ze was er vanuit gegaan dat ze straks een orgasme zou faken. Niet eens als bewust voornemen, meer uit gewoonte. Klaarkomen kostte normaal moeite. Ze moest ervoor werken. De juiste
fantasie voor haar ogen halen, haar spieren aanspannen, de man subtiel bijsturen zonder zijn ego te bezeren – en dan nog kwam het niet altijd. Vaak fakete ze het uiteindelijk omdat dat makkelijker was.
Ineens vroeg ze zich af of faken wel nodig zou zijn. Als hij precies bleef doen wat hij nu deed… God, wat betekende dat over haar? Blijkbaar hoefde je haar alleen te ontvoeren, naakt tentoon te stellen en een aardige Spanjaard tussen haar benen te zetten.
“Don’t stop, Antonio,” kreunde ze.
“No paro,” zei hij tegen haar huid. Zijn stem trilde door haar heen.
Elke beweging van zijn tong wakkerde de hitte in haar buik aan. Samantha greep de lakens. Haar dijen sloten zich om zijn hoofd. “Niet stoppen. Niet—fuck—OH!” Haar hielen gleden weg over het laken. “Ja, daar Antonio, ja, blijf precies doen wat je doet.” Hij kon haar niet horen, maar dat gaf niet. “Ga door, ga door, ja, ja, oh — Antonio, ik KOM!”
Ze kwam klaar, hard, met zijn vingers diep in haar en zijn mond stevig op haar klit. Haar buik schokte. Haar kut kneep ritmisch om zijn vingers en haar handen knepen de lakens fijn.
Antonio bleef doorgaan tot ze zijn schouder wegduwde. “Stop. Stop.” Meteen liet hij haar los.
Samantha bleef liggen met trillende dijen. Ze had er niet voor hoeven werken. Ze had niet eens de kans gekregen. Hopelijk was dit extra goede data voor het onderzoek.
Toen ze opkeek, schoot paars en goud van de ene vinnenkroon naar de volgende. De lage tonen wisselden sneller. Vingers vlogen over de schermen. Haar onderzoeker keek op van zijn scherm en ontmoette haar blik. Tot Samantha’s verbazing trok haar kut opnieuw samen.
Antonio kwam overeind en veegde zijn mond af met de rug van zijn hand. Zijn krullen zaten in de war. Zijn mond glansde van haar vocht. Hij zag er nog steeds nerveus uit, maar nu ook voorzichtig tevreden. “¿Bien?” vroeg hij.
“Oh, zeker,” zei ze. “Meer dan
bien. Ik kom lang niet altijd klaar. En al helemaal niet zo. Dat was… wow. Ik weet niet hoe je het deed.” Normaal zou ze nooit zo makkelijk toegeven dat ze moeilijk klaarkwam. Ze wilde liever niet dat mannen dat wisten. Antonio begreep haar toch niet, en dat maakte haar vrijer om alles eruit te gooien. De aliens verstonden het misschien wel, dacht ze.
Ach, laat ze. Goede data.
Antonio keek haar grijnzend aan. Uit haar toon en haar lach moest hij ook wel begrijpen hoe lekker ze het had gevonden. “Bien,” zei ze nog een keer voor de zekerheid.
Antonio lachte en keek kort weg. “Qué guapa,” zei hij. Daarna nog een keer, zachter. “Qué guapa eres.”
Samantha kwam overeind en duwde tegen zijn borst. “Nu ben ik,” zei ze. Antonio keek haar vragend aan. “My turn.” Ze wees naar zijn pik en daarna naar haar mond. Dat begreep hij.
Hij ging zitten op de rand van het bed. Samantha gleed van het matras en knielde voor hem op het podium. Zijn pik was nog niet helemaal hard. Ze nam hem in haar hand en streek met haar duim over de eikel.
Samantha keek naar de zes aliens. Haar publiek keek vol aandacht.
Ze boog zich voorover, likte over Antonio’s eikel en nam hem in haar mond. Zijn pik had vrij bescheiden geleken, maar dat bleek niet te kloppen. Hij werd harder terwijl ze hem zoog. In haar mond groeide hij verder door dan ze verwacht had, tot ze haar greep moest aanpassen en haar mond verder moest openen.
“Dios.” Antonio’s hoofd zakte achterover. “Así. Joder, así—” Zijn vingers gleden in haar bruine krullen en bleven hangen bij haar slaap. Heel even dacht Samantha aan de grotere, drogere hand van de onderzoeker. Tot haar ergernis nam ze Antonio daardoor dieper. “No pares,” kreunde hij. “Por favor. No pares.”
Ze liet hem uit haar mond glijden. “¿Bien?” vroeg ze.
“Sí.” Hij keek omlaag naar haar. “Sí. Please.”
Samantha nam hem opnieuw in haar mond. Haar speeksel liep langs zijn pik en over haar vingers. Haar hand bewoog mee met haar mond over het deel dat ze niet diep genoeg kon nemen. Antonio werd luider. Zijn heupen kwamen haar beweging tegemoet.
Toen ze zijn beenspieren voelde aanspannen, trok hij haar bij haar schouder omhoog. “Espera,” hijgde hij. “Espera.”
Samantha veegde haar mond af en stond op. Ze wilde hem in haar voelen. Deze keer redeneerde ze de gedachte niet weg. Ze klom op het bed, ging op haar rug liggen met haar benen wijd, en gaf Antonio haar zwoelste blik.
Hier was geen woord Spaans voor nodig. Antonio knielde tussen haar knieën en legde zijn pik tegen haar schaamlippen. Hij bewoog zijn eikel een paar keer door haar natte spleet, en keek haar aan met een serieuze blik. “¿Sí?”
Ze beet op haar lip en knikte. “Sí,” zei ze.
Ze was zo nat dat hij makkelijk naar binnen gleed. Haar kut rekte zonder problemen op om zijn grote pik toe te laten. Centimeter voor centimeter vulde hij haar, tot hij helemaal in haar zat.
Ze slaakte een diepe zucht toen ze zijn heupen tegen haar billen voelde drukken. Hij vulde haar volledig en zijn pik leek wel voor haar gemaakt. Groot genoeg om haar goed te vullen, niet zo groot dat het pijn deed. Een kromming die precies paste en van binnenuit een beetje tegen haar klit drukte. Haar kut kneep vanzelf om hem heen. “Allemachtig,” kreunde ze. Haar stem klonk hoog.
Samantha geloofde al lang niet meer in de Ware Liefde. Maar op dit moment realiseerde ze zich dat er wel degelijk zoiets bestond als een Ware Pik.
Was dit wat de onderzoeker had bedoeld met compatibel? Hadden de aliens hem daarom uitgekozen als partner?
Antonio keek ongelovig naar de plek waar hij in haar verdween. “Dios…”
Samantha keek hem aan. “Beweeg in me,” zei ze. “Alsjeblieft. Ik wil je voelen.”
Antonio begreep daar geen woord van, maar begon wel te bewegen. Achter hem hoorde ze de aliens neuriën. Ze keek kort opzij, met het idee dat ze de aliens ergens voor zou moeten bedanken. Maar Antonio pakte haar kin en draaide haar gezicht terug naar hem. “Mírame,” zei hij. “Mírame.”
Ze keek in zijn ogen terwijl hij langzaam in haar stootte. Zijn blik was zo anders dan die van de onderzoeker. Die had haar
nieuwsgierig aangekeken, ja, maar
oppervlakkig. Naar haar lichaam. Antonio keek diep in haar ogen met een intensiteit die haar de adem ontnam. “Dios, Samanta… tú también lo sientes, ¿verdad?” zei hij schor. “Joder… Encajas conmigo perfectamente. Nunca había sentido nada igual…”
Samantha verstond het niet, maar begreep genoeg uit zijn blik en zijn toon. Hij voelde wat zij voelde. Ze knikte. “Ik voel het ook, Antonio.”
Hij zoende haar. Het kwam als een verrassing, maar ze opende haar mond en zoende hem terug. Ze proefde zout op zijn
lippen en de smaak van koffie. Ze verkende zijn tong met de hare terwijl zijn pik in haar bleef glijden.
Samantha was de eerste die de
zoen verbrak. Ze duwde Antonio omhoog en opzij. “Mijn beurt,” zei ze. Ze wist niet of Antonio die woorden onthouden had, maar hij ging op zijn rug liggen.
Ze klom op hem en wilde zijn pik tegen haar ingang zetten, maar bedacht zich. Als die aliens dan een show wilden, als ze wilden zien hoe zijn heerlijke pik in haar gleed – dan konden ze een show krijgen.
Ze draaide zich om. Haar rug naar Antonio, haar gezicht naar de halve cirkel van aliens. Samantha keek de wezens recht aan en zette Antonio’s pik opnieuw tegen haar opening.
Paars en goud schoten door hun vinnen. Een paar vingers hielden stil boven de schermen. Het wezen dat haar onderzocht had, liet zijn scherm zakken. Samantha hield zijn donkere ogen vast. “Kijk dan,” zei ze.
Ze zakte langzaam omlaag.
Ze nam hem helemaal, tot haar billen op Antonio’s buik rustten. Zes paar ogen gingen over haar borsten, haar gespreide benen en de plek waar zijn pik in haar verdween. Hun aandacht maakte haar brutaler.
Ze kwam langzaam omhoog en liet hem haar opnieuw vullen. Antonio kreunde onder haar.
Samantha leunde achterover. Ze zette haar handen op Antonio’s borst en voerde het tempo op. Hun lichamen klapten nat tegen elkaar. Haar borsten bewogen bij iedere stoot. Antonio’s handen gleden van haar heupen naar haar billen, kneedden ze en trokken ze uit elkaar.
De onderzoeker hield zijn scherm nog steeds omlaag. Samantha keek hem aan terwijl ze Antonio bereed. “Is dit educatief genoeg?” vroeg ze.
De alien antwoordde niet. Zijn vinnen kleurden goud.
Samantha zakte harder op Antonio neer. “Joder,” hijgde hij. “Así. No pares.” Dat verstond ze inmiddels. Niet stoppen.
Ze stopte niet. Antonio nam haar heupen steviger vast en stootte van onderen in haar. Ze boog haar hoofd naar voren, zodat ze kon zien wat hun publiek zag. Hoe zijn stijve pik hard in haar stootte, hoe zijn ballen bij iedere stoot tegen haar natte kut sloegen. Ze kreunde luid. “Fuck, Antonio, ja!”
Antonio kwam achter haar overeind. Hij sloeg een arm om haar middel en hield haar tegen zijn borst. Even bleef ze met haar rug tegen hem aan zitten. Antonio leunde naar voren, met zijn mond vlak naast haar oor. “Date la vuelta,” zei hij. “Quiero follarte a cuatro patas.” Ze had geen idee wat dat betekende, maar ze hoorde de honger in zijn stem. Hij wilde haar. Toen ze zacht knikte, legde hij zijn handen stevig op haar heupen en draaide haar op haar handen en knieën. Hij knielde achter haar en zette zijn pik tegen haar opening. Ze keek over haar schouder en duwde haar heupen naar hem toe.
“Quiero darte fuerte,” zei Antonio.
Hij greep haar heupen en gleed van achteren in haar.
Samantha drukte haar voorhoofd in de lakens. Antonio trok haar naar achteren terwijl hij naar voren stootte. Zijn heupen sloegen tegen haar billen. Het geluid galmde door de ronde ruimte. Ze duwde terug tegen hem aan.
“Así?” hijgde Antonio. “¿Te gusta así?”
“Sí! Sí! Niet stoppen.”
Ze stak een hand tussen haar benen en wreef over haar klit. De spanning trok opnieuw samen laag in haar buik, sneller dan ze gewend was.
Ze keek opzij toen ze de aliens weer naar elkaar hoorde neuriën. De vinnen van haar onderzoeker kleurden felpaars terwijl hij haar aankeek.
Antonio verhoogde zijn tempo. Ze kreunde luid in het matras. “Harder, harder, ja!” De woorden kwamen vanzelf. Het maakte niet uit of Antonio haar verstond. “Zo ja! Antonio, fuck — oh — je neukt me zo lekker, je pik vult me zo perfect op — ohhh — ik ga komen, Antonio, ik ga komen, ik kom op je perfecte pik, ga — ohhh — ga door, precies zo, ik kom, ik KOM!”
Ze kwam een tweede keer klaar, met haar gezicht in de matras. Haar kut trok samen om zijn pik en melkte hem. Antonio vloekte en zijn stoten werden onregelmatig.
Hij neukte haar door haar orgasme heen, maar Samantha zag dat hij zelf niet ver meer was. HIj trok zich op tijd terug. Samantha draaide zich om. Antonio stond naast het bed, hijgend, zijn pik hard en nat in zijn hand.
“¿Dónde?” vroeg hij. Dat verstond ze.
Dónde está la biblioteca. Waar wil je mijn zaad.
Samantha keek naar zijn pik. Toen naar de zes wezens. Hun schermen lagen stil. Alle donkere ogen waren op haar gericht. Ze hadden goede show gewild, en een goede show zouden ze krijgen.
“Op mijn gezicht,” zei ze. Ze wees. “Face.”
Antonio staarde haar aan. “¿Sí?”
Samantha gleed van het bed en zakte voor hem op haar knieën. “Sí.” Ze hief haar gezicht naar hem op. “Do it.”
Antonio zette één hand tegen haar wang. Met de andere trok hij zichzelf snel af. “Samanta,” zei hij. “Samanta—me corro—”
Normaal liet ze een man liever over haar borsten klaarkomen. Nu keek ze omhoog. Naar Antonio. Naar zijn hand. Naar de aliens in haar ooghoek, die gespannen toekeken.
Antonio kwam met een lange kreun. Warm zaad spatte over Samantha’s wang, haar lippen en haar kin. Een tweede straal landde vlak onder haar oog. Ze bleef zitten. Op haar knieën. Met zijn zaad op haar gezicht. Voor een publiek dat elke straal op haar zag landen. Ze had zich nog nooit zo schaamteloos gevoeld. Ze vond het heerlijk.
Antonio bleef hijgend voor haar staan. Samantha boog zich voorover, nam hem opnieuw in haar mond en zoog hem langzaam schoon.
Samantha liet Antonio uit haar mond glijden en bleef op haar knieën zitten. Het zaad koelde op haar huid. Haar borst ging snel op en neer.
Pas toen keek ze weer naar de halve cirkel. De aliens schoven hun schermen in smalle openingen aan de zijkant van hun stoelen en stonden een voor een op. Lange lichamen ontvouwden zich uit de stoelen. De meesten begonnen weg te lopen, maar degene die haar had onderzocht bleef staan en keek haar aan. De ring om zijn hals lichtte op. “Observatie voltooid,” zei de stem.
Samantha veegde met haar pols langs haar mond. “En nu?”
“De resultaten zullen worden beoordeeld.”
“Kunnen we naar huis?”
De donkere ogen bleven op haar rusten. “Terugkeer is een mogelijkheid.”
“Verdomme! Dat vertelt me helemaal niets.”
De ring doofde en zweeg. Een paneel in de wand siste open en de aliens vertrokken. Haar onderzoeker keek haar nog één keer aan en sloot de rij. Toen alle aliens door de deur waren, sloot het paneel en waren Samantha en Antonio alleen.
Antonio zakte naast Samantha neer. “¿Bien?” vroeg hij.
Samantha glimlachte breed. “Yes. Very bien.”
Antonio keek haar aan en begon te lachen. “Lo hemos conseguido,” zei hij. Hij wees naar het gesloten paneel, daarna naar zichzelf en Samantha. “Casa. Home.”
“Home,” herhaalde Samantha. Ze veegde het sperma van haar gezicht met een punt van de lakens. Het paneel bleef gesloten. Ze hadden geen idee wanneer de resultaten klaar zouden zijn of wat er daarna met hen gebeurde.
Misschien was dit goed genoeg geweest. Dan mochten ze naar huis.
Samantha keek naar de lege stoel van het wezen dat haar onderzocht had.
Misschien was het niet goed genoeg. Het zou kunnen dat ze te weinig data hadden verzameld. Dan zou er herhaalonderzoek nodig zijn. Dat zou kunnen.
Ze glimlachte.
===========
Bedankt voor het lezen! Ik vind het leuk als je een cijfer geeft en nog leuker als je een reactie achterlaat.
Lees ook mijn andere verhalen: De Seksles en De Cult van Ovulia. Beschrijvingen van al mijn series vind je op mijn profielpagina.
Tattoo_She (38)
Musjetweet (34)
P_T (48)
Natal2103 (38)