Beste lezers.

Dit verhaal spat niet uit van de seks, is meer een overgang van het wilde leven van Wilma , haar overspel, de gevolgen en uiteindelijk ook haar opoffering voor haar kinderen, naar een meer ingetogen en toch ook weer sprankelende versie van haar.

Veel leesplezier.

Johank

Korte terugblik: Martin was na de eerdere bekentenis van Wilma over haar relatie met Valmir uit zijn lood geslagen, en was het huis ‘uitgevlucht’ om uiteindelijk bij zijn familie in het zuiden van het land terecht te komen. Zijn gesprekken met zijn ouders, broer en schoonzus deden hem beseffen dat alles niet zo zwart wit als hij dacht, maar ook dat hij eens tijd voor zichzelf moest nemen. Na een verhelderend gesprek met zijn partners, is hij nu met wat familieleden op weg naar zijn zus en zwager in het buitenland. Om op adem te komen maar ook om een oude belofte aan zijn zwager in te lossen.

De rit naar Portugal verliep voorspoediger dan we gepland hadden, stukken sneller zelfs. Tot mijn grote verbazing hadden we nauwelijks last van wegwerkzaamheden en voor het grootste deel van de rit stond de cruise control op 130 km, ten minste voor zover ik wist. Ik reed het eerste stuk en voordat een van ons het doorhad zaten we al bijna bij Parijs, bij een van die tolpoorten. Daar had ik het stuur overgedragen aan mijn vader, en het mij gemakkelijk gemaakt op de achterbank. Autorijden, zeker als het zo rustig als nu ging, werkte altijd ontspannend op mij en leidde in dit geval ook nog eens tot verhelderende gesprekken. En dan vliegt de tijd voorbij. Agnes had hun al een beetje bijgepraat over hoe e.e.a. verlopen was, toch bleven ze nieuwsgierig waarom ik zo snel bijgedraaid was. Eerder vanmiddag had ik de tijd en moed gevonden om die audio opnames volledig af te luisteren, en eerlijk gezegd was ik niet verrast. Het meeste kende ik al uit vorige gesprekken met Wilma, alleen dat stukje over haar verhouding met Valmir was nieuw voor mij, had mij mede daardoor zo overrompeld. Dat vertelde ik hun tijdens de rit, stipte tevens de observatie van mijn vader aan dat dit een terugblik van Wilma op haar leven was geweest, noodzakelijk om greep te krijgen over wat en waarom alles gebeurd was, over wie ze geworden was. Ook over hoe zij dit laatste jaar veranderd was, en zich uiteindelijk opgeofferd had voor haar kinderen en ons. Natuurlijk was het een onlosmakelijk met het ander verbonden, mocht niet los van elkaar gezien worden.

Uiteindelijk afsluitend met dat uit die puinhoop iets moois en onvoorstelbaars gegroeid was, onze poly-amore relatie, die mede door haar begonnen was, in het prille begin alleen met Karin, vervolgens Liesbeth en daarna Corine. En dat echt iedereen, ook de kinderen, zich gelukkig voelden, het als een warm bad aanvoelde en dat het was wat het verschil maakte.

Alles echter ook een keerzijde had, ten minste voor mij dan. Het wel erg snel gegaan was, er zoveel over mij heen gekomen was, ik meegezogen was in dit hele gebeuren en zwaar behoefte had om even een stap op de plaats te maken, op adem te komen zogezegd.

Dit voelde als een verademing aan, om mijn gevoelens zo onder woorden te kunnen brengen, ook beseffende dat dit ‘uitje’ naar Portugal, in gezelschap van mijn familie, de juiste beslissing geweest was. Het gaf me de innerlijke rust die ik nodig had en nadat mijn vader het stuur over genomen had, was ik op de achterbank in slaap gevallen.

Om vervolgens in de vroege ochtend wakker te worden. Hoorde Agnes zachtjes met mijn vader praten, en hield me slapend. Zag wel dat we in de buurt van San Sebastian moesten zijn, misschien zelfs al verder, en het de hoogste tijd werd voor een ontbijt. Agnes vertelde over haar onderonsje met Liesbeth en Karin, sprak haar verwondering over mij uit, dat ik zo een stap of avontuur had durven aan te gaan met, in haar ogen, 4 sterke vrouwen. Ze vertelde dat zowel Karin als Liesbeth gezegd hadden, dat ze zich veilig en gewaardeerd voelden in mijn gezelschap. Ze alle ruimte kregen om zich te ontplooien, ik niet controlerend was eerder het tegenovergestelde, stimulerend. Er op geen enkele manier sprake was van jaloezie of bezitterigheid, tussen niemand en hoe fijn dat aanvoelde. Ik spitste mijn oren, nog altijd voordoende te slapen.

Toen zei mijn vader: “Hij is veranderd na de dood van zijn hond en later opa. Hij was toen vreselijk boos, driftig eigenlijk, net zoals ik en jouw man dat ook nog soms kunnen zijn, een soort familietrekje. Hij kon absoluut niet met dat verlies omgaan, het accepteren en sloeg de hele boel kort en klein. Zijn oma heeft hem toen een tijdje onder zijn hoede genomen, hem geleerd met zijn verdriet en woede om te gaan. Sinds die tijd laat hij zich niet meer zo meeslepen in zijn emotie’s, omdat hij weet dat hij niet alles in zijn handen heeft. Niet dat hij het relativeert, eerder dat hij begrijpt dat bepaalde keuze’s buiten zijn macht liggen, zeker in het geval van de dood. Dat niet alles in de wereld om hem draait, ieder mens zijn of haar eigen keuze maakt en je dat moet accepteren.” Deze woorden van hem in stilte aanhorend, riepen oude herinneringen bij mij op en ik kon niet anders dan hem gelijk geven. Ja, oma had in die maanden na het sterven van haar man, mijn opa, voor mij gezorgd, mij zaken vanuit een andere invalshoek laten zien, mijzelf leren te beheersen, door mij onder meer Yoga te leren, zelfs de beginselen van het Taoïsme. Niet dat ik toen alles begreep, verre van dat zelfs, ze had gewoon een zaadje in mij geplant, meer niet. En driftig of boos kon ik soms nog steeds worden, verbeet dat echter altijd. Het was juist Karin geweest die me een uitweg geboden had, mij geleerd had daar op een speelse en creatieve manier uiting aan te geven.

Deze gedachten tuimelden door mij heen, en ik had bijna een andere opmerking van Agnes gemist. “Ik heb het met hun erover gehad dat ik een aantal artikelen wil gaan schrijven, over onderwerpen waar hun persoonlijke ervaringen een toegevoegde waarde, meer diepgang, aan kunnen geven”, zo vertelde ze. “Ondermeer over die relatie van hun met Martin. Om eerlijk te zijn had ik zoiets nooit achter hem gezocht. Om met 4 sterke vrouwen, met ook nog eens zo een heftige achtergrond, een relatie aan te durven gaan. Ik heb hem altijd als een saaie, weinig inspirerende, man gezien, kon deels wel begrijpen dat Wilma vreemd ging. Niet op deze wijze natuurlijk, maar wel eens met een andere man. Zij moesten hartelijk om mij lachen. Simpel, omdat zij voor het eerst een relatie hadden met een normale man, iemand zonder kapsones. Geen macho type, geen vrouwenjager, niet iemand die zich continue wilde bewijzen, onzeker was en waarbij zij op hun tenen moesten lopen. Continu bang waren om iets verkeerds te doen, om gestraft of erger nog mishandeld te worden. Zij hadden mij gevraagd of ik dat gevoel niet kende, en ik moest op dat moment denken aan Mats zijn uitvallen, zijn driftbuien. En dat ik toen ook altijd doodsbang was, Paps. En zij vertelden dat ze dat gevoel niet meer hadden, ze zich juist vrij en gelukkig voelden. Alle vrijheid hadden om zich te ontwikkelen, dat iedereen elkaar daarin juist stimuleerde. Ook dat Martin meer dan goed in bed was, verre van saai.”

Mijn vader zei hierop: “Je zwager is een goede man Agnes, en verre van saai. Rustig misschien, maar dat mag ook wel met zo een dynamische of beter chaotische vrouw als Wilma en nu helemaal, zeker met deze 4 vrouwen. Hij heeft een sterk karakter, maakt gegarandeerd fouten, maar als het erop aan komt staat hij er. Dat is wat iemand een man maakt, en dat kun je niet van iedereen zeggen.”

Er hing een stilte in de auto en ik voelde Matt naast mij bewegen, en vroeg me af of hij ook voordeed te slapen. Ik wilde me uitrekken, maar hield me in omdat Agnes haar verhaal voortzette. “Ik heb hun daar ook naar gevraagd Paps, naar hoe die relatie ontstaan was, en ze moesten hartelijk lachen en antwoorden met ‘it is how nature works’. En ergens hebben ze misschien wel gelijk, Wilma heeft sowieso een turbulent seksleven dus die ging niet dwarsliggen, en die anderen tja. Liesbeth had mij daarop een andere vraag gesteld, eentje die me sprakeloos deed staan, namelijk of ik mij nooit onzichtbaar, klein of ondergewaardeerd gevoeld had in mijn relatie. Die vraag kwam wel binnen moet ik zeggen, want die momenten of beter fases zijn er meer dan eens geweest. Zij vertelde over haar ex, over zijn gewelddadige uitbarstingen, hoe ze zich klein gemaakt had, onzichtbaar eigenlijk, mede om haar zoon te beschermen. Dat haar scheiding aan dat laatste niets veranderd had, zij zo was gebleven, ook in haar werk en haar sociale leven. Simpel, omdat het veilig aanvoelde. Ook dat ze een frequent bezoekster van bdsm-clubs was geworden, waar ze versterkt werd in dat beeld, en ze uiteindelijk echt geloofde dat ze waardeloos was.

Tot het moment dat Martin bij haar op bezoek gekomen was, omdat hij bezorgd was over haar wijze van lesgeven en de impact daarvan op zijn dochters. Dat hij haar zag, echt zag als mens, als lerares en vrouw. Haar niet klein maakte, integendeel opmerkte hoe zij worstelde met die nieuwe manier van lesgeven, dat afstandsleren tijdens de Corona. Haar daar niet op veroordeelde of aansprak, haar juist een helpende hand aanbood, een kans gaf door dat voorstel tijdelijk bij hun in te trekken. Omdat haar ruimte niet geschikt was voor die vorm van lesgeven. Dat het daar niet bij gebleven was, hij haar tips gegeven had waardoor haar lessen stukken beter werden, haar zelfvertrouwen en daarmee ook het plezier in het lesgeven en het leven terug gekomen was. Ze vertelde dat het eigenlijk iets heel nietigs was, die aandacht, en toch zo krachtig en zij zich voor het eerst sinds erg lange tijd weer gezien, gewaardeerd voelde.

En beetje bij beetje had leren inzien dat dit echt typisch iets van Martin was, hij dat later nog eens zeer expliciet gedaan had. Op een avond dat ze de stoute schoenen aangetrokken had, zich als slavin ‘aangeboden’ had. Zij namelijk weet had van hun samenzijn, hun spelletjes, en haar verlangen om mee te doen de overhand gekregen had en ze op de deur geklopt had. En Wilma en Karin haar min of meer die avond en nacht voor hun eigen genot misbruikt hadden. Omdat Martin namelijk onverwacht de kamer had moeten verlaten omdat een van zijn dochters een nachtmerrie had, en hij hun pas de volgende ochtend daarop had kunnen aanspreken. Wel pas nadat hij eerst haar gepolst had over hoe zij een en ander ervaren had. Het waren juist die kleine dingen die het deden, zo had ze met een lach toegevoegd. En van het een was het ander gekomen, was ze opgenomen in hun familie en alles was daarna gewoon geleidelijk gegaan.”

“En” zo voegde Agnes toe: “Ik heb zoveel nieuwe ideeën gekregen door hun. Ik denk dat ik zomaar een rubriek of blog zou kunnen beginnen over vrouwen die onzichtbaar zijn in hun relatie of huwelijk.”

Ik voelde haar even later afremmen, uitwijken en zeggen: “Hoogste tijd voor een kop koffie en ontbijt”, waarop wij wakker werden gemaakt. En hoorde dat we San Sebastian al ruim achter ons hadden liggen, bijna bij Bilbao waren, de hele nacht vrijwel nonstop door gereden hadden. Ik maakte een kleine berekening in mijn hoofd inschattend dat wij als we op dezelfde wijze zouden doorreizen tussen drie en vier bij mijn zus konden zijn. Dat klonk wel verleidelijk, maar waarom ons zo haasten. Een langere tussenstop voor een warme maaltijd moest makkelijk kunnen, en dat stelde ik dan ook voor.

Jorge had een ‘toeristische route’ aangeraden t.w. vanaf Ciudad Rodrigo door de binnenlanden. Een fractie langer maar niemand maakte bezwaar. Agnes en ik verdeelden de rest van de reis onder ons en vanaf Ciudad Rodrigo reed ik verder. Echt een fantastisch mooie reis door een vrij ruig gebied, waar we allen optimaal van genoten. Dit laatste stuk nam een kleine 2 uur in beslag en tegen 5 uur onze tijd kwamen we aan. Het was op een woensdag, midden in de week. Lekker temperatuurtje en na een warm welkom van Jorge vleiden we ons neer op het terras van een van de barretjes die dit stadje kende. En dat voor een woensdag namiddag toch redelijk gevuld was. Corrie was nog aan het werk en voegde ons een klein uur later bij ons. Jorge raadde ons intussen een lokaal drankje aan: een combinatie van martini met bier, een vinger dik martini en de rest bier. Een aangename verrassing en om heel eerlijk te zijn verrassend lekker.

In dit deel van Portugal kun je dan ook van die hele kleine flesjes Martini kopen, zoals je die ook in Duitsland kent met bv Jaegermeister of een of andere soort schnaps.

Deze periode voelde als een verademing, dit was net wat ik nodig had. Corrie had een mooie klein huisje voor me geregeld, met goed internet. Mijn vader logeerde bij haar, mijn broer en vrouw hadden ook

hun eigen onderkomen.

Jorge, die weg- en waterbouwkundig ingenieur is en voor de overheid werkte, had dringend behoefte aan mijn kennis en vaardigheden. Had me al meerdere keren daarvoor gepolst, maar dat had ik altijd afgehouden. Ik kon het toendertijd niet combineren met mijn andere werkzaamheden, en wilde ook mijn gezin niet achterlaten in Nederland.

Nu was wat mij betrof de situatie veranderd. Momenteel was hij wethouder “infrastructurele zaken” in deze regio. Dat hield ondermeer in dat hij op dit moment verantwoordelijk was om de leegloop te bestrijden, de regio aantrekkelijker te maken voor bedrijven en jonge mensen. Bereikbaarheid, leefbaarheid, kindvriendelijke omgeving waren kernpunten, in zijn woorden een sociaal-ecologische infrastructuur.

Veel mensen, zeker de jeugd, waren in de loop der jaren naar de stad verhuisd en de regio kende daardoor veel vrijwel verlaten dorpjes en gehuchten. Het is daarbij ook geen gebied met veel industriële activiteiten, veel eerder agricultuur zoals landbouw en veeteelt m.n. schapen en geiten, olijfbomen en verder wat kleinere wijngebieden. Dit komt mede door de zeer rotsachtige ondergrond. Deze regio is m.i. uitermate geschikt voor wandelen, fietsen, zeg maar ecologisch toerisme. Of meer de moderne economie, datacenters, call centra, etc. En zeker nu met deze pandemie zeer aantrekkelijk voor mensen of jongere gezinnen die deels vanuit thuis kunnen werken en niet perse in een grote stad hoeven te wonen. Die trouwens ook, qua huur of koop, toch al vrijwel onbetaalbaar voor hun waren. Je ziet in veel andere landen al zo een beweging naar het platteland dus waarom hier niet. Maar dat kan eigenlijk alleen als er een goede en aantrekkelijke infrastructuur is met de juiste voorzieningen. En dat is Jorge’s verantwoordelijkheid.

Hij legde ons zijn ideeën en plannen uit, en eerlijk gezegd was iedereen onder de indruk. Zeer ambitieus dat zeker, en of deze haalbaar waren was een andere vraag. Gelukkig was hij realistisch, besefte ook dat je dit niet van vandaag op morgen kon bewerkstelligen. In ieder geval was het een zeer interessante uitdaging en om dit goed aan te pakken heb je ondermeer wat specialistische kennis nodig, ondermeer over de huidige stand van zaken en ontwikkelingen in de informatietechnologie. En daar waar zij wonen was die kennis nog lang zo ver niet en zeker niet zo up-to-date als bijvoorbeeld in Nederland, alhoewel het hier volgens mij ook niet erg slecht hoogstens anders was. In ieder geval was ik even toe aan een andere omgeving en andere uitdagingen, en dit sprak me wel aan.

Nadat we samen heerlijk gegeten hadden, wilden Jorge en Corrie echt alle details weten van wat er tussen mij en Wilma gebeurd was en natuurlijk ook hoe ik nu opeens aan 3 andere vrouwen kwam, die op de kop toe ook nog eens zwanger van mij waren. We praatten meer dan 3 uur over alles en nog wat, en ik verwees mijn zus ook naar deze website voor mijn relaas. Liet verder een paar van de video’s zien die ik zo over de maanden verkregen had.

Corrie en zeker Jorge zijn erg nuchtere personen, maar wat ze zagen schokte hun toch wel. Ze vroegen door en gaven me geen enkele kans om een vraag te ontwijken. Zeker mijn zus niet, die kent me door en door en weet hoe fel en impulsief ik soms kan reageren op bepaalde situaties. Ook nu zette ze me, maar wel op een positieve manier, met beide voeten op de aarde. Ze erkende dat wat Wilma gedaan had absoluut niet netjes was, zeker niet in aanmerking kwam voor de schoonheidsprijs, maar dat haar opoffering al haar vroegere acties ook weer verre in de schaduw stelden. En dat ik haar daar de credits voor moest geven. Ze begreep mijn emotionele uitbarsting meer dan goed omdat ze van vroeger wist dat ik alles opkropte en het dan in 1 keer eruit gooide, vaak zonder enige nuancering. Ofwel: in haar woorden hadden we om elkaar heen gedanst zonder echt in elkaar te durven opgaan of dingen goed uit te praten. Ze zei: “Jullie, en niet alleen Wilma en jij, hebben iets te bijzonders om zo maar weg te gooien. Dus denk goed na over wat je doet, broertje.”

Ze leende me ten slotte een boek dat over onze geboortestreek, de oostelijke mijnstreek, ging. Hierin wordt onder meer stil gestaan bij de geschiedenis van de mijnbouw en de daarmee samenhangende sociale, seksuele en culturele ‘disciplinering’ van de werkende bevolking door kerk en staat (lees mijneigenaren). “Het was in die tijd, seksueel gezien, zogezegd een erg losbandige bende en dat heeft men geprobeerd aan banden te leggen”, zei Corrie lachend. En vervolgde: “Dat is ze niet helemaal gelukt, zeker als je aan carnaval denkt wanneer we alle boeien losgooien en dat nog steeds doen. En jij, broertje, kan daar meer als iemand anders over meepraten. Ik kan me nog goed herinneren dat je een keer op carnavalsmaandag pas tegen de middag thuiskwam. Iedereen was in paniek want in die tijd was je net 14 of 15 jaar geloof ik. Van je vrienden wisten we al dat je die zondagavond een oudere vrouw ontmoet had. Nou, aan jouw big smile konden we die ochtend wel zien wat er gebeurd moest zijn die nacht. En al die jaren daarna niet alleen met carnaval, maar ook met de buurvrouwen die altijd wel een klusje voor je hadden. Oma en mama waren continu bang dat je de naam van de familie in diskrediet zou brengen, haha. Dus denk maar niet dat je een braaf mannetje geweest bent. En van een paar vriendinnen heb ik naderhand gehoord dat je een meer dan goede leerling bent geweest. Wat ik hiermee wil zeggen broertje is dat er een verschil zit tussen seks en liefde en dat jij dat als geen ander kan weten, dus doe niet schijnheilig in deze”. En daarmee moest ik het deze avond doen, en ik zag mijn vader en broer glimlachen toen Corrie dat verhaal over die Carnaval oprakelde. Eerlijk gezegd was ik dat ook totaal vergeten, het bracht wel leuke herinneringen naar boven.

We sloten daarmee dit onderwerp dan af. En praatten nog met Jorge verder over zijn plannen, die niet alleen erg ambitieus waren maar ook een echt leuke uitdaging vormden. Iets waar ik, en tot mijn grote verrassing ook mijn broer, graag een steentje aan wilden bijdragen, nu en wellicht in de toekomst ook als dat kon. Afgesproken werd dat ik hem morgen zou vergezellen naar het gemeentehuis en hij me zou voorstellen aan zijn mensen. En we dan verder zouden praten over wat ik voor hem op korte termijn kon betekenen.

Dat was het dan ook wel weer voor vandaag. Corrie en Jorge liepen met ons mee naar onze onderkomens en ik bedankte ze alvast voor alles.

Eenmaal binnen en gesetteld zag ik dat het nog erg vroeg was en besloot met thuis te bellen. Eerst kreeg ik mijn dochters aan de lijn die nog altijd erg van slag waren en meer dan verdrietig over de heftige woordenwisseling tussen mama en mij. Ik praatte er een tijdje met hun over zeggende dat als zij boos waren, het ook wel eens voorkwam dat zij de ander een tijdje niet wilden zien of mee wilden praatten. Iets dat ze moesten toegeven, maar wel met de toevoeging: “We maken het dan wel altijd weer goed”. En wilden van mij weten of ik dat ook ging doen met mama, iets wat ik beloofde en zei dat we dat al min of meer gedaan hadden. Ik haar gewoon even niet wilde zien, meer niet. Dat snapten ze gelukkig wel en ze beloofden dit aan mama te zeggen. Daarna praatte ik met Karin, Corine en Liesbeth.

Karin vertelde dat zij van de intimiteit van die verhouding tussen Wilma en Valmir absoluut niet van op de hoogte was, dit nooit op tafel gekomen was tijdens hun sessies en relatie. Zij altijd in de veronderstelling geleefd had dat het een puur zakelijke verhouding was, meer niet. En zij op haar beurt nu ook meer dan teleurgesteld was in haar, omdat de afspraak tussen hun ook op eerlijkheid en openheid gebaseerd was. Ze voegde toe: “Eigenlijk is de relatie tussen jou en Wilma nooit echt onderwerp van gesprek geweest tijdens onze sessies, ook niet toen ik een relatie met haar kreeg. Is het niet eens tijd dat jullie daar samen over gaan praten, iets wat Mathilde trouwens al meerdere keren geopperd heeft. Want jij hebt veel meegemaakt en opgekropt in al die jaren. In mijn ogen veel te veel van haar gedrag getolereerd hebt. Nog niet te spreken over al die vernederingen van de laatste tijd. Dat is je blijkbaar toch niet in de koude kleren gaan zitten”. Liesbeth en Corine gaven Karin groot gelijk in deze.

De eerste 2 weken werkte ik als een paard, wel met veel plezier. Ik kende mezelf goed genoeg, en vermoedde ook dat er meer mannen en wellicht ook vrouwen waren, die net als ik in hun werk vluchten, als hun relatie op de klippen liep of dreigde te lopen. Ik wist niet of dat voor 100% voor mij opging maar gevoelsmatig kwam het er dicht tegen aan.

Het was mijn geluk dat ik hier was met familie, zij mij afremden en bij de les of beter gegrond hielden. Enerzijds was daar mijn zus die mij door en door kende, mij stapsgewijs ontrafelde, geregeld met steun van onze vader en broer. En met name terugkeek op die periodes na de dood van mijn hond en later mijn opa, mijn gevoel zogezegd ontknopend. Ze was stukken beter dan een psycholoog of psychiater, wellicht omdat ze mijn zus was, iemand die ik 200% vertrouwde. En zij leerde mij in te zien hoe ik mij teruggetrokken had, toen en de jaren daarna ook, helemaal in mijn relatie met Wilma. Ze hield mij een spiegel voor, haalde mijn kwetsbaarheid, mijn terughoudendheid, naar de oppervlakte, en toonde me zo dat ik de liefde nooit meer volledig in mijn hart had durven toe te laten, zeker wat Wilma betrof.

Aan de andere kant was daar Agnes die mij maar bleef doorzagen over onze poly-amore relatie, en mij vreemd genoeg op die wijze bij de les hield.

Puntje bij paaltje maakte echter het weinig verschil uit, gaf mij slechts meer helderheid en versterkte mijn gevoelens dat ik de juiste keuzes gemaakt had, dit de juiste weg was. Helemaal in relatie tot Wilma, wel beseffend dat er nog wegwerkzaamheden gedaan moesten worden.

Zoals gezegd had ik niet stil gezeten, uiteindelijk was ik hier naar toe gekomen om mijn zwager te helpen. Wat ik ook gedaan had, zeker de eerste paar dagen had ik mij uit de naad gewerkt had, gemiddeld 10 uur per dag, inclusief het weekend. En als mijn familie er niet was geweest, was dat helemaal uit de hand gelopen. In het verleden heb ik wel eens vaker zo een vlaag van energie gehad, zeker als het onderwerp mij aangreep. Dan kon ik er volledig in opgaan, met weinig oog voor mijn omgeving. Nu wilde ik alles binnen 2,5 week afhebben, een basis leggen voor Jorge zodat wij vervolgens rustig naar huis konden gaan. Gelukkig remde mijn familie mij meer dan eens af, waar ik hun meer dan dankbaar voor was. Iets wat ik nodig had, eigenlijk zelf ook had kunnen weten, want je kunt organisatie’s nu eenmaal niet van de ene op de andere dag veranderen. Hoogstens een eerste aanzet leveren, wat ik dan ook deed.

Iets wat op de langere duur goed uitwerkte voor ieder van ons, maar dat is achteraf praten.

Ter verduidelijking: zoals ieder van ons weet zijn politieke praatjes en plannetjes leuk maar ook vaak erg hoogdravend, ambitieus en meestal door het tendentieuze karakter ervan tot falen gedoemd. Men kijkt altijd naar het einddoel en nooit naar de weg die daartoe leidt en wat er zoal bij komt kijken. En als men eenmaal begint verliest men al snel het einddoel uit het oog. Ofwel door de bomen ziet men dan het bos niet meer, en verdwaalt men uiteindelijk in de details.

Dit soort projecten nemen normaal jaren in beslag en je moet de mensen meenemen, stapsgewijs. Ofwel goede terugkoppeling is belangrijk, mede omdat het ook impact op het leven van de normale burger heeft, ten goede of ten kwade. Juist als politicus kweek je goodwill als je dat contact met je kiezer houdt en hen meeneemt in deze veranderingen en laat zien wat er op den duur voor hen inzit.

Jorge was zich daar gelukkig van bewust, wat versterkt werd toen ik samen met hem en zijn medewerkers het project ontleedde en in kleinere, maakbare, stapjes opdeelde. Dat was projectmatig ook beter te managen, zeker vanuit kostenoogpunt en -beheersing, mede gezien het feit dat in deze landen de corruptie erg groot is. En niet te onderschatten, het behalen van kleine successen stimuleert ook weer, dan heb je als team wat te vieren. De eerste stap was de infrastructuur c.q. backoffice van zijn afdeling, die meer dan achterhaald was, en dat was nog netjes uitgedrukt. En daar lag op dit moment mijn bijdrage, deze op het gewenste niveau te brengen.

Jorges team, dat echt heel veel meedacht en ideeën aanleverde, werd in deze eerste periode al beetje bij beetje meer gegrepen en enthousiaster over onze, gemeenschappelijk, ontwikkelde plannen, de aanpak en stond er uiteindelijk vol achter. Mede omdat ze ook inzagen, iets wat altijd erg belangrijk was, dat dit geen bedreiging voor hun werk vormde, integendeel zelfs werk creëerde. En voor mij werd het daarmee eenvoudiger om nieuwe werkwijzen te introduceren, die mede mogelijk waren door de nieuwe ontwikkelingen op technologisch gebied. Ik leerde hun in deze eerste periode ondermeer om bestaande producten (zoals ondermeer Excel en Word) beter te gebruiken want in zijn algemeenheid (en dat geldt voor het overgrote gedeelte van de wereld) wordt zeker 75% van de mogelijkheden van de beschikbare software (wat dus ook geldt voor deze producten) onbenut gelaten.

Ik voelde me sinds lange tijd weer eens echt op mijn plek, het was inspirerend en leuk werken en de tijd vloog voorbij. Zeer zeker als ik het verschil van de dynamiek van Jorges team in vergelijking met de beginfase in ogenschouw nam. En voor hun gold dat dubbel op, zeker toen ze merkten dat dit oversloeg naar andere afdelingen van de gemeente. Heel bijzonder omdat dit gebeurde in een tijdsspanne van nog geen 2 weken, echt ongelofelijk. Er werd dan ook aan mij getrokken om langer te blijven, iets wat ik voorlopig even afhield.

Eerlijk gezegd greep dit project mij aan, maar meer nog zijn idee, zijn toekomstbeeld. En dat gold idem dito voor mijn vader, mijn broer en zijn vrouw. We fantaseerden over wat we zoal konden doen. Mijn broer, als architect, zag mogelijkheden om een aantal van die verlaten huisjes te restaureren en dan bijvoorbeeld te gaan verhuren, B&B of als vakantiehuisjes. Mijn vader, die een bloeiende fietszaak in Zuid Limburg had, eigenlijk wilde gaan afbouwen, met pensioen gaan, zag mogelijkheden om hier iets anders te doen, kleinschaliger bijvoorbeeld met een aanbod van e-bikes, fatbikes, etc. Het waren slechts ideeën, maar ergens kriebelde het bij ieder van ons.

De nachtelijke uren benutte ik voor het uitwerken van een ander oud idee, dat al jaren zogezegd op de plank lag en waar ik tot nu toe nooit de tijd en energie voor had om er iets mee te doen. De meeste van mijn klanten hebben middelgrote tot grote ICT-afdelingen. In de beginjaren beschikte men altijd over goede operationele handleidingen waarin exact beschreven werd wat gedaan moest worden in bepaalde situaties. Deze handleidingen, zoals een beschrijving van het dagelijkse beheer of wat te doen in noodsituaties, werden in die jaren goed bijgehouden. Helaas was daar over de jaren heen de klad ingekomen, met alle risico’s van dien. Eerlijk gezegd irriteerde me deze situatie al tijden mateloos, terwijl het nog niet eens mijn verantwoordelijkheid was. Ik beschikte over diverse kopieën van dit materiaal en al jaren had ik me voorgenomen om hier eens een goede oplossing voor te ontwikkelen. Al betrof het dan bedrijven uit verschillende branches, toch bleek al snel, als je e.e.a. naast elkaar legt, dat er een grote overeenkomst in opbouw en indeling bestaat. Uiteindelijk maakte dit de oplossing dan weer erg eenvoudig, en mede dankzij de beschikbaarheid van nieuwe tools had ik die al snel ontwikkeld, ten minste een framewerk dan. Eigenlijk al binnen een dag (of beter avond en nacht) of 3. En zoals Einstein ooit zei: “Een goede stelling is simpel” en datzelfde kan zeker gezegd worden over oplossingen. Als iets te complex wordt leidt het al snel tot fouten.

De meeste tijd ging in de analyse en verwerking van hun bestaande documenten zitten. Maar dan kregen ze ook wat. Ik verwerkte van iedere klant zo een 20% van hun materiaal in dit tool en maakte voor ieder een kleine demo. Die ik vervolgens naar mijn contactpersonen mailde wat tot mijn geluk leidde tot meer dan positieve reacties, en soms zelfs concrete afspraken om bij terugkomst verder te praten.

Deze hele setting leek me wel op het lijf geschreven omgeving erg goed, zowel qua werk als leven, en voelde ik me meer dan op mijn gemak. Op een bepaalde wijze deed het me zelfs denken aan mijn jeugd in het zuiden van het land. Alles was toen net wat gemoedelijker, geen stress en zeker geen druk van buitenaf. Tegenwoordig is alles zo hectisch en ik merkte dat me dat voor een deel tegenhield om terug te gaan. Kon mijn zus zeer goed begrijpen dat ze hier was komen wonen.

Met het thuisfront praatte ik elke dag meer dan 1,5 uur. Eerst met mijn kinderen en wat later uitgebreider met mijn geliefdes. Inmiddels wist ik al dat ze het Wilma niet al te makkelijk maakten, haar het vuur aan de schenen legden, uitvoerig praatten over hoe verder te gaan. Wat intussen wel als een paal boven water stond was dat Wilma een onvervangbaar deel van onze relatie uitmaakte, er zeg maar even iets spaak gelopen was. Alles zijn tijd nodig had, zij ook met zichzelf in het reine moest komen. Waarop we besloten het voor het moment even te laten rusten, totdat ik een kleine 2 weken later, op een donderdag in de namiddag, wreed gestoord werd door Mathilde. Het bericht van Annet, t.w. het commentaar van Valmir over Wilma, was binnengekomen, en zij had dit gedeeld met haar. Wilma was, zo vertelde ze mij, er onderdoor gegaan, was zogezegd een psychisch wrak, meer dan depressief, een terugslag in haar terminologie. Ik was mij doodgeschrokken door haar verhaal, had min of meer wel verwacht dat het iets met haar zou doen in de trant van de ogen openen, een realtycheck zogezegd, maar dit ook weer niet. En vroeg haar wat ze van nu mij verwachtte, iets waar ze niet direct een antwoord op kon geven.

Een klein uur later zat ik met mijn familie om tafel en bespraken we de situatie. Ik had nog pakweg een dag of wat nodig om mijn werkzaamheden voor Jorge af te ronden, als ik hard doorwerkte wellicht iets korter. Dan zouden we al op de zondag voor Pasen terug kunnen rijden. Met dit idee namen we contact op met thuis, niet alleen met mijn partners, ook met Wilma’s en mijn moeder, en Mathilde. Een ‘teams’-gesprek, de enige afwezige was Wilma. Vrijwel iedereen was overstuur, op vreemd genoeg Wilma’s moeder na. Waarom wist ik niet, maar nam me voor haar later daarover terug te bellen, wat ik helaas vergat.

Na lang overleg besloten we dat ik dit project met Jorge zorgvuldig moest afronden, niet afraffelen, want dat zou zonde zijn van al mijn inspanningen. En spraken we af om maandagmiddag terug te rijden, wat op zich ook beter uitkwam daar Spanje tijdens de paasweek vrijwel op slot zat, vakantie had, en de drukte op de wegen rustiger zou zijn.

De realiteit haalde ons echter in. Ik had al direct die donderdagavond en nacht veel van het resterende werk gedaan, moest alleen de puntjes op de i zetten, wat ik vooruitschoof naar het weekend. Op vrijdag was ik, samen met mijn familie, op Corrie na, een paar kleinere min of meer verlaten dorpjes in deze regio, in gezelschap van een archeoloog c.q. geschiedkundige, gaan bezoeken.

Het blijft toch altijd leuk om wat meer achtergrondinformatie te krijgen over wat je zoal ziet. In een van die dorpjes troffen we dan ook de resten van een oude burcht aan. Nou ja burcht is wellicht een groot woord, een toren, paar bijgebouwen en een ommuring. Net zoals dit dorpje ook een muur kende als bescherming. Dit alles stamde uit de vroege middeleeuwen toen Portugal nog een groot rijk was, en er zeg maar veel grensconflicten waren met lokale Spaanse heersers. (Ter informatie Spanje als land zoals we het nu kennen bestond toen nog niet. Toen waren het allemaal kleinere koninkrijken. Pas rond de tijd van Columbus -1492 - werd Spanje een groot rijk). Matt gaf vanuit zijn achtergrond als architect advies over renovatie c.q. restauratie, ik over andere aspecten, zoals watervoorziening, bereik voor telefoons en computers, in andere woorden dat men min of meer afgesloten van de buitenwereld was, en dit, zeker voor jonge gezinnen, wel eens een zeer groot obstakel kon zijn.

En deze constatering werd een paar uur later een harde confrontatie. Want toen we zo rond 4 uur eindelijk weer bereik hadden explodeerde ieders telefoon. Het bericht was simpel: “Wilma was van de aardbodem verdwenen.” Ik belde in paniek naar huis, en het enige wat we te horen kregen was dat zij weg was, van de aardbodem verdwenen zogezegd. Geen brief, niets, alleen maar dat haar jas, tas en telefoon weg waren. En dat ze al contact met Annet hadden gezocht, maar deze helaas weinig tot niets kon uitrichten.

Ik wilde direct naar huis, zocht op het internet naar mogelijkheden en zag dat er nog een avondvlucht naar Amsterdam was vanuit Porto. Wilde die al direct boeken maar had helaas mijn paspoort niet bij de hand. En dat was een geluk bij een ongeluk, want eenmaal aangekomen bij Jorge’s woning troffen we daar tot onze grote verbazing Wilma aan. Die op een bankje zat te wachten. En opsprong toen ze mijn auto zag aankomen, en voordat ik deze ook maar had kunnen verlaten, laat staan mijn verbazing c.q. opluchting een plek kon geven, al in mijn armen lag.

Mij was verteld dat ze er slecht uitzag, niet voor zich zorgde, maar dat viel reuze mee. Ze was in deze pakweg 2 weken wel wat afgevallen, maar dat kwam haar alleen maar ten goede. Ik kreeg nauwelijks de tijd om haar welkom te heten, zag hier geen depressieve of zwaarmoedige vrouw. Verre van dat zelfs, deze versie was iets totaal anders, spannender en mede daardoor onverwachter. Zij kwam zelfbewust op mij over, was een en al energie, ‘energized’ zoals men dat zo mooi in het Engels kan zeggen. En zag een lach in haar ogen verschijnen. Alles was het tegenovergestelde van wat ik verwacht had, en het kostte me de nodige moeite om weer bij zinnen te komen. Daar waar ik voor een paar minuten nog in Panic mode verkeerde, bezorgd en doodongerust was, mij had voorbereid op een snel vertrek naar Nederland, moest ik nu op adem komen. En niet alleen ik, iedereen stond met open mond te kijken naar wat zich hier voor onze neus afspeelde. Geen ijskoud bad, eerder iets alsof je in het paradijs beland was.

Zij negeerde de rest, nam mij direct bij de arm en wilde me meesleuren naar een wat meer afgelegen plekje en bankje. Ze kende deze omgeving natuurlijk ook redelijk goed vanuit vroegere vakanties. Ik stribbelde tegen maar de mond werd me direct gesnoerd.

“Mond dicht. Ik laat me door jou niet zomaar aan de kant zetten na alle doorstane ellende.” Ik was hogelijk verbaasd door haar furie en zei voor een moment niets. Ik had een depressieve vrouw verwacht, dit was het tegenovergestelde. En deed vervolgens een vinger op haar mond, het welbekende even stil zijn teken. Zij begreep het, zei niets, wat mij de kans gaf om haar te omhelzen, te kussen en te zeggen dat ik meer dan blij was dat ze hier was, maar ook dat iedereen in rep en roer was. Wij eerst even het thuisfront moesten inlichten, hun laten weten dat ze hier was en alles goed met haar was.

Ze keek me hoogtelijk verbaasd aan, zag de lach in mijn ogen, en ik de opgekropte spanning uit haar lichaam verdwijnen. Gevolgd door een waterval van tranen, ofwel een onbeheersbare huilbui die ik niet in staat was te stoppen. Nadat ze eindelijk bij zinnen was gekomen nam ze mijn beide handen in de hare en zei: “Je weet me altijd weer te verrassen. Wat is er nu gebeurd dat je zo blij bent me te zien.”

Ik liet er geen gras over groeien, nam zogezegd de koe bij de horens en zei: “Angst kan soms de rede overweldigen. Ik ben zo bang geweest toen ik hoorde dat je een depressie had, verdwenen was, echt doodsbang dat je jezelf iets aangedaan had. Heb mijzelf laten leiden door die angst, en heb de slechtste raadgever gekozen die er bestond, niet alleen vandaag, om eerlijk te zijn al die jaren. En besef dat het de hoogste tijd is om dit achter mij te laten, er een punt achter te zetten, ik kan en wil zo niet verder leven”. Ze lachte en zei: “Dat geldt idem dito voor mij schat, al jaren eigenlijk. Laten we een wandeling maken en alles uitpraten dat is zoveel beter”. We stonden op, namen een pad dat naar beneden het dal in ging en dan een stuk langs de rivier liep. Maar pas nadat we even met thuis gebeld hadden, om alleen maar te horen dat ze het al wisten, opgelucht en meer dan blij waren. En wij de tijd moesten nemen om alles uit te praten. Ik keek even om mij heen, en begreep, de knipoog van mijn vader ziende , dat hij al gebeld moest hebben.

We liepen hand in hand naar de rivier en vreemd genoeg voelden wij beiden geen enkele druk of schaamte om over ons verleden te praatten, over de emotionele last die ons zo lang in onze relatie en huwelijk ‘geblokkeerd’ had , met alle gevolgen van dien. Zij vertelde dat ze gisteren, toen ze uit wanhoop een gesprek met haar ouders gehad had, haar vader haar onder de neus gewreven had dat ze eens moest stoppen met het spelen van het slachtoffer. Zij haar keuzes eens onder ogen moest zien, durven te accepteren, verantwoordelijkheid daarvoor te nemen net zoals haar huisgenotes dat ook gedaan hadden, en zij trouwens ook recentelijk. Dat had haar de ogen geopend, zo zei ze, en ze afgelopen nacht de knop had weten om te draaien.

Ik deelde mijn verhaal, over hoe Corrie deze laatste paar weken mijn gedrag ontrafeld had, mijn angst of terughoudendheid om weer echt lief te hebben, aangestipt had. Zo hadden we onze eigen geschiedenis, verdronken gelukkig niet meer in schuldgevoelens, want uiteindelijk kun je het verleden ook weer niet ongedaan maken. Begrip rees en de angst om lief te hebben verdween. Voor het eerst sinds lange tijd durfden we weer echte liefde toe te laten tot ons hart. Voor Wilma was dat zelfs een nog intensere ervaring dan voor mij, omdat zij liefde altijd met seks verward had. Simpel of beter triest omdat elk vriendje in haar leven, ook Valmir, liefde had voorgewend om seks met haar te hebben, haar zo emotioneel gemanipuleerd en misbruikt hadden, om haar daarna te laten vallen.

Zo hoorde ik dat zij mij had leren te zien door de ogen van Karin en de anderen. En geleerd had dat liefde meer was dan seks alleen. Zij haar geattendeerd hadden op andere aspecten in een relatie, gelukkig niet alleen die van ons maar ook die van ieder van ons. Kleine dingen vaak, die toch dat onderscheid maakten.

Als klap op de pijl voegde ze toe: “Karin en de anderen zeiden dat de sex bloedeloos was zonder jouw aanwezigheid. Al keek je alleen maar toe dan was het volgens hun al anders. Nee, het leek nu zouteloos, slapjes, alsof een ingrediënt ontbrak. Dat die opmerkingen van hun als een boemerang bij haar aan gekomen waren. Zij bij wijze van spreken al die jaren van overspel als een klap in haar gezicht teruggekregen had. Voor zichzelf had moeten erkennen dat zij in al deze jaren in de sex ook iets gemist had. Een soort leegte gevoeld had, en lang met het idee geleefd had dat de drugs dit gevoel wellicht weggedrukt moeten hebben. Ze al die jaren gemist had, dit te kunnen delen met mij. Ook had moeten terugdenken aan de jaren voor ons huwelijk toen zij met grote regelmaat aan sexorgies had deelgenomen. Ik daar gelukkig meestal bij aanwezig was, soms ook meedeed en we dit later konden delen met elkaar. Die weg samen bewandeld hadden, iets wat we nu ook weer deden, en ze dat vreselijk gemist had. En nu eindelijk begreep dat durven te delen ook een vorm van liefde was, het elkaar iets te gunnen.”

Ze kwam los, het was een waterval van woorden en emoties die over me heen kwamen, alsof ze helemaal leegliep. Ik kende de verhalen over Wouter, Marcel en ook Valmir natuurlijk uit den treure, maar nu zag ze het uit een ander perspectief, het inhouds- en liefdeloze.

Zo zei ze bijvoorbeeld: “Het waren bijna altijd van die alfa type mannetjes. Die continu zeiden of vroegen hoeveel beter ze wel niet waren als jou, mijn echtgenoot. Dat ik alle recht had om naar deze avonden te komen, om weer eens een echte pik te voelen en heerlijk bevredigd te worden door een man die wel van wanten wist. Dat was zo vermoeiend, die types, ze moesten eens weten hoe heerlijk de seks met jou altijd was. En niet alleen dat schat. Vaak waren het ook van die sportschool types of mannen die thuis niet aan hún gerief kwamen. Die sportschool types waren opgeblazen mannen. Wellicht door cortisonen gebruik ook minder potent waren, haha. Jij ziet er zoveel beter uit en je spieren zijn ook echte spieren. En die andere categorie mannen waren meestal zielige types, erg respectloos ook, alsof ze hun frustraties kwijt moesten. Valmir kun je ook wel bij dat eerste type mannen scharen en had trouwens een hang naar die zelfbevestiging, dat heb je denk ik ook wel gemerkt in die videos die hij je opstuurde. Maar ok, dat is achteraf gepraat en veranderd niets aan mijn gedrag van toen. En zoals ik al eerder zei, heb ik op een bepaalde manier wel genoten van de seks in al die jaren.”

Voor een deel hoorde ik niets nieuws en deed het me denken aan het verhaal dat ik al eerder van haar gehoord had. Maar de toonzetting was anders, geen schaamte of schuldgevoel meer, slechts acceptatie van een leven dat achter haar lag.

“Schat, wat ik wil zeggen is dat mijn hart altijd bij jou lag en nog ligt. Dat heb ik leren inzien, mede dankzij Karin. En weet je, dat heeft ook te maken met wat je altijd zei: ‘dat unieke, dat stukje inhoud wat elke mens in zich heeft en dat je kan raken. Die ene flits, die glimp van iets speciaals, de essentie van die persoon of het leven dat je beroert’. Zeg maar iets dat je in vuur en vlam zet. Dat miste en mis ik in die wereld, het was te 1-dimensionaal. Niet dat het er nooit was, maar dan had ik geen behoefte om met die persoon daar dieper op door te gaan. Het boeide me niet. Of wellicht wilde ik, onbewust, niet echt iets verder in deze wereld op de spanning na dan.

Eerlijk gezegd begrijp ik dat nu pas echt. En als ik terugkijk hebt jij me altijd meer gegeven, me laten zien wie ik was en wie ik kon worden. Nooit was er dwang bij jou, echt nooit, je liet me slechts keuzes zien en mij erover nadenken. Met jou kon en kan ik intiem zijn, en dat is hetgeen wat ik al die jaren gemist he , die diepere verbondenheid. Mijn liefde heeft altijd bij jou gelegen, Martin, en doet dat nog, iets wat heb ik moeten herontdekken. Vergeet Wouter, Marcel en zeker Valmir, dat was geen liefde die mannen hebben mij gedrogeerd en gemanipuleerd.

Of je het geloven wilt of niet, maar mijn gevoel voor jou heeft zich zelfs verdiept deze laatste jaren, zeker het laatste 1,5 jaar.

Lieverd, voor ons vieren ben je een echte man en persoonlijkheid. Ik weet dat jou niets gegeven is in dit leven, dat het je nooit is komen aanvliegen. Nee, dat wat voor jou bestemd was dat heb je zelf genomen, heb je zelf verdient. Het is jouw eigen verdienste geweest lieverd of het nu je werk of de liefde betreft. Ook nu zie ik dat weer in je terug. Iedereen kan jou wel vertellen dat ik jou niet waard ben, dat ik niet goed genoeg voor je ben, een hoertje of slet zogezegd. Maar jij gaat daarin niet mee, laat je daarin niet in meeslepen, en maakt je eigen afwegingen en keuzes. Zo nodig probeer je het tegendeel te bewijzen, vecht je daar ook voor, maar eerlijk gezegd laat je je niet beïnvloeden door de mening van anderen. Dat maakt je tot de man en persoon die ik in mijn leven wil hebben, die waarvan ik onvoorwaardelijk houd. En datzelfde geldt idem dito voor Karin, Liesbeth en Corine, ook zij zien je opoffering en innerlijke strijd en weten dat je dat voor hen ook alles overhebt.”

Later die avond, als ik naar mijn vertrek wil gaan, vroeg Wilma of ze bij mocht blijven slapen. Ik had er niet echt een antwoord op, keek Corrie en de rest van de familie vragend aan. Zag alleen maar lachende gezichten en nam haar dan maar mee.

We gingen niet direct naar bed. Ik denk dat de adrenaline in ons bloed hierin mede een rol speelde. Zei alleen maar: “Dank je wel en fijn dat we eindelijk alles met elkaar hebben kunnen delen.” Ze gaf me daarop een kus: “Het meeste en belangrijkste wel. En ik ben erg blij dat ik eindelijk alles heb kunnen vertellen, en als er nog wat opkomt zeg ik je dat wel. Maar vind je dat echt niet erg van mij dat ik me door honden heb laten neuken en hun ook gepijpt heb?” “Welnee” antwoordde ik: “Ik kan er toch niets aan veranderen. En ik wist al toen ik met je omging en later trouwde dat je een erg geile en wellustige vrouw bent. Dat is een bewust risico geweest en daarom hebben we ook die afspraak gemaakt dat we open en eerlijk zouden zijn naar elkaar toe m.b.t.. onze affaires en seksuele escapades. Natuurlijk had ik nooit aan zoiets als honden gedacht. Uiteindelijk zijn het jouw keuzes geweest om die wereld van de BDSM in te stappen en ook om het met honden te doen, of je nu wel of niet geil was. Het heeft je ervaringswereld vergroot toch? Ik heb altijd alleen maar om eerlijkheid en openheid van je gevraagd over eventuele seksuele escapades. Daarom ben ik zo boos op je geworden niet om wat je gedaan hebt.”

Ze kroop tegen me aan, voelde mijn harde pik en lachte: “Er is iemand blij dat ik er weer ben, mijn lief mannetje?” Ik antwoordde: “Je maakt me altijd geil schat, de warmte van je lichaam, je reuk, etc.” Ze kon alleen maar lachen om dat antwoord, vleide zich in mijn armen, en viel in slaap. Het waren toch een paar erg vermoeiende en emotionele dagen voor ieder van ons geweest. Dus droeg ik naar bed, kleedde haar uit en ging wat later naast haar liggen. Om haar later die nacht gestrengeld om mij heen te vinden, diep in slaap.

De volgende ochtend, nadat ik mij gedoucht en ontbeten had, keek ik even bij Wilma. Die nog nog lekker lag te slapen en dan liet ik dan ook maar zo. Legde wel een briefje op het nachtkastje dat ik even aan de wandel was, en binnen een tijdje terug verwachtte te zijn. Net voor het middaguur keerde ik weer terug en zag haar in gezelschap van mijn zus lekker in het voorjaarszonnetje aan de koffie zitten. Ik voegde me bij hun en nam een kleine lunch. Wilma’s ogen glansden en er was een lach op haar gezicht is, al pratende met mijn zus. Die was erg benieuwd naar onze plannen voor de komende dagen. Daar kon ik weinig over zeggen, alleen dat nu Wilma hier toch was ik haar wat wilde laten zien en of vroeg of ze ons wilde vergezellen op een kleine trip. Corrie wist waar ik op doelde en stemde enthousiast. toe. Ze repte zich snel naar huis om wat wandelschoenen aan te trekken en om een camera mee te nemen. In de tussentijd had ze al gebeld met Jorge en hem verteld waar hij ons straks kon vinden. Maar voordat we goed en wel op weg gingen kwam daar ook al de rest van mijn familie aanzetten, die ons meer dan graag wilden vergezellen. Wel wat krapjes op de achterbank, maar voor dat kleine stukje mocht dat geen problemen opleveren. Het is een mooie heuvelachtige omgeving met leuke kleine weggetjes. Je kon aan alles merken dat de lente in aantocht was, wat e.e.a. stond al in bloei. Eenmaal aangekomen herkende Wilma het dorpje vrijwel meteen omdat we daar een paar jaar geleden al eens rondgewandeld hadden. Nu zag het er nog wat meer vervallen uit dan toen. Ze keek haar ogen uit, ik zag echter ook ontreddering in haar ogen. Verward vroeg ze me: “Wat is het doel van dit alles, waarom heb je me hier mee naar toegenomen?”

Waarop ik een tegenvraag stelde: “Herinner je je nog wat je gezegd had toen je in het ziekenhuis verbleef? Over je verlangen, je stille wens, om een plek te creëren waar vrouwen met een vergelijkbare ervaring als de jouwe tot zichzelf kunnen komen en herstellen van alles. Een soort “Begijnhof of Witte dorpje als Thorn” zoals je dat toen omschreven hebt.” Ze keek me verbaasd aan en vroeg: “Hierzo?”. Waarop ik antwoordde: “Waarom niet, zoiets vind je niet in Nederland. Hier kun je alles rustig van de grond af aan opbouwen, stap voor stap. Het is een rustige omgeving, relatief verlaten en daarbij heb je op korte afstand een stadje liggen waar alle voorzieningen aanwezig zijn. Ik heb begrepen dat we de huisjes vrijwel voor niets kunnen krijgen, mede omdat de gemeente zit te springen om nieuwe bewoners in deze regio. Daarnaast hebben wij zelf het er al zo vaak over gehad om hier iets te kopen als vakantiehuisje, dus waarom niet nu en dan definitie.”

De anderen hoorden ons met verbazing aan, totdat Corrie opeens enthousiast insprong, zeggende: “Jorge en ik zouden het meer dan leuk vinden als jullie hier komen wonen. Dan kun je hem ook verder helpen met zijn project. En als jullie dat doen, verhuizen Mat en Agnes, en onze ouders, misschien ook wel hiernaartoe.” Ze keek haar familie lachend aan, zeggende: “Jorge heeft me alles verteld over jullíe fantasieën, en die kunnen zo maar werkelijkheid worden.” Wilma hoorde dit met verbazing aan, waarop Corrie haar inlichtte. “Matt heeft altijd al gedroomd heeft om een B&B te beginnen. En niet alleen dat, maar stiekem ook om dit samen met zijn vader te doen. Iets in het verlengde van paps fietswinkel in Zuid-Limburg, want in zijn ogen is dit een ideaal gebied om te fietsen. Daarbij gaan onze ouders binnenkort met pensioen en willen graag bij de kinderen in de buurt wonen. Dus is dit nier het ideale moment voor iedereen, misschien ook wel iets voor jouw ouders, Wilma. Bovendien heeft Matt zoveel kennis over het restaureren van oude gebouwen, dat goed van pas kan komen, want daar ligt toch wel zijn hart. Dit kan wel eens een schot in de roos zijn, zeker als Jorges plannen aanslaan, en al helemaal als Martin hem blijft helpen”.

Ik vulde aan: “Het is alleen maar een idee, Wilma, je hoeft nu geen beslissing te nemen. Trouwens we moeten er allemaal mee instemmen. Laat het bezinken, neem gewoon rustig de tijd, loop wat rond, maak foto’s. En dan kunnen we alles gedurende het paasweekend rustig met het thuisfront delen en kijken hoe zij reageren.”

Al lopende vroeg Wilma mij wat later: “En wat wil jij dan? Wil jij met mij verder gaan en dit samen opbouwen? Is dat de bedoeling hiervan?” Ik antwoordde: “ Ja, ik wil verder gaan met jou, en de anderen. Dat moest je al lang weten, dat heb ik je de laatste keer in Nederland al verteld. Wel wil ik dit graag op een normale en rustige manier doen zodat we beiden alles een plek kunnen geven. Dat vertrouwen moet weer langzaam worden opgebouwd. En wellicht dat verandering van omgeving en om samen met Karin, Liesbeth en Corine aan iets moois te gaan werken, iets dat ons verbindt, de band sterker en dieper zal maken.

En ten slotte om eerlijk te zijn, doe ik dit ook deels uit persoonlijke redenen, uit eigenbelang. Wat Jorge probeert te realiseren vind ik erg mooi en uitdagend en ik wil daar graag met hem en zijn mensen mee aan verder werken, kan daar ook echt mijn ei in kwijt. En dit past mijns inziens naadloos in zijn visie van het realiseren van een leefbare woonomgeving. Persoonlijk denk ik dat voor Karin, Liesbeth en Corine hier ook mooie uitdagingen liggen maar nogmaals ik wil dit alleen samen met jou en de anderen doen, en jij ook hoop ik?” Wilma stopte even, draaide zich met een stralende lach op haar gezicht naar me om, omhelsde me: “Dank je wel schat. Als jij dit aandurft met mij en ons en wilt leven met mij dan wil ik erover nadenken, en maken we er een succes van. En ja, ik ben daar wel zeker van dat ze dat willen. Je hebt geen idee wat je voor hen betekent.”

Ze liep nu wat meer opgetogen rond en samen met Corrie maakten ze erg veel foto’s, zelfs een paar kleine video’s. En alles wat die archeoloog ons gisteren verteld had, gaf nog meer cachet aan het geheel. Later op de middag kwam Jorge aangereden en hij had tot onze verrassing een rijkelijk gevulde picknickmand bij zich. We gingen lekker bij het fonteintje op het dorpspleintje zitten en maakten het ons gezellig. En het werd nog leuker toen de paar overgebleven bewoonsters zich bij ons voegden.

Jorge had Wilma op de terugweg niet alleen wat meer informatie over het dorp gegeven, haar ook bijgepraat over wat de gemeente het liefste zag gebeuren, t.w. dat er weer mensen gingen wonen. Dit door een aantrekkelijke, milieuvriendelijke leefomgeving te creëren, voor jong en oud, met het behoud van het oorspronkelijke karakter.

De meeste huizen verkeerden in slechte staat en geen enkel beschikte over stromend water. En dan praatten we nog niet eens over een douche of badkamer want die vond je sowieso al nergens. En als er al riolering was, was deze in zeer slechte staat, de elektriciteit voorziening abominabel en internet kon je al helemaal vergeten. In andere woorden: er was veel werk aan de winkel, enerzijds voor de nieuwe inwoners anderzijds voor de gemeente om het wonen aantrekkelijker te maken. Dat maakte ook deel uit van zijn plannen, vertelde hij ons. Daarom waren de huizen voor een habbekrats te koop. Nog net niet zo goedkoop als b.v. in delen op het platteland van Italië of Spanje waar sommige gemeentes de huizen voor €1 aanboden. Hier waren ze iets hoger afhankelijk van de staat van het huis, maar vrijwel allemaal onder de €200, op een paar uitzonderingen na, maar die waren dan ook een slag groter dan de anderen. Er was een voorwaarde aan verbonden, nl. dat ze binnen 3 jaar verbouwd en permanent bewoond moesten zijn. We praatten in dit geval ook weer niet over grote woningen , de meesten waren geschikt voor 1 of 2 volwassenen met maximaal 2 of 3 kinderen maar dan werd het al krapjes. Matt schatte de verbouwingskosten op 20K tot 25K per huis in dus dat kon toch nog aardig in de centen lopen. Jorge merkte gelukkig op dat er meerdere subsidiemogelijkheden (ook op Europees niveau) bestonden, iets wat de verbouwingskosten beheersbaar kon houden. Zo vermoedde hij ook dat wanneer wij aan zou geven wat het idee achter deze aankopen was, er zelfs andere subsidiemogelijkheden bestonden, andere steun kon loskomen. De gemeente zou vanzelfsprekend de infrastructurele projecten voor haar rekening nemen, zoals watervoorziening, riolering, elektriciteit, etc. En toen kwam hij nog met iets anders op de proppen: “Hier liggen ook nog 2 verlaten kloosters, die jullie ook bij dat project zouden kunnen betrekken. Ik schat in dat de kerk geen bezwaren heeft als deze voor zo een goed en maatschappelijk doen gebruikt gaan worden.”

Corrie vulde aan dat het voor dit land iets unieks was wat Wilma wilde realiseren, zeker gezien de ‘macho’ cultuur en de grote mate van huiselijk geweld tegen vrouwen. Daar bestond in de landelijke politiek op dit moment wel grote aandacht voor, maar ook dat het tot nu toe bij woorden alleen gebleven was. En zo voegde ze met een knipoog naar Jorge toe, je weet hoe opportunistisch politieke partijen zijn, dus als je met een doortimmerd plan komt leggen ze de loper bij wijze van spreken voor je uit. Aan alles was te zien dat Wilma overrompeld was, door alles wat ze hoorde en zag. Het ging opeens erg snel voor haar. Uiteindelijk was ze alleen maar naar hier gekomen om te proberen het met mij bij te leggen, en nu werd voor haar bij wijze van spreken een hele toekomst uitgestippeld. Wilma kon alleen maar huilen, of het van blijdschap of verwarring was, kon ik niet direct duiden. wist dat niet direct. De rest van de namiddag en vroege avond genoten we heerlijk van de rust en het lekkere eten wat Jorge meegenomen heeft. Ergens halverwege kwam een bevrijdende lach over haar heen, en viel ze iedereen om de hals. Daarna maakten we het ook niet meer al te laat, temeer daar ik morgenvroeg de laatste hand wilde leggen aan mijn werk voor Jorge.

Vlak voordat we naar ons onderkomen zouden gaan, nam Corrie mij even apart. “Dat heb je bijzonder slim aangepakt, broertje”. Ik knikte alleen maar en zei: “Je kunt beter vooruit kijken dan in het verleden blijven zitten. Nu heeft ze weer een doel voor ogen, iets wat ze met ons allen moet gaan doen. Dat is wat ze nu nodig heeft, met die schuldgevoelens alleen schiet je weinig tot niets op.” Waarop Corrie mij omhelsde en een kus gaf.

Die avond laat toen we in bed lagen, kroop ze tegen me aan. Of beter nestelde ze zich in mijn armen en begon te praten over dat dorpje. Maar niet alleen daarover, opeens zei ze: “Ik ben anders naar je gaan kijken, lieverd. Met name Liesbeth maar daarna ook de andere 2 hebben mij de ogen geopend. Jij bent nooit iemand geweest die mijn leven heeft willen invullen of bepalen, vorm geven, want dat levert uiteindelijk alleen maar teleurstellingen en ruzie op. Dat deden Valmir en de anderen wel, en daar moest ik mij bij neerleggen, hun wensen opvolgen. Liesbeth heeft me doen inzien dat jij dat juist niet doet. Je stipt hoogstens mogelijkheden aan, zoals eerder vanmiddag met dat dorpje. Meer niet, en het is nu aan mij om daar iets mee te doen. En weet je, ik vertrouw je. Als jij daarin iets ziet wil ik ernaar kijken, dat onderzoeken.”

Haar woorden deden iets met mij, een warm gevoel ging door mij heen. En zei: “Het was alleen maar een idee schat. Zoiets als dit dorpje vind je in Nederland vrijwel niet, meer wilde ik niet zeggen. Realiseer je echter dat het niet alleen om dit dorpje gaat. Er komt, naast alle kosten, zoveel meer bij kijken. Gaat de rest van onze familie hier bijvoorbeeld in mee, want het heeft wel een grote impact op ieders leven, hun werk bijvoorbeeld. Nog niet te spreken over de toekomst van al onze kinderen. Dan heb ik het nog niet eens over al die vrouwen die je wilt opvangen en huisvesten, die moeten ook een toekomstperspectief krijgen. Het is geen vakantieoord, zij moeten bijvoorbeeld werk vinden, kunnen eten en hun kinderen, als die er al zijn, een toekomst weten te bieden. Het is zeker de moeite waard om dit allemaal te onderzoeken maar weet waar je aan begint. Ik sta wel volledig achter je, denk dat het een bijzondere uitdaging is, en ik ben daar niet bang voor, integendeel.”

De daaropvolgende paar dagen bezocht ze niet alleen dat dorpje vaker, maar verkende ook de omgeving. Geregeld met mij, en als ik niet kon met mijn vader, broer of schoonzus. En dan kreeg ik achteraf foto’s en video’s te zien, en zag haar enthousiasme alleen maar groeien. Helemaal omdat ze soms op verrassingen stootte, zoals bijvoorbeeld een verlaten landgoed. Deze hele streek bood meer mogelijkheden dan iemand van ons verondersteld had. Gelukkig bleef ze realistisch, dat was toch weer de econome in haar. Ze begon te plannen, te calculeren, daarmee beseffend dat een project of droom als deze meer voeten in de aarde had dan ze ooit verondersteld had. Gelukkig ook dat zoiets als dit in Nederland of b.v. België niet realiseerbaar was. Niet alleen qua kosten maar ook m.b.t. tot beveiliging en al helemaal de beschikbaarheid van een locatie als deze.

Voor mij was het leuk om te zien hoe ze zich hier op stortte, hoe het haar visie en energie gaf. Misschien zou het niet dit dorp worden, belangrijker was dat ze, zeg maar, zicht kreeg op de scope van een uitdaging of project als dit. En het hield haar niet tegen, verre van dat zelfs.

Op de avond voor ons vertrek naar Nederland lag ze half op mij, terwijl ze over alles en nog wat fantaseerde. Ik keek onderwijl naar haar tatoeage, ging er met mijn vinger overheen. Volgde de diverse lijnen terwijl Wilma zachtjes doorpraatte, over wat we zoal konden doen. Op een bepaald moment stopte ze met praten en liet me mijn gang gaan. In mijn gedachten stond ik even stil bij die periode waarin ze deze tatoeage had gekregen. Het moest vreselijk geweest zijn en ik vroeg daar toch weer even naar. Nu praatte ze er wat rustiger en minder geëmotioneerd over, maar de pijn was nog steeds voelbaar. Opnieuw drong het besef tot me door hoe zwaar het voor haar geweest moest zijn naast de angst dat alles voor niets zou zijn geweest. Ook dat ze dit allemaal geaccepteerd had als gevolg van haar eerdere beslissingen. Daar liet ik het bij, nam haar nu gewoon in mijn armen zeggende: “Ik wil je warme lichaam weer voelen lieverd en genieten van elkaar.” Toen viel het muntje ook bij haar en zei: “Vrij met me Martin, ik wil je voelen, in me hebben”. Voor de zekerheid vroeg ik: ”Weet je dat zeker? Het hoeft niet hoor dit is ook zo lekker genoeg.” Ze antwoordde: ”Ja schat, daar verlang ik heel erg naar met jou. Jou een keer voor mij alleen te hebben, niet te hoeven delen met de anderen.”

We zoenden elkaar daarop hartstochtelijk en mijn handen dwaalden over haar lichaam. Streelde haar en volgde alle lijnen van de diverse tatoeages en het brandmerk. Wilma sidderde onder de aanrakingen van mijn vingertoppen, helemaal toen ik bij haar borsten en tepels uitkwam. Ze kronkelde onder mijn handen en dat werd alleen maar erger toen ik met haar tepels en met name de tepel piercings ging spelen. Deze werden hierdoor extra gevoelig en haar reactie op mijn aanrakingen wond me op. Ik nam ze een voor een in mijn mond en speelde ermee. Wilma begon harder te hijgen en te kreunen. Een van mijn handen ging vervolgens langzaam naar beneden terwijl ik heerlijk bleef spelen met haar borsten en tepels. Op het moment dat mijn andere hand tussen haar liezen verdween en haar schaamlippen en clitoris, of beter die piercing daar aanraakte leek het wel of er een elektrische schok door haar heenging en hoorde ik een harde kreun uit haar mond komen. Ik wist wel dat ik een bloedgeil vrouwtje had maar dit overdonderde me toch weer opnieuw. Zo snel en heftig klaarkomen had ik zelden bij haar meegemaakt. Ik keek haar aan en wilde haar een kus geven. Wilma nam echter het initiatief van me over, omhelsde me, kuste of beter tongde me diep en intens en ging boven op me liggen.

Na een paar minuten ontspande ze een beetje en zei: “Dit had ik nodig schat, je warmte en liefde. Je weet niet hoe ik de laatste maanden naar je verlangd hebt, naar je lijf, je handen en je tong, om je even alleen te hebben. En naar dit” en ze ging rechtop zitten en liet zich over mijn harde en dikke pik zakken. Heel zachtjes en rustig totdat ik er tot mijn wortel in zat. Ze boog zich weer voorover naar me en kuste me innig. En ging rechtop zitten en begon me in een rustig tempo te berijden. Ik wilde met haar borsten spelen, haar naar me toetrekken maar dat weerde ze nog even af. Ik keek daarop alleen maar naar haar en zag hoe ze genoot van dit ritje. Mijn aandacht ging vervolgens weer naar die tatoeage en ik besefte nu pas hoe mooi deze was, zeker nu ze me zo rustig bereed. Het kwam op mij over alsof mijn pik de wortel van deze bloem was en haar de energie gaf om te bloeien. Alles liep vrijwel vlekkeloos in elkaar over, mijn en haar lichaam. En kijkende naar die harde tepels, leek het wel of die bloem in de knop zat en ieder moment kon openspringen om te bloeien. Wilma had haar ogen dicht en genoot van het ritme dat ze langzaam begon op te voeren, alsof ze de gaspedaal indrukte. Ik speelde nu een beetje met haar heerlijke borsten die heerlijk op en neer bewogen voor mijn ogen. Nam de piercings in mijn vingers en trok er een beetje aan. En merkte haar reacties hierop, hoe zij het gaspedaal nog meer indrukte. Ik keek naar haar lichaam, naar die tatoeage. Kreeg het gevoel dat deze pulseerde, iets wat mijn geilheid of verlangen aanspoorde en ik nu in haar tempo meeging, me niet meer inhield. Wilma merkte het op, ook dat ik tegen een orgasme aanzat wat zij vrijwel direct afremde. Ik bleef naar haar kijken, zag hoe ze langzaam in een trance kwam en ging daarin onbewust in mee. Voelde uiteindelijk mijn orgasme opkomen, eentje die nu niet afgeremd werd. Het was zo een fantastisch gezicht te zien hoe haar lichaam of die bloem pulseerde op ons ritme, en dan mijn verlangen om deze bloem te geven wat ze nodig had om te bloeien, mijn sperma. Ik voelde het opborrelen en merkte Wilma’s haar kutspieren verkrampen en hoe zij mijn lichaam begon uit te melken, verlangend naar elk druppeltje van mijn sperma en niets verloren wilde laten gaan. Het was een diep en hemels orgasme wat we beiden beleefden en ik bleef maar in haar spuiten totdat er echt geen druppel meer uitkwam. Opende mijn ogen even om naar haar te kijken en zag die stralende en intense blik in haar ogen, die mooie loomheid van het vrouwelijke lichaam na een heerlijk orgasme. Ze viel uitgeput op me neer, sloeg haar armen om me heen om zo te blijven liggen. Na een tijdje kwam ze weer een beetje bij zinnen en kuste me heerlijk. Ik vroeg haar: “Wat was dat zojuist. Ik heb je nog nooit zo intens zien klaarkomen. En die tweede keer ging je zo in jezelf op en straalde je zo erg. Wat ging door je heen?” Wilma antwoordde daarop: “Ik verlangde naar de warmte van je lichaam, naar je warme handen en je echt heerlijke pik in mij. Je eindelijk weer eens keer helemaal voor mezelf te hebben. Ik houd zoveel van je lieverd kan dat gewoon niet omschrijven. En deze seks kwam daaruit voort, denk ik. Bij jou kan ik gewoon mezelf zijn en je laat me onwezenlijk veel genieten. Alleen al je handen en vingers geven me tintelingen nog niet te spreken van de rest. Maar weet je, ook die spiegel daar tegen de muur maakte mij extra geil. Ik zag me zo op je bewegen en het leek wel of de bloemen op mijn lichaam bewogen”. Ik keek even om en zag eigenlijk voor het eerst in die bijna drie weken dat ik nu hier was en in dit bed sliep deze spiegel. Wilma praatte inmiddels verder: “Ik voelde me zo levend en een met je. Dat jij mij voedde zogezegd, iets wat je eigenlijk altijd al deed, niet alleen door je sperma aan me te geven maar ook door de persoon die je bent. Ik besefte nu ook dat het niet het doel is wat iemand maakt tot de persoon die hij is, nee het is de weg die je alleen of samen bewandeld. En jij en ik hebben elk onze eigen zoektocht gehad en ook samen nog eentje. Ik ben zo gelukkig dat we samen in staat geweest zijn de moeilijkste hordes te nemen, elkaar daarin te helpen en op deze wijze verder zijn gekomen. Ik kan je niet zeggen hoe uitzettend gelukkig ik me voel, dat we nog altijd samen zijn en van elkaar mogen genieten. Dat allemaal is zojuist gebeurd schat.”

En daarmee was ook alles gezegd. Vrouwen zijn op dit gebied toch emotioneler dan wij mannen, en de route die Wilma in haar leven bewandeld had had nu eenmaal vele omwegen gemaakt. En dan kost het de nodige tijd om e.e.a. Op een rijtje te zetten. En nu scheen ze daar vrede mee gevonden te hebben, net zoals ik.

De volgende dag, Witte Donderdag, vertrokken we al in de vroege middag. Ik had al eerder die ochtend de vrolijke, of ondeugende, blikken in de ogen van Corrie en Agnes gezien toen ze Wilma zagen komen aanlopen. Vrouwen hebben toch eerder door dat een van hun een, seksueel gezien, bevredigende nacht achter de rug hebben. En ik kreeg alleen maar een knipoog van hun, wat Wilma deed glunderen.

We hadden het thuisfront al geïnformeerd over onze terugreis en eventuele aankomsttijd. Maar alles ging nog sneller dan op de heenreis, en we waren al in de vroege ochtend, zo rond 4.30, bij mijn ouderlijk huis. Hij had zich voorgenomen om met Wilma en mij verder door te rijden, uiteindelijk miste hij zijn vrouw, mijn moeder, toch. Matt en Agnes hadden besloten om even uit te rusten en zouden later vandaag aanrijden.

Mijn vader had blijkbaar de lokale bakker, een goede vriend, al eerder geïnformeerd over onze vroege aankomst. Nu zijn lokale bakkers, zij die niet afhankelijk zijn van grote ketens, toch al vroeg uit de veren, en we konden al bij hem terecht. De koffie en vers brood stond al klaar, dat is toch het voordeel van zo een klein dorp. Zelfs een drietal Limburgse vlaaien, t.w. een rijstevlaai, kruisbessen vlaai (mijn favoriet) en appeltaart. Die konden zo de auto in, Matt zou later nog meer ophalen.

Om 5.30 waren we al op weg naar huis, vroeger dan we verwacht hadden. We hadden de dag daarvoor al doorgegeven dat we verwachten tegen 8.00 thuis te zijn, maar dat werd dus 7.15.

Pa had al contact met mijn moeder gehad en bij thuiskomst stond de hele familie ons op te wachten. Niet alleen Corine, Karin, Liesbeth en onze kinderen, maar ook Wilma’s ouders en mijn moeder. En tot mijn verbazing ook Mathilde en haar kinderen. Maar goed dat wij 3 vlaaien hadden meegenomen, zo ging door mijn hoofd heen.

Mijn dochters hingen al om mijn nek voordat ik de auto goed en wel had kunnen verlaten en de kleine Remco kwam achter hun aangehobbeld. Met hem een paar minuten later in mijn armen en mijn dochters aan mijn zijde ging ik naar binnen om vervolgens mijn 3 andere, zwangere, partners te kussen.

Er stond ons voor de tweede keer deze ochtend weer een grote koffietafel te wachten en nadat iedereen zijn plek gevonden had, werd men bijgepraat. Het was Wilma die de boventoon voerde en iedereen was sprakeloos door de energie die ze uitstraalde. Dat was een verschil van dag en nacht met de vrouw die een dikke week geleden het huis verlaten had. Kaj sloot op mijn verzoek haar telefoon via bluetooth op de TV aan en Wilma overrompelde iedereen met haar ideeën voor dat dorpje. De foto’s en video’s werden mooi gevonden, haar plannen en zeker haar enthousiasme werden echter met de nodige scepsis ontvangen. Het was gewoon iets te veel van het goede, wat ze gelukkig begreep, en waardoor ze zich niet liet ontmoedigen.

Einde van dit deel.