Markies Augustus Rancid, een robuuste man van midden vijftig. Een man met macht en geen onbekende in de wereld van dominantie en losbandigheid. Zijn lange jaren met zijn vrouw, de betoverende markiezin Lillith, waren niets minder dan een epische orgie van lust en macht. De markies genoot van de perverse verlangens, die hij op haar naar hartenlust kon botvieren, waarbij hij haar steeds verder duwde naar gebieden voorbij de moraal, naar een wereld van ongebreideld, dierlijk genot.

Het verhaal begint wanneer de markies, destijds een 31-jarige man, de toen 17-jarige Lillith tegenkwam, die net haar eerste stappen zette in de wereld van de high society. Lillith was een jongedame van niet onbemiddelde komaf. Hij wist dat zij de perfecte huwelijkskandidaat zou zijn.

Het jonge onervaren meisje, Lillith, was zich nog niet bewust van de ware aard van de wereld om haar heen. Een wereld waar machtsmisbruik, controle en vernedering aan de orde van de dag waren. Ze was door haar ouders altijd beschermd voor de boze buitenwereld, ver verwijderd van de decadente genoegens en duistere geheimen die haar te wachten stonden binnen de muren van de elitaire samenleving. Haar onschuld was zo puur als sneeuw, onaangetast door de verdorven verlangens die overal op de loer lagen.

Het was tijdens een van de evenementen van de high society. Een weelderig bal, georganiseerd door de rijkste families van de stad – dat ze voor het eerst de aandacht van de markies trok. Hij zag in haar een kans om kapitaal en macht toe te voegen aan zijn toch al dominante positie, maar ook speelde het genoegen van nog een verovering toe te voegen aan zijn steeds langer wordende lijst van veroveringen bij de verdorven markies een niet onaanzienlijke rol. Deze jongedame was iemand die kon worden gekneed tot het perfecte, onderdanige echtgenote, waarnaar hij zo verlangde. Vooral toen hij haar naakte lichaam had gezien, met al haar ongerepte schoonheid en onschuld.

De markies aarzelde geen moment om Lillith te benaderen en gebruikte al zijn charme en overwicht om haar te verstrikken in de greep van zijn macht. Nog diezelfde nacht had hij haar in zijn bed weten te manipuleren, alwaar hij haar overweldigde met zijn brute dominante mannelijkheid.

De markies had meteen al raak geschoten. Binnen een maand bleek dat Lillith zwanger van hem was. Een huwelijk volgde. Lillith kon zich vanaf toen markiezin noemen. En ze kon zich verheugen in het feit de echtgenote te zijn van een dominante, verdorven, machtsbeluste en nietsontziende markies Augustus.

Dit was echter nog maar het begin. Het jonge meisje had nog veel te leren en tal van uitdagingen te overwinnen voordat ze zich eindelijk volledig en onvoorwaardelijk kon onderwerpen aan de verlangens van de markies, een man die voor niets terugdeinsde om zijn verwrongen drang naar controle, genot en overheersing te bevredigen. En naarmate ze deze uitdagingen bleef aangaan, zou ze steeds meer ontdekken hoe diep ze werkelijk kon afdalen in de krochten van vernedering en verachting.

Het moment brak aan waarop Lillith opnieuw zwanger was, ditmaal met de hoop en dromen van haar echtgenoot zwaar rustend op haar gezwollen buik. Ze wist dat ze hem een mannelijke erfgenaam moest baren. Niets minder dan de toekomst van hun hele landgoed. En dus bad ze tot welke goden er ook mochten luisteren, smekend om vergeving terwijl ze zich voorbereidde op wat haar te wachten stond.

Echter, naarmate de tijd verstrijkt, baarde Lillith zes dochters achter elkaar. Zes meisjes die zouden opgroeien en haar moederlijke liefde en zorgzaamheid zouden erven. Maar geen enkele zoon. Augustus was woedend wanneer hij steeds maar weer hoorde dat zij niet in staat was gebleken om hem te schenken wat hij van haar verlangde; zijn woede borrelde op als een onstuitbare vulkaan. Hij had gerekend op een mannelijke erfgenaam om zijn bloedlijn voort te zetten, om ervoor te zorgen dat zijn nalatenschap nog lang na zijn dood zou voortleven. En nu waren er slechts zes dochters, die nooit de heerschappij konden overnemen of hun rechtmatige plaats als toekomstige heersers van dit eens zo grootse landgoed zouden kunnen opeisen.

De markies begon seks met zijn vrouw hoe langer hoe meer als een verplichting te zien. Eigenlijk walgde hij van haar. Niet alleen omdat ze hem maar steeds geen mannelijke nakomeling kon geven, maar ook omdat zij, door de vele zwangerschappen die ze had moeten ondergaan, van onderen helemaal uitgerekt was. De nogal bescheiden geschapen Markies kon geen genot meer bij haar voelen. Er moest koste wat kost een mannelijke erfgenaam worden verwekt. Uiteindelijk kon hij haar niet meer luchten of zien. Hij moest zich enorm inspannen en zichzelf dwingen om gemeenschap met haar te hebben. Hij kon zich er eigenlijk niet meer toe brengen haar zwanger te maken. Een erectie krijgen en in haar klaarkomen lukte hem alleen bij de gedachte aan alle wrede straffen en vernederingen die hij voor haar in petto had. Vloekend en tierend, haar de meest vreselijke verwensingen toewerpend, vergoot hij uiteindelijk dan toch steeds weer zijn zaad.

Hij verlangde naar iets fris, iets nieuws, iemand die jonger was en die alles zou doen om hem te behagen. Dit leidde ertoe dat hij zijn echtgenote bedroog; aanvankelijk gebeurde dat in het geheim, met jongedames uit het bordeel. Vervolgens, aangemoedigd door zijn ontrouw en zijn drang naar dominantie, begon hij het recht onder Lilliths neus te doen. Hij kwam laat thuis, dronken, stinkend naar het parfum van een of andere hoer, zonder zich er iets van aan te trekken of zij erachter zou komen of niet.

De eigenares van een plaatselijk bordeel, die maar al te goed op de hoogte was van de verlangens die in het hart van de perverse Augustus brandden, benaderde hem met een aanbod dat hij niet kon weigeren: de kans om jonge, onschuldige vrouwen te ontmaagden die nog nooit de geneugten – of de pijn – van vleselijk verlangen hadden gekend. En zo bezorgde de hoerenmadam hem met regelmaat jongedames op wie de markies zijn smeerlapperij kon botvieren.

Augustus was altijd een man geweest die er de voorkeur aan gaf hetgeen hij begeerde met geweld te nemen. Anderen naar zijn hand te zetten door middel van vernedering en verachting. Het ontmaagden van deze jonge, onschuldige vrouwen had voor hem iets unieks en bevredigends. Hij zag hen als maagdelijke grond, wachtend om door zijn bekwame handen te worden bewerkt en ingezaaid, waarbij de oogst uitsluitend uit zijn eigen genot zou bestaan.

Omdat de aangeleverde voorraad maagden vanuit het bordeel wel eens wat minder was, maar ook omdat de jongedames die hij kreeg aangeleverd nogal eens van een bedenkelijk allooi waren, riep de markies de hulp in van zijn echtgenote, Lillith, en dwong haar om hem te assisteren. Hij belastte haar met het werven van precies die vrouwen die hij zo begeerde. Maagdelijke jongedames van gegoede komaf.
Lillith begon haar uitgebreide netwerk van contacten af te speuren, op zoek naar de perfecte kandidaten: onschuldige meisjes die nog nooit de aanraking van een man hadden gevoeld, laat staan het gevoel van zijn woeste erectie in zich. Ze wist dat deze jonge vrouwen maar al te graag bereid zouden zijn zich aan de markies te onderwerpen. Gretig om het genot, de pijn en de vernedering te ervaren die gepaard zouden gaan met het ontmaagd worden door zo'n machtige en dominante heerser, die een nee van hen niet zou accepteren.

Het tot dusver geschetste beeld doet denken aan een markiezin die haar echtgenoot in alles blind volgde en onderdanig en gedwee alles deed wat hij haar ook mocht opdragen. Lillith was echter niet dom. Ze was altijd onderdanig geweest tegenover haar man, maar deze voortdurende vernedering en dit voortdurende verraad wakkerden een vuur in haar aan. Een vuur van wraak en woede. In haar zoektocht naar wraak besloot ze de tuinknecht van het landgoed te verleiden, de potige en ietwat onbehouwen Thomas.

Thomas was net zo gretig als Lillith in dit verwrongen verhaal over lust en macht. Hij had al geruime tijd stiekem naar zijn minnares verlangd en haar van een afstandje bekeken terwijl ze de bloemen water gaf of in haar jurkjes met ruches door de tuin slenterde. Hij had geen idee dat zij net zo naar hem verlangde en ernaar smachtte zich volledig aan hem te onderwerpen – op een manier die markies Augustus groen van jaloezie zou maken.

En zo begon hun hartstochtelijke affaire. Thomas bleek te zijn voorzien van een enorm geproportioneerd geslachtsdeel. Zijn lid was bovendien voorzien van een kromming, waardoor vleselijke gemeenschap met hem voor veel vrouwen een nogal pijnlijke aangelegenheid zou zijn. Niet voor Lillith. Ze wist niet hoe ze het had. Hij kon haar keer op keer tot het uiterste toppunt van extase brengen, iets wat haar echtgenoot allang niet meer kon waarmaken. Lillith ging, gevoed door wat ze allemaal al had meegemaakt, op zoek naar nieuwe en steeds meer verregaande manieren om haar nieuwe minnaar te bevredigen, die maar al te graag aan haar wensen tegemoetkwam.

Naarmate de tijd verstreek, begon echter ook Thomas trekjes te vertonen die leken op die van markies Augustus. Hij behandelde Lillith als louter lustobject. Hij liet haar kennismaken met dingen waar ze nog nooit van had durven dromen; bondage, zweepslagen, anaal spel en nog veel meer. Na elke sessie smeekte ze om genade, terwijl haar lichaam trilde van zowel het genot als de pijn, maar tegelijkertijd snakte ze naar meer.

De markies en tuinknecht hadden elkaar gevonden, vanuit hun beider genot bij Lilliths onderwerping. Beiden merkten ze dat ze steeds obsessiever werden ten opzichte van haar. De markies beschouwde zijn vrouw nu als niets meer dan een kapot stuk speelgoed. Een voorwerp dat naar believen kon worden gebruikt en weggegooid, net als de verschillende vrouwen die haar waren voorgegaan.
En zo werd Lillith, de eens zo voorname markiezin, een lustslavin van zowel haar echtgenoot als de tuinknecht en bracht ze haar dagen door in een eindeloze cyclus van genot en pijn, terwijl ze werd gebruikt en misbruikt door de twee mannen die haar in hun greep hielden. Haar leven was niets meer dan een voortdurende toestand van onderwerping en dienstbaarheid. Ze moest zich talloze uitspattingen laten welgevallen. De markies, die al langere tijd geen vleselijke omgang meer met zijn echtgenote had, genoot ervan toe te kijken terwijl zij door haar tuinknecht onder handen werd genomen. Lillith op haar beurt moest toezien hoe haar echtgenoot de ene na de andere jonge minnares besprong, terwijl ze zelf ruw door tuinknecht Thomas anaal werd misbruikt.

Lillith moest steeds extremere beproevingen doorstaan. Het was alsof beide mannen ten elkaar aan het opbieden waren over wie de wreedste en meest vernederende straf kon bedenken. Een nogal verregaande gebeurtenis vond plaats op een koude winternacht, toen Augustus, na een uitgebreid drinkgelag, besloot dat het tijd was om Lillith te laten merken hoezeer hij haar werkelijk verachtte. Hij dwong haar publiekelijk en in bijzijn van tuinknecht Thomas voor hem te knielen, waarna hij over haar gezicht en haar begon te urineren, terwijl hij haar, zijn blaas op haar ledigend, bespotte. Ze gilde van afschuw en walging, maar noch Augustus noch Thomas toonden haar enige genade. Ze lachten alleen maar nog harder om haar lijden en om de ultieme openbare vernedering die ze haar hiermee bezorgden.

Niet veel later was daar alweer een nieuwe vorm van vernedering die onze arme markiezin Lillith te wachten stond, nu ze gedwongen werd te masturberen met steeds grotere voorwerpen in haar uitgerekte kut, terwijl haar echtgenoot, Augustus, en tuinknecht Thomas, geamuseerd toekeken, ditmaal vergezeld door twee jonge minnaressen die net zo graag getuige wilden zijn van dit schouwspel. Eerst weigerde ze, maar al snel gaf ze toe onder de wrede blik van haar man en minnaar en de nieuwsgierige ogen van de twee jonge vrouwen. Toen haar vingers in haar verdwenen, voelde ze al de vertrouwde rek en het brandende gevoel. Een herinnering dat dit ooit zo kostbare deel van haar lichaam onherroepelijk en onherstelbaar was verworden tot een, voor geen enkele man meer aantrekkelijke, nutteloze lichaamsopening.

Vervolgens kwam er een houten stoelpoot tevoorschijn, en droegen de heren haar op deze in haar kut te steken. In het begin had ze er moeite mee, maar met wat krachtige aanmoediging van Augustus en Thomas lukte het haar om het erin te krijgen. Het voelde vreemd en ongemakkelijk aan van binnen, veel groter dan alles wat ze daar in jaren had gevoeld. Maar de echte beproeving moest nog komen.

Elk nieuw voorwerp bracht een nieuwe mate van vernedering en pijn met zich mee. Eerst was daar een grote metalen buis. Dikker en langer dan de stoelpoot ervoor. Terwijl ze moeite had om de omvang ervan te verwerken, stroomden de tranen over haar wangen toen ze voelde hoe de ijskoude buis haar opening nog verder had opgerekt dan ooit tevoren. Maar ondanks de pijn wist Lillith dat ze door moest gaan en dat ze gedwongen zou worden klaar te komen, tot groot genoegen van Augustus en Thomas.

Augustus gaf een van de jongedames de opdracht hem te pijpen, gebiologeerd toekijkend hoe Lillith worstelde om de steeds grotere voorwerpen in haar uitgerekte kut te laten passen. Ze schaamde zich bij het besef dat ze hierbij bekeken werd. Niet alleen door haar echtgenoot en haar tuinknecht, maar ook door de brutale jongedames. En ze voelde enorme vernedering bij het zien van de jonge hoer die haar man pijpte. Maar ze wist dat ze niet aan haar lot kon ontsnappen.

De heren overhandigden de arme Lillith het laatste en met afstand grootste object. Een enorme wijnfles. Tegelijk maakte Thomas misbruik van de tweede jongedame door haar vanachter te neuken, terwijl Lillith met verbijstering naar de wijnfles keek. De jongedame uitschreeuwde het uit van genot door het goedgeschapen gekromde lid van de tuinknecht. Lillith worstelde om de enorme fles in zich op te nemen, die zo groot was dat zij hem amper in haar handen kon vasthouden.

Eindelijk brak het moment aan waarop Lillith het niet langer aankon. Het moment dat zelfs haar uitgerekte kut geen grotere voorwerpen meer kon verdragen. Ze worstelde om de enorme wijnfles in zichzelf te steken en voelde de vertrouwde rek en het brandende gevoel dat synoniem was geworden met haar vernedering. Ondanks de pijn wist ze echter dat er nu geen weg meer terug zou zijn. Ze werd hiertoe gedwongen. Ze moest doorgaan totdat ze zou klaarkomen, tot groot genoegen van zowel Augustus en Thomas als de jongedames die gretig toekeken hoe het schouwspel zich voor hun ogen ontvouwde.

Toen Lillith eindelijk haar breekpunt bereikte, schreeuwde ze in een mengeling van genot en pijn terwijl ze een orgasme beleefde als nooit tevoren. Haar lichaam trilde oncontroleerbaar en golven van extase spoelden over haar heen, de ene nog intenser dan de andere. Het was duidelijk dat dit geen gewoon orgasme was. Het was een bewijs van de vernedering en ontwaardiging die ze had moeten doorstaan door toedoen van haar man en haar tuinknecht.

Ondertussen was Augustus zo in de ban van wat hij voor zijn ogen zag gebeuren, dat ook hij met een brul zijn gemene zaad spoot, diep in de keel van zijn jonge minnares, die kokhalsde op de stroom smerig sperma die door haar keel stroomde, maar alles tot laatste druppel doorslikte als een brave gewillige slet.

Tegelijkertijd kwam ook Thomas klaar, met een laatste diepe stoot in het strakke kutje van de tweede minnares die languit voor hem lag. Hij vulde haar volledig, waardoor ze even het bewustzijn verloor door de pure intensiteit van het orgasme dat ze zojuist had beleefd. Terwijl zijn sperma uit haar goed opgerekte gaatje stroomde, vermengde het zich met haar eigen vocht.

Wat zojuist was voltrokken is een bewijs van de diepten van de menselijke seksualiteit, waar genot wordt gevonden in pijn, en vernedering dient als een constante herinnering dat men altijd verder kan worden gedreven dan men ooit voor mogelijk had gehouden.