De vrouw tegenover mij, gekleed in wat nog het meest lijkt op een herenkostuum waaronder een wit hemd en een pastelroze das, reikt naar een rek waarin tientallen beige mappen hangen waarop fluo tabs zijn aangebracht. Ze trekt heel beslist een van de mappen uit het rek en legt het voor zich op het glazen blad van de tafel. Ik zie dat ze een broek met tamelijk brede pijpen draagt, in een lichtere kleur dan haar vest. En aan haar voeten zie ik duidelijk witte schoenen met hoge hakken. Ze frommelt wat aan haar das en ontdoet zich dan met een elegant gebaar van haar vest. Door het witte hemd komt een volmaakte boezem tevoorschijn. Al weet ik nog niet zoveel over cupmaten - zelf heb ik eigenlijk niets eens een beha nodig, al draag ik er een om naar school te gaan en ook om op deze afspraak te komen. Ik zit in mijn witte bloesje met korte mouwen en mijn korte linnen rokje dat niet eens halverwege mijn bovenbenen komt, tegenover de vrouw die mij hopelijk zal kunnen helpen. Zij staart een tiental seconden naar mij, niet naar mijn gezicht, maar naar mijn borst. Ik kijk omlaag en zie dat de stijve cups van mijn behaatje goed zichtbaar zijn door de dunne stof van mijn bloesje.

'Terzake,' herneemt de dame ons gesprek, 'ik heb hier het dossier met de aanvraag van de betrokken heer en met alle mogelijke informatie die hij ons ter beschikking gesteld heeft. Zijn wensen, zijn voorkeuren, zijn droomscenario's, maar ook wat hij niet zo graag heeft en wat hij zeker niet wil. Mocht het voor jou matchen, Linda, dan wordt dit echt een 'match made in heaven, geloof me. Jij bent zowat in alles wat deze heer zoekt. Ik heb natuurlijk onderzoek naar hem gedaan en dat is over heel de lijn positief. 67 jaar, sinds twee jaar directeur van een investeringsbank af, welgesteld, kerngezond, uiterlijk zeer het bekijken waard met nog al zijn haar dat wel helemaal grijs is, recht van lijf en leden, vriendelijk, ontspannen, sportief als golfer en tennisser en, althans volgens hem, seksueel nog even goed in orde als een dertiger. En wat voor jou specifiek zo belangrijk is: hij heeft werkelijk de uitstraling van een goedmoedige opa. Hij is al langer dan tien jaar gescheiden, maar heeft nog veel contact met zijn twee dochters en zijn vier kleinkinderen waarvan de oudste jouw leeftijd heeft en de drie anderen jonger zijn. Allemaal meisjes, maar in een avontuur met zijn eigen nakomelingen heeft hij, naar eigen zeggen, nooit belangstelling gehad. Sommige dingen moet ik op het woord van mijn cliënten geloven, Linda. Ik kan niet voor alles mijn hand in het vuur steken, dat begrijp je waarschijnlijk wel, zelfs op jouw jonge leeftijd.'

Ze opent de map en schuift het bovenste blad naar me toe. 'Dat is het enige wat je mag inkijken, de rest is uiteraard privé tussen mij en mijn cliënt.' Ik zie een kleurenfoto van een man die wel niet op mijn opa lijkt, maar minstens even charmant en goedlachs in de lens kijkt. Opa was 72 en kalend; deze man is dus 67 en heeft een mooie, volle grijze haardos. Hij draagt geen bril, misschien wel lenzen, maakt niet uit. Ik waardeer het feit dat hij perfect glad geschoren is. Ik had aangegeven dat baard, snor, bakkebaarden of getrimde gezichtsbeharing voor mij afknappers zijn. Wat mij in de foto het meest aanstaat, is de goedmoedige glimlach van de man, heel spontaan en uitnodigend. Ziet er allesbehalve iemand uit die puur op seks uit is. Een lieve daddy die echt om me geeft, me verwent en me in staat stelt een onbezorgd leventje te leiden waardoor ik mooie kleren kan kopen en me kan uitleven in de fitness, meer verlang ik niet. Al is dat, al bij al, heel wat. Eigenlijk besefte ik al toen ik voor het eerst op het bureau van deze dame kwam dat ik een speld in een hooiberg zocht. Maar zij heeft me dadelijk verzekerd dat er bij haar clliëntele minstens een paar perfecte matches zouden te vinden zijn.

Onder de foto van de anonieme man staan zijn stats: 1,87 meter, 79 kg,18 cm. Daaronder wat hij zoekt: 'Een lieve, spontane meid van 18 à 20 jaar die graag en goed studeert, intelligent en waarmee goede gesprekken mogelijk zijn. Voor intieme momenten, liefst een keer per week bijvoorbeeld een namiddag (elke dag is voor mij mogelijk behalve op zondag vanwege kinderen en kleinkinderen). Op gebied van seks ga ik graag mee met de wensen van de jongedame, die ik met dezelfde liefde zal koesteren alsof het een kleindochter van mij zou zijn. Haar fantasie mag speels en origineel zijn en ze moet eigenlijk wel voor zichzelf durven opkomen en kunnen onder woorden brengen wat ze wil (of niet). Uiterlijk van minder belang, een goed karakter des te meer.'

De dame trekt het blad weer naar zich toe: 'Wat denk je ervan? Nog een andere kandidaat proberen?' Haar hand neigt alweer naar het rekje met de mappen.

'Nee,' antwoord ik vlug, 'dit lijkt me echt op wat ik me had voorgesteld.'

'Ik had het je gezegd, Linda. Ik vind voor ieder potje een deksel dat precies past. Het enige probleem dat ik heb is, dat er meer cliënten zijn dan kandidaten. Waarom durven vrouwen voor zichzelf niet toe te geven dat ze nood hebben aan een minnaar?' Ze slaat theatraal haar handpalm tegen haar voorhoofd: 'God nog aan toe, we hebben toch allemaal nood aan seks? Mannen komen daar ten minste rond voor uit.' Ze strijkt met haar hand over de tientallen mappen als om aan te geven hoeveel cliënten ze heeft met allemaal ongeveer dezelfde wens: seks.

--- --- ---

Terug naar het begin:

al sinds ik op de middelbare school zat, ging ik iedere woensdagnamiddag naar mijn grootouders die op minder dan tien minuten fietsen van mijn school woonden aan de rand van een kleine stad. Een knusse villa in het groen, bijna helemaal omgeven door bossen, uitlopers van het Zoniënwoud. Ik woon bij mijn ouders, natuurlijk, in het centrum van het dorp daarnaast, van bij opa en oma nog twintig minuten fietsen.

Na de middagboterham vertrekt om steevast om half twee om met haar onafscheidbare vriendinnen naar de markt in de stad te gaan, een onmisbaar woensdagnamiddagritueel. Na de markt gaan de dames dan nog rustig een terrasje doen. Nooit komt oma voor vijf uur weer thuis, meestal is het zelfs half zes en in dat geval ben ik al weg. Mama heeft graag dat ik om half zes al thuis ben. Ze vindt het leuk om samen met mij te koken en ondertussen bij te kletsen. Papa komt rond half zeven thuis, mama om vijf uur omdat ze op een advocatenkantoor werkt dat al om half vijf sluit.

Opa is (nee, Linda: WAS!) burgerlijk ingenieur, net als mijn papa. Hij had niet liever dan dat ik elke woensdagnamiddag bij hem mijn huiswerk kwam maken en hij was reuzefier dat ik ook zo goed was in wiskunde en wetenschappen. Op een keer, ik zat toen in het tweede jaar, trok hij me zachtjes op zijn schoot: 'Weet je, Linda, ik heb een ideetje gekregen. Een beetje stout van je opa, dat geef ik toe, maar soms moet je in het leven een klein beetje kunnen jokken om er plezier in te blijven hebben. Als je nu eens zegt dat je moeite krijgt met wiskunde, natuurkunde, scheikunde en al die wetenschappelijke vakken, en dat ik je help om bij te blijven, dan kunnen we ongestoord elke woensdagnamiddag samen doorbrengen. Natuurlijk zullen we beginnen met je huiswerk en zal ik kijken of je al die moeilijke opgaven perfect kunt oplossen, maar daarna hebben we nog alle tijd...'

Hij legde zijn hand op mijn bovenbeen, net onder de zoom van mijn rokje. Er ging een rilling door mijn hele lijf. Zijn warme hand op mijn koele been voelde zo aangenaam, warm en geruststellend. Ik legde mijn hand op de zijne: een kleine, blanke hand op die grote, bruine hand met die zachte handpalm van opa.

Ik herinnerde me mijn neef Jonas die twee jaar geleden hetzelfde had gedaan toen we TV aan het kijken waren bij hem thuis. Oom Ferdi en tante Kris waren naar een buurtfeest en zouden niet voor 11 uur thuiskomen. Ik mocht blijven slapen, wat altijd een feest was voor mij, want mijn oom en tante waren veel liever voor mij dan mijn eigen, strenge ouders waarvoor zelden iets goed genoeg was. Halverwege de film kwam Jonas tegen me aanleunen en legde hij zijn hand op mijn bovenbeen. Op een of andere manier was mijn rokje ver naar omhoog geschoven. Zijn hand raakte bijna de rand van mijn onderbroekje. Het was de eerste keer dat iemand me op zo'n manier aanraakte en ik vond het gewoonweg leuk, zonder meer. Ook toen zijn hand voorzichtig onder mijn rokje schoof en op mijn onderbroekje bleef rusten, bleef ik onbeweeglijk zitten, al merkte ik dat mijn linkerbeen zich bewoog zonder dat ik dat echt wilde. Het gebeurde gewoon. Ik gaf die hand van Jonas gewoon ruimte om verder te komen. Wat hij dan ook deed. Hij bewoog zijn hand naar het elastiek van mijn katoenen onderbroekje en ik voelde zijn vingers op mijn blote buik. Nu begon alles in mij te kriebelen, niet alleen op de plek waar Jonas zijn hand lag, maar ook daaronder, tussen mijn benen en in heel mijn buik, in mijn borst en zelfs in mijn haar! Nog dieper zakte Jonas zijn hand weg in mijn broekje tot zijn vingers mijn spleetje raakten. Tegelijk zoende Jonas me heel zachtjes in mijn nek, achter mijn oor. Ik draaide mijn gezicht naar hem toe en gaf hem een kus op zijn lippen.

We hebben geen woord gesproken die avond. Ik liet hem gewillig mijn broekje afstropen - ik hielp zelfs mee het over mijn knieën en voeten te krijgen. Meer dan mijn gleufje strelen deed Jonas niet, behalve me dan heel veel kusjes in mijn nek geven. Op een gegeven moment trok hij zijn hand weg en ging met zijn hoofd op mijn benen liggen, trok zijn broek en onderbroek naar beneden en leidde mijn rechterhand naar zijn rechtopstaande piemel. Jonas was drie jaar ouder dan ik en ik wist natuurlijk al uit de les biologie hoe jongens in hun puberteit eruit zagen, maar voor mij was dit toch een aha-belevenis. Nadat ik schuchter zijn penis had aangeraakt, begon hij zichzelf traag af te trekken. Tot hij spoot. Daarna stond hij snel recht en liep naar boven, naar de badkamer. Hij bleef wel een kwartier lang weg. Ondertussen betastte ik nieuwsgierig mijn spleetje. Dat was heel warm en vochtig. Ik dacht dat het zweet was. Het was de eerste keer dat ik mijn spleetje aanraakte, behalve om het droog te wrijven na het plassen of om het af te drogen na het wassen. Met mijn hand als een schelp over en rond met plassertje droomde ik weg tot Jonas weer naar beneden kwam en naast mij kwam zitten. Voor het eerst zegde hij iets: 'Nu kunnen we mama en papa niet vertellen waar de film over ging.' En hij begon onbedaarlijk te lachen en al snel lachte ik mee. Niet lang daarna kwamen oom en tante thuis, zichtbaar een beetje boven hun theewater. Ze joegen ons naar boven, elk naar onze eigen kamer. De logeerkamer was eigenlijk tantes naaikamertje waarin een veldbed voor mij was gezet en bevond zich naast hun slaapkamer. Ik hoorde hen nog lang babbelen en later kreunen en allerhande rare geluidjes maken, waarvan ik wel wist dat het kwam omdat ze vrijden met elkaar. Mijn hand schoof weer tussen mijn benen. Ik trok mijn onderbroekje uit en viel met mijn hand tegen mijn muisje in slaap.

Ik hoopte eigenlijk dat ik nog zo'n avonden met Jonas zou kunnen meemaken, maar dat is er nooit van gekomen. Wanneer ik eens ging logeren, bleven oom en tante altijd thuis.

En nu legde opa zijn hand op mijn bovenbeen, net onder de rand van mijn rokje dat een beetje omhoog was geschoven toen hij me op zijn schoot had getrokken (met 'trekken' bedoel ik niet echt 'trekken', hij had een arm om mijn middel geslagen en als vanzelf was ik op zijn schoot gaan zitten, om de waarheid te zeggen). Het gevoel dat ik destijds bij Jonas had gehad, kwam onmiddellijk terug. Kriebeltjes in mijn buik, mijn borst, mijn haar... Ik weet nog dat ik dacht: 'Doe maar, opa, ik heb dat graag.'

'Vind je het goed dat we het zo zullen doen?' fluisterde opa in mijn oor. 'Ja, dat vind ik fijn,' fluisterde ik terug. Hij kuste me, net als Jonas, achter mijn oor in mijn nek. Het was net of alle haartjes daar rechtop gingen staan en nu voelde ik voor het eerst hoe warm het plotseling tussen mijn benen werd. Toen opa er eindelijk toe kwam om zijn hand op mijn broekje te leggen, bromde hij: 'Dat is daar al behoorlijk vochtig, meid. Je wordt groot.'

Handtastelijk werd opa echt nooit. Na mijn huiswerk en zijn uitgebreide uitleg over moeilijke dingen in mijn cursussen, ging ik na verloop van tijd zelf op zijn schoot zitten om me te laten verwennen door die grote, zachte handen op mijn bovenbenen, dijen en buik. Nooit maakte hij aanstalten om in mijn onderbroekje te komen, laat staan het uit te trekken. En ook voor mij volstond het die grote, warme hand te voelen op mijn blote buik of op mijn onderbroekje en ondertussen zijn zoentjes in mijn nek te voelen. Ik wist ook na verloop van tijd wanneer hij een erectie had. Dat voelde ik tegen mijn billen. Na een tijdje zo samen geknuffeld te hebben, zette opa me op mijn voeten en verdween hij naar de badkamer. Ik wist heel goed wat hij daar ging doen, maar we hebben er nooit een woord over gewisseld.

Toen ik zestien was hebben we voor het eerst gevrijd. Dat is nu al meer dan een jaar geleden. Vanaf toen gingen we na het huiswerk naar de logeerkamer om te vrijen. Ik kan daar zelfs vandaag nog niet veel over vertellen, behalve dat het zo mooi en zo goed was dat ik me iedere keer in de hemel waande. Hij had me naar zijn huisarts gestuurd om een spiraaltje in te brengen. Ik was erbij toen hij naar de dokter telefoneerde: 'Mijn kleindochter is 16 en ik wil niet dat ze...' De dokter had instemmend gebromd en gezegd dat ik kon langskomen wanneer ik wilde. 'Wel twee maanden wachten met seks zonder condoom' zei de oude man vriendelijk. Dus had opa een pakje van tien condooms gekocht, voor de zekerheid.

Waarom moest opa doodgaan? Herseninfarct en gedaan. De laatste woensdag van april hadden we nog gevrijd en nog geen week later, op dinsdagnamiddag, zeeg hij voor de ogen van oma in elkaar. In het ziekenhuis is hij diezelfde avond overleden. Het was, en is nog altijd, alsof een stuk uit mijn lijf is weg gescheurd.

Al surfend op internet en ja, ik moet het toegeven, ik had een jongen uit mijn klas - een echte nerd - een programma op mijn pc laten installeren - vpn en nog wat - zodat ik kon zoeken naar wat anders dan de gewone datingsites waar ik toch nooit zou vinden wat ik wilde. Bleek in de stad waar ik school liep, op nog geen honderd meter er vandaan zelfs, een bureau te zijn waar ze publiciteit maakten voor 'vrouwen van iedere leeftijd die intiem contact zoeken met de bij hen passende partner (m/v/x). Geheimhouding strikt gewaarborgd. De dienstverlening voor dames is geheel gratis. Wij hebben voor iedere dame het contact dat precies bij hun wensen en mogelijkheden past.'

Ik mailde een bericht en kreeg een vragenlijst die ik beantwoordde. Ik gebruikte voor alle zekerheid nog een schuilnaam: 'Blondie'

Persoonsgegevens:

- vrouwelijk, hetero

- 17 jaar en 9 maanden

- 155 cm

- 42 kg

- blond, kortgeknipt haar, 'jongenscoupe'

- blauwe ogen

- bleke teint, roze wangen

- A-cup (80A)

- spiraaltje sinds meer dan een jaar

- geen problemen met gezondheid

- tamelijk sportief (fietsen, lopen, volleybal)

- studente (laatste jaar middelbare school wiskunde/wetenschappen)

Wat ik zoek:

- een opa! Mijn opa is spijtig genoeg begin mei van dit jaar overleden en we hadden een intieme relatie (in het geheim). Ik mis die momenten van samenzijn enorm. Ik zoek een man van ongeveer zijn leeftijd (hij was 72 toen hij overleed) of een beetje jonger, liefst iemand die ook kleinkinderen heeft zodat hij weet wat het betekent om grootvader te zijn. Lief, bezorgd, warm, teder... en hopelijk heel gezond zodat hij nog lang kan leven... moet ook aangenaam zijn in gezelschap want ik houd ervan om lange gesprekken te voeren, dus niet uitsluitend seks!!! Ook verstandig, intelligent en mooi voorkomen. Iemand waarop ik even verliefd kan worden als op mijn opa!

--- --- ---

De dame die zich voorstelde als Sabrina nodigde me uit voor een kennismakingsgesprek. Haar bureau bleek zich in een flatgebouw op een paar honderd meter van mijn school te bevinden. Op de bel in de hal stond 'Relatiebureau'. Met de lift zeilde ik naar de derde verdieping. Sabrina stond me in de open deur op te wachten: 'ik woon in de flat hiernaast, deze flat is het bureau. Ik werk helemaal alleen. Ik run het gewone relatiebureau naast dat waarvoor jij komt, Linda. Dat is alleen te vinden op de beveiligde sites.Niet dat ik iets doe wat door de wet verboden is, maar ik kies met veel zorg zowel mijn cliënten als mijn kandidaten. Je zult wel moeten wachten tot je 18 bent, prent dat alvast in je hoofd. Al kan een kennismaking met een passende cliënt natuurlijk eerder, zolang er geen seks mee gemoeid is. Dat snap je zeker wel, ik heb begrepen dat je zeer verstandig bent.'

Ze wees me een stoel aan. We hebben wel een uur lang gepraat. Zij vroeg me uit en ik antwoordde naar waarheid, zo goed als ik kon.

'Bon,' zegde ze, 'je profiel is natuurlijk bijzonder populair. Heel veel van mijn cliënten willen dit. Maar ik ga niet over een nacht ijs, zelfs niet over drie of vier. Voor jou moet ik de enige ware proberen te vinden. Ik zal je een mail sturen wanneer ik met enige zekerheid een match heb. Die zit misschien nu al in mijn systeem, maar ik krijg elke dag wel een tiental aanvragen, waarvan ik meer dan de helft moet afwimpelen. Uiteindelijk houd ik er maar 1 of 2 als cliënt aan over, maar dat zijn dan ook mannen of vrouwen die weten wat ze willen en waar ik mijn kandidaten met een gerust hart kan aan toevertrouwen. Elke maand kan ik op die manier toch 2 of 3 mensen helpen aan een cliënt en daarvan zijn iets meer dan de helft ook matches die langere tijd blijven duren. Ik volg zowel mijn cliënten als mijn kandidaten heel regelmatig op om hun bevindingen te kennen.'

'Hoe komt het dat u dit gratis doet?' vroeg ik, 'gratis bestaat toch niet?'

'De kandidaten hoeven inderdaad niets te betalen, Linda. Dat doen de cliënten. Ze ondertekenen een contract. Het houdt voor mij een risico in, maar nogmaals: ik ben door de wol geverfd en laat me niet bedriegen. Ieder 'samenzijn', laat ik het zo noemen, kost de cliënt een redelijk bedrag. Daarvan kan ik een part-time detective betalen die de gangen nagaat van cliënten waarvan ik plotseling niets meer verneem. Het kan je verbazen, maar het is in werkelijkheid gemakkelijker dan je denkt. Een cliënt die een relatie verbreekt is natuurlijk altijd mogelijk, maar dat moet gemotiveerd door de cliënt en door de kandidaat aan mij gemeld worden. Ik durf te beweren dat ik nog maar een keer of twee bedrogen ben. Voor iemand als jij is het bedrag per afspraak natuurlijk veel hoger dan voor een huisvrouw van vijfenveertig die af en toe een verzetje nodig heeft. Jij bent jong, heel mooi, intelligent en seksueel heel aantrekkelijk. Een cliënt die ik aan jou koppel zal minstens 500 euro per keer aan mij betalen, waarvan ik jou telkens 350 euro in het handje geef. ten minste als het zo goed als wekelijks is. Is het maar een keer per maand, dan loopt dat bedrag makkelijk op tot 1.000 en dus 700 voor jou.'

'Ik snap het,' antwoordde ik, 'al begrijp ik dat het voor u risico's inhoudt. Maar u kunt ervan overtuigd zijn dat ik elke ontmoeting zal doorgeven, met datum en duur.

'Duur heeft weinig belang,' zegt Sabrina, 'soms is het een hele nacht, soms drie kwartier. Het tarief blijft hetzelfde voor de cliënt. De gemiddelde duur is zowat vier uur, als je dat wilt weten. En trouwens, deze dienstverlening doe ik absoluut nier voor het geld. Het is zelfs geen bijverdienste. Ik doe dit uitsluitend om mensen aan een perfecte match te helpen die aan hun zeer specifieke noden beantwoordt. Jouw vraag is daar een perfect voorbeeld van. Mocht ik jou iemand laten leren kennen die jou even graag ziet als je opa deed, dan zal ik fier zijn op mezelf. Heb je nog andere vragen?'

'Nu niet, nee. Ik hoop dat je snel iemand vindt...'

'Hoho, snel en juist gepast, dat is iets wat hier zelden voorkomt, Linda. Ik duik straks in mijn cliëntenbestand en ik plaats vanavond nog een contactadvertentie over jou, maar dan niet expliciet. Anders krijg ik morgen duizend mails in mijn bus. Laat het maar aan mij over, meid. Ik zoek tot ik gevonden heb.'

--- --- ---

En nu zit ik hier tegenover Sabrina die zich in een herenpak gehesen heeft, met hemd en das en al. Maar wel met een broek met tamelijk brede pijpen en met hoge hakken... en met een boezem om u tegen te zeggen. Waarschijnlijk is ze lesbisch. In ieder geval zit ze zelf aan de bron om iemand te vinden die bij haar past... en haar royaal daarvoor betaalt...

Ik krijg de foto van de cliënt jammer genoeg niet mee, maar hij is op mijn netvlies gebrand. En wanneer ik over de straat loop, betrap ik mezelf erop dat ik naar mannen staar die van ver of van nabij lijken op de opa die ik op de foto heb gezien.

Het is half september nu. Ik moet nog tot eind oktober wachten... tot ik 18 ben... jongens genoeg die het met mij hebben aangevraagd, maar ik ben van het trouwe type. Voor mij is het alles of niets, net als bij mijn studie. Als ik echt een opa vindt waar het mee klikt, dan zal ik thuis zeggen dat ik elke woensdagnamiddag bijles wiskunde en wetenschappen heb. Dat zal papa appreciëren en mama zal het een zorg zijn, zolang ik maar om half zes thuis ben om samen met haar te koken en haar laten vertellen over dingen die me totaal niet interesseren. Ik zal zijn penis nog in mij voelen en mama zal denken dat ik gelukkig ben om met haar samen te ziin...

En dan nog de kwestie van het geld: wat kan ik daarmee doen? Dat is voor mij bijkomstig, ik heb het zelfs niet nodig als ik een gepaste opa vindt... Maar ja, volgend jaar ga ik naar de univ en ben ik thuis weg. Dan kan ik best een goede bijverdienste gebruiken...