Beste lezers,

Goed. Er was meer animo voor het verhaal dan ik doorhad... H17 had ik nog klaarliggen, en is het directe vervolg op H16. Wel zo fair om die nog te plaatsen.

In grote lijnen had ik het vervolg hierop ook al klaarliggen. Dus door aanwezigheid van Animo heb ik besloten hier weer verder aan te schrijven...

Nog even het volgende... Bedankt voor de reacties. Zoals ik het animo onderschatte, onderschatten de lezers wellicht het effect van reacties op verhalen. Niet alleen als het gaat om mijn verhalen, maar laat altijd de schrijver weten wat je van het verhaal vindt. Zeker als het positief is, of anders in de vorm van opbouwende kritiek. Niks werkt motiverender voor een schrijver dan dat. Zeker als de verhalen nog met de hand geschreven worden...

Groet,

Jefferson

P.S. Voegen afbeeldingen nog wat toe aan een verhaal? Of zeg, laat maar...

Van Weelden geeft me nauwelijks de tijd om helemaal bij te komen. Hij blijft nog even zitten en kijkt naar me terwijl ik mijn ademhaling onder controle probeer te krijgen, waarna hij zijn hand naar me uitsteekt en met een rustige beweging van zijn vingers gebaart dat ik dichterbij moet komen.

Ik kijk kort naar Rayenne, maar zij blijft waar ze staat.

Dus loop ik naar hem toe.

''Dichterbij,'' zegt hij rustig.

Ik zet nog een stap, totdat ik vlak voor hem sta. Hij kijkt even naar de ruimte tussen ons hoe mijn jurkje nog opgerold zit om m'n middel en wijst vervolgens naar de plek direct voor zijn stoel. In zijn andere hand nog steeds zijn dikke erectie. Ik kijk ernaar alsof ik er naar verlang. Dat ontkennen heeft ook geen zin meer.

''Daar.''

Ik neem plaats zoals hij aangeeft, dicht bij hem, terwijl ik nog steeds niet precies weet wat hij van plan is. Hij laat me een paar seconden zitten zonder iets te zeggen, alsof ook mijn positie onderdeel is van iets wat hij eerst precies goed wil hebben. Daarna kijkt hij me aan.

''Ik ga je een paar vragen stellen, Anna.''

Ik knik automatisch.

''En je gaat ze niet met ja of nee beantwoorden.''

Mijn blik blijft op hem gericht.

''Eigenlijk,'' vervolgt hij, met die rustige vanzelfsprekendheid waarmee hij de hele avond al regels lijkt te bedenken die onmiddellijk gelden zodra hij ze heeft uitgesproken, ''ga je helemaal niets zeggen.''

Ik wacht op de uitleg.

''Als het antwoord nee is, doe je niets.''

Hij laat een korte stilte vallen.

''En als het antwoord ja is, geef je een kus.'' Hij knikt naar de kloppende eikel die hij boven zijn strelende hand.

Pas dan begrijp ik dat hij van iets eenvoudigs opnieuw een spel heeft gemaakt waarin hij de regels bepaalt. Geen discussie, geen lange antwoorden en geen mogelijkheid om me achter woorden te verschuilen. Alleen zijn vragen en mijn reactie daarop.

''Begrepen?'' vraagt hij.

Ik denk dat het nog niet begonnen is, en antwoord sne, gespannen. Het idee windt me nu al op.

''Ja.''

Er verschijnt iets geamuseerds in zijn blik. ''Nee, nee.'' zegt hij rustig. En ik snap het. Het IS al begonnen. Ik onderdruk een lach. Kijk hem aan. Mijn borsten hagen vrij naar voren als ik voorover buig, en met mijn lippen dan zijn eikel opzoek. Ik begrijp het. Ik ruik hem voordat ik hem aanraak. Het bedwelmt me. En langzaam druk ik dan vol mijn lippen tegen zijn gloeiendhete eikel, sluit even m'n ogen, en smakkend trek ik me weer terug. Ik hou wel van dit soort spelletjes. Al heb ik het gevoel niet alle regels te kennen.

''Mooi. Dat was je laatste antwoord met woorden.'' zegt hij tevreden.

Achter me hoor ik Rayenne bewegen, maar ik kijk niet om. Nog niet. Mijn aandacht blijft bij Van Weelden, die volledig ontspannen voor me zit en alle tijd lijkt te hebben.

''Dan gaan we eens kijken,'' zegt hij rustig, ''hoe eerlijk je bent als je niet kunt praten.''

Van Weelden begint rustig, bijna achteloos, alsof hij eerst alleen iets wil vaststellen.

''Vond je het lekker wat ze met je deed?''

Alhoewel ik weet dat hij al weet wat ik ga antwoorden, merk ik dat ik er toch even over nadenk. Hij wacht geduldig op mijn antwoord voordat hij verdergaat. Ik kijk hem aan. Ik voel Rayenne achter me staan, naar me kijken. Ik buig voorover. Iets langzamer, en druk m'n lippen weer tegen z'n eikel aan. Ja, het was lekker wat ze met me deed.

''Lekkerder dan je vooraf had verwacht?'' Ik twijfel. Want dit had ik niet verwacht. Maar toen hij haar net de opdracht gaf, had ik niet verwacht, dat het zo goed zou zijn. Dus ja. Ik buig voorover. En zoen zijn eikel.

Een kleine glimlach verschijnt rond zijn mond, maar hij geeft me geen tijd om uit zijn reactie iets af te leiden. Mijn lippen laten wat speeksel achter.

''Heb je haar op een gegeven moment teruggekust omdat je dat zelf wilde?'' Meteen duik ik weer naar voren, duidelijk gretiger dan zojuist. En als ik m'n lippen weer wil laten ploppen, legt hij plots z'n hand in m'n nek, en het contact blijft.

''Nu lik je als je antwoordt. Begrepen?'' zegt hij wat streng, duidelijk hongerig naar meer. Mijn lippen blijven tegen zijn eikel gedrukt.

Hij laat die vraag iets langer tussen ons in hangen. Hij houdt z'n hand stevig in m'n nek. M'n lippen komen niet los. Maar ik kan ze wel openen. En langzaam draai ik mijn natte tong rond zijn eikel. Want het antwoord was natuurlijk weer 'ja!'.

''Wilde je dat ze doorging totdat je klaarkwam?'' Ik zucht en sluit even m'n ogen. Ik verlies steeds meer controle. Er zit nog geen halve seconde tussen zijn vraag, en mijn tong die weer glijdt over zijn hete eikel.

Daarna verschuift zijn aandacht. Niet langer alleen naar wat er gebeurd is, maar naar degene die nog altijd achter me staat. Ik zie dat hij naar haar kijkt als hij de volgende vraag stelt.

''Vind je Rayenne mooi?''

Een korte stilte. Een moeilijke vraag. Ze is knap. Natuurlijk. Maar vind ik haar echt mooi? Ik ben bang van wel. En dat denk ik niet omdat ik die lul een lik wil geven, wat ik dan wel weer doe.

''Vind je haar aantrekkelijk?'' Mijn tong glijdt weer rond zijn eikel. Zijn ademhaling wordt dieper.

Hij kijkt langs me heen, naar haar, voordat zijn ogen weer bij mij terugkomen.

''Zou je haar opnieuw willen kussen?'' M'n mond loopt over van speeksel en zijn eikel glimt en glibbert als mijn tong nu van onder naar boven kriebelt, mijn blik vurig op de zijne. Ze zou hier naast me moeten zitten, denk ik even. Maar nadenken gaat niet echt meer.

Zijn volgende vraag stelt hij langzamer.

''Zou je haar ook willen laten voelen wat zij jou zojuist heeft laten voelen?''

Ik schrik van die vraag. Hij ziet het in m'n ogen. Ik probeer me voor te stellen hoe ze daar staat. Zou zij dat willen? Maar dat is niet de vraag. Dus lik ik. Hij wacht opnieuw, waarna zijn toon nauwelijks merkbaar verandert.

''Vond je het lekker dat ik naar jullie keek?'' Zijn stem bijna sinister.

Nu houdt hij mijn blik vast. En m'n nek ook steviger. En als ik m'n lippen open om hem te likken, drukt hij me over zijn eikel heen, die warm op m'n natte tong komt te liggen...

''Laat me zien hoe erg je het meent. Hoe diep...'' zegt hij me nu. Een nieuwe opdracht. En zijn volgende vraag volgt snel. Ik zie hem genieten. Van het spel, en van mijn mond. ''Wond het je op dat je wist dat ik ervan genoot?'' Dat wond me erg op. Zijn hand ligt losser in m'n nek. Ik bepaal hoe diep. En laat zijn eikel tegen m'n gehemelte glijden, langzaam, en iets verder dan dat. En als ik omhoog kom, merk ik dat hij me niet vasthoudt. Ik kan antwoord blijven geven...

Hij laat me daar eerst op reageren voordat hij verdergaat. En dus neem ik hem nog een keer in m'n mond, want ja, het wond me enorm op, zoals het nu was verlopen. Zoals hij het geregeld had en zoals hij zat te kijken.

''Heb je tijdens wat zij met je deed ook aan mij gedacht?'' Dan... lieg ik. Een beetje. Even had ik aan hem gedacht. Maar niet in de zin in meedoen met ons. Het moment was van mij en Rayenne. Maar ik durf niet eerlijk te zijn. En mijn lippen trekken alweer strak over zijn natte erectie naar beneden en ik neem hem nog iets dieper, zijn vingers trekkend aan m'n haren als ik dit doe. De waarheid is dat ik het wel een opwindend idee vond, maar dat ik er gewoon niet aan gedacht had. Dus een klein leugentje, voor ieders bestwil. Hij heeft het niet door.

En dan zijn volgende vraag, rustiger nog:

''Vind je het fijn dat ik bepaal wat er vanavond gebeurt?''

Na die vraag neemt hij bewust meer tijd. En geeft mij meer tijd. Ik ben hem nu gewoon aan het pijpen. Ik ga op en neer, langzaam en gedreven, en probeer elke centimeter in alle detail in me op te nemen terwijl mijn lippen over zijn dikke schacht trekken en zijn eikel tegen mijn gehemelte wrijft terwijl mijn tong nat erlangs kronkelt. Ik zuig. Ik kreun zelfs zachtjes als hij iets meer kracht zet. Ja, ik wil dat hij alles bepaalt. Hier sowieso. Misschien ook wel op school... Wanneer hij uiteindelijk verdergaat, verschuift hij van wat er gebeurd is naar wat er nog kan gebeuren.

''Wil je dat we nog niet klaar zijn?'' Ik stop al niet meer. Ik zuig door. Mijn handen op z'n knieën, die paal los voor me, de eikel continu in m'n mond.

Hij kijkt kort naar Rayenne. Ik zie het. Maar ik zie haar niet. Zet ik me voor schut? Of maak ik indruk?

''Wil je ontdekken wat zij lekker vindt?''

Zijn aandacht keert terug naar mij. Hij drukt me meer naar hem toe, zijn eikel echt richting m'n keel. En pas als ik kokhals, laat hij los. EN. IK. STOP. NIET.

''Wil je dat ik je vertel wat je vervolgens moet doen?'' Ik neem hem zelf diep nu.

''Wil je haar nu laten voelen wat zij jou heeft laten voelen?'' Ik blijf pijpen. Totdat hij zegt dat het niet meer hoeft, mij bewust dat dit ook het antwoord is op die vraag, en op al die vragen. Ik ben gewoon geil. Ik wil hem pijpen. Laten zien wat ik kan en wil. En de toevoeging van Rayenne was tot nu alleen maar goed geweest.

Maar dan laat hij me los. Wat betekent dat het geen loze vragen waren... Langzaam glijdt zijn dikke schacht voor het laatst langs m'n lippen, en laat ik hongerig zijn natte, hete eikel gaan. Ik kijk hem aan. Met maar één boodschap in mijn blik. IK WIL. En als ik dan durf achter me te kijken, hoop ik hetzelfde te zien in haar blik. Ze stond daar al die tijd. Moest kijken hoe ik dit deed. Hoe hij z'n spelletje met me speelde. Maar ze kijkt weg. Snel. Onzeker. Geschrokken? Ik weet het niet. Dus word ik toch een beetje onzeker.

Dan is het aan mij.

''Bef haar,'' zegt hij alleen, alsof de opdracht na alles wat er zojuist is gebeurd nauwelijks verdere uitleg nodig heeft.

Ik schrik toch een beetje, ook al heeft hij me met zijn vragen eigenlijk al precies naar dit moment toe geleid. Ik sta op en draai me om, met Van Weelden en z'n stijve achter me en een blozende, twijfelende Rayenne voor me. De koele wind blaast langs m'n zo goed als naakte lijf en ineens voel ik weer nadrukkelijk dat we buiten zijn, ook al lijkt de rest van de wereld hier inmiddels nauwelijks nog te bestaan.

Ik voel zijn handen en hoe hij het laatste strookje van mijn opgerolde jurkje naar beneden trekt, inclusief mijn doorweekte slipje. Zo sta ik plots naakt buiten in de buitenlucht, in zijn tuin, zonder dat ik nog iets draag waarmee ik mezelf kan bedekken. De tuin is groot en afgelegen, omringd door donkerte en genoeg afstand tot alles daarbuiten om me ervan bewust te maken hoe alleen we hier eigenlijk zijn, en toch is de sfeer intiem. Misschien juist daardoor.

''Daar,'' zegt hij dan, en hij wenkt naar de loungebank, waar genoeg ruimte is voor wat hij blijkbaar van plan is.

Hij zegt het tegen haar, niet tegen mij.

Rayenne knikt, zegt niks en loopt al richting de bank, waar ze zich uitkleedt. Ik blijf staan en kijk naar haar terwijl ze dat doet, nog steeds met het vreemde besef dat dit mijn collega is, dezelfde vrouw die ik tot vanavond alleen in een totaal andere omgeving kende. Ze kijkt me aan en geeft me een heel klein glimlachje, bedoeld om mij gerust te stellen, voordat ze gaat zitten en zich iets achterover laat vallen. Haar benen zijn nog gesloten, haar borsten vrij en haar blik staat onzeker, maar ook opgewonden...

Ik slik en kijk dan om.

Van Weelden staat nog altijd achter me.

''Ik zou niet weten hoe,'' zeg ik zachtjes tegen hem. Niet dat ik het niet wil, want dat is inmiddels niet eens meer de vraag. Ik heb hem zojuist zelf laten weten dat ik haar wil laten voelen wat zij mij heeft laten voelen, maar tussen iets willen en weten hoe je dat moet doen, blijkt ineens een behoorlijk verschil te zitten.

''Je geeft biologie. Toch? Dan weet je vast wel waar je moet wezen...''

Dat kan ik niet ontkennen. Ik weet m'n eigen clitje ook goed te vinden, en anatomisch gezien is Rayenne natuurlijk niet ineens een raadsel alleen omdat zij de eerste vrouw is bij wie ik dit ga doen. Toch voelt de kennis in mijn hoofd ineens heel anders nu ik die daadwerkelijk moet gebruiken.

Dus draai ik me om en loop ik langzaam, in de donkere, koele buitenlucht, op mijn collega af, die erbij zit alsof ze op me zit te wachten. Haar blik blijft bij me terwijl ik dichterbij kom en opnieuw vraag ik me af hoeveel zij hiervan wel begrijpt en hoeveel ze, net als ik, gewoon laat gebeuren.

Hoe lang wacht ze eigenlijk al?

Langzaam nader ik haar, maar halverwege kijk ik toch nog een keer achterom. Hij zit daar nog, nu op afstand, waardoor dit weer even ons moment is, hoe vreemd het ook voelt om dat zo te zien terwijl hij degene is die ons hier heeft gebracht.

''Wil je dit?'' vraag ik haar dan toch, zo stil dat hij het niet kan horen.

Haar mond staat iets open terwijl ze even wacht met antwoorden, en ze lijkt verrast dat ik tegen hem in lijk te gaan, dat als ze nee zou zeggen, ik het niet zou doen. Terwijl dat geen zekerheid was, met wat hij over mij weet en met de macht die hij daarmee over me heeft. Toch knikt ze, heel licht, zodat hij het niet ziet. Dus niet omdat het moet, denk ik meteen, maar omdat ze het zelf wil, en dan glimlach ik. Een reflex van spanning, opluchting en misschien ook van het besef dat dit nu echt gaat gebeuren.

Langzaam spreidt ze voor me haar benen en even langzaam zak ik voor haar af, mijn knieën op het hout van de veranda. We kijken elkaar onafgebroken aan, alsof geen van ons als eerste weg wil kijken.

Hoe was ik hier nou weer beland? vraag ik mezelf af, hoewel zij het antwoord niet weet en ik natuurlijk wel. Ga ik dit echt doen?

Haar knieën vallen verder naar buiten, waardoor haar poesje tevoorschijnkomt en zich bijna voor me openvouwt. Kort geschoren erboven, verder helemaal glad en glimmend, duidelijk in het warme licht van de omgeving te zien.

Mooie schaamlippen, denk ik te kunnen oordelen...

Ik wacht, niet met opzet, maar omdat het goed voelt om even te wachten, te kijken en haar te zien. Daarnaast weet ik niet waar te beginnen, maar haar mond staat altijd nog een beetje open en als ik mijn hand naar haar uitsteek, zie ik haar spanning. Ik voel het, ook al raak ik alleen maar haar enkel aan, want het contact is er.

''Stuur me maar,'' fluister ik zachtjes.

Ze reageert er niet op en kijkt me aan alsof dat niet hoeft, waardoor ik de druk voel toenemen en moet slikken. Ik ga een meisje beffen. Mijn collega. Omdat hij het wil, zou ik kunnen zeggen, en misschien zou ik mezelf daar eerder vanavond nog achter hebben kunnen verschuilen.

Maar wij weten beter.

Ik wil dit en zij wil dit. Ik voel het, ik zie het en straks proef ik het...

Mijn handen zijn inmiddels naar haar knieën gegleden en ik buig voorover. Ik sluit m'n ogen wanneer ik dichtbij ben en haar warmte voel voordat ik haar proef. Haar benen openen zich nog verder en ze geeft me alle ruimte, terwijl het een sensatie is die ik nooit verwacht had om te voelen hoe mijn tong tussen haar schaamlippen drukt.

Ik val niet eens op vrouwen.

Maar ik wil gewoon seks.

Blijkbaar.

Na een paar seconden voel ik hoe ze ontspant. Haar lichaam stond gespannen, maar nu legt ze haar hoofd naar achteren op het dikke tuinkussen. Ik proef haar en ik lik haar, terwijl haar buik op mijn aanrakingen beweegt. Wanneer ik daarnaar kijk, kijk ik haar daarna ook maar aan en zie ik haar mond openstaan, haar ogen bijna dicht maar nog altijd op mij gericht, terwijl haar lippen zo nu en dan fronsen en smakken.

Mijn handen glijden ondertussen van haar knieën over de binnenkant van haar dijen en ik duw haar benen nog iets wijder. Daarop kreunt ze, alsof ze precies op dat moment merkt dat ik dit echt wil. Ik kijk even naar wat ik lik en kijk haar dan weer aan, ondeugend en opgewonden, terwijl ik met mijn vingers er even tussen glijd en duidelijk haar clitje voel.

Ik stop met nadenken.

Zij wil gewoon wat ik wil, en ik weet wat dat is.

Voorzichtig spreid ik met mijn vingers haar schaamlippen uit elkaar en leg ik haar roze binnenste verder bloot. Ik zie haar vulva en natuurlijk weet ik waar ik moet wezen. Tijdens mijn studie had ik mezelf al uitvoerig onderworpen aan enige interesse die het toen al bij me opriep. Zo hield ik het ook lang vol zonder vriendje, denk ik nu, een gedachte die op dit moment bijna absurd alledaags voelt.

Dus lik ik haar clit, eerst kort en een paar keer, waarbij ik iedere keer kijk hoe ze reageert. Ze zucht, ze spant zich aan en ze kreunt zachtjes. Daarna lik ik achter elkaar, langzaam, met de punt van m'n tong, terwijl haar hand los op m'n schouder komt te liggen en haar mond verder opengaat, haar hoofd verder naar achteren.

Ze geeft zich over en ik voel het vertrouwen stijgen.

Ze maakt geluid. Bijna vertrouwd.

Een verklaring heb ik daar niet voor, maar die zoek ik ook niet, want nu zoek ik haar climax. Met twee vingers houd ik haar schaamlippen open en langzaam bouw ik het tempo op zonder te hard van stapel te lopen. Ik sluit m'n ogen en geef me over aan volledige focus.

Zoals ik het zou willen, zo geef ik het haar.

Als ik hierover fantaseerde, deed ik dat over mannen, maar nu zie ik het alleen haar nog doen. Gek, maar vertrouwd.

Met m'n andere hand zoek ik haar vulva op. Twee vingertoppen porren voorzichtig, maar ik merk al snel dat ik makkelijk dieper kan glijden en doe dit ook. Haar lichaam reageert meteen fel, terwijl ik het ritme van mijn vingers en tong gelijk houd.

Haar grip op mijn schouder wordt steviger.

Steeds steviger.

Haar hele lijf trekt samen, om dan vervolgens in één keer alles los te laten, schokkend en bibberend, jammerend en hijgend. Op elk van mijn schouders ligt nu een hand, waarna ze me verrassend met ongekende kracht omhoogtrekt.

Ze trekt me tegen haar aan.

Mijn naakte lijf glijdt over het hare en ze zoent me zonder erbij na te denken, waarop ik zonder aarzeling terugzoen. We happen, we tongen en we strelen elkaar, en even is echt alles weg. Ik pak een borst en ze likt m'n hals, terwijl het lijkt alsof we nog uren zo door kunnen gaan.

Maar het is natuurlijk niet aan ons.

Al zou ik niet weten waarom hij dit zou willen stoppen...

Het is zijn hand. Laag op mijn rug, precies daar waar de huid nog licht vochtig is van alles wat eraan voorafging. Zijn vingers glijden omhoog, traag, alsof hij de tijd neemt om elke wervel te tellen, tot ze tussen mijn schouders blijven liggen. Ik voel de warmte van zijn palm door mijn hele rug trekken, en even weet ik niet of ik moet blijven liggen zoals ik lig — half over Rayenne heen, mijn wang nog tegen haar hals — of dat ik moet opkijken. De lucht is koel op mijn naakte huid, de tuin stil op het zachte geritsel van bladeren na. De vloer voor de loungebank voelt hard onder mijn knieën, en ik besef ineens hoe lang we hier al zijn, hoe ver de avond al is opgeschoven zonder dat iemand een klok heeft hoeven kijken.

Als ik mijn hoofd draai, bungelt zijn erectie voor mijn gezicht. Hij staat dichtbij, dichter dan ik had verwacht, en het contrast tussen zijn geklede bovenlijf en wat daar vrij en zwaar hangt, raakt me op een manier die ik niet meteen kan plaatsen. Hij pakt mijn haren, niet ruw, maar met een vaste greep die geen ruimte laat voor twijfel. Een claim, kort en duidelijk. Ik kijk omhoog, mijn nek gespannen, en op het moment dat zijn vingers lichter in mijn haar trekken, open ik mijn mond. Het voelt als een logisch gevolg van de manier waarop hij me aankijkt — alsof de vraag al in zijn stilte ligt. Hij drukt tegen mijn lippen, en ik laat hem binnen. Rayenne ligt onder me, ik voel haar ademhaling tegen mijn borst, haar handen die aarzelend omhoogkomen en mijn zij aanraken. Ze kneedt voorzichtig een borst, alsof ze niet zeker weet of ze dat mag, en laat haar vingers dan langzaam over mijn ribben glijden. Van Weelden kijkt naar beneden, naar ons allebei. Rayenne kijkt omhoog, haar ogen half dicht, maar ik zie dat ze het ziet — hoe ik hem in mijn mond neem, hoe mijn hoofd licht meebeweegt. Het duurt niet lang. Hij trekt zich terug, net zo abrupt als hij gekomen was, en laat mijn haren los alsof het niets meer was dan een herinnering die hij even wilde ophalen.

Ik blijf even zitten zoals ik zit, mijn handen nog op Rayenne’s dijen, en probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen. De smaak van hem hangt nog op mijn tong. Hij gaat zitten op de lage tafel naast de bank, zijn ellebogen op zijn knieën, en kijkt ons aan met diezelfde rustige aandacht waarmee hij de hele avond al alles lijkt te regelen.

“Nog eens,” zegt hij. Zijn stem is zacht, bijna vriendelijk. Niet hem. Haar.

Ik kijk hem aan. De woorden zakken langzaam in. Alsof ik het de eerste keer niet goed genoeg gedaan zou hebben. Alsof dit een correctie is die ik moet accepteren.

“Laat me zien waar haar andere plekje zit,” voegt hij eraan toe, en hij leunt iets naar voren. “Geef ons les. Leer het ons.”

Rayenne’s ogen gaan open. Ze kijkt naar hem, dan naar mij, en ik zie de schrik even over haar gezicht trekken — niet groot, maar zichtbaar. Haar borstkas beweegt sneller. Ik blijf iets rechtop zitten, mijn handen nog op haar dijen, en voel hoe de lucht tussen ons drieën verandert. De tuin is donker om ons heen, de lantaarns bij de veranda werpen een warm, laag licht dat net genoeg laat zien om elkaars gezichten te lezen, maar niet meer. Ik weet wat hij bedoelt. Ik ken de anatomie, ik geef biologie, ik heb dit in lessen uitgelegd aan pubers die giechelden of bloosden. Maar hier, naakt, met zijn stijve lul nog steeds zichtbaar tussen zijn benen en Rayenne onder me die net is klaargekomen, voelt het anders. Alsof de kennis die ik heb plotseling een wapen is, of een verplichting.

Ik knik langzaam. Niet omdat ik geen nee durf te zeggen — dat moment is al voorbij — maar omdat het de enige logische volgende stap lijkt. Hij wil dat ik lesgeef. En ergens, diep vanbinnen, voel ik een kleine, verwarde trots opkomen dat hij dat van mij vraagt. Alsof ik hier de expert ben. Alsof ik, ondanks alles, nog steeds de docent ben.

Rayenne spreidt haar benen iets verder voor me, zonder dat ik het vraag. Haar knieën vallen naar buiten, en ik zie hoe haar buik zich spant als ik me weer naar voren buig. Ze is gevoelig nu, dat weet ik. Na een orgasme is alles scherper, kwetsbaarder. Ik steek twee vingers uit, laat ze even in de lucht hangen zodat ze kan zien wat ik ga doen. Haar blik volgt mijn hand. Ik kijk even naar Van Weelden, die naast ons zit op de tafel, op ooghoogte met Rayenne’s gezicht. Hij kijkt niet naar haar. Hij kijkt naar mij.

“Je kromt ze licht,” zeg ik, en mijn stem klinkt vreemd rustig, bijna professioneel. Alsof ik in een klaslokaal sta in plaats van hier, op mijn knieën in zijn tuin. “Niet te veel. En je palm naar boven.”

Ik glijd langzaam naar binnen. Twee vingers, zorgvuldig, met de kromming die ik bedoel. Rayenne’s mond gaat open, maar er komt geen geluid uit. Alleen een diepe ademhaling door haar neus. Haar buik komt iets omhoog, haar onderlip verdwijnt tussen haar tanden. Ik beweeg voorzichtig, zoekend, alsof ik echt een inwendig onderzoek doe en niet iets heel anders. De wereld wordt klein: mijn vingers, de warmte om ze heen, de manier waarop haar lichaam reageert voordat ze het zelf lijkt te beseffen.

“Je voelt… iets,” zeg ik zacht. Ik durf het niet specifieker te maken. Niet hier. Niet nu. Maar ik weet wat ik zoek, en als ik het vind — die iets ruwere, sponzige plek — voel ik het meteen aan de manier waarop haar dijen zich aanspannen en haar handen zich in het kussen naast haar grijpen.

“Het voelt sponzig,” fluister ik, meer tegen mezelf dan tegen hen. Even vergeet ik wie er voor me ligt. Even ben ik alleen de leraar die uitlegt hoe iets werkt. De docent die weet waar je moet zijn.

Van Weelden zegt niets. Hij kijkt alleen. Zijn ogen glinsteren in het lage licht, en er ligt iets in zijn blik dat ik niet meteen kan thuisbrengen — tevredenheid, misschien, of iets scherpere. Iets dat lijkt op “zie je wel”.

“Het gaat om de hoek,” zeg ik nog, en mijn stem is nu nauwelijks meer dan een ademtocht. “Daar, net voorbij…”

Rayenne kreunt. Een laag, lang geluid dat uit haar borst lijkt te komen in plaats van haar keel. Haar hoofd valt iets achterover, haar ogen sluiten zich half. Ze lijkt het niet te horen als Van Weelden zacht, bijna lieflijk, tegen mij zegt:

“ Zie nu waarom jouw methode werkt…”

Ik schrik. Mijn vingers blijven waar ze zijn, maar ik kijk op. Hij kijkt alleen naar mij. Naar hoe ik daar zit, naakt, met twee vingers in mijn collega, in zijn tuin, terwijl de nacht om ons heen donker en stil is. Rayenne kreunt weer, dieper nu, en haar hand zoekt blind naar mijn pols — niet om me tegen te houden, maar om me vast te houden. Alsof ze bang is dat ik wegga.

En Van Weelden blijft kijken. Alleen naar mij.

Van Weelden staat op. De beweging is traag, bijna loom, alsof hij alle tijd van de wereld heeft en precies weet dat die tijd van hem is. Hij komt dichterbij, stapt over het lage tafeltje heen, en blijft voor de bank staan. Ik voel zijn aanwezigheid boven me nog voordat ik opkijk. Mijn vingers liggen nog steeds gekromd in Rayenne, en haar lichaam trilt licht onder de druk van mijn handpalm. Als ik mijn hoofd draai en mijn lippen ophef, bungelt hij daar — zwaar, stijf, glanzend van wat er eerder in mijn mond is geweest. Ik vang hem met mijn lippen zonder dat hij iets hoeft te zeggen. Mijn vrije hand sluit zich om de schacht, warm en dik in mijn greep, terwijl ik omhoogkijk. Rayenne kronkelt onder me, haar heupen bewegen onwillekeurig tegen mijn hand, en ik blijf haar vingers geven terwijl ik hem in mijn mond laat glijden. Het is een vreemde, gespleten sensatie: de ene kant van me geconcentreerd op de manier waarop hij tegen mijn gehemelte drukt, de andere kant voelend hoe Rayenne’s binnenste zich samentrekt rond mijn vingers. Hij kleedt zich langzaam uit terwijl ik hem afzuig. Eerst de riem, dan de knopen van zijn overhemd, één voor één, alsof hij geen haast heeft om naakt te zijn, maar wel wil dat wij het zien gebeuren. Zijn broek glijdt naar beneden, en hij stapt eruit zonder zijn blik van ons af te wenden. Nu staat hij daar volledig naakt, zijn lichaam langer en breder dan ik me had voorgesteld in het lage licht van de tuin.

Rayenne’s ademhaling wordt korter, hoger. Haar dijen spannen zich aan rond mijn pols, en ik voel hoe ze dichter bij de rand komt — weer. Haar hand grijpt in mijn haar, niet hard, maar zoekend. Ik weet dat ze bijna klaar is. Van Weelden ziet het ook. Hij legt een hand op mijn schouder, niet om me weg te duwen, maar om me te laten stoppen. Zijn vingers zijn warm en droog.

“Nog niet,” zegt hij alleen. Beheerst. Alsof hij een les onderbreekt die net te snel dreigt te eindigen.

Ik trek mijn vingers langzaam terug. Rayenne maakt een klein, gefrustreerd geluid, en haar heupen bewegen nog even na, alsof haar lichaam de afwezigheid niet meteen accepteert. Ze opent haar ogen, kijkt naar hem, dan naar mij. Er ligt iets hulpeloos in haar blik, iets wat ze zelf ook lijkt te beseffen in schaamte. Van Weelden gebaart met twee vingers, eerst naar mij, dan naar de bank.

“Jij op je rug.”

De woorden zijn zacht, maar er is geen ruimte om ze te negeren. Rayenne moet even uit haar roes komen om te bewegen; ze duwt zich omhoog op trillende armen, en ik sta op met trillende benen, ga liggen zoals hij wil. De nachtlucht strijkt over mijn hele lichaam, en ik besef hoe bloot ik lig — armen langs mijn zij, benen iets gespreid omdat er geen andere manier is om te liggen. Van Weelden gebaart ook naar Rayenne, een kleine, duidelijke beweging van zijn hand. Ze begrijpt het zonder woorden. Ze klimt over me heen, draait zich om, en positioneert zich boven mijn gezicht. Haar knieën komen links en rechts van mijn wangen neer, warm en stevig. Boven me hangt haar poesje — nog steeds glanzend, gezwollen, druipend van wat ik er eerder mee heb gedaan — en daarboven de ronde, zachte vorm van haar billen. De geur van haar is dichtbij, intens, en ik aarzel even. Mijn mond gaat open van ongeloof, niet omdat ik het niet wil, maar omdat het zo direct is, zo dichtbij, zo onontkoombaar. Mijn ogen sperren zich open terwijl ik naar boven kijk, naar de binnenkant van haar dijen, naar de manier waarop haar lichaam zich boven het mijne uitstrekt.

Rayenne aarzelt niet. Ze buigt voorover, en ik voel haar tong meteen tussen mijn schaamlippen glijden — warm, nat, zoekend. Een schok trekt door me heen. Mijn mond valt verder open, en een geluid dat ik zelf niet herken ontsnapt aan mijn keel. De sensatie is zo direct dat ik even niet weet waar ik ben: in zijn tuin, op zijn bank, met mijn collega’s tong tussen mijn benen terwijl haar eigen poesje zich centimeters boven mijn gezicht bevindt. Haar knieën drukken warm tegen mijn wangen. Haar billen zijn perfect rond in het halfduister, en ik zie hoe haar rug zich kromt als ze me likt.

Langzaam til ik mijn handen op en pak haar vast bij haar heupen, zoals zij mij vasthoudt. Ik doe wat zij doet. Eerst onwennig, mijn tong aarzelend tussen haar schaamlippen, de bewegingen willekeurig omdat mijn eigen lichaam afgeleid wordt door wat zij bij mij uithaalt. Maar hoe langer het duurt, hoe duidelijker het wordt dat we elkaar aansturen. Als ik langzamer lik, wordt haar tong ook rustiger. Als ik mijn tongpunt tegen haar clitje druk, voelt ik hoe ze hetzelfde bij mij doet. Het wordt een spiraal. Een stille, groeiende wederkerigheid waarin we elkaar alleen nog maar meer willen geven. Ik zuig voorzichtig aan haar schaamlippen, proef haar, en hoor haar ademhaling veranderen boven me. Soms glijdt een vinger van haar naar binnen, soms twee, en ik doe hetzelfde bij haar — voorzichtig, omdat ze al eerder is klaargekomen, maar gretig omdat ik voel hoe ze daarop reageert. Onze monden en handen vinden een eigen ritme, een die niet door hem wordt opgelegd, maar die vanzelf ontstaat tussen ons tweeën terwijl hij naast de bank staat en kijkt.

De tuin is stil om ons heen. Alleen het zachte, natte geluid van tongen en ademhaling, en af en toe een laag gekreun dat ik niet meteen als het mijne herken. Van Weelden zegt niets meer. Hij staat daar naakt, zijn armen langs zijn zij, en kijkt naar hoe wij elkaar nemen — langzaam, onvermijdelijk, en steeds dieper in elkaar verstrengeld.

Van Weelden beweegt zich zonder haast. Het is zijn avond, zijn tuin, zijn huis dat in het donker achter ons ligt als een stille getuige. En wij zijn hier niet voor elkaar. Dat besef daalt langzaam in terwijl ik Rayenne’s tong nog tussen mijn benen voel en mijn eigen mond tegen haar voel bewegen. We zijn van hem. Vanavond, in deze tuin, in deze positie, zijn we allebei van hem. Hij knielt achter haar, in de smalle ruimte tussen haar billen en mijn voorhoofd, en Rayenne lijkt het nauwelijks te merken. Ze is te ver heen in wat wij samen deden, haar mond nog tegen me gedrukt, haar handen nog om mijn dijen. Ik blijf likken, ook als ik zijn erectie zie naderen — massief, zo hard, glanzend in het lage licht. Ik lig op de voorste rij. Mijn blik is gevuld met hem, met de manier waarop hij zich positioneert, met de schaduw die hij werpt over Rayenne’s rug.

Zonder waarschuwing drukt hij zijn eikel tegen haar vulva. Rayenne’s hele lichaam schokt. Een felle spanning trekt door haar heen, van haar schouders tot in haar dijen, en ik voel het doorgeven in mijn handen die nog om haar heupen liggen. Ze sist scherp in, haar vingers graven zich dieper in mijn vlees. Ik lik door. Niet omdat ik weet wat ik moet doen, maar omdat het de enige manier lijkt om haar lichaam iets tegemoet te komen, om de schok die hij veroorzaakt te verzachten met iets bekends. Mijn tong glijdt verder dan strikt nodig is, raakt af en toe zijn schacht aan terwijl hij langzaam in haar zakt. De smaak van hen allebei mengt zich op mijn tong. Hij neemt haar niet recht van achteren. Hij komt van iets hoger, zijn heupen gekanteld, zodat zijn eikel tegen de voorkant van haar binnenste drukt. Precies daar waar ik haar eerder met mijn vingers had laten zien. Hij wist het al. Dat kan niet anders. De manier waarop hij zich in haar laat zakken — traag, doelbewust, zonder enige aarzeling — laat geen andere conclusie toe. Hij kende die plek. Vast al voor vanavond.

Rayenne kreunt diep als hij volledig in haar is. Een geluid dat laag uit haar borst komt en dat ik voel trillen tegen mijn mond. Hij begint te bewegen, eerst langzaam, met lange, diepe halen die haar hele lichaam doen deinen boven het mijne. Ik merk dat mijn eigen tong minder effect heeft. Haar aandacht glipt weg van mij, naar wat hij bij haar doet. Haar mond wordt slordiger, haar ademhaling onregelmatiger. Ik begin meer te observeren dan actief te geven. Mijn handen liggen nog op haar dijen, maar ik beweeg ze nauwelijks meer. Ik kijk omhoog, naar de plek waar hij in haar verdwijnt en weer tevoorschijn komt, naar de manier waarop zijn ballen zwaar heen en weer zwaaien bij elke stoot. Rayenne knijpt in mijn benen, haar vingers worden krampachtig. Ze kan haar tong niet meer gebruiken. Ze sist en kreunt, haar lichaam vastgeklemd tussen ons tweeën, en houdt zich aan mij vast alsof ik het enige anker ben dat nog over is.

Hij bouwt het tempo op, niet ruw, maar steeds dieper en consistenter. Rayenne’s geluiden veranderen. Ze worden hoger, korter, en ze duwt haar gezicht tegen mijn buik terwijl ze zich laat nemen. Hij gaat zo diep dat zijn ballen af en toe tegen mijn voorhoofd slaan — warm, zwaar, ritmisch. Instinctief beweeg ik mijn hoofd iets omhoog, mijn mond openend in een reflex die ik zelf niet helemaal begrijp. Ik probeer ze op te vangen met mijn lippen, maar ik kom niet ver genoeg. Het is een onhandige, bijna kinderlijke beweging, en ik laat het meteen weer los. In plaats daarvan focus ik me weer op Rayenne. Ik zoek haar clitje met mijn lippen en zuig er zachtjes aan, ritmisch, in hetzelfde tempo waarin hij haar neemt. Ze ligt vastgepind op me, haar knieën nog naast mijn wangen, haar billen trillend bij elke stoot die hij geeft. Ze laat het gebeuren. Kreunend, hijgend, haar lichaam schokkend tussen zijn stoten en mijn mond. En ik blijf daar liggen, onder haar, terwijl de nachtlucht koel over onze huid strijkt en Van Weelden boven ons allebei beweegt alsof dit de enige logische volgende stap was in een verhaal dat hij allang kende.

Rayenne komt niet veel later klaar. Ze was al zo dichtbij geweest dat het nauwelijks nog een verrassing is, maar de intensiteit waarmee het door haar lichaam trekt, wel. Haar hele lijf begint te schokken, eerst in kleine, onwillekeurige golven en dan harder, dieper, alsof iets in haar losbarst dat al die tijd onder de oppervlakte heeft gezeten. Het trilt door in mijn handen, tegen mijn mond, en zelfs in mijn ribbenkast. Het doet bijna pijn, die kracht waarmee ze zich vastklampt aan mijn benen terwijl haar heupen zich onwillekeurig terugtrekken en weer naar voren duwen, tegen hem aan. Ik lig eronder, kan nergens heen. Op de voorste rij. Mijn gezicht gevuld met de aanblik van hoe hij in haar beweegt, diep en in diezelfde hoek die hij al die tijd heeft aangehouden. Ik voel haar klaarkomen — voel het in de manier waarop haar binnenste zich herhaaldelijk samentrekt, in de manier waarop haar dijen zich aanspannen rond mijn hoofd — maar ik zie ook hoe Van Weelden ineens stiller wordt. Hoe zijn ballen zich samentrekken, een korte, krampachtige beweging die ik van zo dichtbij kan volgen. Hij geeft haar nog een paar stoten, dieper nu, en dan blijft hij steken. Een laag, langgerekt gekreun ontsnapt aan hem. Ik besef dat hij ook klaarkomt. Snel, dacht ik even. Maar hoe lang waren we hier al? Ik had geen idee meer van tijd. De tuin, de nacht, de loungebank — alles was weggevallen in een soort vertraagde, dichte werkelijkheid waarin alleen lichamen en ademhaling bestonden.

Met de laatste, trage stoten zie ik hoe er een dunne, witte krans van zaad ontstaat rond zijn schacht, precies daar waar hij uit haar glijdt. Hij trekt zich trillend terug. Rayenne’s vulva blijft even openstaan, zichtbaar, gezwollen, en dan begint het zaad langzaam naar buiten te sijpelen — dik, warm, in druppels die eerst aan haar binnenste blijven hangen en dan naar beneden vallen. Het landt op mijn lippen, op het puntje van mijn neus, en glijdt verder mijn mond in. Ik open mijn mond zonder erbij na te denken. Alsof dat de enige logische reactie is. Alsof het van me verwacht wordt. En ik slik het weg. Gretig, bijna dankbaar. What the fuck, schiet het door me heen, maar het is geen echte gedachte, eerder een flits die meteen weer wordt weggespoeld door wat er gebeurt. De smaak van hen allebei vermengt zich op mijn tong — haar, hem, en het mengsel van alles wat we samen hebben gedaan.

Hij leunt iets naar achteren, zijn borstkas nog snel op en neer gaand. Hij kijkt naar beneden, naar mij. Naar mijn gezicht, half bedekt met wat er uit haar is gekomen. En dan drukt hij zijn eikel naar beneden. Langzaam. Hij richt hem op mijn mond en duwt naar voren. Ik open verder, automatisch, en hij glijdt naar binnen — eerst alleen de kop, warm en plakkerig, en dan dieper. Dieper dan ik had verwacht. Mijn keel protesteert meteen, een reflex die ik met moeite onderdruk. Tranen springen in mijn ogen, maar ik slik en probeer te ademen door mijn neus terwijl hij verder gaat. Ik proef Rayenne op hem — sterk, vertrouwd en tegelijkertijd volkomen nieuw in deze context. Met één hand knijpt hij het laatste restje zaad uit zijn schacht, en ik voel hoe het rechtstreeks op mijn gehemelte druppelt, dik en warm. Hij blijft daar even staan, diep in mijn keel, terwijl ik onder hem lig, vastgepind tussen Rayenne’s trillende lichaam boven me en zijn gewicht dat zich naar voren leunt. En ik slik weer. Omdat er niets anders is om te doen. Omdat dit, op dit moment, de enige plaats lijkt te zijn waar ik kan zijn.

Rayenne rolt langzaam van me af. Haar lichaam is nog zwaar en trillend als ze zich op haar zij laat zakken naast me op de loungebank. De plotselinge afwezigheid van haar gewicht laat een koele strook nachtlucht over mijn buik en borsten strijken. Ik blijf liggen waar ik lig, mijn hoofd nog iets achterover, mijn mond nog half open. Van Weelden staat nog steeds voor me, zijn erectie glanzend en plakkerig in het lage licht. Zonder dat hij iets hoeft te zeggen, duw ik mezelf iets omhoog op mijn ellebogen en breng mijn mond naar hem toe. Ik zuig hem schoon. Langzaam, methodisch, mijn tong langs elke centimeter van zijn schacht, mijn lippen strak om hem heen terwijl ik proef wat er van Rayenne en van hemzelf nog aan hem kleeft. Het is een stille, bijna huiselijke handeling, en ik doe het zonder erbij na te denken. Alsof het de natuurlijke afronding is van alles wat eraan voorafging.

Hij laat me even begaan, zijn hand licht in mijn haar, niet om me vast te houden, maar eerder om me te begeleiden. Als hij dan zachtjes zegt dat ik ook Rayenne schoon moet likken, knik ik nauwelijks merkbaar. Ik draai me om, kruip iets dichter naar haar toe. Ze ligt nu op haar rug, haar benen nog enigszins gespreid, haar ademhaling nog onregelmatig. Ik buig voorover en begin zonder aarzeling. Mijn tong glijdt over haar binnenste, over de plekken waar zijn zaad nog warm en dik naar buiten sijpelt. Ik lik het weg, voorzichtig, bijna teder, terwijl zij stil blijft liggen en alleen haar hand een keer naar mijn schouder beweegt — niet om me tegen te houden, maar eerder om me even aan te raken. Het voelt op dat moment niet als iets groots of schokkends. Het voelt als iets wat gewoon moet gebeuren. Alsof ik, nu het voorbij is, nog één laatste taak heb voordat de avond verdergaat zonder mij.

Als ik klaar ben, blijf ik even zitten op de rand van de bank, mijn knieën op het koude hout van de veranda. De tuin is stil om ons heen. De lucht is koeler geworden, en ik voel hoe mijn huid begint te rillen, niet van opwinding, maar van de plotselinge terugkeer van de buitenwereld. Van Weelden kijkt naar Rayenne. Hij zegt haar naam, zacht, bijna vriendelijk. Hij vraagt of ze nog even wil blijven. Niet als een vraag die ruimte laat voor discussie, maar als iets wat hij al besloten heeft. Rayenne knikt, langzaam, zonder hem aan te kijken. Haar blik glijdt even naar mij, en er ligt iets in — vermoeidheid, misschien ook iets van schaamte of begrip — maar ze zegt niets.

En dan kijkt hij naar mij. Niet lang. Niet met woorden. Alleen met diezelfde rustige, vanzelfsprekende blik waarmee hij de hele avond al alles heeft bepaald. Het is duidelijk. Van mij wordt verwacht dat ik weer vertrek. Nu. Terwijl Rayenne mag blijven. Ik blijf nog even zitten, mijn handen op mijn dijen, en probeer te begrijpen wat er net is gebeurd — niet de handelingen zelf, maar de manier waarop de avond zich nu sluit. Hoe ik hier ben gekomen, hoe ik heb gedaan wat hij vroeg, en hoe ik nu degene ben die mag opstaan en weglopen, naakt, in zijn tuin, terwijl de ander mag blijven. Ik sta op. Langzaam. De koude lucht raakt mijn hele lichaam, en ik buig even naar voren om mijn jurkje van de grond te pakken. Achter me hoor ik geen stemmen meer. Alleen de stilte van de nacht en het zachte geritsel van bladeren in de wind.

-