Het is de volgende ochtend vroeg. De wekker op het nachtkastje naast het bed van Roberto en Marjolein loopt af om vijf voor zes, een zacht gezoem dat Marjolein meteen uitschakelt. Ze schuift het dekbed terug, haar voeten vinden de koele houten vloer van hun slaapkamer in het herenhuis aan de Lindehof. Roberto ligt nog half wakker, zijn ogen knipperen in de schemering die door de dunne gordijnen naar binnen sijpelt. Hij voelt de warmte van haar lichaam verdwijnen, hoort het geritsel van kleding die wordt aangetrokken.

"Ik moet vroeg weg," fluistert Marjolein, haar stem nog schor van de slaap. "Tante Corrie verwacht me om half elf, en het is een heel eind rijden."

Roberto draait zich om, propt een kussen onder zijn hoofd. "Kom je terug voor het avondeten?"

"Gegarandeerd." Ze bukt zich, haar lippen raken zijn voorhoofd vluchtig. "Ik ben er rond zessen, zeven uur. Geen zorgen."

Dan is ze weg, haar voetstappen zacht op de trap, de voordeur die opengaat en dichtvalt. Het huis valt stil, alleen het geruis van de verwarming en het verre gezoem van een vroege trein in de verte. Roberto ligt nog een tijdje wakker, zijn gedachten dwalen naar de vorige dag — Natascha's mond om zijn pik, Charmaine's strakke kont om hem heen, de buurvrouw die op haar knieën zat met zijn zaad op haar lippen. Zijn hand glijdt onder het dekbed, vindt zijn geslacht half slap, maar hij laat het rusten. Er is iets anders dat zijn aandacht vraagt.

Om kwart over zes staat hij op. Hij trekt zijn lichtgrijze trainingsbroek aan, dezelfde als gisteren, nu licht gekreukt maar nog fris genoeg. Zijn witte T-shirt trekt hij over zijn hoofd, de stof strekt zich over zijn nog steeds gespierde borstkas. Hij loopt de trap op naar zijn computerkamer, zijn mancave zoals Marjolein het noemt, een ruimte die uitkijkt over de achtertuinen en de huizen erachter. Hij doet geen licht aan, laat de duisternis om zich heen als een deken. De stoel, een oude leren bureaustoel, kraakt zacht als hij plaatsneemt.

Door het grote raam ziet hij de ochtendschemering, een paarse gloed die langzaam overgaat in grijs. De huizen tegenover hem staan nog donker, hun ramen spiegels van niets. Hij wacht, zijn ademhaling regelmatig, zijn ogen gewend aan het donker.

Dan, precies om zes uur, springt er een licht aan in een slaapkamer drie huizen verder. Het is een scherp, wit licht dat de kamer in een theater van schaduwen zet. Roberto leunt naar voren, zijn handen op zijn knieën. Een figuur beweegt achter het raam, klein van stuk, een silhouet dat langzaam vorm krijgt.

Ze draait zich om, en dan ziet hij haar duidelijk. Een Aziatische vrouw, niet groter dan een meter zestig, met haar dat tot halverwege haar rug valt als een zwarte waterval. Maar het is haar bovenlijf dat zijn aandacht vangt, dat zijn adem even doet stokken. Voor zo'n klein lichaam zijn haar borsten een onmogelijke grootte en zwaarte, twee volle bollen die tegen elkaar aanleunen, hun rondheid te perfect om natuurlijk te zijn. Siliconen, denkt hij, maar het maakt hem niets uit. Ze zijn er, en ze zijn prachtig.

Ze staat in een nachthemd, dun wit katoen dat haar silhouet doorlaat. Haar handen gaan naar de schouderbandjes, trekt ze naar beneden, en dan valt het kledingstuk op de grond. Ze staat nu in alleen een bh, een simpele zwarte beugel die haar borsten omhoogduwt, de donkere tepels zichtbaar door de stof. Ze draait zich, haar rug naar het raam, en haar handen vinden de haakjes achter haar rug. De bh valt open, valt af, en dan zijn ze vrij — twee grote, ronde borsten met donkere, stijve tepels die in de koele ochtendlucht recht vooruit wijzen.

Roberto voelt zijn hart bonken, zijn adem wordt oppervlakkiger. Hij beweegt niet, durft bijna niet te knipperen. Ze is te ver om aan te raken, misschien vijftig meter, maar te dicht om niet te zien. Elke beweging scherp, elke ronding duidelijk. Ze pakt een blouse van het bed, een strak wit hemdje dat ze openhoudt voor haar borsten. Ze tilt ze op, alsof ze ze in het onderhemdje laat zakken, en dan knoopt ze dicht van onder naar boven, de stof strak over haar rondheid gespannen.

Op dat moment, precies op dat moment, kijkt ze op. Haar hoofd draait naar het raam van Roberto, alsof ze voelt dat er iemand kijkt. Haar ogen, amberkleurig zo zal hij later leren, zoeken het donker. Ze trekt het overhemd over haar hoofd, haar armen door de mouwen, en dan — dan glimlacht ze. Niet een verlegen, wegjagende glimlach. Een open, uitnodigende glimlach die haar hele gezicht vult. Ze heft haar hand, zwaait langzaam, haar vingers spreidend als een welkom.

Roberto zit stokstijf, zijn adem ingehouden. Voelt ze hem? Ziet ze hem? Het kan niet, in dit donker, maar toch Dan gaat het licht aan in de slaapkamer ernaast. Een man verschijnt in beeld, groot, log, zijn haar nog plakkerig van de douche. Hij draagt een pak, een overhemd dat hij nog dichtknoopt. Roberto ziet hoe de man naar de vrouw loopt, hoe ze zich omdraait, hoe ze iets zegt dat hij niet kan horen. De man kust haar vluchtig op haar wang, een gebaar van routine, van gewoonte. De vrouw glimlacht, maar het is niet dezelfde glimlach als daarnet.

Roberto staat op, zijn benen stijf van het stilzitten. Hij loopt de trap af naar de woonkamer, de grote ramen die uitkijken op de straat. Hij zit op de bank, zijn handen gevouwen, zijn gedachten bij die borsten, die glimlach, die zwaai. Hij voelt zijn pik reageren, een zachte pulsering die hij negeert. Er is iets aan die vrouw, iets dat hem niet loslaat.

Die nacht droomt hij van amberkleurige ogen en ronde, zware borsten die in zijn handen passen.

De volgende ochtend is het precies hetzelfde. Om zes uur zit hij weer in zijn mancave, het licht uit, de duisternis zijn enige metgezel. En precies om zes uur springt het licht aan in dezelfde slaapkamer. Dezelfde vrouw, hetzelfde ritueel — het nachthemd dat valt, de bh die afgaat, de borsten die vrij komen in de ochtendschemering. Dit keer draagt ze een rood overhemd, strakker dan gisteren, de knopen die spannen over haar rondheid. En dit keer kijkt ze direct naar zijn raam, glimlacht, zwaait, alsof ze hem verwachtte.

Roberto zwaait terug, een klein gebaar, bijna schaamtevol. Maar ze lacht, brengt een vinger naar haar lippen, een gebaar van stilzwijgen, van geheimhouding. Dan komt de man weer binnen, en het tafereel herhaalt zich — de vluchtige kus, de routine, het verdwijnen.

Roberto weet dat hij haar moet ontmoeten. Niet hier, niet in het donker, niet als een kijker. Hij wil haar zien, haar spreken, haar aanraken.

Het is middag, de zon staat hoog en heet over de Lindehof. Roberto loopt een blokje om, een route die hij normaal nooit neemt, die hem langs de voorkant van de huizen achter zijn eigen tuin leidt. Hij kent de adressen niet, heeft de bewoners nooit gezien, maar hij weet welk huis het is — het huis met de slaapkamer die uitkijkt op zijn mancave.

Hij loopt langzaam, alsof hij niets bijzonders doet, alsof hij gewoon de hond uitlaat zonder hond. Zijn ogen zoeken het huis, de ramen, de deuren. En dan ziet hij haar. Ze staat achter het raam van de woonkamer, gekleed in een lichte zomerjurk, bloemenprint, die tot halverwege haar dijen valt. Haar haar is los, een zwarte rivier over haar schouders.

Ze ziet hem. Haar hoofd draait, haar ogen verwijdden zich, en dan — dan loopt ze naar de deur. Hij hoort haar stem, helder en duidelijk, een accent dat hij niet kan plaatsen: "Buurman! Buurman!"

Roberto draait zich om, alsof hij zich wil verontschuldigen voor het staren. Maar ze staat al in de deuropening, haar hand wenkend, haar lippen in een glimlach die hem doet denken aan die ochtendglimlach, die geheime glimlach.

"Kom, Buurman," roept ze. "Kom binnen."

Hij loopt naar haar toe, zijn hart bonzend in zijn keel. Hij wil iets zeggen, een verontschuldiging voor het gluren, voor het kijken naar wat niet voor hem bestemd was. Maar als hij dichterbij komt, loopt ze naar buiten, de drempel over, haar hand uitgestoken.

"U woont toch achter ons?" vraagt ze, haar amberkleurige ogen die hem opnemen — zijn grijze haar, zijn gespierde armen, de bobbel in zijn trainingsbroek die hij niet kan verbergen. "Dat herenhuis met de grote tuin?"

Hij knikt, zijn mond droog. "Ja. Roberto. Ik ben Roberto."

"Ik ben Soraya." Haar hand is klein, zacht, maar haar grip is stevig. "Soraya, uit Indonesië. Ik woon hier met mijn man." Ze kijkt over haar schouder, naar het huis achter haar. "Hij is nog aan het werk. Komt pas vanavond terug."

Ze pakt zijn arm, haar vingers warm door de dunne stof van zijn T-shirt. "Kom binnen. Wilt u wat drinken?"

Ze leidt hem naar binnen, de woonkamer die hij vanmiddag al zag. Het is een ruime kamer, licht, met grote ramen die op de straat uitkijken — de gordijnen open, niets te verbergen. Een grote fauteuil staat centraal, donkerblauw fluweel, uitnodigend. Soraya duwt hem zachtjes naar de stoel, haar hand nog steeds op zijn arm.

"Koffie, thee, of iets sterkers?" vraagt ze, haar stem licht, spelend. "Ik ben achtentwintig, trouwens. Voor het geval u dat wilde weten."

"Koffie," zegt Roberto, zijn stem die overslaat. "Als het niet te veel moeite is."

Ze lacht, een luid, vrolijk geluid. "Geen moeite, Buurman. Geen moeite."

Ze loopt naar de keuken, haar rok die wiegt om haar heupen. Roberto kijkt naar de ramen, naar de straat waar mensen voorbijlopen, nietsvermoedend. Zijn handen liggen op zijn knieën, zijn hartslag langzaam kalmerend. Dit is fout, denkt hij. Dit is gevaarlijk. Maar hij blijft zitten.

Soraya komt terug met twee bakjes koffie, het aroma dat de kamer vult. Ze zet ze op het tafeltje naast de stoel, buigt zich naar hem toe, haar decolleté diep en zichtbaar. "Ik zag je vanmorgen," zegt ze, zonder omwegen. "Kijken."

Roberto voelt het bloed naar zijn wangen stijgen. "Sorry," stamelt hij. "Ik wilde niet —"

"Nee." Ze legt haar vinger op zijn lippen, een gebaar dat hem verstijft. "U hoeft zich niet te verontschuldigen." Haar ogen zoeken de zijne, die amberkleurige diepte die hem doet denken aan honing in de zon. "Ik vind het fijn om bekeken te worden. Het windt me op."

Ze zet zich op de leuning van de stoel, haar dij tegen zijn schouder, haar gewicht licht maar voelbaar. Hij voelt de warmte van haar lichaam door de stof, de zachtheid van haar huid die hij nog niet heeft aangeraakt maar al voelt. Ze leunt naar voren, haar hand vindt zijn onderarm, haar vingers die cirkels trekken op zijn huid.

"Ik zag je kijken," fluistert ze, haar adem warm tegen zijn oor. "Naar mijn borsten. Je vond ze mooi, nietwaar?"

Roberto kan niet spreken. Zijn pik reageert, een snelle, harde stijfheid die tegen zijn buik drukt. Hij legt zijn handen op zijn kruis, een vergeefse poging om zijn opwinding te verbergen.

Maar Soraya's hand volgt zijn arm, glijdt naar beneden, haar vingers die zijn pols raken, zijn hand, zijn vingertoppen. En dan — dan landt haar hand op zijn kruis, haar palm die de lengte van zijn stijve pik voelt, haar vingers die knijpen, die strelen.

"O," zegt ze, een zachte uitademing. "Je hebt een mooi cadeautje voor me meegebracht."

Haar andere hand vindt zijn rits, trekt hem omlaag, en dan — dan is zijn pik vrij, stijf en donker en pulserend in het middaglicht dat door de ramen valt. Haar handen omvatten hem, twee handen voor zijn lengte, haar vingers die niet bij elkaar komen om zijn dikte.

"Kijk me aan," zegt ze, haar stem lager nu, zwaarder. Roberto draait zijn hoofd, zijn ogen die de hare vinden. Ze zakt van de leuning, haar knieën die de vloer vinden, en ze blijft hem aankijken terwijl haar hoofd naar zijn schoot buigt. Haar tong — warm, nat, puntig — likt over zijn eikel, een enkele streep die hem doet huiveren. Dan opent ze haar mond, haar lippen die hem omvatten, en ze neemt hem in, diep, tot hij de achterkant van haar keel voelt.

Haar ogen blijven op de zijne gericht, amberkleurig en ondeugend en vol belofte. Ze zuigt, haar wangen die hol worden, haar tong die cirkels trekt. Roberto voelt zijn heupen onwillekeurig omhoog komen, zijn handen die haar hoofd willen vastpakken maar zich inhouden. Ze glimlacht om zijn pik heen, een onmogelijke glimlach, en laat hem los met een zachte plop.

"Wil je mijn borsten zien?" vraagt ze, haar handen al aan de knopen van haar jurk. "Ze aanraken? Het mag. Ik wil het."

Ze staat op, haar jurk die van haar schouders glijdt, over haar heupen, naar de grond. Ze draagt niets eronder — geen slipje, geen bh, alleen haar huid die glanst in het zonlicht. Haar borsten, die hij vanochtend nog van een afstand bewonderde, zijn nu hier, op ooghoogte, zwaar en rond met donkere, stijve tepels die naar hem wijzen.

"Raak ze aan," fluistert ze, haar hand die de zijne pakt, die zijn vingers op haar linkertepel legt. Ze is zacht, ongelooflijk zacht, maar ook stevig, de siliconen die een zekere spanning geven aan haar vlees. Hij knijpt, voorzichtig eerst, en ze kreunt, haar hoofd die achterovervalt.

"Harder," sist ze. "Ik hou van harde handen."

Hij knijpt harder, zijn andere hand die haar rechterborst vindt, die beide bollen vastpakt, die ze kneedt, die haar tepels tussen zijn vingers rolt. Soraya kreunt, haar handen die zijn schouders vastgrijpen, haar lichaam dat tegen hem aanleunt.

"Kleed je uit," fluistert ze, haar mond bij zijn oor. "Ik wil met je vrijen. Je pik in mij voelen. Nu."

Roberto staat op, zijn T-shirt die over zijn hoofd gaat, zijn trainingsbroek die naar beneden wordt getrokken. Hij staat naakt in haar woonkamer, zijn pik stijf omhoog wijzend, zijn lichaam gespierd voor zijn zeventig jaar. Soraya kijkt hem op en neer, haar tong die over haar lippen glijdt, en dan trekt ze hem naar de stoel.

Ze gaat op zijn schoot zitten, haar benen die aan weerszijden van de zitting komen, haar kutje — klein, geschoren, glinsterend van natheid — boven zijn pik hangend. Ze pakt hem vast, richt hem, en dan laat ze zich zakken.

"Oh," kreunt ze, als zijn eikel haar opening vindt, als ze langzaam omlaag glijdt, als hij centimeter voor centimeter in haar verdwijnt. "Oh, je bent groot. Je bent zo groot."

Ze zit volledig op hem, haar kutje strak om zijn basis, haar borsten tegen zijn gezicht. Hij pakt ze vast, één in elke hand, en hij zuigt een tepel in zijn mond, bijt zachtjes, voelt hoe ze verhardt onder zijn tong. Soraya kreunt, haar handen in zijn haar, haar heupen die beginnen te bewegen — kleine cirkels eerst, dan op en neer, langzaam, zacht.

"Zo," fluistert ze, haar adem hees. "Zo, Roberto. Zo wil ik het."

Ze versnelt, haar borsten die voor zijn gezicht dansen, haar kutje dat hem stevig omklemt. Hij voelt haar spieren samentrekken, rond zijn pik pulseren, hem nog dieper in haar trekken. Haar nagels krassen over zijn schouders, haar zoenen worden wilder, haar tong die zijn mond vindt, die danst met de zijne.

"Kom," hijgt ze, haar stem hoger nu, scherper. "Kom, Buurman. Neuk me. Vul me met je grote lul. Laat de mensen buiten zien dat je me wilt, dat je me hard neukt."

Ze draait zich, haar rug naar hem toe, en bukt voorover over de leuning van de stoel. Haar kont wijst omhoog, haar kutje zichtbaar, roze en nat en open. Roberto staat op, zijn pik die in zijn handen pulst, en hij richt zich op haar, duwt zich in één beweging naar binnen.

"Ah!" kreunt Soraya, haar rug die kromt, haar handen die de leuning vastgrijpen. "Ja. Zo. Harder."

Hij pakt haar heupen, zijn vingers die in haar vlees drukken, en hij begint te stoten — eerst langzaam, diep, dan sneller, wilder, het geluid van hun lichamen die tegen elkaar slaan echoënd in de kamer. Het raam staat open, een zacht briesje dat binnenkomt, en Roberto weet dat mensen buiten kunnen horen, kunnen zien als ze zouden kijken. De gedachte doet hem alleen maar harder worden.

"Dieper," smeekt Soraya, haar stem gebroken. "Dieper, Roberto. Ik wil je diep. Ik wil je zaad in me voelen. Heet en vullend. Oh, kom op, neuk me —"

Hij stoot harder, zijn balzak die tegen haar klit slaat, zijn vingers die naar voren glijden, die haar anus strelen. Ze kreunt, een lang, hoog geluid, en dan voelt hij het — haar orgasme, de samentrekkingen van haar kutje om zijn pik, het nat dat langs haar dijen loopt.

"Ik kom —" hijgt hij, zijn eigen climax die opbouwd, onvermijdelijk, overweldigend.

"Ja," schreeuwt ze. "Ja, spuit in me. Spuit diep. Ik wil het voelen. Ik wil —"

Hij komt, zijn pik die pulseert, die zijn zaad diep in haar spuit, laag na laag, terwijl hij haar heupen vasthoudt, terwijl hij nog steeds stoot, nog steeds dieper wil, nog steeds meer wil geven. Soraya komt opnieuw, haar tweede orgasme, haar kutje dat hem niet loslaat, dat hem uitmelkt, dat elke druppel van hem opeist.

Ze zakken in elkaar, zijn pik nog steeds in haar, zijn armen om haar heen, haar rug tegen zijn borst. Ze beweegt zachtjes, haar heupen die cirkels draaien, hem nog steeds in zich houden.

"Niet weg gaan," fluistert ze, haar stem zacht, verzadigd. "Ik wil je in me houden. Ik wil je blijven voelen."

Roberto kust haar nek, haar schouder, haar wang. Zijn handen vinden haar borsten, die hij zachtjes kneedt, die hij niet kan loslaten. Ze zijn perfect, denkt hij. Alles aan haar is perfect.

En dan hoort hij het. De voordeur die opengaat. Voetstappen in de gang. Een stem, mannelijk, verbaasd: "Soraya?"

Ze draait haar hoofd, haar lichaam dat stijf wordt in zijn armen, maar ze beweegt niet. Haar echtgenoot, Martin, staat in de deuropening van de woonkamer, zijn ogen die wijd worden, zijn mond die openvalt. Hij ziet hen — Soraya, naakt, op de stoel, met Roberto diep in haar, met zaad dat langs haar dijen loopt, met borsten die nog steeds worden vastgehouden.

Martin wil iets zeggen, zijn hand die naar voren komt, maar Soraya kapt hem af.

"Niet doen," zegt ze, haar stem scherp, bevelend. "Niet mijn genot verpesten."

Ze draait zich lichtjes, zodat Martin haar gezicht kan zien, zodat hij de verzadiging in haar ogen kan zien, de gloed op haar huid. "Laat me genieten van deze lekkere pik in me. Hij geeft me wat ik nodig heb. Niet dat snelle wippen met een halfslachtig pikkie —" ze kijkt even naar Martin's kruis, waar een verdwaalde bobbel zichtbaar is — "maar gewoon voelen. De penis. De eikel voelen in mijn kut. Gevuld zijn. Voldaan. Gelukkig. Vol gespoten met zaad, dat me van binnenuit verwarmd."

Martin zegt niets. Hij staat stil, zijn gezicht een masker van vernedering en — ja, Roberto ziet het — opwinding. De bobbel in Martin's broek groeit, een stijve die hij niet kan verbergen, die hij niet wil erkennen.

Soraya staat op van Roberto, haar kutje dat zijn pik loslaat met een zachte plop, het zaad dat zichtbaar is, dat uit haar loopt. Ze loopt naar Martin, haar hand die door zijn haar strijkt, een gebaar dat teder zou kunnen zijn als het niet zo meedogenloos was.

"Sorry," zegt ze, en haar stem is bijna zacht. "Maar jij kan me niet geven wat ik wil. Hij wel."

Ze wijst naar Roberto, die nog steeds zit, zijn pik die slap wordt maar nog steeds indrukwekkend is, zijn lichaam dat glanst van het zweet. "Kijk hem. Kijk wat hij me geeft. Dat wil ik. Dat heb ik nodig."

Martin gaat zitten, zijn benen die het begeven, zijn handen die zijn kruis bedekken. Maar hij kan niet wegkijken. Hij kijkt naar Roberto, naar zijn vrouw, naar het bewijs van zijn eigen onvermogen dat over haar dijen loopt.

Roberto staat op. Hij trekt zijn kleren aan, langzaam, niet gehaast. Hij voelt Soraya's ogen op zich, haar blik die hem opneemt, die hem begeert. Bij de deur draait hij zich om.

Soraya loopt naar hem toe, op haar tenen, haar mond bij zijn oor. "Ik wil je snel weer zien," fluistert ze, haar adem warm, haar borsten die tegen zijn arm drukken. "Want dit is wat ik wil. Dit is waar ik geil van wordt. Jouw grote dikke lul in mij voelen."

Ze kijkt even naar Martin, die nog steeds zit, verslagen, zijn stijve pik die hij verbergt. "Martin kan me dat niet geven. Martin is een vergissing. Dat zie ik nu."

Roberto knikt. Hij zegt niets, hoeft niets te zeggen. Soraya kust hem, haar tong die de zijne vindt, diep, hartstochtelijk, een belofte van meer.

"Ik wil je snel weer zien," herhaalt ze, als hij de deur uitloopt. "Weer voelen."

Hij loopt de straat op, de middagzon die in zijn ogen schijnt. Achter hem, door het open raam, hoort hij nog iets — een zacht gekreun, Martin die zichzelf aanraakt, of Soraya die hem nog één keer plaagt. Het maakt hem niet uit. Hij heeft wat hij wilde. Hij heeft wat hij nodig had.

En hij zal terugkomen. Dat weet hij. Dat weet zij. Dat weet Martin, die verslagen achterblijft in een huis dat nog steeds ruikt naar seks, naar een andere man, naar het verlies van wat hij nooit echt had.