Ze hadden me naar mijn cel gebracht. Ik was leeg. Leeg van de emoties van de afgelopen dagen, uitgeput door de lange onthouding en de hevige ontlading die erop was gevolgd. Ik kreeg eten op mijn kamer en viel in een diepe, droomloze slaap tot de volgende ochtend de luide bel weer door de gangen galmde.

Mijn lendendoek hing weer in de cel. Ik knoopte het dunne doek om mijn heupen voordat ik naar het ontbijt ging. Mijn kont voelde ruw en pijnlijk aan; zitten was een kwelling. Ik schoof ongemakkelijk heen en weer op de harde houten bank. “Ik geef je zo wel een zalfje,” fluisterde Annabelle. “Dat verlicht de pijn echt en helpt de striemen helen.”

Na het ontbijt werd ik ingedeeld bij zuster Jessica. Toen de groepen uiteengingen, liep ik met haar mee richting de kerk. In de Via Humilitatis werden we kort opgehouden. Een jonge Serva gilde luid om genade. Blijkbaar had ze iets verkeerds gedaan. Twee zusters drukten haar op de grond en trokken haar lendendoek omhoog, zodat haar strakke billen blootkwamen. Ze snikte en bad om vergiffenis.

Toen klonk een harde, koude gil. Eén van de zusters sloeg genadeloos met een bamboe rietje op de naakte kont. De Serva trilde en huilde schokkend. Er volgde een nieuwe slag. Twee felrode striemen tekenden zich af. En nog één. En nog één…

Jessica’s blik gleed naar mijn kruis. Pas toen merkte ik dat mijn pik hard tegen de dunne stof van de lendendoek drukte. “Het windt je op, Servus,” constateerde ze met een grijns. Beschaamd sloeg ik mijn ogen neer, me bewust dat de kastijding me inderdaad opwond. “Dat komt dan goed uit,” zei Jessica raadselachtig.

Ze nam me mee de kerk in. De stilte van de heilige ruimte viel over ons heen. Alleen onze voetstappen klonken hol en eenzaam onder de hoge, koele gewelven. We liepen het middenpad af tot aan het priesterkoor. Jessica ging me voor, beklom de treden en leidde me naar het grote houten kruis achter het altaar.

Ik rilde. Dit was hetzelfde kruis waaraan Annabelle was vastgebonden en meedogenloos was gegeseld. Geslagen tot haar huid openbrak. En nu stond ik hier. Gedwee draaide ik me om en drukte mijn rug tegen het ruwe hout. Jessica bond mijn polsen stevig vast, wijd uit elkaar op schouderhoogte. De touwen beten in mijn huid. Ik hing eraan vast, armen gespreid, alsof ik zelf gekruisigd werd.

Angstig en gespannen wachtte ik af. Jessica was geruisloos weggelopen en had me alleen achtergelaten in de grote, echoënde stilte van de kerk. Ik werd opgeschrikt uit mijn overpeinzingen toen Emma werd binnengeleid. Aan weerszijden van haar liep een monnik; achter hen kwam haar grote Meester het lange middenpad aflopen. De monniken begeleidden haar het priesterkoor op, tot vlak voor mij.

Ik keek naar de mooie, lieve vrouw die zich zo willig aan mij had gegeven. Ze keek me aan. Gedwee, met een licht angstige blik. Maar diep in haar ogen lag ook een twinkeling: ze wist wat er ging komen, zag ertegenop, en wilde het toch ondergaan.

Ik wilde haar kussen. Haar lichaam omhelzen, haar naakte borsten strelen. Maar ik hing strak vastgebonden aan het kruis, gedwongen om alleen maar toe te kijken.

Een monnik stapte naar voren en trok haar lendendoek omlaag. Het dunne doek gleed naar de grond. Ik staarde naar haar naakte lichaam: de gladde schaamstreek, de subtiele spleet tussen haar benen. Ze merkte mijn blik, keek me uitdagend aan en opende langzaam haar dijen een stukje. Ik sloot mijn ogen en kreunde stil van verlangen. Ze was al nat. Haar tepels stonden hard. Haar lichaam verraadde dat ze, ondanks de angst, verlangde naar wat komen ging.

“Leg je handen op zijn schouders,” beval de monnik. Emma schoof dichterbij, boog licht voorover en legde haar warme, zachte handen op mijn schouders. Haar hoofd kwam vlak bij het mijne, wang tegen wang. Ik voelde haar warme adem tegen mijn huid. “Ik doe dit voor jou…,” fluisterde ze nauwelijks hoorbaar.

De Meester pakte een lange, zwarte bullwhip van een van de monniken. Het leer siste zacht toen hij hem door de lucht liet cirkelen. “Dertig,” zei hij kalm. “Voor zijn zonden… en voor jouw bereidheid.” Emma knikte nauwelijks merkbaar. Haar handen drukten steviger op mijn schouders.

De eerste slag kwam zonder waarschuwing. Een harde, snijdende knal. Emma’s lichaam schokte heftig tegen het mijne. Haar nagels groeven in mijn huid en een rauwe kreet galmde vlak naast mijn oor. De tweede en derde slag volgden snel. Ik voelde hoe haar warme huid onder de zweep opensprong. Bij de zesde of zevende slag rook ik het ijzerige van bloed. Haar ademhaling werd happerig en nat tegen mijn wang. Elke nieuwe slag dreef een schreeuw in mijn oor, soms gebroken, soms langgerekt.

Ik voelde me schuldig. Zwaar schuldig. Zij hing hier half tegen me aan, haar naakte lichaam openrijtend onder de bullwhip, omdat ík haar had geneukt zonder toestemming van haar Meester. Dit was mijn straf, maar zij droeg hem. Haar lichaam trok bij elke klap samen, billen en rug spanden, trilden, en ontspanden weer. Bloed liep in dunne lijntjes over haar huid. Ze schreeuwde zich schor in mijn oor, maar ze bleef staan. Bleef haar handen op mijn schouders houden. Bleef het ondergaan. Voor mij.

De schuld bleef, maar toch groeide er bij elke slag onmiskenbaar een ander gevoel: een donkere, warme trots. Zij wílde dit. Zij koos ervoor om deze pijn te dragen, met haar naakte, schokkende lichaam tegen het mijne, terwijl ik vastgebonden toekeek. Elke gil die ze in mijn oor schreeuwde, voelde steeds minder als een last… en steeds meer als een bewijs.

Bij de dertigste slag bleef ze even hangen, zwaar ademend, voorhoofd tegen mijn schouder. Haar hele rug en billen waren open, rood en nat. Ze fluisterde hees, bijna onhoorbaar: “Voor jou…” Ik kuste haar wang. Proefde het zout van haar tranen. Fluisterde hoe trots ik op haar was. Langzaam trok ze haar wang langs de mijne, draaide haar gezicht en zocht mijn lippen. Ze kuste me. Ik kuste terug. Innig, hongerig, even los van de pijn, van de kerk, van alles. Alleen overgave aan elkaar. Een monnik trok haar lichaam weg van het kruis. Onze lippen lieten los, maar onze blikken bleven in elkaar haken. Ik bewoog mijn mond zonder geluid. ‘Ik hou van je’.

Ruw sleurden de monniken haar van het priesterkoor. Toch bleef ze haar hoofd naar mij draaien, lippen getuit tot een stille kus. Mijn hart bonsde als dat van een verliefde puber. Haar Meester keek me aan met pure woede. Hij realiseerde zich dat de straf het tegenovergestelde had bereikt van wat hij wilde. Hij dreef ons niet uit elkaar, de gedeelde pijn had juist de band tussen mij en zijn slavin verstevigd.

Ik was helemaal niet bezig dat het zijn onderdanige was. Ik had slechts een diep, intens gevoel van verbondenheid. Ik had haar gedomineerd. Voor het eerst echt iemand genomen en geleid. Zij had geleden. Voor mij. Zich via de zweep van haar meester aan mij overgeleverd. En dat alles had iets onbekends in mij losgemaakt. Iets wat tegelijk beangstigend en verslavend voelde. Een sterke, bijna pijnlijke emotionele band met haar. Verliefdheid, maar dan zwaarder en intenser… alsof de dominantie, de pijn en de overgave alles in mij hadden opengebroken.

Ik onderging gelaten de Communie van de Borst. Zoog afwezig aan de borst van de Abdis en trok, zoals alle andere dagen, een rood vlak. Dromerig at ik het middagbrood en dronk wat water. Mijn vaste tafelgenoten merkten mijn afwezigheid en plaagden me zacht fluisterend: “Hij is verliefd…” Ik glimlachte alleen maar. Verliefdheid leek een magere beschrijving voor wat ik voelde.

Tijdens de rustperiode, terwijl de Klok elk kwartier weer luidkeels aankondigde hoeveel tijd er nog restte, verwerkte ik de ochtend. Emma was weg. Mee met haar Meester, terug naar haar eigen wereld. Ik kon er nu niets aan doen. Ik berustte erin dat ik na deze week naar haar zou zoeken. Onze band was wederzijds, dat wist ik zeker. En ik zou haar vinden om die band nog meer te verstevigen. Maar eerst moest ik deze week volbrengen.

Voor het middagprogramma werd ik ingedeeld bij twee zusters: de wat mollige, goedlachse zuster Marieke en de strenge, tengere zuster Kirsten. Ik volgde hen de eetkamer uit, langs de bezinningsruimte, door de houten deur naar de lange gang met kamers. Bij de een-na-laatste deur gingen we naar binnen.

De kamer was klein, kaal en bijna klinisch. De muren en de vloer waren bedekt met hetzelfde egale, matte materiaal. Glad en naadloos. Alleen in twee hoeken zat een dof metalen afvoerdeksel. Hoog in één muur zat een smalle opening waardoor een scherpe lichtbaan schuin de ruimte in sneed, slechts zichtbaar doordat hij het fijne stof in de lucht ving.

Precies in het midden van die lichtbaan stond het enige meubelstuk: een zwaar, rechthoekig stenen blok. Het diende tegelijk als tafel, bank en offerblok. De hele ruimte ademde functionaliteit en onontkoombaarheid. Water kon hier stromen, blijven staan en weer opdrogen zonder enig spoor achter te laten.

De deur viel met een harde klik in het slot. Onontkoombaar opgesloten. Met een rood hoofd ontdeed ik me op bevel van mijn lendendoek. Marieke nam het dunne doek aan en hing het aan een haak. Haar wangen gloeiden al van opwinding bij het zien van mijn kaalgeschoren, naakte kruis.

Zuster Kirsten bekeek het statusbord aan de binnenkant van de deur. “Bart Oberde,” las ze hardop. “De eerbied geschonden die verschuldigd is aan haar die door de Heer tot leiding is geroepen.” Ik knikte bedeesd. Ze leidde me naar het stenen blok. “De onderdanigheid aan een zuster is heilig,” sprak ze belerend terwijl ze haar hand op mijn rug legde en me licht voorover duwde. “Vanmiddag zul je aan óns onderdanig zijn.”

Ik lag met mijn borst op het koude steen. Het scherpe licht viel precies op mijn rug en billen, alsof ik het middelpunt van een voorstelling was. Gezien worden. Belicht worden. Volledig overgeleverd. Links van me verscheen Kirsten. Ze sloeg haar pij open. Haar gespierde, strakke lichaam kwam tevoorschijn: kleine stevige borsten, nauwelijks taille… en tussen haar benen een stevige, goudkleurige voorbinddildo.

Als een offerlam lag ik op het stenen blok. Terwijl ik verschrikt naar de enorme dildo keek, voelde ik natte vingers over mijn kont. Marieke smeerde rijkelijk glijmiddel over en in mijn anus. Ik voelde me klein, verlegen en angstig. De dildo leek zeker zeven centimeter in doorsnede. Ik vreesde dat hij nooit zou passen.

“Aanschouw de Fallus van Sint Satisfacius,” sprak Kirsten bijna plechtig terwijl ze de dildo streelde alsof ze hem aftrok. “De maat waaraan wij onderdanigheid meten. De gouden standaard in penetratie.” Ik rilde van spanning. Ondertussen zochten Mariekes vingers een weg naar binnen. Ik kreunde toen ze langzaam mijn kringspier binnengleden en iets kromden. Een scherpe, zoete prikkel schoot vanuit mijn prostaat door mijn onderlijf.

Kirsten stapte achter me. Marieke trok haar vingers terug. “Open je kont, Servus.” Leunend op het koude steen schoof ik gehoorzaam mijn handen over mijn billen en duwde ze uit elkaar. Het voelde diep vernederend: zelf de weg vrijmaken, zelf mijn anus aanbieden. Alsof ik het wilde, terwijl alles in mij schreeuwde dat deze dildo veel te groot was.

Ik voelde de dikke, kunstmatige eikel tussen mijn billen. Hij vond zijn plek en drukte vast tegen mijn anus. Onontkoombaar. “Adem uit en geef lichte tegendruk,” zei Marieke klinisch. Ik ademde langzaam uit. Een felle, brandende pijn schoot door mijn kont toen de eikel mijn kringspier openscheurde. Ik gromde luid. Kirsten duwde door tot de eikel voorbij de ring was. Even pauze. Even ademhalen. Toen ging ze verder. Langzaam. Millimeter voor millimeter, minutenlang.

Ik kermde, gromde, gilde soms. Brandende golven pijn schoten door mijn achterste terwijl de dildo me steeds voller maakte. Er leek geen einde aan te komen. De zusters zeiden niets. Alleen mijn lijden vulde de stilte. Het maakte de handeling nog kouder, nog ritueler. Alsof ik niet meer dan een voorwerp was waarin de “gouden standaard” werd geplaatst.

Eindelijk voelde ik Kirstens onderbuik tegen mijn billen. Ze kantelde haar bekken nog iets, waardoor de dildo nóg dieper ging. Ik lag opgerekt en tot het uiterste gevuld, hijgend, handen nog steeds op mijn eigen billen, tranen in mijn ogen. Pijn. En diepe, absolute onderdanigheid.

Kirsten hield de dildo strak in me. “De penetratie is ondergaan,” sprak ze zalvend. “De Fallus van Sint Satisfacius neemt de afvallige en reinigt de ziel van hem die de zusters moet dienen. Halleluja.”

“Halleluja,” antwoordde Marieke, waarna zij het woord nam: “Zuster, neem deze afvallige in aanschouw des Heren. Laat hem voelen dat hij niet waardig is. Laat hem lijden voor uw genot. Laat hem leren dat hij er is om zusters te dienen.”

Het klonk onwerkelijk plechtig terwijl ik daar lag met die enorme dildo diep in mijn kont. Toen trok Kirsten hem een stuk terug, Eerst langzaam, diep uithalend en weer naar binnen stotend. Ze keek verlekkerd hoe de glanzende, dikke dildo mijn opengerekte anus in- en uitschoof. Haar ademhaling werd zwaarder. Elke keer dat ze naar voren stootte, drukte het harnas stevig tegen haar clitoris en schaamlippen.

Haar kreunen mengde zich met de mijne. Ze ging harder. Ze schoof mijn handen weg van mijn billen, greep mijn heupen, haar nagels in mijn huid. Ik voelde hoe ze bij elke stoot haar eigen bekken kantelde, zoekend naar precies de juiste druk op haar natte, gezwollen klit. De dildo gleed glanzend van glijmiddel en mijn sappen in en uit mijn kont, en Kirsten staarde ernaar alsof het gezicht haar nog meer opwond.

“Zo diep…,” hijgde ze zacht, meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ze trok bijna helemaal terug tot alleen de eikel nog in me zat, hield even vast, en stootte dan hard en diep naar binnen. Haar kreunen werd hoger. Haar dijen trilden licht tegen de mijne.

Ze neukte me gestaag en gretig. Elke stoot liet de dildo verdwijnen tot haar onderbuik plat tegen mijn billen sloeg. Haar buikspieren spanden steeds aan, haar kleine borsten bewogen met iedere stoot, haar gezicht vertrokken van genot. Ze genoot er duidelijk van. Van de controle, van mijn gekerm, van de dikke pik die ze steeds opnieuw in mijn kont zag verdwijnen, en vooral van de constante, harde wrijving tegen haar eigen kut.

Haar tempo versnelde. Haar ademhaling werd sneller en luider. Ze boog zich verder over me heen en stootte kort, hard en diep. “Ja… ja… daar…,” gromde ze tussen haar tanden. Met een lange, afgebroken kreet kwam ze klaar. Haar hele lichaam schokte tegen het mijne terwijl ze de dildo zo diep mogelijk in me hield. Golven trokken door haar heen; ik voelde haar dijen trillen en haar adem heet in mijn nek. Pas toen de laatste stuiptrekkingen wegebbden, bleef Kirsten zwaar ademend over mijn rug hangen, de Fallus van Sint Satisfacius nog diep in mijn kont begraven.

Het voelde als een enorme bevrijding toen de dikke dildo eindelijk uit me werd getrokken. Mijn anus stond wijd open, opgerekt door de Gouden Standaard. Opgelucht lag ik hijgend op het steen, blij dat ik hem had doorstaan.

Toen verscheen Marieke naast me. De goedlachse zuster glimlachte vriendelijk, maar iets in haar blik deed me huiveren. De lach had iets verradelijks. Langzaam sloeg ze haar pij open. Haar volle borsten kwamen tevoorschijn. Grijnzend liet ze de stof op de grond vallen.
Mijn adem stokte. Tussen haar brede, zachte dijen stond een nog forsere dildo overeind. Matzwart, dikker en zwaarder dan de gouden die ik net had ondergaan. De schacht was fors, de eikel stomp en onverbiddelijk. “Aanschouw de Extremus,” sprak ze bijna smalend. “De maat voor boetedoening. Alleen zij die de zusters werkelijk hebben miskend, zullen de Extremus ontvangen.”

Ik schudde wild mijn hoofd en stotterde om genade. De Gouden Standaard had al nauwelijks gepast. Deze zou me openscheuren. Terwijl ik bleef smeken, hielp Kirsten me rustig overeind, draaide me om en liet me op mijn rug op het stenen blok zakken. Ondanks mijn protest volgde ik haar aanwijzingen gedwee. Ik wist dat het onontkoombaar was. En was deze dagen voldoende getraind om nu gewillig mee te werken.

In deze houding zag ik de matzwarte dildo op me afkomen. Marieke stond bijna wellustig klaar, de enorme eikel al tegen mijn nog openstaande anus gedrukt. “Ontspan je,” zei Kirsten zacht naast me. “En concentreer je. In deze houding wordt je prostaat maximaal gestimuleerd. Focus je daarop.” Met een klein knikje gaf ze Marieke het startsein.

De dildo schoof door mijn kringspier. Ik gilde. Hield me niet meer in. Waardigheid bestond niet meer; alleen angst, pijn en absolute onderdanigheid. Millimeter voor millimeter boorde de Extremus zich een weg naar binnen, rekte me verder open dan ik voor mogelijk hield. Ik probeerde me op mijn prostaat te richten, zoals Kirsten had gezegd, maar de pijn en paniek overheersten.

Eindelijk drukte Marieke’s warme, mollige schaamstreek tegen mijn billen. De gigantische dildo zat tot de basis in me. “De penetratie is ondergaan,” sprak Marieke met dezelfde plechtige toon. “De Extremus neemt de afvallige en reinigt de ziel van hem die de zusters heeft miskend. Halleluja.”

“Halleluja,” antwoordde Kirsten. “Ook voor u, zuster, ligt deze afvallige klaar. Neem hem die niet waardig is. Pijnig hem voor uw genot. Laat hem voelen wat het dienen van ons, zusters, inhoudt.” Ik schudde vertwijfeld nee, maar een brede grijns verscheen op Marieke’s gezicht. “Ik ga je neuken, Servus. En jij zult slechts kermen.”

Ze trok de dikke kunstpik langzaam terug en nam tegelijk mijn slappe penis in haar warme hand. Met korte, precieze stootjes begon ze te bewegen, haar hand in hetzelfde ritme over mijn schacht glijdend. Angst maakte langzaam plaats voor iets anders. Ik voelde de zware eikel over mijn prostaat rollen. Signalen schoten rechtstreeks naar mijn eikel. Ik kreunde… maar ditmaal niet alleen van pijn.

“Concentreer je,” fluisterde Kirsten. “Pak dat gevoel. Blijf erop gericht.” De dildo schoof dieper, vulde me opnieuw tot het uiterste. Maar ik hield het tintelende gevoel vast. Bleef me focussen op de golven vanuit mijn prostaat. Ik keek Marieke aan. Zij knikte bemoedigend, bijna zacht, terwijl haar ogen donker waren van begeerte. Toen begon ze ritmisch te stoten. Haar hand trok in hetzelfde tempo. Elke beweging masseerde mijn prostaat en stuurde pure, diepe geilheid door mijn hele schaamstreek.

Dit was anders dan alles wat ik kende. Geen oppervlakkige opwinding, maar een zwaar, algeheel gevoel dat van binnenuit kwam. Alsof niet alleen mijn pik, maar mijn hele lichaam toewerkte naar een ontlading.

Marieke zocht voortdurend de hoek waarbij de voorbinddildo haar eigen clitoris optimaal streelde. Haar ademhaling werd stotend, haar kreunen luider. Ze neukte me harder, gretiger, terwijl ze me in perfecte synchronisatie aftrok. Met een lange, luide schreeuw kwam ze klaar, de Extremus nog één keer keihard en diep in me ramend.

Toen trok ze zich terug. Ik bleef achter: kont leeg en kloppend, prostaat nog tintelend van onvervulde verwachting, pik hard en eenzaam omhoog stekend. De stimulatie was abrupt gestopt. In plaats van een climax ebde de opwinding slechts langzaam en frustrerend weg. Gebruikt. Genomen voor het genot van deze twee vrouwen. Een speeltje voor hun lust. Een voorbeeld van hoe ik me te gedragen had tegenover de zusters van deze Orde.

Moeizaam liep ik na de middagsessie naar de eetzaal. Mijn spieren rond mijn billen deden pijn; mijn kont voelde nog steeds open en ruw gebruikt. “Ben je geneukt?” vroeg Annabelle nieuwsgierig grijnzend. “Ik denk de Gouden Standaard,” vulde Alexander aan. Ik knikte verslagen. “Ja. En de Extremus.” Even viel er een stilte. Bijna bewonderend. “Die wordt bijna nooit gebruikt, Bart,” fluisterde Alexander. “Ik heb het in ieder geval nog niet eerder gehoord.”

Die avond lag ik eindelijk op mijn smalle bed. Ik sloot mijn ogen en ging terug naar het moment waarop Marieke mij nam. Voelde in mijn fantasie de dikke zwarte dildo die steeds opnieuw over mijn prostaat schoof. Mijn penis reageerde meteen. Gedachteloos gleed mijn hand over mijn pik. Rustig streelde ik mezelf terwijl ik mij voorstelde hoe ik klaargekomen zou zijn als ze me nog iets langer had geneukt.

“Ahum.” Ik schrok op, trok mijn hand terug uit de lendendoek en legde hem snel over mijn kruis. In de deuropening stond Mechteld, geamuseerd toekijkend. “Ik heb wat beters voor je, Servus,” zei ze smalend. Ze duwde een vrouw van rond de dertig de cel in. “Dit is Julia.” Meteen zakte Julia op haar knieën, handen in haar nek, ronde borsten naar voren geduwd. Mijn pik schokte onder mijn hand. “Julia is een Femilustra. Een vrouwlustige. Ook wel het sletje van de zusters, hè Julia?” Met rode wangen beaamde de vrouw het.

“Een goede Femilustra dient ook het mannelijke geslacht. En omdat de monniken trouw hebben gezworen aan de Heer en geen vrouw mogen behagen… zet ik Julia bij jou in de cel.” Mechteld gaf kort aan dat Julia mij zou dienen, waar, wanneer en hoe ik het wenste. “Prettige nacht, Servus,” eindigde ze met een knipoog terwijl ze mijn cel verliet.

Ik keek naar de mooie vrouw die voor me knielde. Diepe, tegenstrijdige gevoelens golfden door me heen. Vanmiddag nog vernederd en tot het uiterste genomen door de zusters. Nu een vrouw over wie ik mocht heersen. Ik begreep niet hoe het kon… maar ik genoot van beide: de absolute onderdanigheid die ik had ondergaan én de dominantie die me nu werd gegeven.

“Kleed je uit.” Mijn stem klonk rustiger en zelfverzekerder dan ik me voelde. Julia stond op, keek me schuchter aan en liet haar lendendoek zakken. Haar schaamstreek was kaal en bijna maagdelijk; een donkerroze spleet tekende zich af tussen haar ronde dijen. Ik keek ongegeneerd, verlekkerd.

Ik wilde haar. Ik zou haar nemen zoals ik vanmiddag was genomen. “Op handen en knieën. Kont omhoog.” Ze gehoorzaamde. Haar mooie, ronde billen wezen strak naar me. Ik liet haar doen wat ik die middag had moeten doen: haar handen kwamen op het zachte vlees en trokken de billen uit elkaar. Ze opende zich voor mij. Een lichtroze spleet, en daaronder haar donkerroze anus tonend.

Ik nam wat glijmiddel en drukte mijn vingers zacht, bijna liefkozend tegen de ingang. “Nee meester, alstublieft…,” kreunde ze. Haar tegenspraak was verrassend als brandstof voor mijn opwinding. “Stil. En onderga.”

Ik zette mijn eikel tegen haar anus en duwde. Zacht, maar resoluut. Tot mijn hele schacht in haar zat. Toen neukte ik haar. Wild, ongecontroleerd. Alle opgekropte spanning van de dag kwam eruit. Het hele gang kon het horen. Met een diepe, dierlijke stoot kwam ik brullend klaar, diep in haar kont.