Boek 2 - Hoofdstuk 6: Het breekpunt

De cateringtent achter het hoofdpodium is een wespennest van rennende technici en crewleden die gehaast uit plastic bakjes eten. Buiten brandt de namiddagzon op het asfalt, binnen gonst het van de overprikkelde stemmen en het gerammel van bestek. Elena baant zich een weg langs de lange buffettafels. Ze balanceert twee kartonnen bekers koffie in haar handen en stapt over een dikke bundel stroomkabels. Ze kijkt over de zee van hoofden heen, zoekend naar de houten biertafels achterin waar de band zich normaal gesproken vlak voor een optreden verschanst.

Haar blik blijft haken bij de achterste rij. Chris zit er. Niet in zijn gebruikelijke, in elkaar gedoken houding, maar ontspannen achteroverleunend tegen de houten wand. Romy zit naast hem. Ze zitten dicht op elkaar, haar knie tikt de zijne aan. Ze praat geanimeerd. Het meisje leunt iets naar voren en tekent met een lange vingernagel gedachteloze patronen op de tafel terwijl ze haar verhaal doet.

Elena vertraagt haar pas. Ze ziet hoe Chris naar Romy kijkt. Zijn gezicht is open. Hij is volledig op haar gefocust. Romy maakt een grapje, of een droge opmerking, en tikt speels met haar vingertoppen tegen zijn onderarm. Chris lacht. Het is een brede, volle lach. Hij ziet er weer uit als de man met wie ze maanden geleden dit leven begon, maar dan in een setting waar zij zelf geen deel meer van uitmaakt.

Elena slikt de droogte uit haar keel, dwingt haar schouders omlaag en loopt de laatste meters naar de tafel. Ze schuift een van de kartonnen bekers precies tussen zijn handen op het ruwe hout. Ze gaat half op de rand van de bank zitten, dicht tegen hem aan, in een poging mee te liften op de zeldzame ontspanning in zijn lichaam. Ze legt een hand op de achterkant van zijn nek. Haar vingers schuiven onder de kraag van zijn jas en zoeken zijn warme huid op. Het is een trage, bewuste beweging om de afstand van de afgelopen weken fysiek te overbruggen. Ze buigt zich naar hem toe, haar schouder leunen tegen zijn arm. "Zwarte koffie, Chrissy Beer," zegt ze, met een zachte ondertoon in haar stem die ze speciaal voor dit soort schaarse momenten bewaart. Ze wrijft met haar duim in de kleine holte net achter zijn oor, precies op de plek waarvan ze weet dat de spieren in zijn kaken er altijd van verzachten. Ze zoekt naar zijn blik, wachtend op een sprankje van de man die net nog zo voluit lachte.

De verandering onder haar vingertoppen is fysiek en direct. Chris verstijft. De dikke spieren in zijn nek spannen zich als staalkabels onder haar handpalm en de lach verdwijnt volledig van zijn gezicht. Hij trekt zijn schouder op, net ver genoeg om haar aanraking ongemakkelijk te maken, en staart naar de dampende vloeistof in de beker. "Niet nu, El," zucht hij. De klank is zwaar, alsof ze hem een onmogelijke taak oplegt. "We werken de timing van de toegift uit. De soundcheck is over vijf minuten." Hij schuift over de bank achteruit, dwingt zichzelf buiten haar bereik en komt overeind zonder haar aan te kijken. Romy pakt haar telefoon van de tafel en glijdt soepel van de bank. Ze tikt met een lange acrylnagel even theatraal tegen de metalen rits van zijn jas. "Kom, Chrissy Beer," zegt Romy opgewekt, en ze laat de roepnaam met een achteloze vanzelfsprekendheid over haar lippen rollen alsof het altijd al van haar was. "We moeten door."

Samen lopen ze de tent uit, richting de achterkant van het podium. Elena blijft staan. De hitte van de tweede koffiebeker trekt door het karton in haar handpalm. Ze kijkt toe hoe ze samen het rulle grind oplopen. Ze gooit de beker in de dichtstbijzijnde prullenbak en volgt hen langzaam, richting het hoofdpodium.

Het gigantische asfaltplein voor de mainstage is leeg op een handvol technici in zwarte shirts na. Dave en Mark staan op het podium in de schaduw van de lichtinstallatie. Romy staat in het centrum, een hand in haar zij gewikkeld. Ze zingt twee zinnen. Haar smalle, cleane stem verdwaalt onmiddellijk in de wind boven het enorme plein. Ze stopt abrupt en tikt op haar in-ears. "Die bas is te zwaar," roept ze naar de geluidstafel ergens op het plein. Ze draait zich half naar Dave. "Die distortion moet uit. Het klinkt smerig." Dave schuift zijn hand langzaam over de hals van zijn basgitaar. "De distortion is de ruggengraat van de track. Haal dat weg en er blijft niks meer over." Hij kijkt over zijn schouder naar Mark. Die leunt met zijn onderarmen op zijn snaredrum. Hij tikt een keer bevestigend met zijn drumstok tegen de koperen rand. "Klinkt als een kinderliedje zonder die bas," mompelt de drummer hoorbaar in zijn microfoon. Romy zucht theatraal en werpt een blik naar het open zeil boven het podium. Chris schraapt zijn keel, pakt zijn microfoonstandaard vast en stapt naar voren. "Hou die lijn clean voor deze song, Dave," zegt hij. "Romy moet er vocaal overheen komen."

Dave laat zijn armen zakken. Zijn blik schiet van de frontman naar Elena, die vlak voor het podium naast een rij gestapelde flightcases staat. Chris volgt zijn blik. Hij leunt iets voorover over de rand van het podium en kijkt haar aan, in de stellige verwachting dat zij zijn argument zal ondersteunen. "Toch, El? Het gaat om de balans. Te veel gitaargeweld leidt af." Elena kruist haar armen. De zon brandt in haar nek. Ze kijkt naar de man op het podium, naar de manier waarop hij de grillen van Romy aanvaardt en in één moeite door zijn eigen band afvalt. "Dave heeft gelijk," zegt ze rustig, luid genoeg zodat het via de monitoren over de lege kade weerklinkt. "Het is een rockshow. Geen studio-opname." Chris verstijft. De spieren in zijn kaak tekenen zich scherp af. Hij wordt openlijk afgevallen door zijn eigen partner. Romy laat haar schouders hangen, loopt op haar gemak naar Chris toe en legt een hand op zijn rug. "Chris," zegt ze, met een vlakke toon alsof de rest van de band niet bestaat. "Ik ga mijn stem hier niet op kapot zingen. Fix het."

De weigering van Elena, recht voor de neus van Romy en de crew, laat voor hem geen ruimte meer voor een uitweg. Chris kijkt naar de houten planken van het podium, zijn wangen vlekkerig rood van geraakt ego. "Zet dat pedaal uit," zegt hij, zijn stem een halve octaaf lager, ontdaan van elke vriendschap. "Gewoon voor dit nummer, Dave. Klaar." Dave staart hem secondenlang aan. Hij zegt geen woord. Hij bukt zich, pakt de stugge kabel van zijn basgitaar en trekt hem met één harde ruk los. De versterker protesteert met een schelle, knallende tik die weerkaatst over de uitgestrekte kade. Dave ritst zijn hoes dicht en slaat de riem over zijn schouder. Mark gooit zijn drumstokken in een rugzak, schopt zijn kruk naar achteren en volgt hem de trap af. Romy haalt haar telefoon alweer uit haar achterzak. Chris blijft achter op de planken, starend naar de plek waar zijn ritmesectie zojuist stond.

De avond zakt over het festivalterrein. De doffe dreun van de voorprogramma's trilt via het asfalt omhoog in de zolen van Elena's laarzen. Elena loopt naar de Portakabin van de band. Dit is hun vaste ankerpunt. Een moment van rust voordat het gebrul van het publiek de regie overneemt. Dave loopt naast haar. Hij heeft een verfrommelde handdoek over zijn schouder geslagen. Mark volgt in hun kielzog, zijn rugzak over één schouder gehangen.

Voor het metalen trapje van de kleedkamer staat een beveiliger in een zwart polo-shirt. Hij heeft een doorzichtig krulsnoer in zijn oor en neemt met zijn schouderbreedte de volledige doorgang in beslag. Elena steekt haar hand uit naar de leuning. De man verplaatst zijn gewicht, stapt een trede omlaag en schuift een zware arm voor haar borstkas. "Alleen artiesten," zegt hij. "Wij horen bij de band," antwoordt Elena. De beveiliger schudt zijn hoofd, zijn blik onbewogen. "Romy zoekt focus. Geen toegang. Management order." Voordat Elena kan reageren, stapt Dave naar voor. Hij plant zijn linkerhand plat op het borstbeen van de beveiliger en grijpt met zijn rechterhand de dikke katoenen stof van het polo-shirt vast. Met een korte, harde ruk sleurt hij de man van de treden af. De beveiliger verliest zijn balans, struikelt over de steentjes en maait met zijn armen om niet te vallen. Dave stapt de treden op, pakt de klink vast en trekt de deur open. Mark en Elena volgen Dave naar binnen. Binnen branden twee felle visagielampen. Romy zit op een versleten leren bank, Chris vlak naast haar. De vertrouwde geur van oud zweet en vochtig textiel is weggedrukt door een zoete, chemische walm van haarlak. "Wat heeft dat te betekenen, Chris?" De stem van Dave is opvallend zacht, maar trilt. Hij gooit zijn handdoek op een lege flightcase. "Je zet een ingehuurde kleerkast voor de deur van onze eigen kleedkamer?"

Chris veert overeind. Het leer van de bank schuurt hoorbaar. Zijn verweer is direct defensief. "Dat heeft het management geregeld," zegt hij, waarbij hij de schuld vakkundig buiten zichzelf legt. "Romy moet zich focussen." Dave stapt verder de krappe ruimte in en verkleint de afstand tussen hem en de zanger. Hij staat direct neus aan neus met Chris. "Zij hoort hier niet thuis," snauwt Dave, terwijl hij naar Romy wijst. "Je reduceert ons tot een verdomd sessiebandje." Chris deinst niet achteruit. Zijn wangen vlekken rood. "Zij trekt publiek, Dave. Publiek dat jij met je vastgeroeste houding al weken niet meer kan boeien." Dave balt zijn grote, eeltige handen tot vuisten. Zijn knokkels trekken wit weg. Mark zet zijn rugzak zwijgend op de grond en staart hen aan. Hun vriendschap staat op het punt te ontaarden in blinde, fysieke agressie.

Elena ziet de schouder van Dave een fractie naar achteren trekken, de subtiele aanzet van een uithaal. Ze stapt zonder nadenken naar voren en wringt zich ruw tussen de twee mannen. Ze plant een hand plat op de borstkas van Chris en duwt met haar andere hand hard tegen de schouder van Dave. Dave verzet zich een tel, maar stapt dan gelaten een halve meter achteruit. De adrenaline hangt als statische elektriciteit in de cabine. Elena kijkt Chris recht in de ogen. "Chris, je lijkt te vergeten dat je de band samen met Dave en Mark hebt opgericht," zegt ze rustig. Chris slikt. Zijn blik schiet van haar naar Dave, de roes in zijn ogen even doorbroken door de harde confrontatie met zijn eigen verraad.

Romy schuift haar benen van de bank en staat langzaam op. Ze strijkt de voorkant van haar lovertjestop glad, volkomen onverschillig voor de implosie die zich voor haar afspeelt. "Luister, gasten, die verhalen over krappe busjes vroeger zijn schattig voor in de bio," zegt ze met een toon van vermoeide zakelijkheid. "Maar morgen staan jullie dankzij mij op de voorpagina van elke app." Dave negeert haar volledig. Zijn opvliegende woede is weggetrokken en heeft plaatsgemaakt voor een kille, doffe berusting. Voordat iemand kan antwoorden, klinken er twee harde tikken op de deur. Een stagemanager steekt zijn hoofd naar binnen. "Velvet Riot. Vijf minuten. Meteen verzamelen bij stage left." Hij trekt de deur weer dicht. Dave ademt diep in. "We spelen de set, zoals jij het wilt," zegt hij vlak, starend naar de laarzen van Chris. "Maar na vanavond is dit klaar. Vanaf morgenochtend, geen Romy meer in de band." Hij draait zich om en loopt de deur uit richting hoofdpodium. De rest van de band volgt zwijgend.

Songtekst 6: Too late for Kings

You’re sitting on a throne of glass and dust
Building a kingdom out of lust
You wear the crown, you play the part
While the poison stops your beating heart
I see the powder on the table top
I’m screaming at you, begging you to stop
But you look through me with those hollow eyes
And tell me another one of your sweet lies
​
Don't tell me that you love me
Don't say I am the one
While you are loading up the bullet
In the chamber of the gun
​
Step down! Step down from the high!
Before we both just fade and die
Don't act like a king, don't act like a god
You’re just a boy lost in the flood
Fight your demons, break the chain
Flush the madness down the drain
I need the man that you used to be
Not this ghost in front of me

I remember how you used to taste
Before you laid it all to waste
Now your skin is cold and wet
A stranger that I never met
You think the drugs will kill the fear?
They only make me disappear
I’m standing here, I’m holding out my hand
But you are sinking in the sand
​
Don't tell me that you love me!
Don't say I am the one!
You are staring at the devil
And you think that it is fun

Step down! Step down from the high!
Before we both just fade and die
Don't act like a king, don't act like a god
You’re just a boy lost in the flood
Fight your demons, break the chain
Flush the madness down the drain
I need the man that you used to be
Not this ghost in front of me!
​
I tried to save you.
I tried to fight.
I stayed awake through the blackest night.
But the eyes are empty.
The soul is gone.
I am afraid you are too far gone.
​
Step down... (It's too late)
Step down... (It's too late)
Don't act like a king, don't act like a god
You’re just a body in the mud
Fight your demons? No, let them win.
I am done with the discipline.
I wanted the man that you used to be...
But he is dead in front of me.
​
It's too late for kings.
Too late for kings.
- - -
Benieuwd hoe de song klinkt? Kijk dan op mijn profielpagina voor een link naar mijn Suno pagina.