De roes van Werchter overleeft de Franse grens niet. Ergens ter hoogte van Parijs, terwijl de zware Nightliner over het zwarte asfalt naar het zuiden rolt, kruipt de realiteit de bus weer binnen. De knallende champagnekurken en de tedere omhelzing tijdens The xx voelt inmiddels als een koortsdroom.
De rit naar Spanje duurt eindeloos. Buiten verandert het landschap van groene heuvels in de droge, gele vlaktes van Castilië en León. Binnen in de bus heerst een kille, apathische stilte. Chris slaapt. Hij slaapt de hele middag, rolt pas tegen de avond uit zijn donkere bunk en trekt onmiddellijk een donkere zonnebril op zijn neus, zelfs in de gedempte lounge van de bus. De geur van verschraald bier en oud zweet hangt als een onzichtbaar waas om hem heen. De gesprekken die ze voeren zijn functioneel en leeg. Heb je mijn oplader gezien? Hoe laat is de soundcheck? Er is geen ruimte meer voor de dromerige stiltes die ze vroeger deelden. Zijn ogen scannen constant het oplichtende scherm van zijn telefoon. Honderdduizenden likes, eindeloze stroom aan comments. De dopamine-machine eist al zijn aandacht op.
Elena trekt haar knieën op onder haar oversized trui en kijkt naar de zijkant van zijn gezicht. Het blauwe licht van zijn scherm reflecteert in de glazen van zijn zonnebril. "Chris," begint ze. Haar stem klinkt fragiel. Hij scrolt verder, zijn duim maakt een monotone, vegende beweging. "Mhm?" "Ik wil het over gisteren hebben.”
"Wat is er, El?"
"Waarom negeerde je me gisteren voor de show?"
Hij zucht, een zwaar en geërgerd geluid dat diep uit zijn borstkas komt. "Ik was me aan het focussen. Mag het? Er stonden tachtigduizend mensen te wachten."
"Je focuste je niet, je sloot me buiten," zegt ze, en de wanhoop wringt zich door de scheurtjes in haar stem. Ze schuift een fractie naar hem toe, maar de fysieke afstand voelt onoverbrugbaar. "Je keek in die kleedkamer gewoon dwars door me heen. En nu doe je het weer. Je staart maar naar dat ding." Ze slikt en zoekt naar adem. "Vroeger... vroeger praatten we ten minste. Als er iets was. Dan keek je me aan."
Zijn kaakspieren spannen zich aan, een harde bult onder de huid. Hij draait zijn hoofd nu wel naar haar toe, maar zijn ogen staan kil en volkomen afgeschermd. "Er is niks, El," snauwt hij. Zijn stem is gedempt om de rest van de bus niet te wekken. "Jezus. Ik heb gewoon koppijn. Sander trekt al de hele ochtend aan me. Ik wil gewoon verdomme vijf minuten naar een scherm staren zonder dat iemand iets van me moet. Laat me gewoon met rust." Hij wacht haar antwoord niet af. Hij duwt zich ruw op van de bank, waardoor het leer luidruchtig protesteert, en beent met zware stappen door de smalle gang naar de keukenruimte achterin. De koelkast gaat open en even later klinkt het sissende geluid van een blikje dat geopend wordt.
Aan de andere kant van het gangpad beweegt een schaduw. Dave richt zich geruisloos op van zijn bank. Hij zit met opgetrokken knieën, zijn donkere beanie ver over zijn oren getrokken, en staart naar de keuken waar Chris staat te drinken. Daarna draait de bassist zijn hoofd langzaam naar Elena. Hij knipoogt. "Het is gewoon de stress, Elena," zegt hij zacht, zijn stem een rauwe fluistering. "De noodzaak om te presteren. Dat maakt hem zenuwachtig. Zoek er niet te veel achter." Elena slaat haar armen strak om haar opgetrokken knieën. Ze staart zwijgend voor zich uit. Ze antwoordt Dave niet, maar de knoop in haar maag trekt zich alleen maar strakker aan.
Wanneer Chris haar later die avond wel aanraakt, is alles veranderd. Na een tussenstop in Bordeaux trekt hij haar ruw zijn smalle slaapcabine in. In München was hun intimiteit een manier om elkaar te vinden, een trage, aandachtige koestering die de buitenwereld buitensloot. Nu is het niet meer dan een bliksemafleider. In het donker van de rijdende bus duwt hij haar op haar rug in de krappe ruimte. Zijn handen zijn haastig en hard. Geen voorspel, geen zacht gefluister. Het is pure frictie en ontlading, gedreven door adrenaline en de drang om de spanning in zijn kaken kwijt te raken. Elena sluit haar ogen en deint ritmisch mee op zijn bewegingen, maar haar geest zweeft ergens tegen het plafond van de bus. Zodra hij met een zware zucht klaarkomt, rolt hij vrijwel direct van haar af. Binnen drie minuten is zijn ademhaling zwaar en gelijkmatig. Elena ligt nog uren wakker, starend naar de rode LED-lampjes van de airco, met een gapend, eenzaam gat in haar borst.
De volgende ochtend rolt de karavaan Madrid binnen. Het Mad Cool Festival is een betonnen oven. De hittegolf drukt de temperatuur naar veertig graden, de lucht zindert boven het asfalt. De backstage is is een gigantisch, steriel dorp van spierwitte VIP-tenten, golfkarretjes en kunstgras. De Velvet Riot-compound bruist van de agressieve energie. Sander ijsbeert vloekend rond met een tablet, twee stylistes trekken kledingrekken heen en weer en Chris zit onderuitgezakt op een designbank. Het is twee uur 's middags. In zijn hand rust een glas koud bier. Hij lacht luid om een grap van een Spaanse platenbons, maar zijn ogen staan hol. Hij is omringd door jaknikkers die hem behandelen als een wandelende goudmijn, en hij zuigt de aandacht op als een spons.
De muren van de witte tent komen op Elena af. Het neppe gelach, de geur van dure haarspray en goedkoop bier—het grijpt haar naar de keel. "Ik ga even een rondje lopen," murmelt ze tegen niemand in het bijzonder. Ze hangt haar camera over haar schouder en glipt naar buiten. Niemand kijkt op of merkt dat ze weggaat. Buiten is de hitte meedogenloos. Ze zwerft doelloos door de eindeloze gangen van de backstage, langs zwetende roadies en ronkende dieselgeneratoren. Ver weg van de grootste headliner-tenten belandt ze in een rustiger gedeelte van het artiestendorp.
Daar ziet ze plotseling vertrouwde flightcases staan met het strakke, witte logo van de “Neon Saints” erop gespoten. Ze herkent dadelijk de gezichten van een paar roadies. Amper een paar maanden geleden was The Velvet Riot nog het nederige voorprogramma van deze gruwelijk populaire alt-rock band tijdens hun Europese clubtour. Hier staan geen schreeuwerige PR-bobo's in pak. Er hangt de geur van zonnebrand en geroosterd vlees. In een rustig hoekje zit een jonge vrouw met een kortgeknipt, donker kapsel. Ze draagt een versleten vintage t-shirt, afgetrapte Vans en leest aandachtig in een beduimelde paperback. Geen festival-glamour, geen zonnebril om zich te verbergen. Naast haar staat een koelbox en een hond met een bandana om zijn nek ligt loom te hijgen in de schaduw van een parasol.
Elena stopt even om haar camera beter op haar schouder te hangen. De beweging trekt de aandacht van de vrouw. Ze kijkt op van haar boek, knijpt haar donkere, scherpe ogen tegen het felle zonlicht en neemt Elena van top tot teen op. "Verstoppertje aan het spelen?" vraagt ze. Haar stem is laag, met een zwaar Londens accent. Elena glimlacht flauwtjes. "Valt het zo op?" "Alleen voor de geoefende kijker." De vrouw gooit haar boek naast zich neer en schopt een flightcase naar voren met de neus van haar schoen. "Kom zitten voor je smelt. Ik ben Maya."
Elena's ogen worden iets groter. Ze laat zich zakken op de zwarte kist en kijkt de vrouw nog eens goed aan. "Wacht... de Maya? De Maya waar Julian in Berlijn drie uur lang over gepraat heeft aan de bar? Degene die in de States zat tijdens de clubtour?" Maya snuift geamuseerd en reikt in de koelbox om haar een ijskoud blikje cola toe te gooien. "De geruchten kloppen. Hij heeft me eindelijk overgevlogen om me in de gaten te houden. En jij moet Elena zijn. De fotografe. Julian zei al dat The Velvet Riot tegenwoordig in een hermetisch afgesloten, steriele bubbel leeft. Fijn dat je bent ontsnapt."
Elena trekt het blikje open, de koude nevel sist over haar vingers. "Hoe overleef jij deze waanzin?" flapt ze eruit, verrast door haar eigen directheid bij iemand die ze eigenlijk net pas voor het eerst fysiek ziet. Maya kijkt haar een moment zwijgend aan. Haar blik is ontzettend scherp, alsof ze de gaten in Elena's ziel in één oogopslag doorheeft. Ze weegt haar woorden zorgvuldig af. "Door weg te lopen als ze irritant worden," antwoordt ze droog. "Als Julian wil flippen over een monitor die niet werkt, doet hij dat maar bij zijn manager. Ik weiger zijn boksbal te zijn als hij stress heeft."
De nuchterheid van die woorden raakt Elena harder dan ze verwacht. Ze staart naar de ijskoude condensdruppels op haar blikje. De eenzaamheid van de afgelopen weken drukt zwaar op haar borst. "Chris..." begint ze. Haar stem is zacht, breekbaar. Ze zoekt naar de juiste woorden, maar die zijn er niet. "Ik weet gewoon niet meer wat ik fout doe. Zodra we alleen zijn, trekt hij zich terug. Hij kijkt dwars door me heen. En ik... ik blijf maar proberen om hem te bereiken." Ze slikt de brok in haar keel weg. "Vroeger sliepen we in vieze busjes. Toen praatten we ten minste. Nu voelt het alsof ik hem constant in de weg loop. Alsof ik iets kapotmaak, gewoon door er te zijn."
Maya zucht zachtjes. Ze zet haar blikje op de kist en leunt iets naar voren. "Jij maakt niks kapot," zegt ze rustig, haar donkere ogen staan ineens heel scherp. "Die gasten raken de weg kwijt zodra er honderd mensen als een schoothondje achter ze aan lopen. Ze vergeten hoe ze normaal moeten doen." Maya tikt even met haar vingers tegen het hout van de flightcase. "Stop met wachten, El. Ga je eigen dingen doen. Maak je foto's. Als je de hele tijd braaf klaarstaat om hem op te vangen wanneer hij nukkig is, gaat hij er gewoon aan wennen dat jij degene bent die alles incasseert."
Geknerp van grind onderbrak de stilte. Julian, de frontman van Neon Saints, komt de hoek om. Zijn haar plakt nat van het zweet tegen zijn voorhoofd, een witte handdoek hangt losjes om zijn nek. Zodra hij Elena ziet, breekt er een grijns door op zijn gezicht. "El!" roept hij. Hij loopt direct op haar af en trekt haar zonder aarzelen in een stevige, klamme knuffel. Hij beweegt losjes, de schouders ontspannen. Het contrast met Chris, die de laatste dagen met strakke kaken en een gejaagde blik door de backstage ijsbeert, is pijnlijk zichtbaar. Julian laat haar los, leunt over de flightcase om een kus in de nek van Maya te drukken en graait in de koelbox.
"Jezus, wat is het warm," puft hij, terwijl hij de dop van een flesje water draait. "Leuk om je terug te zien. Tijdje geleden alweer. Ik hoor jullie single constant op de radio. Het gaat snel, niet?" Elena glimlacht flauwtjes. De oprechte, ongecompliceerde aandacht overvalt haar. "Ja," zegt ze. "Het gaat... hard, ja." Ze wrijft dwangmatig met haar duim over de rand van haar blikje.Julian neemt een grote slok. Hij gaat half naast Maya op de kist leunen. Zijn arm valt als vanzelf om haar schouders, en Maya leunt direct, puur uit gewoonte, een stukje tegen hem aan. De beweging is zo intiem en vanzelfsprekend dat Elena er haar blik even van moet afwenden.
"Hoe trekt Chris het?" vraagt Julian. "Houdt hij het een beetje vol, al die gekte?" Elena staart naar de condensdruppels op het aluminium. De stilte valt net een seconde te lang. "Hij is... hij focust zich vooral op de shows," zegt ze dan, haar stem vlakker dan ze bedoelde. Ze schraapt haar keel. "Sander plant alles vol. Veel verplichtingen en zo." Julian stopt halverwege een nieuwe slok. Hij kijkt haar aan over de rand van zijn flesje. Hij is lang genoeg muzikant om te herkennen wanneer iemand zichzelf overeind probeert te houden. Hij vraagt niet door en gaat niet wroeten, maar knikt alleen langzaam. "Het komt wel goed," zegt hij nuchter, en hij tikt even terloops met de neus van zijn sneaker tegen haar schoen. "We spelen op een onmenselijk vroeg uur straks. Als we niet smelten, komen we daarna wel even bij jullie buurten." Hij aait de hond over zijn kop en tikt Maya op haar schouder. "Ik ga even douchen, May. Tot zo." Maya kijkt hem glimlachend na en draait zich dan weer naar Elena. Ze hoeft niets te zeggen. De stilte spreekt boekdelen.
Elena kijkt Julian na tot hij om de hoek van de douchetenten verdwijnt. Maya pakt zonder iets te zeggen haar boek weer op, slaat een bladzijde om en leest verder. De rust die om haar heen hangt is volkomen vanzelfsprekend. Elena wrijft met haar duim achteloos over haar blikje cola. De simpele, vanzelfsprekende manier waarop Julian net zijn arm om Maya heen legde, blijft in haar hoofd hangen. Ze denkt aan de gehaaste, harde handen van Chris gisteravond in de smalle cabine van de bus. Aan de kille, verstikkende stilte die direct daarna viel. Ze kijkt naar Maya en ziet de veiligheid en connectie die zij en Chris ooit deelden. Ze hoeft zichzelf niets meer wijs te maken. Ze weet met een harde, nuchtere zekerheid dat ze dat onderweg volledig zijn kwijtgeraakt.
Pedimajo (59)
Beu (52)
PrinsesZoe (33)
Haasten (20)