Boek 2 – Hoofdstuk 9 – What happened to my love?

Elena duwt de voordeur van haar appartement achter zich in het slot en laat haar reistas van haar schouder op het linoleum van de gang glijden. Ze trekt haar jas uit en hangt hem over de houten kapstok. De lucht in de smalle ruimte ruikt muffig, een onmiskenbaar bewijs van maanden afwezigheid. Het voelt alsof ze een museum is binnengestapt dat gewijd is aan een vrouw die ze niet meer kent.

De leegte in de gang drukt zwaar op haar schouders. Maandenlang trilde de grond onafgebroken onder haar voeten. De ronkende dieselmotor van de nightliner op de snelweg, het doffe, ritmische dreunen van de soundchecks in de middag, het constante resoneren van houten podiumplanken; haar lichaam is geconditioneerd geraakt op beweging. Nu staat ze in haar lege appartement. Het enige geluid dat te horen is, is de trage, holle tik van de wandklok in de keuken. Ze loopt met trage passen de woonkamer in.

Het zonlicht valt door de gesloten lamellen en legt een grijze waas over de meubels. Op de salontafel ligt een dikke laag stof over een stapel ongelezen boeken en een opgedroogde koffiekop. Ze strijkt met haar wijsvinger over de rugleuning van de bank. De stof voelt stug aan, verstoken van de broeierige, overvolle chaos van backstage-banken waar jassen, gitaren en bezwete handdoeken elke vierkante centimeter in beslag namen. De geordende, roerloze staat van haar eigen spullen benauwt haar. Er is geen stagemanager die aftelt, geen roadie die een zware flightcase langs haar benen duwt. Het gebrek aan rumoer biedt geen rust, maar legt een beklemmende druk op haar borstkas.

Zonder het aanhoudende lawaai van een festivalterrein, valt de eenzaamheid koud op haar dak. De overgang is te abrupt. De echo’s van de tour weigeren bovendien uit haar hoofd te verdwijnen; flarden van schreeuwende discussies en de laatste, kille woordenwisseling in de kleedkamer malen onafgebroken door. Ze heeft afleiding nodig, een houvast om de oprukkende paniek van de leegte te doorbreken. Ze beent met snelle stappen naar de keuken, waar de oude koelkast zachtjes bromt, en draait de kraan open. Ze vult een glas, leunt met haar heup tegen het aanrecht en neemt een slok. Op de vensterbank staat haar oude, verkleurde radio. Ze reikt naar voren en drukt de zilverkleurige knop in.

De luidspreker kraakt, sist even en vult de ruimte met de opgefokte, theatrale stem van een middag-dj. Ze wacht op een weerbericht, een song of een reclamespot. In plaats daarvan galmt de naam van The Velvet Riot tussen de keukenkastjes. De dj duikt in het laatste backstage-nieuws. Met een gretige intonatie schetst hij voor zijn luisteraars het beeld van een frontman die de afgelopen maanden werd tegengewerkt door zijn vriendin. Hij beschrijft de breuk van vanochtend als het onvermijdelijke resultaat van een jaloers iemand. Een meisje dat de druk van het echte rock-'n-roll leven niet kon dragen. Iemand die de nachten in de tourbus, de constante aandacht van vrouwelijke fans en het zware muzikantenbestaan weigerde te accepteren, en daarom bij de eerste de beste tegenslag halsoverkop de benen heeft genomen.

"Je hoort het zo vaak in deze wereld," valt een vrouwelijke co-host hem bij, begeleid door een hinderlijk geluidseffect op de achtergrond. "Ze willen wel de status en de roem, maar zodra het werk echt begint en de frontman zijn aandacht moet delen met het publiek, klappen ze dicht en rennen ze weg." Elena staat roerloos bij de gootsteen. Ze knijpt haar vingers zo hard om het waterglas dat de huid rond haar knokkels wit wegtrekt. De koude condens glijdt traag over haar pols naar beneden.

"Gelukkig liet Chris zich niet kennen," vervolgt de hoofdpresentator zijn vlotte riedel, de toonhoogte van zijn stem weer opgewekt. Hij prijst de veerkracht van de frontman en hoe hij de focus razendsnel wist te verleggen naar de toekomst, ver weg van de negatieve ballast uit zijn privéleven. Zonder pauze om adem te halen kondigt hij een wereldprimeur aan, de verrassende samenwerking met internetfenomeen Romy, die volgens hem de band de frisse, ongecompliceerde energie geeft die ze nodig hadden na alle interne drama. Terwijl Elena de bittere, misselijkmakende smaak van de leugens wegslikt, ebt de stem van de dj weg. Seconden later vult een overgeproduceerde, elektronische beat de keuken. Dan de stem van Chris, gladgestreken en ontdaan van elke heesheid, vermengd met het zwoele timbre van Romy.

Elena luistert nog twee tellen naar de valse synthese van hun stemmen. De beat hakt onherroepelijk in op haar vermoeidheid. Ze reikt met een ruk over de gootsteen, haar hand sluit zich strak om het zwarte snoer van de radio, en ze trekt het bruusk achteruit. De stekker schiet los uit het stopcontact. De muziek breekt af op de helft van een gezongen noot. De plotselinge leegte die volgt, valt als een zware deken terug in de keuken. De rust keert echter niet terug. De adrenaline die door de woorden van de dj is opgewekt, jaagt brandend door haar ledematen. Ze loopt de keuken uit, opnieuw de woonkamer in. Ze beent langs de bank, draait zich om bij de wandkast en beent weer terug. De ruimte voelt beklemmend, het stof in de lucht prikt in haar longen.

Ze haalt haar telefoon uit haar achterzak. Het scherm wemelt van de notificaties. Ze negeert de gemiste oproepen van het management. Haar vingers, die lichtjes trillen, openen de Instagram-app. Ze weigert te geloven dat maanden aan opgebouwd respect zomaar teniet is gedaan door één radio-uitzending. Ze zoekt naar de post die ze die ochtend in de trein heeft getypt, haar afscheid aan de band. De teller onder het bericht is geëxplodeerd. Duizenden reacties. Ze swipet de eerste paar comments omhoog. Wat een gejank, leest ze bovenaan, afkomstig van een account met Romy's gezicht in de profielfoto. Ze tikt verder door de stroom aan meningen, tot haar blik onverwachts blijft haken bij een lange reactie van een “fan”. Vanaf de dag dat jij als "het liefje" de tourbus instapte, wist ik dat dit het begin van het einde was, leest ze in harde, zwarte letters. Je eigende je steeds meer toe. Je moest en zou mee het podium op. Het was nooit genoeg. En nu het even wat minder gaat, laat je iedereen vallen en dompel je de band in een crisis. Enkel voor je eigen ego. Je hebt The Velvet Riot kapotgemaakt!

De woorden slaan als een fysieke klap in haar maag. Ze zakt door haar knieën en ploft neer op de rand van de stoffige bank. Ze buigt voorover, plaatst haar ellebogen op haar knieën en drukt haar gezicht diep in de klem van haar beide handen. De vingers graven zich in haar haargrens. Ze had de illusie gekoesterd dat ten minste de échte luisteraars de situatie zouden doorzien, dat ze zouden begrijpen dat vertrekken de enige optie was. Maar ze zien haar als de indringer, de oorzaak van de ondergang. Het publiek zoekt een zondebok om hun idool vrij te pleiten. De eenzaamheid slaat met volle kracht naar binnen. Ze beseft ze alles – haar man, haar band, en nu ook haar eigen verhaal – definitief kwijt is.

Minutenlang zit ze muisstil op de bank. Ze kijkt op en staart naar de dansende stofdeeltjes in het licht dat door de ramen valt. Ze reikt voorover, naar de stapel op de salontafel, en trekt er een dik, zwart boek tussenuit. Het is “De Stalker” van A. Leen, een psychologische thriller die ze maanden geleden ongelezen achterliet. Ze veegt met de palm van haar hand over de kaft, trekt haar knieën op en slaat de eerste bladzijde open. De letters staan in strakke, geordende blokken op het papier. Leen sleurt de lezer direct mee in een beklemmende, gitzwarte proloog, opgebouwd met snijdende zinnen en een verstikkende spanning. Het is ijzersterk en rauw geschreven. Ze leest: ”Het begint met een zware, onregelmatige hartslag die pijnlijk in mijn oren bonst. Mijn vingers klauwen zich in een blinde reflex vast in het matras, terwijl een kille golf van paniek zich door mijn aderen verspreidt. Ik lig volkomen roerloos op mijn rug en weiger te slikken, bang dat de minste beweging mijn kwetsbaarheid verraadt.” Elena dwingt haar ogen de regels te volgen. Van de paniek tot de opwinding van het hoofdpersonage. Maar haar brein weigert de inhoud te registeren. Ze forceert haar blik terug naar de bovenste regel en begint opnieuw. De woorden glijden als los zand door haar gedachten. De overstuurde echo van de presentator op de radio en de harde online comments denderen onophoudelijk door het zorgvuldig opgebouwde verhaal heen. De inkt voor haar ogen begint te dansen.

Met een snelle ruk klapt ze het boek dicht en slingert het dwars door de woonkamer. Het stuitert met een doffe bons tegen de witte muur en belandt opengeslagen op de houten vloer. Ze gooit haar hoofd geërgerd achterover tegen de rugleuning, perst de muizen van haar handen diep in haar oogkassen en stoot een harde, geërgerde gil uit. Het is een rauwe uithaal, een wanhopige poging om de chaos in haar hoofd te overstemmen en de denderende stroom aan gedachten botweg tot stilstand te dwingen.

Het zweet prikt koud in haar nek. Ze laat haar handen zakken en staart met wijd opengesperde ogen in het schemerdonker. Haar ademhaling gaat schokkerig, haar hart bonst gejaagd tegen haar ribben. Haar blik schiet van de televisie naar de stapel ongeopende post in de gang, om vervolgens weer te blijven haken bij de verfrommelde bladzijden op de vloer. Haar vingers tikken een onrustig ritme op haar eigen knieschijven. De vier muren van de kamer voelen drukkend. Ze plant haar handen in de kussens en duwt zichzelf abrupt overeind. Ze loopt met driftige passen door de kamer, haar vingers glijden over de ruggen van haar platencollectie in de wandkast. De albums staan gesorteerd op genre en jaartal. Het is de verzameling van een vrouw die leefde voor de muziek. Ze trekt een elpee uit de rij, bekijkt hem en schuift de plaat direct weer terug. Het voelt als het doorzoeken van de spullen van een vreemde.

Ze draait zich om en staart naar de muur, haar gedachten jagen als een op hol geslagen trein door haar hoofd. De roddels, de online haat, de desastreuze radio-uitzending, de tour… alles is besmet. Niets van wat ze heeft opgebouwd, heeft nog waarde. Ze voelt een kramp in haar maag als de gedachte opkomt dat ze niet alleen The Velvet Riot, maar ook een deel van zichzelf heeft achtergelaten. Haar blik valt op de opgedroogde koffiekop op de salontafel, pal naast een stapel notitieboekjes. Vroeger vulde ze die boekjes met scherpe analyses en kritische recensies. Dat was haar passie, haar werk. De cultuurredactie van de krant was de plek waar ze gerespecteerd werd om haar inzicht en foto’s. Een gedachte begint zich te vormen in haar overprikkelde hoofd. Ze moet terug naar die basis, opnieuw de draad van haar oude leven oppikken. Ze loopt terug naar de bank en pakt haar telefoon. Met haar duim veegt ze de stapel ongelezen berichten weg. Ze opent haar contactenlijst en scrolt naar beneden. Haar vinger stopt bij de naam van Mark, haar oude eindredacteur.

Ze tikt op het groene bel-icoon en brengt het toestel naar haar oor. Ze sluit haar ogen, leunt met de zijkant van haar been tegen de leuning van de bank en haalt diep. "Redactie, met Mark." Zijn stem klinkt gehaast, het geluid van tikkende toetsenborden echoot op de achtergrond. Elena schraapt haar keel. "Mark. Met Elena. Ik ben weer... ik ben terug in de stad." Ze wacht op de vertrouwde begroeting, de toon die hij altijd gebruikte als ze een deadline had gehaald of een goed stuk had ingeleverd. "Ik vroeg me af of mijn plek bij de krant nog open is. Ik kan vanavond nog een recensie sturen van het nieuwe album van The National, als je dat wilt." Ze praat iets te snel, de woorden struikelen over elkaar.

Er valt een lange stilte aan de andere kant van de lijn. Het getik van het toetsenbord stopt. Elena hoort hoe Mark hoorbaar uitademt in de microfoon. "Elena," zegt hij, waarbij hij de lettergrepen rekt. Hij laat een korte pauze vallen. "Je belt op een... nogal merkwaardig moment." Hij klinkt behoedzaam en gereserveerd. Ze voelt een koude rilling vanuit haar nek over haar ruggengraat trekken. Ze knijpt haar vingers steviger om de rand van de telefoon. "Hoezo?" vraagt ze, terwijl haar blik onrustig over de stoffige salontafel glijdt. "Ik bied je gewoon een recensie aan. Tweeduizend woorden. Zoals vroeger."

"Zoals vroeger bestaat niet meer, El," zucht Mark. De ondertoon in zijn stem raakt haar harder dan een afwijzing zou doen. "Je gezicht staat op elke nieuwssite. Je bericht van vanochtend is viraal gegaan. Je bent nu onderdeel van het verhaal." Elena trekt haar wenkbrauwen samen. "Ik ben een muziekjournalist, Mark. Mijn privéleven staat daar los van." Ze hoort hem aan de andere kant van de lijn zachtjes lachen, een droog en cynisch geluid. "Je hebt de grootste band van het land in een crisis gestort. Als ik nu jouw naam boven een recensie zet, lacht de hele pers me uit."

De woorden dalen traag in. Ze is besmet. Ze opent haar mond om zich te verdedigen, maar Mark is haar voor. "Luister," vervolgt hij, en de toonhoogte van zijn stem verandert, krijgt een berekenend randje. "We kunnen hier wel iets mee. De hoofdredacteur liep net al even langs. Wat als we die recensie laten vallen en we doen een exclusief interview? Jouw kant van het verhaal. Wat er gisteravond gebeurde in Lokeren. Twee volle pagina's in de zaterdageditie, grote foto erbij. Dat is wat de mensen nu willen lezen."

Een misselijkmakende golf rolt door Elena haar maag. De man die haar jarenlang leerde om voorbij de PR-praatjes te kijken en op zoek te gaan naar inhoud, vraagt haar nu om haar eigen relatiebreuk te verzilveren. Hij wil roddels, een sappig verhaal. Ze slikt moeizaam. "Dit meen je niet," zegt ze hees, het volume van haar stem is gereduceerd tot een fluistering. Mark begint een verdedigende zin over de dynamiek van de huidige markt en lezersbinding. Ze drukt haar duim op het rode schermicoon en verbreekt de verbinding.

Ze laat haar arm zakken. De telefoon glijdt uit haar vingers en valt met een doffe plof op de grond. Het scherm licht nog twee seconden op voordat het definitief zwart wordt. De adrenaline die haar de afgelopen tien minuten overeind hield, stroomt in één klap uit haar ledematen weg. Haar knieën verliezen hun kracht. Ze laat zich langs de rand van de bank glijden tot ze met een zucht op de houten vloerplanken zit. Ze trekt haar knieën op tot aan haar borst en slaat haar armen er strak omheen. Ze rust met de zijkant van haar hoofd tegen de ruwe stof van de bank. Het appartement zakt weg in een compacte stilte. Ze staart wezenloos voor zich uit, terwijl de kille realiteit onverbiddelijk op haar neerdaalt.

Songtekst 9: What happened to my love?

We built a house of whispered words,
While the city slept below.
I thought we had a steady flame,
But the wind began to blow.
I reach across the empty sheets,
Where you used to hold me tight.
Now there’s nothing but the ghost of us,
Fading in the night.

When did the shadows start to grow?
When did the rivers turn to ice?
I watched the steady warmth let go,
Without a warning, without a price.

What happened to my love?
One day you held me close and near,
The next you turned and walked away.
Who stole the joy and brought the fear?
Who chased the morning light away?
Oh, tell me... what happened to my love?

I search the mirrors for a trace
Of the girl you used to see.
I find no blame, I find no grace,
Just a broken memory.
The photographs are fading out,
Like a vision on a screen.
We were a beautiful design,
Torn apart at the seam.

When did the shadows start to grow?
When did the rivers turn to ice?
I watched the steady warmth let go,
Without a warning, without a price.

What happened to my love?
One day you held me close and near,
The next you turned and walked away.
Who stole the joy and brought the fear?
Who chased the morning light away?
Oh, tell me... what happened to my love?

You thought that I would just surrender...
You thought that I would fade to gray.
But I remember every promise...
Like a ghost that wouldn't stay.

What happened...
(Fading in the night...)
Where did you go...