Boek 2 - Hoofdstuk 3: Elena en Chris

Dour Festival ademt een rauwe, ontembare energie van stof en zweet. Buiten hangt de hitte als een verstikkende, klamme deken over het schijnbaar eindeloze terrein, maar binnen in de backstage cabine lijkt de tijd volledig stil te staan.

Het is pas twee uur ’s middags. Chris staat bij een opklaptafel. Zijn hand sluit zich om de hals van een fles whiskey. Geen ijs, geen glas. Hij neemt een lange, gecontroleerde slok en draait de dop er in één vloeiende beweging weer op. Het is geen incidentele wanhoop meer; het is routine geworden. Een functioneel waas dat hij zorgvuldig om de komende uren heen vouwt, net dik genoeg om de scherpe randen van zijn zenuwen af te toppen. Zijn ogen staan dof, de natuurlijke scherpte is eraf.

De PR-vrouw van het label stapt de cabine binnen, een headset op haar hoofd en een professionele glimlach op haar gezicht. "Chris, over vijftien minuten is er een meet-and-greet met die muziekblog. We willen even snel wat foto's van jou en Elena samen. De rockster en zijn muze, je kent het wel. Gewoon heel casual, backstage vibes." Elena leunt tegen de wand, haar armen strak over elkaar gevouwen. Het ruwe materiaal van de cabine schuurt door haar shirt heen in haar rug. "Ik pas," zegt ze vlak.

De glimlach van de PR-vrouw bevriest een fractie van een seconde. "Het is echt maar twee minuutjes, Elena. Dit is belangrijk voor de engagement." "Mijn gezicht is geen PR-materiaal," antwoordt ze, haar stem laag en definitief. Ze vermijdt bewust de blik van de vrouw. Ze wil hier weg. Chris draait zich traag om. De whiskey doet zijn werk al; zijn bewegingen zijn net iets te zwaar, te ongecontroleerd. "Doe gewoon even mee, El," snauwt hij, zijn stem raspend van de drank en de droogte. "Het is één foto. Maak het niet weer zo vermoeiend." Elena kijkt hem aan. De man voor haar ruikt naar alcohol. Het maakt haar moedeloos. "Zoek maar een ander voor je plaatje, Chris. Ik doe hier niet aan mee." Ze duwt zich af van de wand en stapt langs de verbijsterde PR-vrouw de tent uit, de verzengende hitte in.

Buiten slaat de warmte als een muur tegen haar aan. Ze baant zich een weg door een wirwar van kabels en gehaaste roadies, zo ver mogelijk weg. Ze heeft lucht nodig. Ruimte. De rest van de middag zwerft ze doelloos over het luidruchtige festivalterrein. Ze zoekt de schaduw op achter een lege foodtruck, haalt koffie die ze niet opdrinkt, en doodt de tijd om de confrontatie met de man in de cabine maar zo lang mogelijk uit te stellen. Pas als de zon achter de heuvels zakt en de lucht boven het festivalterrein donkerpaars kleurt, kijkt ze op haar horloge. Kwart over negen. Een onverwachte stoot adrenaline verdrijft de hitte uit haar ledematen; ze is bijna te laat. Met snelle, gehaaste stappen baant ze zich een weg terug door het steeds wilder wordende publiek en glipt langs de security de backstage weer in.

Wanneer ze de benauwde omkleedtent binnenstapt, kan ze de opgebouwde spanning voelen. Dave en Mark staan ongemakkelijk bij de uitgang, de riemen van hun instrumenten al om hun schouders. Zodra Dave haar in de deuropening ziet, laat hij een diepe zucht van verlichting ontsnappen. "Jezus, El, we dachten echt even dat je de trein naar huis had gepakt," fluistert hij, terwijl hij de krampachtige greep om de hals van zijn basgitaar iets laat vieren. "Gelukkig maar. We zagen het al gebeuren dat we het alleen met hem moesten rooien."

"Ik ben er," antwoordt ze vlak, terwijl ze vlug haar zware camera van een flightcase pakt en om haar nek hangt. "Laten we dit gewoon doen." Aan de andere kant van de ruimte zit Chris voorovergebogen aan de houten opklaptafel. Hij staart apathisch naar de groeven in het blad, de fles whiskey naast hem is inmiddels angstaanjagend ver leeggedronken. Hij heeft niet opgekeken toen ze de tent in kwam en de opluchting van de ritmesectie is volledig langs hem heen gegaan. Precies op dat moment trekt de stagemanager het zeil van de tent open en brult: "Vijf minuten, Velvet Riot!"

Chris duwt zich traag maar doelgericht overeind en beent zonder de band één blik waardig te gunnen de tent uit, richting de brullende mainstage. Het is exact half tien op vrijdagavond en de tent van Dour is veranderd in een dampende, kolkende massa van vijftienduizend mensen. Elena staat in het felle tegenlicht en zingt de intro. De menigte brult enthousiast, maar het raakt haar niet; het voelt als een kille verplichting, een trucje waar ze al lang geen plezier meer uit haalt. Zodra haar partij erop zit, pakt ze haar camera op en loopt de trap af naar de fotopit.

Het optreden beukt voort op automatische piloot. Chris beweegt, springt, schreeuwt in de microfoon. Het publiek vreet het uit zijn hand. Maar Elena ziet de lege huls erachter. De fracties van seconden vertraging in zijn bewegingen. Het matte waas over zijn pupillen.

Halverwege de set zetten ze Rolling down the track in. Het ritme is dwingend, de baslijn van Dave pompt door de speakers. Chris pakt de microfoonstandaard vast.
I see the the silver moon is hanging high above the trees
And the wind is whispering your name upon the breeze
I remember how the river water felt upon my skin

Dan stopt hij. Een black-out. De muziek rolt genadeloos door. Eén seconde. Twee seconden. Chris staart de donkere, kolkende tent in. Zijn blik is volkomen leeg. Het script in zijn hoofd is weggewist door de roes. In de pit voelt Elena de vernedering als een steek door haar maag snijden. Mark slaat strak door op zijn drumstel. Dave stapt onopvallend naar voren en schreeuwt buiten zijn microfoon om de volgende zin naar Chris. When you opened up the castle door and let the wildness in...

Het publiek juicht, in de veronderstelling dat het een opgebouwde pauze is. Chris knippert hard, de tekst valt met een schok terug op zijn plek, en hij zingt het refrein verder. Rolling down the track! Ain't no way of turning back!

Na de show is de sfeer in de kleedkamer snijdend. Chris beent naar binnen, zijn gezicht donkerrood, de spieren in zijn nek aangespannen. Dave loopt rustig en stil achter hem aan. "Wat was dat met die baslijn?" brult Chris. Hij trapt tegen een lege flightcase, die met een doffe klap verschuift. "Je zat er volledig naast, Dave! Je haalde me compleet uit mijn timing!" Dave schudt zijn hoofd, vouwt zijn armen over zijn bezwete shirt en kijkt Chris wezenloos aan. "Ik speelde in de maat, man. Jij was je tekst kwijt."

"Bullshit!" Chris grijpt een handdoek van tafel en smijt die tegen de spiegel. "Jullie luisteren gewoon niet naar wat ik doe!" Elena staat in de deuropening van de omkleedtent. Ze zegt geen woord. Ze kijkt toe hoe Chris zich wegdraait, de kleine koelkast opentrekt en een nieuwe fles Jack Daniel's pakt. Hij draait de dop eraf zonder Dave nog een blik waardig te gunnen. Dave zucht en loopt zonder een woord te zeggen de tent uit. Mark volgt hem op de voet. "Je bekijkt het maar," snauwt hij nog in het voorbijgaan, waarna het tentdoek achter hen dichtvalt.

Het blijft even stil in de krappe ruimte. Chris neemt een flinke slok en veegt met de rug van zijn hand zijn lippen droog. Hij merkt Elena nu pas echt op. "Wat?" snauwt hij, terwijl hij de fles hard op tafel zet. "Ga jij ook beginnen?"

Elena blijft bewegingsloos staan. "Het wordt tijd dat je je herpakt," zegt ze koel. Vroeger, een paar maanden geleden nog maar, zou ze na die woorden op hem zijn afgestapt. Ze zou de fles resoluut hebben afgenomen. Ze zou zijn gezicht tussen haar handen hebben genomen, net zo lang op hem inpratend tot hij haar aankeek en de mist in zijn ogen optrok. Ze zou hem hebben gedwongen om in het hier en nu te blijven.

Nu blijft ze in de deuropening staan. Haar armen strak over elkaar geslagen, haar rug tegen de tentpaal. Ze kijkt toe hoe hij drinkt. Hij neemt de ene slok na de andere, zonder pauze om adem te halen. Terwijl ze naar hem kijkt, voelt ze alleen maar een absolute leegte. Er borrelt geen paniek op, geen drang om hem te redden. Het enige wat overblijft is een kille onverschilligheid.

Ze blijft gewoon staan en wacht tot zijn benen het begeven. Het duurt nog geen vijf minuten. Zijn knieën beginnen te trillen en hij glijdt langs de ronkende koelkast naar beneden, tot hij op de vuile vloer zit. Zijn benen liggen in een onhandige hoek, de halflege fles nog altijd strak in zijn vuist geklemd. Dan valt zijn hoofd slap naar voren op zijn borst. Ze doet geen stap zijn kant op. De apathie is compleet. Ze draait zich om, rits de tent achter zich dicht en stapt de nacht in.

Buiten slaat de koele nachtlucht meteen in haar gezicht. Een loshangend stuk zeil van de perstent klappert in de wind. Elena loopt snel weg, zonder dat ze echt weet waar ze naartoe gaat. Haar laarzen schoppen door het droge zand, precies op de maat van de doffe bassen die vanaf de diverse podia over het terrein rollen.

Elke stap brengt haar verder weg van de ronkende koelkast, de lege flessen en de man op de grond. Ze wacht op de vertrouwde steek van schuldgevoel. Op de paniek die haar normaal zou dwingen om om te draaien, om te controleren of hij nog ademt en niet stikt. Maar er komt niets. Haar borstkas voelt alleen maar hol en vreemd licht. Pas wanneer ze de donkere rijen tourbussen aan de uiterste rand van het festivalterrein bereikt, begint haar lichaam te protesteren. De adrenaline ebt weg en plotseling begint ze ongecontroleerd te trillen. De emoties en de stille vernedering die ze de hele dag heeft weggedrukt, breken in één klap door de verdoving heen. Haar ademhaling schiet omhoog en haar knieën voelen plotseling zo slap als elastiek.

Haar benen weigeren nog verder te lopen. Ze wankelt een paar passen in de schaduw, zoekt blindelings naar steun en laat zich tegen een hoog stalen hekwerk glijden. De koude metalen spijlen drukken hard in haar rug terwijl ze door haar knieën zakt en op de stoffige grond belandt. Ze trekt haar benen op en slaat haar armen er strak omheen. Pas hier, in de eenzaamheid en de duisternis, laat ze de controle definitief varen. Haar schouders beginnen te schokken, de tranen branden over haar wangen en de spanning van de afgelopen weken komt er in onregelmatige, zware halen uit.

Opeens valt er een schaduw over haar heen. "El?" Het is Maya. Ze staat stil in het schemerdonker met een half opgerookte sigaret in haar hand. Zodra ze Elena in elkaar gedoken op de grond ziet zitten, drukt ze haar peuk direct uit onder haar laars. Ze aarzelt geen seconde, stapt resoluut op haar af en hurkt naast haar neer. "Jezus, Elena." Zonder iets te vragen slaat Maya haar armen stevig om haar heen en trekt haar tegen zich aan. Elena verbergt haar gezicht in de stof van Maya's kleedje en laat de tranen de vrije loop. Maya blijft stil. Ze wrijft alleen met een vlakke hand zachtjes over Elena's rug, tot haar ademhaling weer wat rustiger wordt.

"Kom," zegt Maya na een tijdje, haar stem warm maar kordaat. Ze pakt Elena bij haar arm en helpt haar voorzichtig, maar dwingend overeind. "We gaan naar de bus." Met Maya's arm ondersteunend om haar middel, lopen ze het laatste stuk over het zand. Tussen de tourbussen aan de rand van het terrein is het rustiger. Ze bereiken de gitzwarte bus van Neon Saints. Een paar roadies, die verderop op omgekeerde kratten zitten te drinken, staken hun gesprek en staren hen in het voorbijgaan onbeschaamd aan. Maya beantwoordt hun blikken met een ijskoude, dwingende stare-down tot de mannen ongemakkelijk wegkijken en zich weer op hun bier focussen.

Maya loopt naar de tourbus en ploft met een diepe zucht in een van de twee campingstoelen die daar staan. Ze klapt de leuning met een metaalachtig klikje wat verder achterover, strekt haar benen en kijkt omhoog naar Elena, die er nog altijd verloren bij staat. "Ga zitten, El," zegt Maya rustig, terwijl ze met haar hand naar de stoel naast haar wijst. Elena aarzelt heel even, laat zich dan in de stoel vallen en trekt haar knieën meteen dicht tegen haar borst. Ze slaat haar armen eromheen alsof ze zichzelf probeert vast te houden. Maya pusht niet. Ze haalt kalm een pakje shag uit haar zak, rolt behendig een sigaret en steekt hem aan. Het kleine, oranje vuurtje verlicht heel even haar gezicht voordat de milde tabaksrook in de nachtlucht verdwijnt.

"Hij ligt op de grond," zegt Elena na een hele tijd. Haar stem klinkt schor, bijna breekbaar in de relatieve stilte. "In de kleedtent. Gewoon... out." Maya blaast de rook langzaam uit en staart naar de donkere horizon. Ze knikt een keer en vraagt: "Heb je hem daar gelaten?"

"Ja," fluistert Elena. Ze houdt haar blik strak gericht op de neuzen van haar laarzen, die grijs zien van het stof. "Ik wilde hem niet meer overeind trekken. Ik kan het echt niet meer."

Maya zucht zacht, neemt een laatste trek en drukt de peuk uit in het zand. Dan legt ze een hand op Elena’s knie en knijpt er even stevig in. "Dat hoeft ook niet, El. Echt niet. Je bent zijn oppas niet. Dat ben je nooit geweest."

"Ja maar, hij is mijn vriend," zegt Elena snel, alsof ze zichzelf moet verdedigen. Ze kijkt Maya nu voor het eerst recht aan. "Had ik niet... ik weet niet…”

Maya schudt vastberaden haar hoofd. "Je kunt iemand niet redden die er zelf voor kiest om te verdrinken," zegt Maya zachter, haar stem plotseling heel warm. "Het is oké om los te laten. Je hebt genoeg gedaan."

Daarna valt het gesprek stil. Zeker een kwartier lang zeggen ze helemaal niets. Er hangt een zware, melancholische droefheid tussen hen in, maar de tranen zijn op. Elena staart wezenloos voor zich uit. De wind zucht zachtjes door de wielkasten van de zware nightliners, terwijl in de verte de doffe bassen van de mainstage onvermoeibaar blijven doordenderen.

De stilte wordt verbroken wanneer de deur van de tourbus opengaat. Julian stapt naar buiten, zijn gehavende akoestische gitaar in zijn hand. Hij scant de situatie in een fractie van een seconde; hij ziet de roadies die muisstil in hun hoekje op een flightcase zitten, de lege blik in Elena's ogen en de beschermende houding van Maya. Hij stelt geen vragen. Zonder iets te zeggen pakt hij een leeg, omgekeerd bierkratje dat naast de opstap staat, schuift het dichterbij en gaat zitten.

Hij begint niet meteen met spelen. Met trage, beheerste bewegingen stemt hij eerst een paar snaren—een zacht, zoekend geluid dat een scherp contrast vormt met het doffe, meedogenloze gedreun van de mainstage ergens ver achter hen. Elena staart naar een leeg plastic bekertje dat een paar meter verderop in het stof ligt. Ze kijkt niet op, maar focust zich volledig op de trage, ritmische bewegingen van Julians vingers over de hals van de gitaar. Het haalt haar langzaam uit de verstikkende waas van de afgelopen uren en haar ademhaling wordt eindelijk weer wat rustiger. Dan zet Julian een vast akkoordenschema in. Het is de openingsriff van een oude Townes Van Zandt song. De droevige, tokkelende melodie hangt zwaar in de klamme nachtlucht. Voor Elena voelt het als een deken, een veilige plek waar ze even helemaal niets hoeft op te lossen of glad te strijken. Ze sluit haar ogen en laat haar achterhoofd tegen de leuning van de stoel rusten.

De muziek stroomt door de stilte van hun kleine kringetje heen. Zonder dat ze er bewust voor kiest, begint ze de akkoorden in haar hoofd mee te zingen, alsof ze de gaten in de melodie wil opvullen. Bij het volgende refrein ontsnapt de eerste noot samen met haar uitademing. Zonder er verder bij na te denken, vult Elena de melodie aan. Haar stem is zacht, rauw van het stof en met een licht hees randje, maar ze raakt de noten feilloos.

To live is to fly
Low and high,
So shake the dust off of your wings
And the sleep out of your eyes.
Goodbye to all my friends
It's time to go again

Julian vertraagt zijn aanslag. Hij stopt niet abrupt, maar laat de laatste akkoorden zachtjes uitsterven tot de snaren stilvallen. Hij kijkt haar even aan vanaf zijn bierkratje, met een korte, waarderende knik. "Mooie stem heb je, El," zegt hij rustig. Elena slikt de droogte uit haar keel en trekt haar jas wat strakker om haar knieën. "Dank je," mompelt ze, haar blik weer op het plastic bekertje in het stof gericht. Het voelt onwennig, maar de milde blik van Maya aan de overkant stelt haar gerust.

Julian glimlacht kort en zet een nieuw nummer in. De hele verdere nacht blijven ze nummers spelen. Gaandeweg komen er steeds meer muzikanten en crewleden uit andere bussen bij hen zitten. Er duikt een tweede gitaar op, iemand tikt het ritme mee, en er worden koude biertjes doorgegeven. Voor het eerst sinds lang kan Elena haar zorgen loslaten. Te midden van het zachte gitaarspel, de rook en de gedeelde verhalen voelt ze zich geen aanhangsel of oppas meer, maar gewoon aanvaard om wie ze is.

Songtekst 3: Static in the Vain

[Verse 1]
Load the gun and kill the lights
We’re sleeping through the days and nights
I found a god inside a pill
He lost the power and the will
The television talks to me
It sells me things I cannot see
I’m so bored and I’m so lazzy
Maybe I am just a little crazy

[Pre-Chorus]
Hello?
(Hello?)
Is anybody home?
Hello?
(Hello?)
I’d rather be alone!
I don't care!
I don't care!
I DON'T CARE!

[Chorus]
STATIC!
In the veins!
A little bit of pleasure, a lot of pain!
STATIC!
In the head!
We are the living but we feel so dead!
Yeah!
(Hey!)
Yeah!
(Hey!)

[Verse 2]
Buy the ticket, take the ride
I’m so ugly on the inside
She’s got a tattoo on her face
She’s running in a different race
I forget what I should say
It doesn't matter anyway
Whatever, nevermind the rest
Put the heart back in the chest

[Pre-Chorus]
Hello?
(Hello?)
Is anybody home?
Hello?
(Hello?)
I’m picking up the phone!
I don't care!
I don't care!
I DON'T CARE!

[Chorus]
STATIC!
In the veins!
A little bit of pleasure, a lot of pain!
STATIC!
In the head!
We are the living but we feel so dead!
Yeah!
(Hey!)
Yeah!
(Hey!)
[Guitar Solo]

[Bridge]
A denial...
A denial...
A denial...

A DENIAL!
A DENIAL!
A DENIAL!

[Final Explosive Chorus]
STATIC!
In the veins!
A little bit of pleasure, a lot of pain!
STATIC!
In the head!
We are the living but we feel so dead!
STATIC!
STATIC!
STATIC!

[Outro]
(GET IT OUT!)
(GET IT OUT!)

- - -
Benieuwd naar hoe de song klinkt? Check dan de link op mijn profielpagina. Daar kan je je ook inschrijven voor de nieuwsbrief.