Ik keek op mijn horloge en schudde de laatste restjes koffie uit mijn mok. "Kom, we zitten hier nu al bijna een uur te praten. Eigenlijk veel te lang. We gaan die meiden checken."
Samen liepen we naar de geparkeerde limousine, waarvan de lak dof glansde onder het schaarse licht van de buitenlampen. Toen we het achterportier geruisloos openden, sloeg de zware, broeierige lucht ons meteen weer tegemoet. De vijf meiden lagen er nog exact hetzelfde bij als een uur geleden: een laveloze, naakte wirwar van armen, benen en lichamen die diep in een comateuze slaap waren gezonken.
Ik wilde nogmaals hun bewustzijn testen. Normaal gesproken doe je dat in medische situaties door het toedienen van scherpe pijnprikkels, had ik op de EHBO les geleerd, maar hier in de beslotenheid van de VIP-cabine was het een stuk gemakkelijker en aangenamer.
Ik boog me voorover en streek met mijn wijsvinger zachtjes maar doelgericht door het vochtige kutje van Denise. Ze reageerde direct; haar lippen trilden even en ze begon zachtjes en hees te kreunen in haar slaap, terwijl haar bekken instinctief een fractie omhoog kantelde. Enkele andere kutjes lagen door de wilde houding waarin ze sliep en ook open en bloot voor het grijpen, dus die gaf ik meteen eenzelfde korte aanraking met exact dezelfde zwoele reactie tot gevolg.
Een van de meiden had door de hectiek van de rit haar zijden slipje nog half om haar heupen hangen, maar haar bovenlichaam was volledig ontbloot. Ik reikte met mijn hand naar voren en kneep heel lichtjes in haar stijve tepel. Ze slaakte een diepe, rillende zucht en draaide haar hoofd traag weg in de kussens, maar wakker werd er helemaal niemand. Ze waren simpelweg te ver heen door de overvloed aan dure wodka, rum en de pilletjes.
Joshua keek over mijn schouder mee naar het schouwspel en zuchtte diep. "Ze leven in elk geval allemaal nog, baas. Maar wat gaan we nu in hemelsnaam met dit slapende rariteitenkabinet doen?"
"Dat is een probleem voor morgen, Josh," zei ik beslist, terwijl ik de zware deur van de limousine weer zachtjes in het slot liet vallen. "Kom, we laten ze voor nu maar gewoon even met rust. Er verandert vannacht toch niets meer aan."
Samen liepen we met lichte, geruisloze stappen terug naar het terras. De diepe, serene stilte van de Zuid-Franse nacht was inmiddels volledig over het landgoed neergedaald. Er klonk geen zuchtje wind meer door de bossen en zelfs de krekels leken eindelijk te slapen. Loom en volkomen uitgeput lieten we ons allebei weer diep achterover in de comfortabele loungebanken zakken. Het was heerlijk om de benen te strekken na deze bizarre uren.
Even bleef het helemaal stil en ik merkte dat ik door de opgelopen vermoeidheid heel lichtjes begon weg te doezelen, mijn gedachten zwevend in een warme roes.
Maar Joshua was nog veel te alert en overprikkeld door zijn eigen avonturen om de nacht zomaar af te sluiten en hij herinnerde zich hoe hij zijn vrouw aangetroffen had vanavond. Hij nam een slok uit zijn glas, leunde betekenisvol naar voren en verbrak de stilte op gedempte toon.
"Zeg baas," begon hij met een glinstering van pure nieuwsgierigheid in zijn ogen, "nu ik mijn hele hart bij jou heb gelucht... wil jij zelf eigenlijk ook nog wat kwijt over wat er hier vanavond allemaal is gebeurd? Hoe was júllie avond nou precies? Want geloof me, ik had wel zo mijn vraagtekens toen ik jullie daarnet—inclusief mijn eigen Ada—allemaal poedelnaakt op dit terras aantrof..."
"Kom op, Josh, je bent inmiddels wel wat meer gewend in jouw hoedanigheid als chauffeur van deze familie?" zei ik op een laconieke toon, terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. "Stel geen overbodige privé vragen, man."
Met die woorden liet ik me demonstratief weer diep in de kussens van de loungebank achterover zakken en sloot ik mijn ogen, alsof het gesprek hiermee definitief was afgedaan en ik direct in een diepe slaap wilde vallen.
Het bleef even angstaanjagend stil op het terras. Maar lang duurde die schijnbare rust niet. Nog geen minuut later hoorde ik de stem van Joshua weer klinken, heel zachtjes, bijna aarzelend, alsof hij tegen zichzelf sprak maar met een onmiskenbare lading:
"Normaal gesproken stel ik ook nooit vragen. Maar dat ligt wel even anders als je eigen vrouw er rechtstreeks bij betrokken is."
Ik hield me nog een paar tellen onbewogen, ademde rustig in en uit en deed alsof ik ver weg was. Maar de spanning hing als een loden deken tussen ons in. Ik kon het uiteindelijk niet over mijn hart verkrijgen om hem daar zo te laten tobben. Toen ik mijn ogen heel voorzichtig een fractie opende, zag ik hem door mijn wimpers heen zitten. Hij staarde me aan met een vragende, bijna smekende blik, zijn gezicht getekend door een diepe onzekerheid over wat er zich die avond op het landgoed had afgespeeld.
Ik slaakte een diepe zucht, opende mijn ogen helemaal en ging langzaam weer rechtop zitten. Ik keek hem recht in zijn gezicht aan. Het moment van de waarheid was aangebroken; het had geen zin meer om eromheen te draaien.
"Weet je, Josh," begon ik, terwijl ik mijn stem bewust laag en kalm hield om de spanning op het stille terras te doseren, "we hebben hier vanavond een aantal behoorlijk intense, spannende rollenspellen gespeeld. En geloof me, Ada wilde dat voor geen goud missen en heeft daar echt van genoten. Ze heeft de afgelopen jaren simpelweg te veel onzekerheden over jouw trouw weg moeten slikken in jullie huwelijk. En vanavond had ze natuurlijk al heel snel in de gaten dat jij met die limousine echt niet alleen maar ergens rustig een biertje ging drinken."
Joshua verschoof ongemakkelijk op zijn stoel. Zijn blik verstrakte een kort moment toen hij de bittere waarheid hoorde over hoe feilloos zijn vrouw hem doorhad.
"Zodra de dynamiek van de groep losbarstte," vervolgde ik, terwijl ik hem recht in zijn ogen keek, "liet Ada alle opgebouwde frustraties en remmen volledig varen. Ze eiste haar eigen seksuele vrijheid op een manier op die je waarschijnlijk thuis nog nooit van haar hebt gezien. Het was haar kans om de rollen eens volledig om te draaien, en die heeft ze met beide handen gegrepen."
Joshua bleef doodstil zitten, terwijl de impact van mijn woorden langzaam bij hem binnendrong en de stilte op het terras weer terugkeerde.
"Kijk, Joshua," zei ik, terwijl ik ontspannen achteroverleunde en mijn blik over het donkere landgoed liet dwalen. "Jij had een geweldige avond daarginds bij die ruïne, en zij had hier op het terras de avond van haar leven. Daar is onderaan de streep toch helemaal niets mis mee? Iedereen heeft gekregen waar hij op dat moment behoefte aan had."
Joshua bleef even stil. Hij staarde naar de bodem van zijn glas en liet mijn woorden rustig bezinken.
“Maar, maar, stotterde hij…” “Maar wat Joshua?” Ik wist natuurlijk precies welke vraag in hem brandde. “Heeft ze uh…, heeft ze….hebben jullie…” “Nou kom op met de duizend dollar vraag, Josh.” Ik wilde dat hij het zelf vroeg. “Nou…hebben jullie seks gehad?” “Hè, hè, dus daar zit je naar te vissen.” “Ik vroeg me al af wanneer die vraag kwam Josh, Ja we hebben seks gehad, ze genoot ervan en de meiden deden net zo hard mee.”
Ik zag zijn gezicht betrekken. “Weet je Joshua als een vrouw de liefde elders zoekt dan is daar vaak een reden voor. Meestal duid dit op een tekortkoming in de eigen relatie of ze is er ontevreden over. Veel vrouwen zijn anders dan mannen die hun lul achterna lopen en alles neuken wat los en vast zit. Zij denken ten minste nog na voor ze die beslissing nemen.”
Ik zag een traantje over de wang van Joshua lopen. “Maar.., maar…?” stamelde hij. “Maar wat Josh. Hoe denk je dat zij zich gevoeld heeft bij al die keren dat je haar bedrogen hebt. Dat je je er met een smoes vanaf maakte als ze ernaar vroeg?” “Ja, maar jij en Eden dan, jij doet toch hetzelfde.”
“Nee Josh, bij ons ligt dat anders wij hebben elkaar lief, letten op elkaar, respecteren elkaar, vertrouwen elkaar en geven elkaar toch de vrijheid, misschien is gunnen wel het juiste woord, wij hebben daar afspraken over. Bij jou is het gewoon stiekem en dat is anders. Het wordt hoog tijd dat jullie eens ernstig samen praten en keuzes maken, het is niet voor niets dat veel huwelijken na een jaar of zeven stranden.
"Ja," mompelde hij uiteindelijk, terwijl hij zijn hoofd schudde. "Als je het zo bekijkt, baas... dan hebben zowel Ada als ik een nacht beleefd die we niet snel meer zullen vergeten. Ik ga er morgen meteen over praten."
"Precies, en er is haast bij Joshua want het had geen haar gescheeld of Ada en ik hadden elkaar geneukt vanavond. " antwoordde ik. Hij keek me nu verward aan. “Maar je zei net dat jullie seks met elkaar hadden." “Jazeker als je seks breder neemt dan alleen maar neuken, als je seks beschouwd als een lichamelijke liefdesuiting of andere vrijwillige lichamelijke interactie tussen twee mensen, en zo zie ik dat, dan hebben we inderdaad seks gehad. Je moet daar niet te lang mee wachten Josh, dat meen ik. Als ze me morgen vraagt om haar te neuken dan ga ik echt geen toestemming aan jou vragen. Dan is dat haar keuze. En nu genoeg gepraat, ik wil toch nog enkele uurtjes slaap meepikken als je het niet erg vind. En, wat we besproken hebben, hier op het terras blijft onder ons.”
We namen allebei nog een laatste slok van ons drankje in de koelte van de naderende ochtend. Ik ging weer achterover liggen wegdommelend met heel wat te verwerken in mijn dromen.
In de vroege ochtenduurtjes werd ik plotseling wakker van een zacht geluidje. Het kwam overduidelijk uit de richting van de limousine die op de oprit geparkeerd stond. Ik kneep mijn ogen een beetje samen en toen ze eenmaal wat gewend waren aan het vroege, bleke licht van de naderende ochtendzon, zag ik de situatie scherp.
De zware achterdeur van de auto klikte zachtjes open. Een van die Franse meiden— volledig naakt en nog zichtbaar slaapdronken van alle wodka en rum—stapte behoorlijk wankel naar buiten. Ze keek even schichtig om zich heen over het stille, verlaten landgoed, liep toen resoluut naar de zijkant van de limousine en hurkte zonder pardon neer, midden in het prachtig bloeiende bloemenperk dat naast de auto lag.
Een seconde later hoorde ik het kletterende geluid van haar gulle straal die de droge aarde en de kleurrijke planten bevochtigde. Het was een uiterst bizar, maar stiekem ook wel komisch gezicht zo in de vroege ochtendkoelte. Zodra ze klaar was, kwam ze met een diepe zucht weer overeind, veegde zich met de achterkant van haar hand nonchalant af en stapte meteen de auto weer in, waarna ze het portier met een doffe klik achter zich dichttrok.
Ik schudde lachend mijn hoofd op de loungebank. Wat een slotstuk van een krankzinnige nacht.
Gelukkig kon ik na al die hectiek nog enkele uurtjes slaap pakken op de loungebank, want mijn lichaam snakte inmiddels naar rust. De diepe, slaap deed wonderen, tot ik rond een uur of negen zachtjes werd aangestoten.
Ik opende moeizaam mijn ogen en keek recht in het vertrouwde gezicht van Eden. Ze keek me met een mengeling van opluchting en intense nieuwsgierigheid aan, duidelijk benieuwd of er zich die nacht nog wat had voorgedaan.
"Nee, alles was rustig, gelukkig," antwoordde ik met een schorre ochtendstem.
Hoorbaar slaakte ze een diepe zucht, alsof er een enorme last van haar schouders viel. De spanning gleed zichtbaar uit haar gezicht weg. "Ik heb echt geen oog dichtgedaan daarboven in de suite," bekende ze zacht, terwijl ze zich dicht tegen me aan liet zakken. "Zo helemaal alleen zonder jou, en dan ook nog eens al die constante zorgen om die laveloze meiden beneden in de limousine... Ik kneep hem echt als een oude dief."
Ik sloeg mijn arm om haar heen en trok haar stevig tegen me aan in de warme ochtendzon, wetend dat het echte werk met het Franse gezelschap nu pas ging beginnen zodra ze dadelijk wakker zouden worden.
"Zal ik Gérard even instrueren om een goed ontbijt voor ons en die hele meute daar te maken?" vroeg Eden, terwijl ze met haar vingers door haar haren ging.
"Lijkt me een uitstekend idee, Eden," antwoordde ik, terwijl ik me nog eens lekker uitrekte. "We kunnen die meiden straks natuurlijk niet met een lege maag wegsturen. Die hebben na zo'n zware nacht vast flinke trek gekregen."
Eden knikte glimlachend en liep met een soepele, gracieuze gang richting de keuken. Niet veel later kwam Gérard het terras al op lopen om me alvast een grote, dampende mok sterke zwarte koffie te brengen. Terwijl ik gretig de eerste slok nam, begon hij met de Franse slag de rondslingerende glazen en de rommel van afgelopen nacht op te ruimen.
"Oh, en ik heb Mirjam daarboven trouwens ook maar even lekker laten liggen," voegde Eden toe toen ze weer bij me kwam zitten. "Die heeft haar rust na al het harde werk van gisteren ook wel meer dan verdiend. En Rianne trouwens ook."
Naast me op de loungebank lag Joshua ondertussen nog altijd onverstoorbaar te ronken. De man was werkelijk in geen velden of wegen wakker te krijgen; zijn diepe, ritmische gezaag vulde het terras. Juist op dat moment kwam ook Polina de hoek om lopen. Met een slaperig gezicht en haar haar nog een beetje in de war wreef ze de slaap uit haar ogen, duidelijk nog aan het bijkomen van haar rustige avondje babysitten.
"Ik was daarginds in een luie stoel bij de kinderen in slaap gevallen," vertelde Polina met een verlegen glimlach, terwijl ze haar blik over de buitenbar wierp. "Maar toen ik net wakker werd en zag dat de kids en Ada heerlijk en diep lagen te pitten, ben ik daar maar stilletjes weggeslopen. "
Ik keek glimlachend van Polina naar de nog altijd luid ronkende Joshua, en wierp daarna een blik op Gérard die in de verte ijverig het terras verder aan kant aan het maken was. Het had er op deze zonnige ochtend werkelijk alle schijn van dat de mensen die hun eigen bedje vannacht helemaal niet gezien hadden, op dit Zuid-Franse landgoed verreweg in de meerderheid waren.
"Nou, welkom bij de club van wakers, Polina," lachte ik zachtjes om de rust niet te hard te verstoren. " Gérard is net begonnen met de voorbereidingen voor een stevig ontbijt, en dat zullen we dadelijk allemaal wel hard nodig hebben."
De grote terrastafel werd door Gérard en Polina uitgebreid gedekt met dampende mandjes vers stokbrood, croissants, verschillende soorten beleg en kannen verse sap.
Het liep inmiddels al tegen half elf toen er plotseling geluiden van beweging en hees gekreun over de oprit klonken, rechtstreeks vanaf de limousine.
Ik boog me voorover en tikte Joshua stevig aan op zijn schouder. De arme man schrok zich werkelijk een bult; hij schoot met grote, wazige ogen overeind, keek wild om zich heen en wist duidelijk even helemaal niet meer waar hij was of welke dag het überhaupt was. Gelukkig herpakte hij zich door de vertrouwde omgeving van het terras al snel weer.
"De meiden ontwaken, Josh," zei ik met een veelzeggende grijns, terwijl ik met mijn hoofd richting de glimmende wagen knikte. "Kun jij dadelijk even naar ze toelopen en tegen die meute zeggen dat er hier op het terras een heerlijk, stevig ontbijtje voor ze klaarstaat?"
Joshua wreef de laatste slaap uit zijn ogen, zette zijn chauffeurspet weer recht op zijn hoofd en knikte vastberaden. "Komt in orde, baas. Ik zal de dames eens even uit hun VIP- nest gaan trommelen."
En daar kwamen ze aan. De meiden liepen langzaam over het grind, terwijl ze kreunend hun stijve kleding nog wat rechttrokken. Ze rekten zich uitgebreid uit in de warme ochtendzon en staken geeuwend hun slaperige armen in de lucht, duidelijk nog half in de roes van alle alcohol.
Maar toen Denise mij ineens op de bank herkende, veranderde haar blik op slag. Haar ogen sperden zich wijd open van pure verbazing. Ze versnelde direct haar pas en sprintte met een grote grijns de laatste meters naar het terras toe. Ze vloog me enthousiast om de nek, liet zich lachend op mijn schoot vallen en gaf me een stevige, warme kus op mijn wang.
"Oh, wat een ongelooflijke verrassing!" riep ze uit, terwijl ze haar armen stevig om me heen hield. "Als ik gisteravond had geweten dat ik uiteindelijk hier bij jóu op het landgoed terecht zou komen, dan had ik echt heel wat minder angst gehad toen ik daarnet wakker werd in die vreemde limousine!"
Emmanuelle en de rest van de Franse meute sloften giechelend achter haar aan, aangetrokken door de geur van verse koffie en de overvloed aan croissants die Gérard op de terrastafel had uitgestald. Joshua volgde het tafereel met een opgeluchte, brede grijns vanaf de zijlijn.
De meiden schuifelden luidruchtig het terras op en namen giechelend plaats aan de rijk gedekte ontbijttafel. Zoals het lot—of beter gezegd, het toeval—het wilde, kwam ik precies tussen Denise en Eden in te zitten.
Terwijl Gérard de schalen met croissants en broodjes neerzette, leunde Denise ietwat slapjes tegen me aan. Ze keek me met een matte blik aan, wreef over haar voorhoofd en vertelde me met een zachte stem dat ze een behoorlijke hoofdpijn had.
"Ja meid," antwoordde ik met een meelevende maar ondeugende grijns, "na zo'n ontzettend wilde nacht kan ik me dat natuurlijk wel heel erg goed voorstellen. En geloof me, een simpel paracetamolletje gaat daar nu echt niet bij helpen. Veel drinken is het enige devies, en dan vooral water."
Om haar meteen op de goede weg te helpen, keek ik opzij en wenkte ik Polina, die net met een kan sap in haar handen stond. Ik vroeg haar om nog enkele grote kannen gekoeld water en een flinke stapel schone glazen op tafel neer te zetten. De meute had gisteravond immers flink huisgehouden in de drankvoorraad van de limousine en de uitdroging sloeg nu genadeloos toe.
Denise pakte dankbaar het eerste glas aan dat ik voor haar inschonk, terwijl aan de andere kant van de tafel Emmanuelle en de rest van het Franse gezelschap hun blikken al gretig over de Franse lekkernijen lieten gaan.
Terwijl Polina en Gérard de tafel verder verzorgden, zaten sommigen van de meiden alweer driftig op hun telefoon te appen, waarschijnlijk om hun bezorgde vriendinnen of het thuisfront gerust te stellen. Ondertussen werden er door Gérard flinke, dampende koppen sterke zwarte koffie ingeschonken om de doffe roes uit de hoofden te verdrijven.
Toen iedereen eenmaal een beetje gesetteld was en met de warme mokken tussen hun handen zat, nam ik met een serieuze blik het woord.
"Zeg meiden," begon ik, terwijl ik de kring rondkeek, "weten jullie eigenlijk wel hoe jullie hier gisternacht terecht zijn gekomen? En vooral: in wat voor deplorabele toestand?"
Het bleef even angstaanjagend stil aan tafel. De meiden keken elkaar met vragende, wazige blikken aan; niemand van hen kon zich er ook maar iets van herinneren. Het hele verloop van de rit was één groot, zwart gat.
"Jullie kwamen hier gisternacht werkelijk bijna comateus aanrijden," vervolgde ik op strenge maar vaderlijke toon. "En dat was niet alleen omdat jullie blijkbaar al flink aan de drank en de pilletjes hadden gezeten op dat feestje daarginds bij de ruïne. Nee, het kwam er vooral door dat jullie daarna achterin de limousine ook nog eens de complete, uiterst kostbare, exclusieve sterke drankvoorraad van mijn bar geplunderd hebben!"
Bij die woorden lieten sommigen beschaamd hun hoofd zakken, terwijl Emmanuelle zich zowat in haar koffie verslikte en Denise met rode wangen naar de bodem van haar glas water staarde. De harde realiteit van hun wilde nacht sloeg nu, samen met de hoofdpijn, in alle hevigheid in.
"Luister goed," zei ik, terwijl ik mijn stem liet zakken en hen indringend aankeek. "Ik wil absoluut dat dit nooit meer gebeurt in de toekomst. Jullie hadden verdomme wel dood kunnen zijn! Het is puur en alleen aan het heldhaftige en kordate optreden van Joshua te danken dat jullie hier vannacht levend zijn binnengebracht en er uiteindelijk zonder kleerscheuren vanaf zijn gekomen."
Bij die harde woorden zakte de sfeer op het terras direct in. Schuldbewust keken de meiden me nu aan, de croissants plotseling halverwege hun mond stilgevallen.
"Oh ja... Joshua..." murmelde Denise met een schorre stem. Ze kneep haar ogen een beetje samen, terwijl er blijkbaar langzaam weer wat vage flarden van de wilde avonturen van de vorige avond in haar herinnering begonnen op te duiken. "Waar is Joshua nu eigenlijk?"
Terwijl ze dat vroeg, draaide ze zich even vlug om over de rugleuning van haar stoel, zoekend met haar blik over het grindpad en de rest van het terras om te zien of onze trouwe chauffeur nog ergens in de buurt was.
Ik keek zelf ook even achteloos rond over het landgoed om te zien of ik hem nog spotte, nam een slok van mijn koffie en zei toen kalm: "Hij is zojuist naar zijn vrouw gegaan, voor een serieus gesprek, denk ik."
Zodra die mededeling over de tafel ging, zag ik de uitwerking ervan direct op hun gezichten. De Franse meiden keken nu ineens nóg een flinke graad schuldbewuster uit hun ogen. De flarden van de herinnering aan wat ze Joshua gisternacht allemaal hadden laten doen op die lederen achterbank, gaven de meiden blijkbaar een behoorlijke vlaag van schaamte tegenover zijn achtergelaten gezin.
Ik zag hun ongemakkelijke blikken over en weer gaan, maar ik besloot dat specifieke onderwerp voor nu maar wijselijk niet verder aan te snijden; sommige nachtelijke geheimen konden maar beter begraven blijven op de bodem van een leeggedronken glas water.
"Maar, vertel eens," vervolgde ik, terwijl ik vooroverboog en mijn armen op de terrastafel liet rusten, "hoe voelen jullie je nu eigenlijk onderhand? En moeten we hier ter plekke nog bepaalde mensen gaan waarschuwen, ouders of familie die daarginds in Saint- Tropez misschien wel dodelijk bezorgd zijn om jullie?"
Meteen na mijn vraag ontstond er een luid, chaotisch geroezemoes aan de lange ontbijttafel. De meiden begonnen driftig en met luide, schorre stemmen tegelijkertijd in het Frans en Engels door elkaar heen te praten en te giechelen. Denise, die overduidelijk de natuurlijke leidersrol binnen dit losbandige groepje bezat, tikte kort met haar nagels op haar glas water en maande de hele meute met een strenge blik direct tot stilte.
"Nou, John, als ik puur voor mezelf mag spreken, dan ben ik echt nog behoorlijk brak van gisteravond," begon Denise eerlijk, terwijl ze met een diepe zucht haar slapen masseerde. "Hoewel ik moet toegeven dat het dankzij dit geweldige ontbijt en het ijskoude water al wel een stukje beter gaat dan een half uur geleden daarnet in de auto." Aan de overkant van de tafel knikten Emmanuelle en de andere drie meiden instemmend en mompelden dat zij zich exact zo voelden; hun lichamen waren duidelijk nog flink aan het herstellen van de loodzware alcohol- en pillenroes.
Denise nam een grote hap van haar croissant en begon toen honderduit te vertellen over hun aanwezigheid aan de Côte d'Azur. Het bleek dat ze met z'n allen gezellig hier aan de kust op vakantie waren. De welgestelde familie van Emmanuelle bezat namelijk een luxe, riant vakantieappartement midden in het centrum van Saint-Tropez en de meiden hadden de unieke kans gekregen om daar met z'n vijven vier weken lang volledig gratis te logeren. Ze vormden al jaren een hechte, onafscheidelijke vriendinnengroep op school en die waanzinnige kans hadden ze natuurlijk met beide handen aangegrepen om eens flink de bloemetjes buiten te zetten.
"En nee, je hoeft werkelijk helemaal niemand te bellen of te waarschuwen hoor," lachte Denise vervolgens met een golvende beweging van haar hand, waarmee ze mijn eerdere bezorgdheid resoluut van tafel veegde. "Onze familie en het thuisfront denken op dit moment waarschijnlijk gewoon heel naïef dat we vannacht allemaal vredig en braaf in onze eigen bedjes in het appartement hebben liggen slapen."
Ze keek Emmanuelle veelbetekenend aan, waarna er aan de tafel weer een luid gegiechel losbarstte. "Het is eerlijk gezegd al wel een keer vaker voorgekomen deze vakantie dat we een nacht niet thuis hebben doorgebracht. Het is daar in het appartement eigenlijk iedere ochtend weer een complete verrassing wie van de meiden er nou precies ontbreekt. We gaan er dan standaard al vanuit dat degene die mist waarschijnlijk bij een nieuw vriendje is blijven slapen, of na het stappen gewoon met iemand is meegegaan. Niemand die daar dus raar van opkijkt of alarm slaat!"
"Nou, gelukkig dan maar," zei ik met een geruststellende glimlach, terwijl ik achteroverleunde in mijn stoel. "Van mij krijgen ze in elk geval helemaal niets te horen over wat er gisteravond is voorgevallen. Jullie geheimen zijn bij mij volkomen veilig."
Ik liet opzettelijk een veelzeggende stilte vallen en keek hen beurtelings aan. "Ondanks dat Joshua me zojuist natuurlijk wel uitgebreid heeft gebrieft over elk sappig detail van jullie avond."
Zodra die woorden mijn mond verlieten, zag ik direct de uitwerking op het Franse gezelschap. Er gleed weer die overduidelijke, diepe schuldbewuste blik over de gezichten aan de ontbijttafel. Deze keer was die vlaag van schaamte en betrapt worden vooral heel erg zichtbaar in de glanzende ogen van Denise en Emmanuelle. Ze herinnerden zich nu natuurlijk drommels goed hoe wild ze hem te grazen hadden genomen op de achterbank van de limousine, en het besef dat ik nu álles wist, liet hun wangen direct rood kleuren. Ze namen snel een grote slok water om hun zenuwen te verbergen.
Daarna praatten we nog een tijdje over koetjes en kalfjes, waardoor de sfeer aan de grote terrastafel gelukkig weer wat losser en gezelliger werd. Ze bleken oorspronkelijk uit Cannes te komen en zaten daar met z’n allen ook op school. Nu de spanning eenmaal was weggeëbd, kwamen ook de verhalen over de jongens los. Sommigen van hen bleken thuis in Cannes wel een vast vriendje te hebben, maar daar deden ze op vakantie simpelweg niet aan – dat was een ongeschreven regel binnen hun vriendinnengroep.
"Behalve Louise dan," verklapte Denise met een ondeugende glimlach, terwijl ze een blik door de kring wierp. Haar vriendje zat namelijk met een groep vrienden op een camping hier in de buurt. Maar, zo voegden ze er lachend aan toe, dat was gelukkig op een veilige afstand, zodat ze nog steeds ongehinderd haar eigen gang kon gaan.
Terwijl de meiden luidruchtig instemden, zag ik een van de meiden aan het einde van de tafel plotseling heftig blozen. Ze probeerde nog snel achter haar glas water te duiken, maar het was al te laat; haar reactie verraadde haar onmiddellijk.
"Dan zal jij wel Louise zijn," zei ik met een brede, uitdagende grijns, terwijl ik haar strak en betekenisvol aankeek. "De meid van de showtjes daarginds bij de ruïne..."
Bam!
Nu werd ze pas echt rood, tot ver achter haar oren. Ze wist zich geen houding te geven en de rest van de meute begon luidkeels te joelen en te giechelen, terwijl ze Louise plagend aanstootten. De herinnering aan haar gewaagde optredens van afgelopen nacht zat blijkbaar nog vers in ieders geheugen. “Ze heeft niet voor niets de titel kampioen verdiend John, hihi.” Zei Emmanuelle.
Ik lachte kort, hief mijn koffiemok in haar richting en stelde haar meteen gerust: "Nou meid, maak je maar geen zorgen. Ik zei het net al, en dat meen ik: what happens in Saint- Tropez, stays in Saint-Tropez."
De overgebleven twee meiden bleken Amélie en Odette te heten toen ze zich netjes en met een licht Frans accent aan me voorstelden. Om de boel voor mezelf ook even helder te krijgen na deze chaotische ochtend, besloot ik nog even de hele rij af te gaan.
Ik wees ze een voor een met mijn vinger aan, terwijl ik hun gezichten scande. "Dus als ik het goed begrijp, is het rijtje als volgt: jij bent Denise, dan hebben we Emmanuelle, dan Louise, Amélie... en dan moet jij daar aan het hoofdeinde overduidelijk Odette zijn?"
Ik zei het op zo’n gortdroge, formele toon alsof ik een strenge leraar was die aan het begin van de les nog even de presentielijst van zijn leerlingen voor zichzelf repeteerde. Het contrast met hun losbandige nacht in de limousine was zo groot dat de meiden prompt hardop begonnen te lachen. Het ijs was nu definitief gebroken en het gegiechel vulde het zonnige terras, terwijl de warme croissants gretig rondgingen.
"Nou meiden, mijn vriendin hier heet Eden en al deze rijkdommen zijn het bezit van haar familie," zei ik trots, terwijl ik met een weids gebaar naar het imposante Victoriaanse gebouw achter ons wees.
Eden schoot meteen in de lach en gaf me een speels duwtje tegen mijn schouder. "Nou John, doe nou niet zo formeel," zei ze met een warme, zwoele ondertoon. "We zijn inmiddels gewoon samen eigenaar van dit alles en sturen het bedrijf samen aan, dus wat doet dat er eigenlijk nog toe?"
De Franse meiden keken met grote ogen naar haar op, diep onder de indruk van haar nuchtere houding te midden van al die miljoenenluxe. Denise en Emmanuelle lieten er geen gras over groeien en begonnen Eden direct honderduit uit te vragen. Eden reageerde ontspannen en vertelde heel openhartig en zonder blad voor de mond over hoe we elkaar aan de Maasdijk hadden leren kennen. Ze legde uit dat ik haar op een uiterst bijzondere manier door een behoorlijk zware en moeilijke periode met haar vader had heen geloodst.
Tijdens haar verhaal kwam de 'Roedel van de Dijk' en onze hechte eed natuurlijk ook al snel even ter sprake.
Terwijl de sfeer er opperbest in zat en de kannen water gretig werden geleegd, kwam plotseling Rianne de hoek van het terras om lopen. Met een slaperige kop en haar blonde haren nog in de war wreef mijn zus de slaap uit haar ogen; ze had zich door de vermoeidheid van de avond overduidelijk flink verslapen. Ze keek ietwat verbaasd naar de onbekende meute die zich om onze ontbijttafel had verzameld.
"Goede morgen," gaapte Rianne luidruchtig, terwijl ze haar armen uitstrekte. Ze keek met een hongerige blik naar de overgebleven schalen. "Zeg, is er toevallig nog wat over van het ontbijt voor een hongerige uitslaper?"
Ze liep resoluut op me af, sloeg haar slanke armen warm om mijn nek en trok mijn hoofd zonder pardon naar zich toe om me ten overstaan van het hele Franse gezelschap een heerlijke, vette tongzoen te geven. Haar lippen waren warm en zacht, en de vertrouwde smaak van haar mond stelde me direct weer gerust.
"Goeiemorgen broertje!" fluisterde ze hees toen ze haar lippen heel even van de mijne losmaakte, terwijl ze met een uitdagende glimlach vlak voor mijn gezicht bleef staan. "Heb jij ook nog een beetje kunnen slapen vannacht? Ik in ieder geval wel, hoor, zeker na al die heftige perikelen van gisteravond."
Odette zat aan het uiteinde van de tafel met een croissant in haar hand en keek het schouwspel met grote, volslagen verbijsterde ogen aan. Ze verslikte zich zowat, slikte de hap snel door en bracht er met een haperende stem uit: "Wacht eens even... Ik begrijp uit jouw woorden dat jullie broer en zus zijn? En dan... begroeten jullie elkaar hier zo in het openbaar?!"
Rianne begon direct luidruchtig en autoritair te schateren, leunde uitdagend achterover in haar stoel en wierp Odette een uiterst zwoele blik toe. "Oh meid," zei ze met een venijnige maar geile glimlach, "je moest eens weten wat wij tweeën achter gesloten deuren nog meer doen wat god en de wet verboden hebben!"
Bij die schokkende en onthullende woorden viel het direct doodstil aan de grote terrastafel. De monden van Denise, Emmanuelle en de rest van de Franse meute vielen bijna synchroon open van pure verbazing. Hun slaperige ogen werden in één klap reusachtig groot, glanzend van een plotselinge, intense nieuwsgierigheid naar de verboden dynamiek van de Roedel.
Eden keek me aan terwijl ze de woorden zorgvuldig koos, haar blik helder en onbevangen in de zachte ochtendzon. "Nou, je zou kunnen zeggen dat wij drieën—samen met een heleboel goede vrienden en vriendinnen van ons—een soort van open relatie onderhouden," begon ze, terwijl ze haar koffiekopje met beide handen vasthield. "We zijn er allemaal heilig van overtuigd dat vrije seks een geweldig middel is om je echt vrij te voelen in dit leven."
Ze pauzeerde even om een slokje te nemen, haar ogen dwaalden kort over de meiden die aandachtig zaten te luisteren. "Zolang het maar met respect, oprecht plezier en absoluut zonder geheimen beleefd wordt, is er niks mooiers," voegde ze er met een ontwapenende glimlach aan toe.
Het was alsof de lucht op het terras even stilstond. Haar openhartigheid over hun gedeelde filosofie sloeg in als een bom bij de jonge Franse meiden. Ze hingen aan haar lippen, volledig in de ban van de gedachte aan een wereld waar sociale conventies niet langer golden en waar transparantie de enige echte wet was. Terwijl Rianne daar zo zelfverzekerd en uitdagend zat te knikken, zag ik Denise, Emmanuelle, Louise, Amélie en Odette stuk voor stuk op het puntje van hun stoel zitten. De shock van het besef dat de verhoudingen tussen ons niet volgens de standaardregels verliepen, was inmiddels vervangen door een bijna tastbare, rauwe fascinatie. Ze zagen in Eden, Rianne en mij niet langer alleen maar de redders uit de limousine, maar de bedenkers van een nieuwe realiteit waarin de mogelijkheden eindeloos leken.
Toen iedereen langzaam uitgegeten was, nam ik nog even het woord. "Jullie zullen je wel even willen opfrissen, denk ik? Daar bij het poolhouse zijn douches voor wie daar behoefte aan heeft."
"Jawel," reageerde Denise meteen, terwijl haar ogen oplichtten. "Maar ik zie daar ook een prachtig zwembad. Mogen we daar ook gebruik van maken?"
Ik glimlachte en maakte een ruim gebaar. "Ga je gang, dames. Mijn zegen hebben jullie." Dat liet Denise zich geen twee keer zeggen; ze stond op en rende meteen naar het bad, haar schaarse kleding liet een spoor achter op het gazon toen ze zich tijdens dat sprintje uitkleedde, en ze dook er als eerste in. Haar vriendinnen volgden haar voorbeeld onmiddellijk.
Het was alsof er een school roofvissen in dat bad rondzwom; het water spatte alle kanten op en het gelach galmde tegen de muren van de villa. De meiden, volledig bevrijd van hun laatste remmingen, omarmden elkaar wild in het azuurblauwe water en de kussen die ze onderling uitdeelden, waren absoluut niet van de lucht. Het was een zinderend tafereel van naakte, glinsterende lichamen in het felle zonlicht, terwijl de spanning van de afgelopen uren volledig wegviel in het verfrissende water.
Vanaf de loungebanken op het terras keken Eden en ik toe hoe ze volledig opgingen in hun eigen wereldje. Het was duidelijk dat de barrières tussen hen volledig waren weggevallen; de 'Roedel-mentaliteit' was blijkbaar besmettelijk. Rianne nestelde zich met een tevreden zucht tegen me aan en observeerde het spektakel met een bijna trotse blik, alsof ze naar haar eigen discipelen keek.
"Nou, Sjonnie," zei Eden met een uitdagende glinstering in haar ogen, "moet jij je niet eens gaan 'bemoeien' met die meiden in het zwembad?" Ze maakte met haar vingers overdreven aanhalingstekens in de lucht bij het woord 'bemoeien', terwijl zij en Rianne me allebei met een ondeugende blik aankeken.
Ze werd op haar wenken bediend want de meiden, die daar inmiddels spartelend en giechelend ronddobberden, begonnen in koor te roepen: "Badmeester, kom eens hier!"
Ik liep demonstratief extra langzaam naar de rand van het zwembad. Elke drie stappen liet ik een kledingstuk vallen—eerst mijn overhemd, daarna mijn schoenen en sokken, en uiteindelijk mijn broek—wat bij elke onthulling steevast een luid gejuich en gegiechel vanuit het zwembad opleverde. De meiden hingen aan de rand van het bad, hun ogen glinsterend van opwinding terwijl ze elke beweging volgden.
Toen ik eindelijk volledig naakt naast het zwembad stond en de meiden me met een mengeling van bewondering en pure honger aanstaarden, kon ik een grijns niet onderdrukken. "Oké," zei ik op zelfverzekerde toon, "de 'badmeester' staat paraat."
Zonder enige aarzeling boog ik me voorover en dook met een krachtige, vloeiende beweging het water in. Het koele water sloot zich direct om mijn lijf. Nog voordat ik bovenkwam, hoorde ik het water achter me al onrustig kolken; de meiden waren me meteen achterna gezwommen en spurtten met wilde slagen achter me aan, vastbesloten om me in te halen in het azuurblauwe water.
De meiden lieten hun luidruchtige vrolijkheid varen en stortten zich met een ontembare energie op me. Overal voelde ik enthousiaste handen die zich in mijn huid vastgrepen, gretig en ongeduldig, alsof ze een kostbare buit wilden veroveren. Eén van hen was me zelfs te snel af en had met een behendige greep mijn stijve lul al stevig in haar vingers.
Aan de rand van het zwembad waren Eden en Rianne op twee tuinstoelen gaan zitten. Ze hadden geen seconde van het schouwspel willen missen. Met hun benen ontspannen over elkaar geslagen, keken ze met een geamuseerde blik toe hoe ik door de meute werd bestookt, zichtbaar genietend van de totale overgave en de wildheid van de meiden.
Denise greep me stevig vast bij mijn nek, terwijl haar ogen nog even kort naar Eden schoten. Ze leek in die fractie van een seconde toestemming te zoeken voor wat er komen ging. Eden knikte bijna onzichtbaar, een nauwelijks waarneembare beweging die voor Denise het definitieve sein was om alle remmen los te gooien.
Haar lippen kwamen in een razend tempo naar de mijne en even later werd ik meegesleept in een hartstochtelijke kus. Het was alsof de dam was doorgebroken; de meiden omringden me en overal voelde ik hun enthousiaste handen die mijn lichaam verkenden. Eén van hen was blijkbaar onder water gedoken en zonder enige aarzeling nam ze mijn lul diep in haar warme mond. Tegelijkertijd voelde ik de handen van Louise— de meid die gisteravond al voor de nodige opwinding zorgde—die met een behendige en doelgerichte beweging mijn sterretje begon te masseren.
Toen Denise even afstand nam om naar adem te happen, werd ze direct vakkundig door Odette aan de kant getrokken, die gretig haar plek innam voor een eigen kus. Het was een gecoördineerde estafette van genot; de meiden wisselden elkaar af, zodat ik na elkaar van allemaal de aandacht kreeg die ze me wilden geven. Eden en Rianne genoten zichtbaar van de manier waarop de vriendinnen de nieuwe situatie op het landgoed naar hun hand zetten.
Terwijl de meiden nog volop in de weer waren in het diepere deel van het zwembad, dook ik ongemerkt naar de zijkant waar het water ondieper was. Ik klom uit het bad en bleef daar even op de rand zitten, uitkijkend over het landgoed, hopend op een kort moment van rust.
Maar de meiden, die blijkbaar constant een oogje op hun 'speeltje' hielden, hadden al snel in de gaten dat ik me verplaatst had. Met een luidruchtig enthousiasme zwommen ze als piranha's weer gretig mijn kant op. Denise, die ook hier weer de leiding nam, was er als eerste. Zonder een moment van aarzeling greep ze mijn lul en slokte hem direct diep in haar warme mond. De andere meiden, duidelijk ongeduldig en jaloers op de beurt die Denise op dat moment genoot. Toen Emmanuelle haar, net zoals ze op de dansvloer zouden doen, een tikje op haar schouder gaf, liet Denise me los om haar plek af te staan.
"Weet je wat?" riep Denise, terwijl ze hijgend met haar vingers door haar natte haar streek. "Laten we gaan voor de pijpmarathon! Precies zoals vorige week bij die andere badmeester!"
De rest van de meiden reageerde onmiddellijk en begon enthousiast in koor "Pijpmarathon, pijpmarathon!" te scanderen, terwijl ze zich in een cirkel om me heen verzamelden in het water. De sfeer was volledig overgenomen door hun uitgelaten stemming, en het was duidelijk dat ze van plan waren deze sessie in het zwembad naar een heel nieuw niveau te tillen.
De sfeer was tot het kookpunt gestegen, de lucht zwaar van de opwinding en het geluid van klotsend water. Eden en Rianne zaten als de scheidsrechters van dit perverse toernooi op hun stoelen aan de rand, genietend van het schouwspel.
"Oké meiden," riep Denise "de regels zijn duidelijk: iedere meid vijf minuten per beurt. De meid die als eerste een bek vol zaad kan tonen, wint. Maar pas op: als hij de eerste ronde verliest en daardoor al klaarkomt, dan moet hij ons allemaal neuken. En als hij twee rondes volhoud... nou, dan geld hetzelfde."
Denise dook als een roofdier naar voren en nam als eerste mijn lul diep in haar mond. Ik voelde de ijverige bewegingen van haar tong en lippen, een sensatie die door merg en been ging.
Ik voelde me gevangen in hun macht, volledig overgeleverd aan hun verlangens. Mijn hart bonsde in mijn keel; het was niet alleen de fysieke opwinding, maar ook de bijna beklemmende realiteit van deze situatie. Terwijl ik daar zat, omringd door meiden die tot alles in staat leken, besefte ik dat ik niet langer de controle had, maar precies was waar ik zijn wilde. Toen Denise na vijf minuten eindelijk losliet om plaats te maken voor Emmanuelle, was de blik in de ogen van de overige meiden—ongeduldig, licht jaloers en bloeddorstig—het bewijs dat de inzet voor hen nog groter was dan voor mij. Het was een race tegen de klok waarbij ik zelf de trofee was.
Emmanuelle nam de beurt met een trefzekerheid die me volledig in haar macht hield. Ze begon haar verkenning uiterst behoedzaam; met haar tong tastte ze elk gevoelig plekje af, een sensatie die als een elektrische stroom door mijn lichaam trok. Het was een spel van verleiding waarbij elk contact mijn verlangen alleen maar verder opstuwde.
Toen ze haar aandacht verlegde naar mijn eikel, werd het gevoel bijna ondraaglijk geil. Haar tong speelde behendig mee, een ritmisch en sensueel getik dat me deed trillen van opwinding. Het was een moment van pure overgave; ik voelde me volledig verloren in haar vaardige aanraking.
Pas toen ze me diep in haar keel nam, bereikte de spanning een kookpunt. Het was een techniek die me bijna deed flippen: ze omsloot me volledig en masseerde de eikel vakkundig met haar strottenhoofd. De diepte en de druk waren intens, en ik moest werkelijk alle zeilen bijzetten om mijn eigen ontlading onder controle te houden. De combinatie van haar vaardigheid, de warmte en de bijna verstikkende realiteit van dat moment zorgde ervoor dat ik aan de rand van de afgrond balanceerde, volledig overgeleverd aan de skills van Emmanuelle.
Eden riep luidkeels dat de vijf minuten voorbij waren, wat het startschot vormde voor een kort moment van verbijstering. Er ontstond meteen een felle, giechelende discussie aan de rand van het zwembad tussen Louise en Amélie, die allebei claimden dat zij nu de enige rechtmatige eigenaar waren van de volgende beurt.
Terwijl zij nog kibbelden, greep Odette met een sluwe glimlach haar kans. Voordat de anderen doorhadden wat er gebeurde, was ze als een speer naar me toe gezwommen. Met een behendige beweging dook ze onder water, verscheen vlak voor me boven en slokte me zonder enige aarzeling of waarschuwing diep naar binnen. Haar greep was vastberaden, haar techniek brutaal en vol overgave.
Ik zat daar op de rand, het water druipend van mijn lichaam, terwijl ik de strakke, warme omsluiting van haar mond voelde die me direct weer deed trillen van opwinding. Het was een zintuiglijk geweld dat me opnieuw deed wankelen; mijn hele systeem stond op scherp en elke vezel in mijn lijf reageerde op de intense zuigkracht die ze uitoefende. De competitie tussen de meiden was in volle gang, en ik was inmiddels volledig de prooi in hun eigen, door henzelf bepaalde ‘pijpmarathon’.
Terwijl ik daar zat, met het koele water nog druipend van mijn huid, nam Odette de leiding over. Ze keek me uitdagend aan met haar prachtige, stralende ogen. Het was een blik die geen tegenspraak duldde, vol met de belofte van wat er nog komen ging. Terwijl ze haar handen teder maar dwingend rond mijn ballen legde, voelde ik hoe ze, ze met een behendige en ritmische beweging begon te masseren.
De sensatie was elektrisch; het was alsof elke aanraking van haar vingers een nieuwe golf van opwinding door mijn onderbuik stuurde. Ze wist precies hoe ze de druk moest opvoeren, een subtiel spel van spanning en ontspanning dat me deed kreunen van genot. De andere meiden om ons heen staarden toe, hun aandacht volledig op dit intieme moment gefixeerd, en ik voelde de zwaarte van mijn eigen opwinding toenemen. Het was een moment waarop de tijd even stilstond; er bestond niets meer dan het geluid van het klotsende water en de dwingende, behendige handen van Odette die me tot het uiterste dreven.
Terwijl zij me zo bewerkte, bleven Eden en Rianne vanaf hun stoelen aan de kant toekijken, met diezelfde geamuseerde en voldane blik. Ze wisten dat ik nu volledig in de 'pijpmarathon' verzeild was geraakt, en de wetenschap dat ik nergens heen kon—en eigenlijk ook nergens heen wilde—voelde als een heerlijke vorm van overgave. Elke zachte kneep en elke draaiende beweging die Odette maakte, versterkte het brandende verlangen dat inmiddels door mijn hele lichaam pulseerde.
Ik voelde me als een gevangene in mijn eigen lichaam, verlamd door een mix van pure adrenaline en de intense, dwingende behoefte aan verlossing. Het was een surreële ervaring; daar zat ik dan, terwijl ik de regie volledig uit handen had gegeven. Ping…, haar tijd was om.
Louise, die met papier schaar steen de volgende beurt gewonnen had van Amélie, was met recht de kampioene van de groep als het op dit soort technieken aankwam, ze nam de leiding met een zelfverzekerdheid die me de adem ontnam.
Ze boog zich voorover, haar houding was er een van pure dominantie, en liet haar tieten even speels voor mijn gezicht heen en weer dansen voordat ze haar mond opende. De manier waarop ze met haar tong eerst elke centimeter van mijn schacht bespeelde, was een les in verleiding. Ze bouwde het tempo langzaam op, om me vervolgens met een allesverslindende honger diep in haar mond te nemen. Het was alsof ze precies wist waar mijn breekpunten lagen.
Halverwege hield ze even in, tilde mijn lul triomfantelijk een stukje omhoog en nam ze mijn ballen met een behendige gratie in haar mond, alsof het de kostbaarste schatten waren.
Daarna voelde ik hoe haar tong haar weg zocht naar mijn anus, waar ze met een paar stevige, behendige slagen de spanning nog verder opvoerde. Toen ze me vervolgens neukend met haar tong daar binnendrong, me ondertussen stevig aftrekkend, voelde ik de controle definitief uit mijn vingers glippen. Mijn ademhaling schoot omhoog, mijn spieren spanden zich tot het uiterste, en die onvermijdelijke 'code rood'—het moment dat ik wist dat ik het niet veel langer kon inhouden—kondigde zich onmiskenbaar aan. Ik voelde me tegelijkertijd machteloos en op de top van de wereld onder haar vaardige handen.
Het 'point of no return' naderde in een razend tempo en ik voelde de spanning diep in mijn lichaam pulseren, als een oerkracht die zich een weg naar buiten zocht. De eruptie die volgde was van een intensiteit zoals ik die nog nooit eerder had ervaren; met een geweldige, bijna brute kracht spoot ik mijn zaad in de mond van Louise. Ze schrok zelf even van de kracht en de hitte, waardoor ze zich onwillekeurig een fractie terugtrok.
Dat was precies het moment waarop de volgende, nog krachtigere erupties loskwamen. In een wijde boog schoot mijn zaad over haar heen, en landde in de gezichten en de haren van de andere meiden, die daar hijgend en geboeid om ons heen hingen. Denise, die de smaak van de lust en de overwinning blijkbaar niet wilde missen, wist behendig ook een deel van die warme stroom in haar mond op te vangen.
Maar wat er precies om me heen gebeurde, drong nog maar nauwelijks tot me door. Het was ook 'code rood' voor mijn ogen; de wereld om me heen vervaagde tot een mist van genot, mijn spieren spanden zich tot het uiterste en ik kon alleen nog maar focussen op de overweldigende ontlading die mijn hele systeem deed natrillen. Toen de uitbarsting eindelijk was gaan liggen, bleef ik even compleet leeg en voldaan op de rand van het zwembad zitten, mijn ademhaling schokkerig en mijn gedachten nog wazig van de intensiteit.
Eden en Rianne, die vanaf de zijkant met hun geamuseerde blik alles nauwlettend in de gaten hadden gehouden, zagen hoe de meiden nog volkomen onder de indruk en bedekt met de sporen om me heen bleven hangen. De competitie was gestreden, en de winnaressen van dit moment droegen hun 'bewijsmateriaal' met een bijna triomfantelijke trots.
Het was een surreëel, bijna bizar schouwspel. Louise en Denise kwamen triomfantelijk boven water, hun lippen en kin glanzend van mijn zaad, en ze lieten hun volle monden zonder enige gêne aan de rest van de groep zien. De andere meiden, in een roes van opwinding en verlangen, reageerden direct; ze waren er als de kippen bij om de restjes van elkaars gezicht te verzamelen, veegden het met hun vingers weg en zogen het gretig op alsof het een kostbare traktatie was.
De sfeer was volledig geëscaleerd in een collectieve roes. Toen ze zich allemaal om me heen hadden verzameld, als een groep aanbidders rondom een offer, nam Denise de regie weer in handen. Ze hief haar vingers op en begon met een strakke, dwingende blik naar de rest van de groep af te tellen. "Drie... twee... één!" Op haar teken slikten ze het enthousiast allemaal tegelijk door, de laatste resten van hun triomf wegwerkend.
Vanaf de zijlijn klonk een luid applaus; Eden en Rianne keken toe met een blik vol pure bewondering voor de overgave van de meiden. Ik bleef daar zitten, uitgeput en voldaan op de koude rand van het zwembad, terwijl ik de naweeën van de eruptie in mijn lijf voelde nagloeien. Ik had de strijd—als je het zo kon noemen—formeel verloren, maar ik was er absoluut niet rauwig om. In dit spel, waren er ten slotte alleen maar winnaars.
Terwijl ik daar op de rand van het zwembad zat, nog volledig onder de indruk van de zojuist voltrokken eruptie, merkte ik dat Amélie me ietwat beteuterd aankeek. Haar beurt was in het heetst van de strijd weggekaapt door de anderen en ze leek zich even buitengesloten te voelen in dit intensieve spel.
Ik keek haar met een ondeugende glimlach aan en boog me iets naar voren. “Maak je geen zorgen, meid,” zei ik met een zachte, veelzeggende stem. “Jij krijgt straks van mij een heel speciale behandeling, dat beloof ik je.”
Een blik van verstandhouding flitste door haar ogen. Met een ondeugende knipoog gaf ze me te kennen dat ze me absoluut aan die afspraak zou houden. Terwijl de rest van de meiden nog volop in de euforie van het moment zaten en de nasleep van de 'pijpmarathon' met elkaar deelden, wist ik één ding zeker: dit spel was nog lang…, lang niet afgelopen…
Reageren mag altijd!😊
Was getekend: John Adams
Changie (36)
Jasmijn20 (30)
Dinnybella (31)