Boek 2 - Hoofdstuk 4: Falling rain

De televisiestudio ruikt naar haarlak en warme elektronica. Het harde tl-licht weerspiegelt op de gepolijste zwarte vloer, waar dikke bundels kabels als slangen tussen de statieven en de onbemande studiocamera's door kronkelen. Elena staat in de schaduw achter de grote monitoren, haar armen strak over elkaar geslagen. Het koude plastic van haar gelamineerde pasje snijdt in haar nek. In strakke, zwarte letters staat er 'GUEST' op geprint. Het is een formeel, kil woord, een ticket voor buitenstaanders. Vroeger, in de bedompte rockclubs, had ze geen pasje nodig; toen was ze simpelweg met hem. Nu is hun band gereduceerd tot dit goedkope koordje. Het voelt bloot om hier te staan; de meters tussen haar plek in de schaduw en zijn kruk in het studiolicht voelen ineens onoverbrugbaar groot, een constante, fysieke herinnering aan alles wat ze onherroepelijk aan het verliezen is.

In een hoekje staat Romy. Eenentwintig jaar oud en twee miljoen volgers op TikTok. Ze is niet alleen gekomen; ze heeft een eigen entourage meegebracht. Terwijl de roadies van The Velvet Riot zwetend de zware flightcases de studio in sjouwen, manoeuvreert de sociaal media-manager van Romy een fel brandende ringlight rond de presentatortafel, op de voet gevolgd door een visagist met een poederkwast. "Touren is echt zó intens, guys," hoort Elena Romy in de lens van een telefoon zeggen, haar gezicht in een perfecte, meelijwekkende plooi getrokken. "Echt slopend gewoon. Maar we geven alles voor jullie." Elena voelt haar kaken verstrakken. Ze heeft het meisje vandaag nog geen koffer of zelfs maar haar eigen flesje water zien dragen.

De geluidstechnicus van de studio leunt zuchtend over zijn mengpaneel. "Romy, kunnen we een korte line-check doen? Even het volume meten?" Romy negeert hem volkomen. Ze staart naar het scherm van haar telefoon, haar duim veegt dwangmatig over het glas om de statistieken van haar laatste post te checken. Vervolgens oefent ze uiterst geconcentreerd een kort, schokkerig pasje voor een TikTok-dansje. De technicus schudt traag zijn hoofd, schuift een fader omhoog en draait ongezien de pitch-correctie op haar microfoonkanaal maximaal open. Hij weet genoeg.

Pas als de zware klapdeuren opengaan en Chris de vloer oploopt, laat Romy haar telefoon zakken. Ze draait zich om en stapt direct op hem af. Haar hand, afgewerkt met lange acrylnagels, klemt zich om een draadloze microfoon. Zonder te kijken loopt ze rakelings langs de gestapelde vloermonitoren. Een snerpende, hoge piep van valse feedback scheurt door de ruimte, een digitaal gekrijs dat de cameramannen ineen laat krimpen en de technicus vloekend naar zijn oren doet grijpen. Romy trekt haar schouders op in een perfect pruillipje en kijkt Chris met grote ogen aan. Vervolgens stapt ze zijn persoonlijke ruimte in en pakt hem achteloos bij de mouw van zijn leren jas. Ze trekt hem een halve meter naar links. Niet omdat de akoestiek daar beter is, maar omdat haar manager in de hoek zijn camera heeft opgetild en het harde studiolicht daar precies op beide gezichten valt. Chris laat de poppenkast wezenloos over zich heen komen.

Elena wacht op een snauw. De Chris die zij kent, tolereert dit soort grensoverschrijdende onzin van niemand. Maar Chris reageert niet. Hij kijkt op haar neer met een zachte, ongeïnteresseerde blik. Hij heeft vanmiddag al gedronken, dat ziet Elena aan de lichte vertraging in zijn schouders. Romy lacht naar hem alsof hij de enige man in de kamer is en strijkt theatraal een denkbeeldig pluisje van zijn borstkas. Chris laat zich moeiteloos inpalmen. Hij lacht terug. Hij ziet de artifice niet, of het kan hem niet schelen.

Twee uur later springen de tl-buizen uit en lichten de zware studiolampen fel op. Een krakende, blikkerige stem schalt door de studio via de intercom. "Nog tien seconden tot live, camera twee pak de close-up van Romy." Het is de 'Voice of God' van de regisseur, die elke laatste druppel spontaniteit uit de ruimte zuigt.

Vanuit de zaal klinkt er applaus. De tribunes zitten vol jonge tienermeisjes. Aan de rand van het decor tilt een opnameleider achteloos een verlicht bord in de lucht met de letters SCHREEUW. Direct gaat de zaal op commando uit zijn dak. Ze gillen hoog en schril, zowel voor Romy als voor Chris. Maar voor Elena klinkt het pijnlijk wrang. De meisjes juichen niet voor de rauwe frontman van een rockband, maar voor Romy's kersverse, stoere vriendje. Zodra de presentator even later daadwerkelijk de naam van de band noemt, vallen de kreten net zo mechanisch stil en worden hun blikken afwachtend. Chris is voor dit publiek slechts een accessoire. De live-uitzending is begonnen.

Aan de ovale talkshowtafel zit Romy, de benen gracieus over elkaar geslagen, naast de presentator en Chris daarnaast. Hij zit onderuitgezakt en draait traag een glas water rond in zijn handen. De afwezige blik in zijn ogen verraadt dat de verdoving de afgelopen twee uur vakkundig is onderhouden. "Aan tafel vanavond een onverwacht duo," zegt de presentator in de camera. "Chris, frontman van de rockband The Velvet Riot. En naast hem het nieuwe internetfenomeen: Romy." Op het grote scherm achter de tafel start een compilatie. Het geluid van de studio wordt overstemd door drukke popmuziek. Beelden flitsen voorbij. Romy die een strak, hoekig dansje doet in een slaapkamer. Romy die een lip-sync doet met een zwaar filter over haar gezicht. Het contrast met de zware, logge muzikant naast haar aan tafel is pijnlijk groot.

"Romy," begint de presentator, zodra de beelden verdwijnen. Hij vouwt zijn handen samen en leunt met de gepaste interesse van een doorgewinterde talkshowhost naar voren. "Twee miljoen volgers in een half jaar tijd. Van je slaapkamer naar uitverkochte zalen. Wat doet die explosie aan aandacht met je?" Romy gooit haar haar over haar schouder, een beweging die ze ongetwijfeld voor haar spiegel geoefend heeft. "Het is echt een gekkenhuis," zegt ze, haar stem een octaaf hoger en beduidend zachter dan backstage. "Maar mensen zoeken gewoon... echtheid, weet je? In een wereld vol filters wil ik puur blijven. Ik deel mijn hele leven, the good and the bad. Mijn volgers voelen echt als familie." In de schaduw snuift Elena zachtjes. Echtheid. Het woord klinkt misselijkmakend hol.

"Chris." De presentator draait zich soepel naar de andere kant van de tafel. "Jouw wereld is de ruwe rock. Het PR-verhaal luidt dat jij op een avond door je feed scrolde, een video van Romy zag en je management de opdracht gaf om haar te bellen voor een samenwerking. Hoe ging dat precies?" Chris stopt met het ronddraaien van zijn glas. Het wateroppervlak trilt nog even na. Hij staart ernaar alsof hij het antwoord op de bodem moet zoeken. Het felle studiolicht weerkaatst op het dunne laagje zweet op zijn voorhoofd. Elena houdt onwillekeurig haar adem in. Een absurde, piepkleine fractie van een seconde hoopt ze dat de oude Chris opstaat. Dat hij weigert mee te spelen, de tafel omver schopt, of in ieder geval met zijn rauwe sarcasme deze hele farce doorprikt.

Maar hij knikt traag. Het is een lege, uitgebluste knik. "Ja," zegt hij schor. "Zoiets." Hij laat een stilte vallen. Op televisie is twee seconden stilte al ongemakkelijk, maar Chris rekt het genadeloos op. De presentator verschuift iets in zijn stoel. In de periferie van haar blik ziet Elena de opnameleider nerveus met een klembord tikken. Voordat de pauze fataal wordt voor de uitzending, neemt Romy het vlekkeloos over. Met een heldere, ontwapenende lach legt ze haar hand op Chris' onderarm. "Hij stuurde een aantal DM's, jongens," zegt ze. Ze kijkt koket in de lens alsof ze een sappig geheim deelt. "Echt delulu! Ik was al groot fan voor ze überhaupt doorbraken! Toen ze acht maanden geleden nog in van die kleine, groezelige zaaltjes speelden, stond ik vooraan mee te zingen."

Elena voelt haar maag ineenkrimpen. De misselijkheid golft door haar keel. Het is een keiharde, schaamteloze leugen. Een 'meet-cute' sprookje dat nog geen maand geleden is bedacht door twee paniekerige labelmanagers in een steriele, glazen vergaderzaal. ‘Vooraan in groezelige zaaltjes?’ In die tijd stonden alleen zijzelf en drie verdwaalde stamgasten voor het podium. Dit meisje had voor vorige week nog nooit van The Velvet Riot gehoord.

"Jullie stijlen liggen mijlenver uit elkaar," probeert de presentator opnieuw, soepel over de stilte heen stappend. "Rauwe rock tegenover gepolijste pop. Hoe smelt je dat samen in de studio? Hoe reageert de rest van de band daarop?" Chris opent zijn mond en schraapt zijn keel. "We moesten de baslijnen wat aanpassen om..." Romy’s vingers spreiden zich iets op zijn jas. Het is een berekende beweging, perfect getimed voor het moment dat de rode lamp op de close-up camera aanspringt. Ze kaapt de vraag zonder haperen weg. "Genres boeien eigenlijk niemand meer. Het is een vibe. We zaten in de studio en brachten onze energie samen. Het klikte gewoon. Toch, Chris?"

Chris kijkt naar de hand op zijn leren jas. Hij haalt zijn schouders op en zwijgt. Hij tolereert het. "En nu de tour," gaat de presentator verder, zijn blik op Romy gericht. "Hoe hou je je staande tussen al die doorgewinterde rockmuzikanten op een festival?" "Iedereen is super lief," zegt Romy. Ze knijpt even in Chris' arm. "Vooral Chris. Mensen zien die harde buitenkant, maar hij helpt me echt door de zware dagen heen. Touren is slopend." Ze heeft haar eigen koffer nog niet één keer opgetild, denkt Elena.

"We gaan het horen. Jullie staan klaar om de nieuwe single live te spelen. Wat is de boodschap van het nummer?" "Liefde overwint alles," zegt Romy met een stralende, brede lach in de camera. Het is een zin die zo uit een goedkoop soapscript lijkt te zijn geknipt. Het vormt de ultieme, holle samenvatting van de gefabriceerde illusie waarin ze met z'n allen gevangen zitten. De presentator knikt instemmend, alsof er een diepzinnige waarheid is opgediept, terwijl het hele begrip 'liefde' in deze studio wordt gereduceerd tot een berekende marketingstrategie. Voor Elena klinkt het als een openlijke bespotting; dit heeft niets met genegenheid te maken, maar is een kille ruilhandel waarin Chris zijn eigen waardigheid heeft verpacht aan de hoogste bieder.

Chris en Romy staan op en lopen gezamenlijk naar het podium aan de andere kant van de studio. De studiocamera's draaien op hun wieltjes mee, hun lenzen als reusachtige, mechanische insecten gericht op het pasgevormde sterrenkoppel. Zodra de rode opnamelampen op de kappen aanspringen, verandert Romy's houding in een oogwenk: haar schouders zakken in de perfecte, kwetsbare pose, haar blik wordt 'intiem'. Chris laat zich werktuigelijk meetrekken in de choreografie, zijn gestalte log en zwaar afstekend tegen het lichte decor. In de donkere schaduw van de coulissen balt Elena haar vuisten in de zakken van haar jas en drukt haar nagels pijnlijk in haar handpalmen, terwijl ze lijdzaam toekijkt hoe de man van wie ze houdt definitief opgaat in het rookgordijn van iemand anders' sprookje.

De muziek start. Het is een commerciële ballad, mijlenver verwijderd van het rauwe geluid van The Velvet Riot. Chris buigt zich naar de microfoon en de eerste akkoorden vullen de ruimte. 'I've been walking down this empty street,' klinkt zijn zware stem door de speakers. 'Waiting for a heart to match my beat.'

Zodra Romy invalt met 'Then you pulled me from the fading light,' zingt Chris het refrein moeiteloos met haar mee. Alsof haar dunne, nasale stem niet compleet wordt gladgestreken door de autotune zingen ze over falling rain en washing away the pain. Het is een gelikt, zielloos optreden.

Halverwege het nummer stopt Romy met haar choreografie en tikt Chris speels op zijn borstkas. Chris lacht. Het is geen gemaakte PR-grijns. Zijn ogen plooien zich in de hoekjes. Hij buigt zich iets naar het meisje toe, reageert op haar flirterige, grenzeloze energie.

De ontspannen lach trekt Elena’s maag in een harde knoop. Het is niet eens jaloezie om het geflirt; het is de diepe, schrijnende absurditeit van de hele situatie. Terwijl ze daar in het halfdonker staat, overbodig en onzichtbaar, schiet de herinnering aan de vorige nacht door haar hoofd. In de veilige luwte, ver weg van al deze hectiek, had Julian haar zachtjes gezegd dat ze een prachtige stem had, dat ze gehoord mocht worden. Toen had ze zich voor het eerst in maanden heel en volledig zichtbaar gevoeld. Nu staat ze hier, met open ogen te kijken naar een meisje dat geen noot zuiver kan vasthouden maar wiens valse gekrijs door de autotune wordt gladgestreken om het grote publiek te vermaken.

En erger dan de leugen of de valse noten is het pijnlijke besef dat Chris dit volledig toestaat, ja, er zelfs gretig aan toegeeft. Bij Romy hoeft hij geen enkele verantwoordelijkheid meer af te leggen. Hij wordt niet geconfronteerd met de rauwe, ongemakkelijke waarheid over zijn eigen verval, en hij hoeft niet te dealen met de diepe bezorgdheid of de openlijke teleurstelling die al te lang in Elena's ogen te lezen stond. Dit meisje stelt geen vragen, eist geen diepgang en kijkt door zijn destructieve randjes heen alsof ze er niet eens zijn. Voor Chris is Romy een spiegel die niets weerspiegelt, een verdoofde ontsnapping waarin hij mag verdwijnen zonder schuldgevoel. In deze klinische studio kan hij ongestoord blijven zweven in zijn roes, terwijl Elena beseft dat er van de man van wie ze ooit hield niets meer over is dan een willoos rekwisiet in iemand anders' goedkope droom.

De laatste noot ebt weg. Nog voordat de rode cameralampen doven, slaat Romy haar armen theatraal om Chris' nek. "We nailed it!" gilt ze. Chris lacht, slaat een arm om haar middel en tilt haar even op. Hij is wakker, aanwezig, en totaal verblind.

Elena wendt haar blik af. Ze draait zich om, loopt de donkere gang in en duwt de zware nooddeur van de studio open. Ze stapt de kille avondlucht in en laat de klink los. Met een doffe, onherroepelijke klik valt het zware staal achter haar in het slot. De stilte buiten de studiomuren suist in haar oren. Ze trekt haar jas strakker om zich heen tegen de kou. Er is geen behoefte aan een ruzie, geen behoefte aan een laatste woord. Het is simpelweg klaar. Terwijl ze over de donkere parkeerplaats wegloopt, glijdt haar hand in haar jaszak. Ze denkt terug aan het tokkelende geluid van Julians gitaar en de nuchtere warmte van Maya. Ze draait zich niet meer om.


Songtekst 4 - Falling Rain

Genre: Commerciële, gepolijste pop-rock ballad

(Verse 1: Chris)
I've been walking down this empty street
Waiting for a heart to match my beat
A million faces in the neon glare
But I was drowning in the midnight air

(Verse 2: Romy)
Then you pulled me from the fading light
Wrapped me up and held me through the night
You saw the girl behind the flashing screen
And woke me up from a lonely dream

(Chorus: Chris & Romy)
We're just two lovers in the falling rain
Washing away the shadows and the pain
Keep your eyes on me and don't let go
We got a love that only we could know

(Verse 3: Alternate)
(Chris) The world is loud, but it all fades out
(Romy) You silence every fear and doubt
(Chris) A collision of two different worlds
(Romy) Now I'm your one and only girl

(Chorus: Chris & Romy)
We're just two lovers in the falling rain
Washing away the shadows and the pain
Keep your eyes on me and don't let go
We got a love that only we could know

(Bridge: Romy, with Chris backing)
They said we'd crash, they said we'd burn
But we got so much left to learn
Yeah, we're rewriting history
Just you and me, finally free

(Guitar Solo - Slick and overproduced)

(Chorus: Chris & Romy)
We're just two lovers in the falling rain
Washing away the shadows and the pain
Keep your eyes on me and don't let go
We got a love that only we could know

(Outro: Both)
In the falling rain...
Washing away the pain...
Just you and me, yeah. Don't let go.