Het koele briesje streelde mijn blote bovenbenen en gleed meedogenloos onder de rand van het korte, glimmende rokje door. Het gevoel was zo direct en intens dat het leek alsof ik helemaal niets eronder droeg. Het flinterdunne, doorzichtige stringetje bood amper beschutting tegen de wind, en bij elke stap die ik zette, voelde ik de frisse lucht rechtstreeks tegen mijn huid.

Het stuurde een acute, heerlijke rilling door mijn hele lichaam.

Terwijl de hakken van mijn laarsjes hard en ritmisch op de tegels van de stoep klinken, merkte ik hoe mijn tepels zich door de kille lucht en de spanning meteen strak aftekenden onder de stof van mijn haltertopje. Zonder BH was er niets dat het verhulde.

Een voorbijrijdende fiets vertraagde ‘onopvallend’ toen de man op het zadel zijn hoofd omdraaide om te kijken naar de beweging van mijn heupen en het korte rokje dat door de wind licht opwaaide. Ik keek niet eens recht naar hem, maar een kleine, triomfante glimlach krulde mijn lippen.

Mijn buurman, twintig jaar ouder dan ik stond in de voortuin een roos te snoeien. toen hij mij in zijn ooghoeken zag viel zijn mond open. Auww, kut schreeuwde hij, hij was zo afgeleid dat hij zich prikte aan een doorn. Gaat het Joost, zei ik terwijl ik op hem afstapte. Jaa ik prikte in mijn vinger want ik was te zeer afgeleid door jouw mooie verschijning.

Joost leunde op zijn snoeischaar en hield zijn duim stevig vast, terwijl er een klein bloeddruppeltje tussen zijn vingers door sijpelde. Zijn ogen dwaalden onbeheerst af—van de hoge hakken van mijn laarsjes, langs de glimmende kousen en de rand van het strakke zwarte rokje, tot aan de contouren die zich strak aftekenden onder mijn haltertopje.

"Dat kan gebeuren als je je aandacht niet bij de doorns houdt, Joost," zei ik met een lichte, plagende toon in mijn stem. Ik deed nog een stapje dichterbij en leunde licht voorover over het lage hekje van zijn voortuin.

Door de beweging wapperde de stof van mijn rokje licht op in de wind, en vanuit de hoek waar hij stond, was het onmogelijk om de rand van de kousenbanden en de onderkant van mijn billen te missen.

Joost slikte hoorbaar en vergat ter plekke de pijn in zijn vinger. Zijn blik schoot omhoog naar mijn ogen, rood aangelopen van de plotselinge spanning.

"Ik... ik geloof niet dat ik je ooit zó heb gezien, Petra," fluisterde hij, met een stem die ineens een stuk minder vast klonk. Hij liet de snoeischaar zakken en veegde vluchtig zijn hand af aan zijn spijkerbroek. "Je ziet er... ontzettend goed uit."

"Dank je, Joost," zei ik met een stralende glimlach.

Om mijn woorden kracht bij te zetten, maakte ik een snelle, speelse pirouette op mijn hoge hakken. Het glimmende zwarte rokje vloog op in de wind, waardoor de rand van mijn transparante kousen, het haltergordeltje en de onderste plooi van mijn billen voor één onthullend seconde vol in het zicht kwamen te staan. De koele buitenlucht streek rauw langs mijn huid, en de reactie op Joosts gezicht was onbetaalbaar.

Hij hield zijn adem in, zijn ogen wijd opengesperd terwijl hij vergeten leek hoe hij moest ademhalen.

"Heb... heb je zin in een bakje koffie?" stotterde hij gehaast zodra ik weer stilstond, zijn stem hees van de plotselinge spanning. Hij keek vluchtig om zich heen naar zijn eigen voordeur en liet de snoeischaar nu helemaal in de aarde vallen. "Ik heb net verse gezet... binnen is het lekker warm."

Christa is boodschappen doen dus we kunnen even lekker bijpraten, hoe lang geleden was het toen we dit voor het laatst deden.

Het zware houten poortje zwaaide wijd open. Joost hield het gehaast voor me vast, zijn hand trillend op het houtwerk, terwijl hij een bijna eerbiedige buiging maakte.

"Alstublieft, Petra," zei hij hees.

Met de boodschappentas losjes over mijn schouder stapte ik langs hem heen het paadje op. Het tikken van mijn hoge hakken weergalmde tegen de stenen muren van het gangetje naar de achterdeur. Omdat hij vlak achter me liep, wist ik exact wat hij zag: het wiegen van mijn heupen, de lichte spanning op het zwarte rokje dat bij elke stap net iets omhoog kroop, en de flitsen van de glimmende kousen.

"Goh, hoe lang is dat wel niet geleden?" vroeg ik over mijn schouder, zonder af te remmen. Ik wierp hem een snelle, uitdagende blik toe. "Twee jaar? Drie?"

"Minstens drie," antwoordde Joost snel, zijn ademhaling merkbaar sneller dan toen hij nog rozen stond te snoeien. "Sinds die buurtbarbecue...en die ruzie met Christa, toen droeg je trouwens ook al zo'n mooie jurk, maar dit... dit is heel wat anders."

Ik stapte als eerste de warme bijkeuken binnen en bleef midden in de ruimte staan. De koele buitenlucht maakte plaats voor de behaaglijke warmte van het huis, maar het prikkelende gevoel op mijn huid verdween niet.

Joost sloeg de achterdeur achter zich dicht en draaide de sleutel om. Het geluid van de klik van het slot klonk opvallend hard in de kleine ruimte. Hij bleef een seconde tegen de deur staan, alsof hij even op adem moest komen, en liet zijn ogen meedogenloos over de lijnen van mijn rug en benen glijden.

"Maak het jezelf gemakkelijk," zei hij met een hese stem, terwijl hij gebaarde naar de gezellige Woonkeuken. "Ik pak meteen twee kopjes."

Ik stapte de woonkeuken binnen en ging met een vloeiende beweging op een van de stoelen aan de grote eettafel zitten. Terwijl Joost naar het aanrecht liep en het koffiezetapparaat pakte, liet ik de boodschappentas naast me op de grond glijden.

Het glimmende zwarte rokje kroop door het zitten nog een stuk verder omhoog over mijn bovenbenen. Ik leunde licht achterover, zette mijn hakken stevig op de vloer en kon het simpelweg niet laten: met een langzame, berekende beweging liet ik mijn knieën een heel klein beetje uit elkaar vallen.

Zonder BH, met de glimmende kousen die strak naar de kousenbanden liepen en de dunne, transparante stof in mijn schoot vol in de spiegeling van het daglicht, was het gezicht van achteren onmogelijk te negeren.

Joost pakte de glazen koffiekan vast, draaide zich half om, om een kopje in te schenken, en verstijfde. Zijn blik schoot als een magneet omlaag. Hij staarde strak naar mijn kruis, zijn mond licht open, en de koffiekan bleef schuin in zijn hand hangen.

"Joost, de koffie..." zei ik met een spottende, zachte stem.

Mijn waarschuwing kwam net te laat. Zijn hand trilde zo hard van de spanning dat hij de grip bijna verloor. De zwarte vloeistof miste de rand van het kopje en er belandde met een kletterend geluid een flinke sloot hete koffie op het schoteltje, spattend over het aanrecht.

"Kut—uh, sorry!" stotterde hij gehaast. Hij herstelde zich met moeite, zette de kan met een klap neer en greep een vaatdoekje om de ergste knoeiboel weg te vegen, al bleef zijn blik telkens weer dwangmatig terugschieten naar de ruimte tussen mijn benen.

Met trillende handen pakte hij de twee kopjes op en liep naar de tafel. Hij zette het schoteltje voor mij neer, liet zijn eigen kopje met een harde tik aan de andere kant zakken en bleef boven de tafel hangen, zijn ademhaling zwaar en zijn ogen rood aangelopen van de opwinding.

Mijn blik gleed langzaam omlaag, weg van zijn rood aangelopen hoofd, naar de voorkant van zijn broek. Daar was geen twijfel over mogelijk: onder de strakke stof van zijn spijkerbroek tekende zich al een flinke, duidelijke bobbel af.

"Joost... naughty boy," fluisterde ik, terwijl ik mijn knieën nóg een fractie verder liet zakken en hem met een spottende glimlach strak in de ogen keek. "Zo te zien bevalt het je wel wat je ziet."

Joost schrok van mijn directe woorden en greep haastig in zijn broekzak. Hij griste er een ietwat verkreukelde zakdoek uit en veegde met snelle, nerveuze halen de grote zweetdruppeltjes van zijn voorhoofd en nek. Zijn ademhaling klonk zwaar in de verder zo stille keuken.

"En wat moet Christa daar wel niet van denken als ze ineens binnenkomt?" vroeg ik plagend, terwijl ik een slokje van de hete koffie nam.

"Oh, die... die is winkelen met een vriendin in de stad," bracht Joost er hees uit, terwijl hij zich met beide handen op de rand van de tafel leunde om zichzelf overeind te houden. "Die is de komende paar uur echt nog niet terug."

Hij slikte zwaar, liet zijn blik opnieuw langzaam afzakken over mijn ontblote bovenbenen en de randen van mijn kousen, en voegde er met een trillende stem aan toe: "We... we zijn helemaal alleen, Petra."

Joost liet de zakdoek langzaam in zijn hand verkrampen. Hij bleef over de tafel geleund staan, de afstand tussen ons gevaarlijk klein. Zijn blik dwaalde af van mijn ogen, langs mijn hals naar de spanning onder het haltertopje, en zakte toen weer onvermijdelijk af naar het kiertje tussen mijn benen.

"Petra... je hebt geen idee," bracht hij er hees uit. Zijn stem trilde, niet meer alleen van nervositeit, maar van een rauwe, opgekropte opwinding.

Hij zette een stap opzij, weg van de overkant van de tafel, en kwam langzaam aan mijn kant staan. Hij liet zich op één knie zakken—deels door zijn slap wordende benen, maar vooral om op ooghoogte te komen met het korte, glimmende rokje.

"Als ik eerlijk ben?" fluisterde hij, terwijl hij zijn hand voorzichtig op de leuning van mijn stoel legde, op een paar centimeter van mijn dij. "Ik zou mijn handen over die glimmende kousen van je willen laten glijden... omhoog, tot aan de haken van dat haltergordeltje. Ik wil voelen hoe zacht je bent onder dat flinterdunne stofje. En ik wil... god, Petra, ik wil weten of je net zo warm bent als je eruitziet."

Hij slikte zwaar en keek me met wijdgeopende ogen aan, wachtend op mijn reactie, alsof hij elk moment verwachtte dat ik hem zou terugfluiten—of hem juist het laatste zetje zou geven.

Ik leunde nog iets verder achterover in de stoel, keek hem met een spottende, wulpse blik aan en liet een kleine lach horen.

"Nou, nou, Joost," zei ik op een zacht waarschuwende, maar overduidelijk uitdagende toon. "Je kunt je buurvrouwtje toch niet zomaar verslinden in je eigen huis? Wat zou de buurt wel niet zeggen als ze weten hoe wild de man met de snoeischaar werkelijk is, maar… wat let je?"

Bij mijn woorden bracht ik mijn hand langzaam naar zijn schouder en duwde hem heel lichtjes naar achteren, niet om hem af te remmen, maar om de spanning tussen ons tot het kookpunt op te drijven.

Joost bleef op zijn knieën zitten, zijn ademhaling gejaagd, terwijl hij het spoor van mijn vingers op zijn schouder volgde. De kamer voelde ineens veel te warm, en de stilte tussen ons hing vol belofte.

Joost keek me een seconde vol ongeloof aan, alsof hij niet kon bevatten dat de grens die hij al die jaren in zijn hoofd had getrokken, nu zo makkelijk vervaagde.

Met trillende handen legde hij zijn palmen voorzichtig op de zijkant van mijn knieën. Het contact van zijn warme gelaat en zijn snelle ademhaling tegen de koele, glimmende stof van mijn kousen stuurde meteen een rilling over mijn rug.

Hij boog zijn hoofd langzaam voorover, de zakdoek in zijn hand vergeten op de grond vallend. Zijn lippen raakten zachtjes de koele huid net boven de rand van mijn kousenband. Een diepe, ingehouden zucht van hem streek warm langs de binnenkant van mijn dij, exact op de plek waar het fijne stofje van mijn stringetje de kille buitenlucht al die tijd had getrotseerd.

Hij schoof iets dichterbij, zijn handen glijdend over het strakke zwarte rokje dat door de beweging nóg verder opkroop.

"God, Petra..." mompelde hij hees tegen mijn huid, zijn adem warm en gejaagd, terwijl hij de uitnodiging gehoorzaam en gretig aannam.

De aanraking van zijn warme lippen zo dicht bij mijn gevoeligste plek stuurde een schokgolf door mijn onderbuik. Ik greep zijn korte grijzende haar vast en duwde zijn hoofd zachtjes, maar dwingend, nóg iets strakker tegen me aan.

Joost kreunde diep. Alle schroom die de vijftigplusser tot twee minuten geleden nog had, verdween als sneeuw voor de zon. Zijn handen glipten onder de zoom van het glimmende zwarte rokje en zijn ruwe, trillende vingers vonden de zachte huid boven mijn kousenbanden. Hij plantte niet zomaar één nat, gejaagd kusje; hij liet zijn lippen langzaam en hongerig over de binnenkant van mijn dijbenen glijden, steeds een millimeter dichter bij het flinterdunne, doorzichtige stofje.

"Je bent zo zacht... zo ontzettend heet, Petra," mompelde hij hees tegen mijn huid, terwijl zijn warme adem me deed rillen.

Ik leunde met mijn hoofd achterover en deed mijn ogen half dicht, genietend van de absolute macht die ik op dit moment over hem had. De brave buurman, de man die net nog keurig zijn rozen stond te snoeien, lag nu letterlijk op zijn knieën voor me op de keukenvloer, volledig overgeleverd aan Petra 2.0.

"Voorzichtig, Joost," fluisterde ik met een plaagzachte stem, terwijl ik mijn vingers iets strakker in zijn haar klemde. "Dadelijk kookt de koffie over... of jij."

Kom eens voor me staan.

Joost kwam langzaam en enigszins onvast overeind, als een man die nauwelijks kon geloven wat hem overkwam. Hij ging vlak voor mijn stoel staan, zijn ademhaling zwaar en onregelmatig. Zijn kruis bevond zich nu precies op ooghoogte.

De spanning onder de strakke stof van zijn spijkerbroek was niet meer te negeren. Midden op de bolling tekende zich al een duidelijke, donkere vochtplek af—een overduidelijk bewijs van hoe diep hij door Petra 2.0 van zijn apropos was gebracht.

Ik hield met mijn ene hand het koffiekopje vast, bracht het rustig naar mijn lippen en nam een klein, beheerst slokje. De hete vloeistof verwarmde mijn keel, terwijl mijn blik strak op de pral gespannen stof voor mijn gezicht gericht bleef.

Met mijn vrije hand reikte ik langzaam naar voren. Mijn vingertoppen streelden eerst vluchtig over de rand van zijn riem, om vervolgens met een lichte, tergende druk over de warme bobbel te glijden. Ik liet mijn vingers precies over de vochtige plek gaan, voelde de warmte die erdoorheen straalde en keek even schuin omhoog naar zijn gezicht.

Joost liet zijn hoofd naar achteren vallen, kneep zijn ogen stijf dicht en stootte een diepe, schorre kreun uit. Zijn handen grepen de rand van de eettafel vast om zijn evenwicht te bewaren.

"God almighty, Petra..." bracht hij er met een schorre, trillende stem uit, terwijl hij machteloos bleef staan onder mijn aanraking.

Ik bracht mijn glimmende vingertop langzaam naar mijn lippen en zuiverde hem met een trage, uitdagende beweging van mijn tong schoon, terwijl ik mijn blik strak en onafgewend op zijn ogen gericht hield.

"Je smaakt lekker, buur..." fluisterde ik met een wulpse glimlach.

Voordat hij ook maar een woord kon uitbrengen of zijn armen naar me kon uitsteken, zette ik mijn koffiekopje neer en stond in één vloeiende beweging op. Het glimmende zwarte rokje viel weer op zijn plek, al verhulde het nog steeds maar amper de rand van mijn kousenbanden.

"...maar nu moet ik me echt haasten naar de supermarkt," vervolgde ik op luchtige toon, terwijl ik mijn boodschappentas van de grond griste. "Anders is het vers gebakken brood alweer uitverkocht."

De extase op Joosts gezicht maakte in één klap plaats voor een klinkende teleurstelling. Hij bleef versuft en ademloos in de keuken staan, zijn ogen groot en zijn spijkerbroek nog altijd strak gespannen.

Ik stapte langs hem heen richting de achterdeur, draaide me op de drempel nog één keer om en wierp hem een knipoog toe.

"Nou Joost... misschien komt het er nog wel eens van, weet je? Doe de groetjes aan Christa." zei ik plagend. "Wie wat bewaart, die heeft wat."

Het geluid van mijn hoge hakken tikte hard en zelfverzekerd over de tegels terwijl ik de deur achter me dichttrok, de frisse buitenlucht tegemoet, lachend om de verwarring waarin ik de buurman achterliet.

Ik was toch wel nieuwsgierig en liep na een minuutje of twee stilletjes terug en keek door het raam, daar stond hij, voor de keukentafel.

Het beeld door het raam was de absolute kers op de taart van Petra 2.0’s triomftocht. De eens zo beheerste buurman stond er, compleet losgeslagen, met zijn broek op de enkels, stond hij zichzelf af te trekken en zijn blik was nog wild van de opwinding, die ik zojuist in zijn rustige keukentje had achtergelaten. Ik maakte een foto met mijn mobiel.

Toen ik zachtjes tik-tik-tik tegen het glas klopte, schrok hij op. Zijn ogen ontmoetten de mijne en op dat exacte moment was er inderdaad geen houden meer aan. De pure ontlading overkwam hem zo overrompelend dat hij de controle volledig verloor. Met een paar krachtige stoten spoot het sperma recht omhoog, tot de eerste spetters met een doffe klets tegen het glas van het keukenraam belandden, op slechts een paar centimeter van mijn gezicht. Klik de tweede foto was een feit. Zijn zaadklodders zakten als druipers traag naar beneden.

Joost zakte bijkans door zijn hoeven. Met een hoofd zo rood als een rijpe tomaat en zijn ademhaling alsof hij net een marathon had gelopen, staarde hij me aan door de bezoedelde ruit, volkomen betrapt en sprakeloos.

Ik deed een stapje achteruit, stak mijn hand op in een speelse groet en draaide me met een elegante zwaai om op mijn hoge hakken.

Terwijl het getik van mijn laarsjes weergalmde in de steeg, schaterde ik het innerlijk uit van het lachen. De supermarkt en het verse brood moesten maar heel even wachten; Petra 2.0 had haar eerste officiële overwinning binnen.

Het zachte zoem-zoem van de brede banden verraadde de fatbike al voordat de jongen me voorbijreed. Hij kon hooguit een jaar of vijftien zijn, maar zodra hij me inhaalde en zijn blik op mijn silhouet viel, zakte zijn snelheid drastisch.

Zijn hoofd draaide letterlijk honderdtachtig graden mee terwijl hij langs me rolde. Zijn ogen glommen, zijn mond hing half open en hij vergat voor het gemak even dat hij een stuur in zijn handen had. Het strakke zwarte rokje, het ritmische getik van m'n hoge hakken en de blootgestelde huid van mijn benen maakten hem compleet blind voor de wereld om hem heen.

BAM.

Met een doffe klap en het geluid van brekende takken verdween de jongen met fiets en al halverwege in een immens grote, paarsblauwe hortensiastruik in de voortuin op de hoek. Een wolk van losgeraakte bloemblaadjes dwarrelde om hem heen terwijl hij versuft probeerde zijn stuur uit de takken te bevrijden, zijn wangen net zo rood als die van Joost een paar minuten geleden. Ik legde dit hilarische moment snel even vast in een selfie met hem op de achtergrond.

Ik inhaleerde de frisse ochtendlucht die nog steeds meedogenloos, maar fantastisch onder mijn rokje door waaide. Eerst de buurman masturberend tegen de ruit, en nu een puber die de beplanting in duikt... Een intense, warme sensatie stroomde door mijn onderbuik.

Ik werd me in één klap bewust van de verwoestende, bijna hypnotiserende uitwerking die ik op mannen uitoefende als Petra 2.0. Het was een absolute oppermacht, een verslavend spel.

Ik streek mijn haren naar achteren, liet mijn heupen nóg wat extra wiegen op het harde ritme van mijn hakken en voelde de glimlach op mijn gezicht breder worden. De supermarkt was nu vlakbij…

Als je wil, laat me dan weten wat je ervan vind, via de reacties hieronder of in de mail. Dat vind ik dan weer leuk.

Was getekend: John Adams