.
De dag na de bijzetting van Henry zijn we nog enkele uren als families bij elkaar. Op een gegeven moment neemt de Koning me apart en gaat hij me voor naar een naastgelegen salon. ‘Hoe is het nu met je?’ vraagt hij dan. Ik haal mijn schouders op, ik weet het niet, ik voel me nog te geschokt en antwoord: ‘niet zo goed, Uwe Majesteit’. En aan hem zie ik het ook, hoe de dood van zijn levenslustige zoon op hem drukt. ‘Ik begrijp volledig dat je het moeilijk hebt, Charlotte. Toch moet ik je helaas verzoeken om samen met mij alweer aan de toekomst te denken.’ Als ik hem vragend aankijk vervolgt hij: ‘jullie deden het hier heel goed, samen. De spanning onder de Schotse adel tegenover het Verenigd Koninkrijk is door jullie gezamenlijke charmeoffensief beduidend afgenomen. Het zou jammer zijn als dat alles nu teniet wordt gedaan.’


Het voorstel van de Koning

Ik heb geen idee waar hij op aanstuurt en inmiddels moet het vraagteken levensgroot boven mijn hoofd te zien zijn. De Koning gaat dan verder: ‘ik wil graag dat je nog een tijd hier blijft en je werk als speciaal gezant van de Koning voortzet. Dat kun je uiteraard niet alleen en daarom suggereerde je vader om je broer Edward als je partner toe te voegen, tot ik een meer definitieve oplossing heb. Ik vind dat een prima idee, iedereen zal immers begrip hebben voor deze tijdelijke oplossing voor het speciale gezantschap.’ Ondanks de droevige omstandigheden glimlacht de Koning als hij mijn reactie ziet. Verbijstering en ongeloof strijden om voorrang, wat ongetwijfeld van mijn gezicht is af te lezen. Dit gaat helemaal de andere kant op als waar ik op rekende, ik zag me alweer terugkeren naar Northumberland.

Ondertussen gaat de Koning verder: ‘misschien klinkt het je vreemd in de oren, Charlotte, maar jullie succes is vooral aan jou te danken. Met je charmante verschijning heb je in dit land iedereen voor je gewonnen, meer dan welke man ooit zal kunnen bereiken. De Schotse adel is zeer op haar hoede, maar vertrouwt jou omdat je getoond hebt dat je op geen dubbele agenda hebt. Men voelt zich door jouw oprechtheid gesteund, omdat je hebt aangetoond dat je naar hen kunt luisteren. En dat niet alleen, je weet de signalen ook bij mij te krijgen. Ik heb je voorlopig dus nog nodig hier.’ Het begint me te dagen, maar ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Als ik blijf zwijgen gaat de Koning verder: ‘je zult beseffen dat het niet mogelijk is je nu alweer te koppelen aan een andere echtgenoot. Om die reden bood je vader dus aan je broer in te zetten, met als argument dat jullie altijd al een goede band hebben gehad. Ik heb dit voorgelegd aan de ‘Lord Advocate’, mijn belangrijkste bestuurder hier en heb zijn volledige instemming.’

Dan eindelijk lukt het me om te reageren. ‘Maar Majesteit, mijn broer wordt toch de volgende Hertog van Northumberland?’ Hij knikt: ‘dat klopt Charlotte en dat zal hij ooit zeker ook worden, maar zo ver is het nog lang niet, je vader is kerngezond. Ik ben voornemens Edward fot the time being tot Hertog van Edinburgh te benoemen. Met jou als Prinses aan zijn zijde moet dat voldoende zijn om het gezantschap inhoud te geven, tot ik een meer definitieve oplossing heb. Stem je in?’ Ik weet dat ik geen enkele andere optie heb, ik kan niet tegen de wens van de Koning ingaan. En dus knik ik ja. ‘Weet Edward hier al van, Majesteit?’ De Koning knikt: ‘je vader heeft hem al gepolst en hij stemt hiermee in, van harte zelfs, naar ik heb begrepen.’

Die avond, als zowel de Koninklijke familie als onze eigen familie weer zijn vertrokken ga ik vroeg naar bed. Na enige tijd klopt Edward bij me aan, waarna hij meteen binnenkomt. Hij ploft naast me neer op bed en kijkt me dan aan: ‘sorry zusje, dat het zo moest gaan. Vader besprak dit eergisteren al met me, maar ik moest absoluut mijn mond houden tegenover jou. Wat vind je ervan, wat die oudeheren hebben bekokstoofd?’ Onwillekeurig schiet ik in de lach, eerbied voor wat dan ook is bij Edward altijd ver weg te zoeken.

Ik ben ondertussen aan het idee gewend geraakt en antwoord: ‘ehm, weet je, Eddie, ik mis Henry, wat ik niet had verwacht. We hadden toch wel een klik, en ook nog eens veel plezier samen. Maar hij is weg en komt niet meer terug. Als ik dan toch hier moet blijven, lijkt me dit de minst slechte oplossing. We kunnen het goed samen vinden, laten we dus samen onze kunstjes opvoeren en verder ieder ons eigen leven leiden.’
Edward grinnikt en reageert: ‘zo ken ik mijn Charlotje weer. We maken er samen het beste van, zusje, dat kunnen wij wel!’
Ik knik, ja, dat kunnen wij wel. Wat niet wegneemt dat ik nu al twee mannen moet missen, Henry die dood is en Daniël die ginds gaat trouwen.

Verdriet

Een tijdje liggen we in stilte naast elkaar, en op een gegeven moment krijgt de slaap me in haar greep. Eddie weet dat ik de laatste dagen last heb van slapeloze nachten en neemt me in de kom van zijn lichaam. Dat voelt zo warm en vertrouwd dat ik daarna al snel vertrokken ben. De volgende ochtend vroeg, het is nog maar net licht, word ik na een verkwikkende slaap wakker. Eddie slaapt nog en omdat we nog steeds of alweer als lepeltjes liggen, voel ik hoe zijn stijve staf tegen mijn billen drukt. Het maakt me verdrietig. Henry en ik konden het in de lichamelijke liefde goed met elkaar vinden en pas nu dringt volledig tot me door wat ik allemaal kwijt ben.

Het is niet te voorkomen, als een onweersbui na een overmatig warme dag word ik overspoeld door verdriet. Ik snik het uit en de tranen stromen over mijn wangen. Op een gegeven moment wordt Eddie daardoor wakker en trekt me hij nog steviger tegen zich aan. ‘Wat is er Charlotje?’ vraagt hij dan. Ik blijf nog even liggen in de veilige cocon van zijn lichaam en antwoord, fluisterend: ‘ik mis Henry en ik mis Daniël. In plaats daarvan lig ik hier nu met mijn broer, die voor mij verboden terrein is…’

Misschien dat nu pas tot hem doordringt dat hij naast zijn zusje ligt met zijn liefdeszwaard stijf, tegen mijn billen prikkend. Hij gaat op zijn rug liggen, waarna ik me naar hem toedraai. Als ik zijn rood aangelopen gezicht zie, een tikje geschrokken, kan ik er niks aan doen, door al mijn verdriet heen komt er een giecheltje naar boven.
‘Had je het niet in de gaten? vraag ik dan.
‘Hey zusje, natuurlijk wel, maar ik kan daar niks aan doen hoor. Dat gebeurt gewoon in m’n slaap.’
Hem nog steeds aankijkend knik ik: ‘weet ik toch Eddie. Daniël en Henry hadden er ook altijd last van.
‘Last?’ zegt Eddie dan, waarop het zijn beurt is om te grinniken. ‘Meer niet?’
Nu is het mijn beurt om rood te kleuren. ‘Nou ja, je weet toch wel wat er dan gebeurt?’ reageer ik. Je hebt het toch ook wel eens gedaan?’

Het blijft een tijdje stil voordat hij reageert: ‘natuurlijk wel Charlotje. Maar alleen met meisjes uit het personeel, ik had nog nooit een adellijk meisje. Daar moet je eerste mee trouwen voordat ze daarin mee gaan’
‘Denk je dat dat anders is, dan, met een adellijk meisje?’
Eddie haalt zijn schouders op: ‘geen idee, maar ik denk het wel. Terughoudender of zo?’’
‘Waarom denk je dat? Wij zijn ook maar mensen hoor. Jullie hebben als jongens de meisjes uit het personeel tot je beschikking, maar er zijn ook lakeien hoor.’
Mijn broer kijkt me bijna verbijsterd aan: ‘dat meen je niet, Charlotte. Echt, deed je dat?’
Ik knik: ‘ja, met Daniël. En ik ben ook nog steeds verliefd op hem.’

Het is hem aan te zien dat hij aan dat idee moet wennen, Dat ik ook van vlees en bloed ben en mijn verlangens heb.
Dan keert hij zich naar me toe en fluistert: weet je nog hoe we elkaar vroeger aanraakten als we in bad zaten en onze nanny even weg was?’ Ja, natuurlijk weet ik dat nog…

Broederliefde

De eerste weken is het onwennig. Al snel herneemt zich in Edinburgh het leven van ‘zien en gezien worden’. En nog meer dan voor die tijd krijgen we uitnodigen om ons te vertonen in de beau monde. Eddie doet het verrassend goed, wat ik eerlijk gezegd ook wel verwachtte. Hij is charmant en kan het met iedereen goed vinden. Hoewel hij een paar jaar jonger is dan Henry voegt hij zich bijna naadloos in de gesprekken en wordt ook hij al gauw voor de meer officiële bijeenkomsten van de Lord Advocate en zijn raadgevers gevraagd. Mijn eigen rol heb ik ook weer opgepakt. Ik charmeer en voer gesprekjes tijdens al die bijeenkomsten en laat me veelvuldig rondzwieren door al die Schotse Hoge Heren.

Maar toch is het niet meer zoals het was. Ja, aan de buitenkant wel, maar achter de deur van Holyroodhouse slaat steeds meer de eenzaamheid toe. Ik mis de aandacht en complimentjes van Henry, en dat niet alleen, Vooral het veelvuldige bedrijven van de liefde voelt als een groot gemis, het bracht ons na een lange avond altijd weer bij elkaar. Dit alles wordt versterkt door de wetenschap dat een dezer dagen, ginds in Northumberland Daniël trouwt met een meisje uit zijn dorp, en ik hem dan dus ook voorgoed kwijt ben.

Ondertussen zijn mijn slapeloze nachten er niet bepaald beter op geworden en daarom slaapt Eddie nog regelmatig bij me. Het geeft ons bovendien de gelegenheid om ongestoord de gebeurtenissen van de voorgaande dag te bespreken en plannetjes uit te werken om dit of dat probleem aan te pakken. Ook bespreken we op dat soort momenten hoe we de Koning zullen rapporteren over de zaken die ons opvallen en die zijn aandacht nodig hebben. In feite leven we steeds meer samen als man en vrouw. We rijden samen paard, als we niet weg gaan zitten we samen voor de haard te lezen of we doen een spelletje schaak. In feit doen we alles samen, behalve dan juist dat ene dat ik zo mis.

Op een morgen word ik wakker, zoals zo vaak als ik niet kon slapen als een lepeltje in de kom van Eddies lichaam gelegen. En ook als zo vaak voel ik hoe zijn stijve liefdeszwaard weer tegen mijn billen prikt. Dan neem ik een besluit, ik mis het té erg om de liefde te kunnen bedrijven, terwijl er naast me een man ligt die er klaar voor is. Natuurlijk, het is mijn broer, maar inmiddels neem ik allang weer mijn dagelijkse drankje in tegen de komst van een kindje, dus wat kan erop tegen zijn om hem in mijn lichaam toe te laten? Bovendien lijkt hij ook zo zijn behoeftes te hebben, anders was zijn staf niet altijd stijf in de ochtend.

Voorzichtig draai ik me naar hem toe, waarna ik mijn hand in zijn nachtbroek laat verdwijnen en zijn staf omvat. Ik had al zo’n vermoeden dat mijn broer iets forser geschapen is dan Henry was, en nu vóel ik het ook. Zijn staf is weliswaar zo ongeveer even lang maar wel wat dikker. Als ik me probeer voor te stellen hoe die in me verdwijnt, dienen zich meteen de vertrouwde kriebels tussen mijn benen aan. In alle rust betast ik mijn broer en leg uiteindelijk ook mijn hand over zijn zaadballen, die welgevuld op zijn benen rusten. Al gauw wordt Eddie onrustig in zijn slaap en na enige tijd opent hij zijn ogen, in verwarring over wat hem overkomt. ‘
‘Hey…, wat ben jij nou aan het doen, Charlotje?’ vraagt hij dan.
Als antwoord geef ik een kneepje in zijn staf: ‘dat is wel duidelijk toch? Ik heb er genoeg van om het zonder te moeten stellen. Jij wou toch eens een adellijk meisje penetreren? Nou, hier heb je er een, en een Prinses nog wel.’

Hij kijkt me stomverbaasd aan. ’Meen je dat nou? Je bent niet alleen een Prinsesje maar ook mijn zusje hoor.’
‘Come-on Eddie, het meest van alles ben ik vrouw, en ik heb dit nodig!’ Om mijn reactie te benadrukken trek ik mijn nachthemd uit, waarna ik geheel ontkleed naast hem lig. Het valt me mee hoe Eddie daarna reageert, alle weerstand tegen dat ik zijn zusje bent verdwijnt als sneeuw voor de zon. In vliegende haast trekt hij net als ik zijn nachtkleding uit en neemt me dan in zijn armen. ‘Als je eens wist hoe vaak ik hier de laatste dagen al over heb gefantaseerd, zusje’, fluistert hij dan, me overal betastend.
Het roept een lachje in me op: ‘had ik al gemerkt, Eddie, want je lag steeds met je zwaard in mijn billen te prikken.’

Dan open ik mijn benen en trek hem op me. De tijd van praten is nu wel even voorbij, ik heb last van kriebels waar hoognodig wat aan moet gebeuren. Eddie kijkt me met grote blauwe ogen aan en vraagt ‘weet je dit zeker Charlotte?’
Ik knik en leg om dat te bevestigen mijn handen over zijn billen, die lekker rond en stevig aanvoelen. Dan stimuleer ik hem in me te komen, door mijn benen nog verder te spreiden en hem als het ware naar me toe te trekken. Eddie neemt zijn zwaard in de hand en brengt het voor de ingang van mijn schede. Dan steekt hij langzaam toe en beetje bij beetje voel ik hoe hij in me doordringt. Het is onbeschrijfelijk zo fijn als dit voelt. Het is algemeen bekend dat het drinken van veel wijn of bier kan leiden tot een gevoel dat je het niet meer kan missen, maar blijkbaar kan dat ook opgaan voor het liefdesspel tussen twee lichamen. Ik heb dit echt gemist!

Na enige tijd heeft Eddie zich helemaal in me geschoven en het is heerlijk hoe hij me opvult.
‘En, is dit nou heel anders dan met een dienstmeisje?’ vraag ik, misschien wel naar de bekende weg.
Hij komt wat omhoog en kijkt me wellustig aan: ‘hey Charlotje, wat dacht je dan. Jij bent mijn tweelingzusje, jij bent de liefste vrouw die ik ken. Dit is echt geweldig, je voelt zo fijn aan, ik zou wel helemaal in je willen verdwijnen!’
‘Dat lijkt me geen goed idee, ga nou maar gauw aan het werk, broer!’ reageer ik en stimuleer hem door een keer mijn bekken te kantelen.
Eddie trekt zich uit me terug tot hij me bijna verlaat en komt dan weer terug. Het is een onbeschrijfelijk gevoel, alle plekjes in mijn schede komen weer tot leven en ondergaan genotvol de zoete herhaalde wrijving van zijn penis.

Henry’s toestemming

Het duurt niet lang voordat ik mijn extase op gang voel komen, dat heerlijke gevoel waarbij ik voor even in een heel andere wereld terecht kom. Vreemd genoeg is dit ook het moment dat Henry in mijn hoofd kruipt, alsof hij van nabij wil zien wat dit met me doet. In gedachten spreek ik hem toe: ‘excuse me, m’n Prins, ik heb dit nodig. Jij hebt mijn lichaam hiervoor klaargemaakt en nu kan het niet meer zonder.’ Het is bijna alsof ik dat bekende gegrinnik van hem hoor, en hem dan ineens heel serieus hoor zeggen: ‘sorry dat ik je zo liet zitten. Toe maar lieve, het is goed. Je moet door met je leven! Geniet van je broer, er komt gauw genoeg weer een ander!’

Op hetzelfde moment komt mij weer helder voor de geest hoe we elkaar ontmoetten, die dag in het park bij mijn ouderlijk huis, en hij het bijna deed voorkomen alsof hij me wilde bespringen. Altijd zin in pleziertjes, dat spontane, in het begin vond ik hem een rare kwast, maar toen ik hem leerde kennen werd hij steeds leuker. Nee, het was zeker geen liefde, maar het was wel al dat andere, samen konden we de wereld aan. Mijn ogen vullen zich met tranen en als de eerste daarvan langs mijn wang omlaagglijdt houdt Eddie op met in me te bewegen en vraagt hij: ‘wat is er zusje, moet ik stoppen?’
‘Nee, please, ga door. Het is niks, ik ben blij dat we dit doen.’

Als reactie geeft Eddie me een kus, op de lippen en in een reflex open ik ze, waarna hij met zijn tong bij me binnenkomt. Eigenlijk was ik dit helemaal niet van plan, want om een reden die ik niet begrijp voelt dit misschien nog wel intiemer dan dat hij zijn staf in me steekt. Tegelijk merk ik nu dat ik ook dít heel erg heb gemist. Hoe onze tongen elkaar opzoeken en hun spel spelen, als een extra bevestiging dat we met elkaar verbonden zijn.

Na een tijdje verdwijnt Henry weer naar de achtergrond, maar voelt het inmiddels wel alsof hij ons toestemming gaf, dit met elkaar te doen. Het lukt me weer te genieten van wat we aan het doen zijn en beantwoordt Eddie’s zoen van harte. Ondertussen is hij opnieuw in me gaan bewegen, zachtjes, waardoor het bijna nog intenser voelt dan wanneer hij zich hard in me zou uitleven. Ik vouw mijn benen om zijn heupen en met mijn hakken op zijn billen beweeg ik mee met zijn bewegingen, terwijl onze monden nog steeds verbonden blijven in een lange zoen. En dan is het er weer en is het niet meer te stoppen. Zoals altijd begint het met kleine vuurballetjes die door mijn lichaam razen, elkaar vinden en langzaam maar zeker samen me helemaal overnemen. Ik kreun zachtjes waarna Eddie zich van mijn mond losmaakt en opnieuw stopt met bewegen.
‘Gaat het wel Charlotte?’
‘Ja, please, Eddie, hou nou niet op! Ik ben er bijna…’

Dat hoef ik geen twee keer te zeggen, in een stevig tempo boort hij zich weer in en uit me, en even later val ik in duizend stukjes uit elkaar. Ik maak me nog opener voor hem, wil dat hij me helemaal opvult terwijl ik de emoties beleef die zijn bewegingen in zijn lichaam oproepen. Niet veel later blijf ik volledig bevredigd achter en ik onderga verder in alle rust hoe Eddie zich nog op me uitleeft. Zachtjes streel ik zijn rug en billen, waarop zich al een waas van transpiratie vormt. Ik wrijf het uit en stimuleer hem in me te komen, zacht fluisterend dat het oké is, dat ik beschermd ben. En dan komt hij en voel ik hoe hij zich diep in me volledig leegspuit. Daarna vallen we stil en liggen we nog minutenlang zo, verstrengeld, nahijgend, samen genietend van wat ons is overkomen.


Ruim een half jaar leven we zo. Terwijl we overdag onze opdracht uitvoeren en ons inzetten voor het steeds verder verbeteren van de relaties tussen de adel van Schotland en Engeland, leven we in onze privacy als man en vrouw. We weten allebei dat dit niet eeuwig zal duren en juist daardoor halen we er zoveel mogelijk uit wat erin zit. We trekken veel met elkaar op en zeker iedere dag bedrijven we de liefde met elkaar, en soms wel vaker. Het voelt alsof we tijdelijk samen in een beschermende cocon zitten, die ieder moment uit elkaar kan spatten. En dat is er precies wat er gebeurt, als we van de Koning een oproep krijgen om naar ons ouderlijke huis in Northumberland terug te keren. Daar zullen de instructies voor ons gereed liggen…


Liefs,
Zazie