De airco van de tourbus ratelt, een eentonig en blikkerig geluid dat de hitte buiten niet kan verdrijven. Op de smalle tafel ligt de geprinte setlist voor de Lokerse Feesten van volgende week. De naam van Romy is door het management al met een felroze stift omcirkeld. De schreeuwerige inkt vloekt met de smoezelige, met bruine koffiekringen bedekte formicatafel. Ernaast staat een halflege fles wodka. Chris zit aan tafel. Zijn gezicht baadt in het kille, blauwe licht van zijn telefoonscherm. Zijn duimen rammen verbeten op het glas. Hij noteert geen akkoorden. Elena ziet in de weerspiegeling van het raam hoe hij agressief en warrig reageert in de comments onder Romy’s laatste post, vechtend met een anonieme fan die haar 'plastic' noemde. Hij tikt met een brute kracht die de tafel lichtjes doet trillen.


Dave worstelt zich door het smalle gangpad van de bus, een zware gitaarkoffer in zijn ene hand, een verfrommeld handdoekje in de andere. Hij veegt het zweet van zijn voorhoofd en laat de koffer met een doffe klap op de vloerbedekking ploffen. Hij wil net iets zeggen over de hitte, over de belabberde soundcheck van daarnet, wanneer zijn blik op de geprinte vellen papier valt die rondslingeren tussen de lege glazen. Hij buigt zich voorover, zijn ogen scannen snel de regels tekst. Zijn ademhaling stokt even wanneer hij de felroze inkt ziet. Hij pakt het bovenste vel op, leest het nog een keer, alsof zijn ogen hem bedriegen in het schemerdonker van de bus. Langzaam laat hij het papier weer op het tafeltje dwarrelen. Hij plaatst zijn grote, vereelte handen plat op tafel, pal naast de fles wodka.
"Je meent dit niet," zegt Dave. Zijn stem is schor, leeggetrokken door de hitte en volslagen ongeloof.

Chris kijkt niet op. Zijn telefoon trilt. Een spraakbericht. Zonder Dave een blik waardig te gunnen, drukt Chris erop en houdt het toestel plat voor zich op tafel. "Babe, die song moet echt dringend herwerkt worden. Het is gewoon te... donker, snap je? We moeten de bas er wat uithalen en de beat oppompen, anders snapt mijn audience er helemaal niks van. Het moet wel een beetje een vrolijke vibe krijgen. Ciao!" De gemaakte, kinderlijke stem van Romy vult de krappe ruimte. Ze klinkt als een buitenaards wezen in de muffe realiteit van de bus. Chris glimlacht verdoofd naar het scherm. Hij negeert de zware ademhaling van Dave tegenover hem en begint traag, met zware vingers, een antwoord te tikken.


De stilte die volgt op de kille piep van de verzonden boodschap voelt zwaarder dan lood. Dave kijkt van het telefoonscherm naar de setlist en dan naar Chris. "Een vrolijke vibe," herhaalt hij, de woorden proevend alsof ze bedorven zijn. Hij schuift de setlist met zijn wijsvinger een centimeter naar Chris toe. "Hoe wil je hier in godsnaam een vrolijk lied van maken?" snauwt Dave. "Dat vloekt aan alle kanten met de lyrics. I wander through the neon haze, a ghost inside a loaded maze. Dat is geen verdomde TikTok-vibe, Chris." Dave buigt zich nog iets verder over de tafel, zijn gezicht gevaarlijk dicht bij dat van Chris. "Dat nummer is zo niet bedoeld! Je verkracht het, je haalt de complete ziel eruit om haar 'audience' tevreden te houden. Will I ever find the light? Wake up smiling in the night? En jij plakt er een oppervlakkige beat onder?" Dave's stem slaat over van de opgekropte woede. "En waarom? Denk je serieus dat onze fans dit gaan pikken? Fuck you, Chris."


Chris haalt zijn schouders op. Hij laat zijn telefoon zakken en draait traag de dop van de wodkafles. "Het label wil een cross-over. Het is goeie brand awareness." De kille PR-termen klinken absurd en volkomen onnatuurlijk uit zijn mond. Elena staart naar de man met de rafelige leren jas, die nu spreekt als een stagiair van een marketingbureau. "Brand awareness?" Dave lacht, een kort, schrapend geluid in zijn keel.
"Het trekt een heel nieuw segment aan," mompelt Chris. Hij neemt een slok uit zijn glas. De beweging is net iets te zwaar, de focus in zijn ogen ontbreekt. "Iedereen praat erover. En voor de zang hebben we techniek." "Techniek." Dave stoot zich ruw af van de tafel. De ruimte in het smalle gangpad is te krap voor zijn woede. "Het is een aanfluiting. We staan daar straks voor tienduizend man voor lul op de mainstage."


Op dat moment licht de telefoon van Chris opnieuw op. Een stroom aan notificaties, afkomstig van Romy's kanalen. Dave staart naar de oplichtende letters. Zijn kaken klemmen zich op elkaar. "Flikker op met je nieuw segment!" Chris veert in één beweging op van de bank. De rand van de tafel trilt hard mee, het glas verschuift een centimeter en de wodka klotst dreigend tegen de rand. Chris en Dave staan neus aan neus, zo dicht op elkaar dat Elena de ademhaling van Dave hoort haperen. Ze ziet de dikke, strakke pezen in zijn nek en de opkomende roodheid rond zijn sleutelbeenderen. Dit is de man die Chris al die jaren overeind heeft gehouden, die de ritmesectie en de band droeg als de frontman weer eens te laat of te dronken was. Ze kijkt naar Chris. Er is geen vuur in zijn ogen, geen restje passie voor de muziek die hem overeind houdt; het is slechts een verdoofde, holle onverschilligheid, in stand gehouden door een goedkope roes.


"Je doet gewoon xat ik zeg," sist Chris, zijn stem donker maar lips. De woorden dragen niet meer de natuurlijke autoriteit van een leider, maar de geforceerde arrogantie van iemand die weet dat hij de controle verliest "Ik heb deze band opgebouwd. Ik bepaal de set, ik bepaal de richting, en jij speelt verdomme gewoon wat er op dat papier staat. Denk je dat ook maar iemand in dat publiek om de integriteit van een baslijn geeft als we ineens viral gaan? Het draait om bereik. Niet om jouw nostalgische gezeik."
Dave balt zijn grote eeltige handen tot keiharde vuisten en staart naar zijn frontman. De seconden tikken tergend traag, hoorbaar weg.


Dave ademt diep in en laat zijn schouders zakken. De pure woede trekt uit zijn lichaam, maar wat overblijft is nog veel killer. Hij stapt een halve meter achteruit en kijkt naar Chris, alsof hij ineens beseft dat schreeuwen tegen een dove geen zin heeft. Hij kijkt naar de wodkafles, naar de roze stift op de setlist, en uiteindelijk naar de wazige ogen van de man met wie hij de band heeft opgericht. Hij knikt, een korte, pragmatische beweging. "Na deze tour," zegt Dave, zijn stem gevaarlijk zacht, ontdaan van elke hoop. "Na de laatste show. Dan zoek je maar een andere verdomde bassist voor je poppenkast." Hij draait zich om, schopt de vouwdeur open en stapt de hitte in. De harde klap resoneert door het metaal van de bus en trilt nog secondenlang na in de benauwde ruimte.


Chris laat zich terugvallen op de met stof beklede bank. Hij pakt de fles weer vast. "Hij kalmeert wel," mompelt hij. Hij kijkt Elena niet aan. Elena staart naar de dichte vouwdeur. De band. Dave. Het is voorbij. Ze slikt de plotselinge droogte in haar keel weg en kruist haar armen. Haar nagels drukken in de stof van haar eigen mouwen. "Hij heeft gelijk, Chris." Zijn hoofd schiet omhoog. De wazigheid in zijn blik maakt plaats voor een harde, donkere flits. "Jij ook al? Jezus, El. Kan ik één keer gewoon de beslissing nemen?" "Het is geen muzikale beslissing. Je verkoopt de band uit voor een TikTok-gimmick."
"Het is een optreden!" Hij gooit zijn handen in de lucht. Een verdwaalde drup wodka valt op de tafel. "Eén optreden met dat kind. Waar haal je de energie vandaan om je daar druk over te maken?"


"Het is niet enkel die ene song. Ze vreet je op. Ze gebruikt je als een accessoire voor haar eigen bereik, en jij staat er lachend bij." "Ze zeikt ten minste niet!" De woorden vallen tussen hen in. Hard. Genadeloos. Hij schuift naar het puntje van de bank. "Ze snapt ten minste hoe dit wereldje werkt. Ze stelt geen vragen over elk glas dat ik drink." De uithaal raakt Elena onvoorbereid. Haar adem stokt. Ze kijkt naar de man tegenover zich. De geur van pepermunt en een goedkope alcoholische walm slaat op haar maag. "Je vlucht," zegt ze zacht.
"Ik vlucht niet!" Hij slaat met zijn vlakke hand op tafel. "Ik ben het zat. Ik ben het zat dat jullie me constant als een onbenul behandelen." "Dat is niet waar," fluistert ze onthutst. "Ik zie een man die ik niet meer herken."


Ze staat op en loopt naar de deur..
"El!" roept hij. "Blijf hier."
Elena negeert hem. Ze duwt de deur open en stapt naar buiten. De zon slaat als een zware deken op haar gezicht. Het asfalt van de parkeerplaats brandt door de zolen van haar sneakers. Ze loopt. Weg van de zwarte bus, weg van de dreunende basgeluiden uit de verte. Haar zicht wordt troebel. Ze knippert fel en graaft haar handen diep in haar zakken, dwingt zichzelf om rechtop te blijven lopen. Niet hier. Niet tussen deze mensen.
Achter de kleine cateringtenten is het rustiger. Daar staat de witte bestelbus van de Neon Saints. Maya zit op een omgekeerde plastic krat in de schaduw van de laadklep. Ze heeft een handdoek in haar nek liggen en pelt zwijgend een mandarijn.


Wanneer ze opkijkt, stopt ze met pellen. Haar blik glijdt over Elena's gezicht, haar schouders, haar gebalde vuisten. Ze ziet het. Geen vragen. Geen theatraal medelijden. Ze schuift gewoon een tweede krat met haar voet naar voren.
Elena laat zich zakken. De harde plastic rand snijdt in haar dijen. De geur van zonnebrandcrème en citrusfruit hangt om Maya heen. Een nuchtere, aardse geur.
Elena slaat haar handen voor haar gezicht. Het eerste snikgeluid scheurt ongewild uit haar keel. Het is geen mooi huilen. Het is een hard, schokkend happen naar lucht. Al de opgekropte spanning, de benauwde uren in die bus, de leugens; het glijdt in één keer, ongecontroleerd uit haar lichaam.
Maya zegt niets. Ze legt de stukjes mandarijn op haar knie. Haar arm schuift over Elena's schouders. Een stevige, warme druk. Ze trekt Elena iets naar zich toe, totdat haar voorhoofd tegen de zachte katoen van Maya's shirt rust. Elena ademt de frisse geur van wasmiddel in en laat de tranen in stilte stromen, terwijl het festival om hen heen onverschillig doordendert.

Songtekst 4: No one knows
I wander through the neon haze,
A ghost inside a loaded maze.
Looking for a steady hand,
A woman who might understand.

Will I ever share this bed?
Or just keep talking to my head?
Will I ever find a queen,
To rule this shattered, empty scene?
I roll the dice, I spin the wheel,
Hoping for something I can feel.

Will I ever find the light?
Wake up smiling in the night?
Will the money start to flow?
Is there a secret I should know?
If I'll ever be truly happy...
No one knows.

Will I ever swim in gold?
Will my story ever be told?
Walking down the crowded street,
Waiting for the world to meet.
Will the masses scream my name?
Will I win the hollow game?
Will I ever be adored,
Or just a pawn upon the board?

I check my pulse, I pay the toll,
Still looking for a leading role.
Will I ever find the light?
Wake up smiling in the night?
Will the money start to flow?
Is there a secret I should know?
If I'll ever be truly happy...
No one knows.

Will I find love? (No one knows)
Will I be rich? (No one knows)
Will I be popular, scratch the itch? (No one knows)
Am I cursed or am I blessed?
Just another beating heart inside a chest.
Will I ever find the light?
Wake up smiling in the night?
Will the money start to flow?
Is there a secret I should know?
If I'll ever be truly happy...

No one knows.
No one knows.
Yeah, no one knows.