Rijnstate Ziekenhuis in Arnhem

Op het parkeerdek van het ziekenhuis was het rond tien uur ’s avonds vrijwel leeg; er stond bijna geen auto meer. De vader van Matthias zette de zijne dus maar overdwars ergens neer, de banden een beetje piepend over het asfalt. “Ga jij maar even kijken hoe het daarbinnen is, Matt,” zei hij met de zakelijke stem die hij altijd gebruikte als er iets ernstigs speelde. Daarna, zachter, met dat vriendelijke, wat grommende geluid dat Matthias al zijn hele leven kende: “Ik wacht hier wel. En als je me nodig hebt, bel je me maar even.” Matthias slikte de brok in zijn keel weg. “Dank, pa. Tot zo.”

‘Yes, the picture’s changing every moment. And your destination, you don’t know it’ klonk nog zacht uit de autoradio toen hij het portier voorzichtig dichtliet vallen. Hij bleef even staan, raapte zichzelf bij elkaar en haalde diep adem. De warme avondlucht rook naar asfalt en uitlaatgassen, ver weg van de dennen en vennen van Bessum, alhoewel ook hier de zomer in de lucht te bespeuren was. Nog één keer keek hij achterom naar zijn vader, die achter het stuur bleef zitten met de handen stevig om het leer geklemd en de blik strak vooruit gericht op de grote glazen gevel die in de laatste restjes avondzon glinsterde.

Matthias rekte zich even uit en liep de parkeerplaats over. De warmte van de dag hing samen met een hoge luchtvochtigheid als een plakkerige deken over alles heen. Op weg naar de ingang knikte hij vriendelijk naar een paar patiënten die met een soort rijdende kapstok vol zakjes en slangetjes aan hun arm voor de ingang stonden te roken.

Toen hij door de draaideuren van het ziekenhuis stapte, klapte de veel koudere, geairconditioneerde lucht hem in zijn gezicht. In de enorme hal rook het meteen naar ziekenhuis: een bijna agressieve mix van ontsmettingsmiddel, alcohol, chloor en iets ziekelijks dat onder alles bleef hangen.

Hij besefte dat hij zich aan het einde van het atrium moest melden en de bordjes ‘receptie’ moest volgen, omdat hij niet precies wist waar hij moest zijn. Tegelijkertijd voelde hij zich ineens klein, te jong en veel te onervaren voor dit soort plekken. Alsof zijn achttien levensjaren hier nog niet echt meetelden.

Op dit tijdstip waren er niet veel mensen in het atrium. Hij liep wat vertwijfeld richting de centrale balie. Daar bleef hij staan, handen diep in de zakken van zijn broek gestoken zodat niemand zou zien dat ze trilden. Hij wachtte tot de receptioniste opkeek van haar scherm. “Kan ik u helpen?” vroeg ze met een professionele glimlach die niet helemaal tot haar ogen reikte. “Ik… zoek eh mijn vriendin Anna,” stamelde hij. “Haar oma ligt hier op de IC.” Hij noemde haar achternaam, maar besefte meteen dat hij niet wist hoe Anna’s oma heette. Hij dacht dat het de moeder van Anna’s moeder was, maar dat wist hij eigenlijk ook niet zeker.

De vrouw achter de balie knikte toch, tikte iets in op haar toetsenbord en wees met een balpen naar de paarse strepen op de vloer. “Intensive Care B4, vleugel 3. Volg de paarse strepen maar. Je kunt je melden bij de algemene wachtruimte daar, voorbij de eerste deuren, en dan verder de gang op. In dit soort gevallen wordt meestal de familiekamer ernaast gebruikt… Sterkte.”

Matthias mompelde een dankjewel dat nauwelijks hoorbaar was en volgde de instructies op door de paarse strepen te volgen. In het voorbijgaan kwam hij een vrouw tegen met een tas en een bos bloemen die heel opgelucht keek, en niet veel later een oudere man met de tranen op zijn gezicht. Hij schudde de beelden snel van zich af. Hij was hier ten slotte alleen maar even om Anna te zien en te knuffelen. En Melissa natuurlijk. Hij moest een eind lopen in deze enorme gezondheidsfabriek. Via de paarse streep stapte hij in de lift naar de juiste verdieping van vleugel 3. Daar vervolgde de route zich door brede, helder verlichte gangen. De muren waren hier ook in een lelijk lichtpaarse tint geverfd -die ziekenhuizen blijkbaar universeel kozen- en overal hing diezelfde geur die nu al in zijn kleren trok. Even moest hij denken aan de keer dat hij zijn eigen oma in het ziekenhuis was gaan opzoeken. Nogmaals haalde hij diep adem terwijl hij het bordje ‘Intensive Care’ zocht.

Hij werd bijna omvergereden door twee broeders die een ziekenhuisbed met behoorlijke snelheid vooruit duwden, toen hij de gewone wachtruimte vond. Deze was gevuld met moderne, vierkante stoelen in grijze en paarse tinten die eruitzagen alsof niemand er ooit echt comfortabel op had gezeten, en een groot scherm in de hoek dat stilletjes het nieuws uitzond zonder geluid. Aan een grote ijzeren steunpilaar hing een soort kunstzinnig bedoelde aap: een rare, abstracte, verwrongen figuur van metaal die hem aankeek met lege ogen en hem even deed denken aan de retro-gamefiguren op zijn Atari, alleen dan zonder de vrolijke kleuren. Vertwijfeld keek hij om zich heen totdat hij een bekende figuur met grote borsten in de nabijgelegen pantry bij het koffiezetapparaat zag staan. Hij zuchtte van verlichting: Melissa.

Intensive Care B4, vleugel 3

“Wat doe jij nou hier?” zei Melissa terwijl ze zich omdraaide. De gebruikelijke brutale twinkeling in haar ogen was wat gedempt, maar ze gaf hem toch een kleine, vermoeide glimlach. Hij bleef een meter van haar vandaan staan. Ze droeg uiteraard nog hetzelfde jurkje als die middag, maar deze setting deed in niets meer denken aan het onbezorgde ijsjes eten en het rollebollen in het park. Melissa keek hem recht in de ogen. “Het is hier allemaal best emotioneel enzo. We zitten er al de hele avond. De hele familie is er bijna. We weten het nog niet… het is ook een beetje mijn oma, weet je. Ik kom daar al bijna m’n hele leven.” Ze zuchtte diep. Hij dacht een kleine traan te zien in een beetje uitgelopen mascara. “Weet je, ik ga Anna wel even halen. Daar kwam je voor, toch?” Matthias slikte. “Eh ja… nou ja, voor jullie. Ik wilde gewoon laten weten dat ik er voor jullie ben enzo. Mijn vader heeft me even gereden, hij wacht op het parkeerdek.” Melissa knikte. “Dat is lief.” Even aarzelde ze. “Je wil de hele familie vast nog niet ontmoeten… ook niet met wat wij, eh, met z’n drieën… bedoel ik.” Ze haalde haar schouders op. “Laten we maar even een sigaretje gaan roken. Dan kan jij Anna ondertussen een knuffel geven.”

Melissa pakte de twee gevulde kartonnen bekertjes waar ze zojuist mee bezig was geweest en liep langs Matthias, waarbij ze even met haar oor langs zijn hals streelde.

Matthias bleef even staan wachten voor de pantry. De geur van ontsmettingsmiddel en schrale koffie was hier alomtegenwoordig. Ze overstemden bijna de geur van verdriet, zorgen en paniek. Hij staarde naar de verlichte tekst ‘Intensive Care’ aan het einde van de hal. Net voor de deuren, voorbij de glazen wand van de familiekamer, had hij in een glimp onder andere de ouders van Anna gezien; gezichten die hij kende van het vakantiepark. Daarachter piepten twee elektrische deuren, daar waar medici en het lot ongetwijfeld beslisten over leven en dood. Een koude rilling liep hem over de rug.

Even dacht hij aan een citaat van Renate Rubinstein: “Zoek nooit iemand op in het ziekenhuis van wie u niet echt houdt.” Hij vroeg zich af of hij echt van haar hield. Van Anna. Maar lang kon hij daar niet over nadenken. “Matt, ben je speciaal voor mij gekomen?” hoorde hij in zijn oor, terwijl Anna haar arm om zijn schouder sloeg. Melissa stond vlak achter haar. “Hoi Anna,” hoorde Matthias zichzelf zeggen. “Ik vond nog meer appen zo ongemakkelijk, en ehm… ik wilde je gewoon even zien. Je even sterkte wensen enzo. Hoe is het nu met je oma?” Hij keek met een schuin oog richting de IC-zaal.

“Oh Matthias, we hadden hele andere dingen moeten doen vanavond. Dit voelt een beetje ongemakkelijk enzo. Het is allemaal zo’n puinhoop. En… eh, met ons…” Ze slikte. “Maar ik vind het ook heel lief dat je me even komt ondersteunen. Met mijn oma weten ze het nog niet precies. Ze kunnen haar ondersteunen op de IC en we mogen straks even twee aan twee langs haar. Maar we hopen natuurlijk dat ze de nacht doorkomt…” Ze keek even snel naar de familiekamer en er rolde een traan over haar wang. “Met twee aan twee bedoel ik natuurlijk niet…”

Melissa onderbrak hen voorzichtig. “Kom. Ik heb iemand van de verpleging gevraagd of we ergens in de buurt kunnen roken. We mogen even door de personeelskamer, daarachter schijnt een terras te zijn. Dan kunnen we even met z’n drieën zijn.” Matthias vroeg zich af hoe zijn vriendinnen in vredesnaam nog zin konden hebben in nicotine, maar het idee om even apart met ze te staan, zonder de huilende familie van Anna verder te verwarren, sprak hem wel aan. Zachtjes hield hij Anna’s hand vast terwijl ze Melissa volgden naar het kleine rokersterras.

Op het rokersterras

Het allerlaatste streepje zon van die dag kleurde de lucht donkerblauw en een beetje onheilspellend. Op het kleine betonnen terras hing de warme augustusavond zwaar en stil. In de hoek stond een verpleegkundige in een kreukelige witte jas net zijn sigaret uit te drukken. Hij keek op toen de drie naar buiten kwamen, glimlachte kort naar de dames en knikte naar Matthias. “Een beetje stoom afblazen is nu wel fijn, hè?” zei hij met een vermoeide doch vriendelijke stem. Hij keek vooral Anna en Melissa aan. Toen legde hij heel even zijn hand op Anna’s onderarm. “We denken dat ze een beetje stabiliseert, maar we weten het nog niet zeker. Jullie oma heeft een enorme val gemaakt…” Hij liet de zin een moment hangen, alsof hij wilde voorkomen dat hij te veel of te weinig zei. Daarna gaf hij hen nog een korte, bemoedigende knik, opende de deur naar binnen en liet hen alleen achter op het terras.

Melissa rommelde in haar tas en viste er een pakje sigaretten en een aansteker uit. Ze hield het pakje even plagend voor Matthias’ gezicht. “Jij nog zeker niet, hè Matt? Jij mag alleen met twee asbakken zoenen.” Matthias trok een wenkbrauw op. “Niet alles aan jullie smaakt naar asbak, hoor.” Ondanks dat Anna net op het punt stond om in huilen uit te barsten, moest ze om die opmerking toch een klein grinnikje onderdrukken. Het klonk even als een scheurtje in de zware sfeer. Melissa glimlachte scheef, stak eerst haar eigen sigaret op en gaf daarna vuur aan Anna. De twee meiden namen allebei een diepe trek, de gloed van de sigaretten fel in het bijna duistere blauw van de avond. Even stonden ze zwijgend naast elkaar, drie silhouetten op het kleine betonnen terras, terwijl de rook langzaam omhoog krulde en zich mengde met de warme, stilstaande lucht.

Terwijl ze alledrie uitkeken over de donkere flatgebouwen deed Matthias een stap dichterbij Anna en sloeg zijn armen om haar heen. Haar schouders voelden wat stijf aan van vermoeidheid en spanning en ze begon weer zachtjes te huilen. Zodra ze zijn warmte voelde zakte ze tegen hem aan. Hij voelde haar schouders trillen en rook de geur van sigarettenrook, haar parfum vermengd met iets zouts van tranen. Zachtjes wreef hij over haar rug, in trage kringen.

“Het is oké,” fluisterde hij tegen haar haar. “Ik ben er even. Je hoeft niks te zeggen.” Anna knikte alleen maar tegen zijn borst. Een natte plek vormde zich op zijn shirt waar haar wang lag. Hij keek over haar hoofd naar Melissa, die een stukje verderop stond te roken, de ene arm onder de andere geklemd. Haar ogen glansden ook, al probeerde ze het weg te steken achter die half nonchalante houding.

Matthias strekte zijn vrije arm uit. Melissa aarzelde een seconde, drukte haar sigaret uit in de metalen asbak aan de leuning en stapte dichterbij. Ze liet zich tegen zijn andere zij drukken. Even stonden ze zo: Anna stevig tegen hem aan, Melissa met haar voorhoofd tegen zijn schouder, zijn armen om allebei heen. Hij keek naar Anna’s gezicht toen ze een beetje achterover leunde om adem te halen. Het wit om haar groenblauwe ogen was rood, haar wangen nat, een paar blonde lokken plakten tegen haar huid. En toch vond hij haar op dat moment indrukwekkend mooi. Kwetsbaar. Mooier dan al die keren dat ze lachte of hem uitdagend aankeek. Hij streelde met zijn duim een traan weg die over haar jukbeen liep. “Je bent zo mooi,” mompelde hij bijna onhoorbaar. “Zelfs nu.” Anna gaf een klein, gebroken lachje en drukte haar gezicht weer tegen hem aan.

Na een tijdje -het kon drie minuten zijn of tien- maakte Melissa zich voorzichtig los. Ze veegde met de rug van haar hand onder haar ogen en snufte. “We mogen zo twee aan twee naar binnen,” zei ze zacht. “Ik ga met je mee, An. Als je wilt natuurlijk.” Anna knikte. Haar stem was hees. “Ja. Graag.”

Melissa keek naar Matthias. “Ik moet morgen vroeg werken. Mijn fiets staat nog bij de supermarkt in Zuidvoort… Anna had hem vanochtend geleend.” Ze haalde haar schouders op, een beetje schuldbewust. “Denk je dat je vader me een stukje wilt afzetten? Als jullie toch terugrijden naar het park?” Matthias knikte meteen. “Natuurlijk. Hij wacht nog. Dat is denk ik geen probleem. Zuidvoort ligt toch op de route? Dan zie ik je zo beneden bij de receptie.”

Even was het stil op het terras. De laatste blauwe gloed verdween uit de lucht. Alleen het zwakke licht uit de personeelskamer viel nog schuin over de betonnen vloer. Anna pakte Matthias’ hand stevig vast, alsof ze die nog een paar seconden nodig had voordat ze naar binnen moest.

“Kom,” zei Melissa uiteindelijk zacht. Samen liepen ze terug naar de glazen deur. Matthias hield Anna’s hand vast tot ze bij de familiekamer kwamen. Daar liet hij haar los, maar niet voordat hij haar nog één keer kort tegen zich aan had gedrukt.

Op de fiets en in de auto naar Bessum

“Hoe was het?” was het eerste dat Matthias een kwartiertje later aan Melissa vroeg toen ze elkaar ontmoetten bij de receptie van het Rijnstate ziekenhuis. Het eerste dat Melissa deed, was even haar mond op de zijne drukken. “Het is echt zorgelijk met oma Perdita,” zei ze daarna. “Als ze verder stabiliseert, zal ze nog heel veel operaties moeten ondergaan en maanden moeten revalideren. We hebben net even haar handen vastgehouden, maar echt bij was ze niet. Ze kneep alleen even in m’n hand. Echt indrukwekkend wat al die intensivisten met al die knopjes en spuitjes en naalden kunnen… Pfoe, allemaal zo heftig. De familie blijft nog wat langer om de komende uren aan te zien, maar Anna is dus niet meer alleen. En ik moet toch echt morgen weer aan de slag. M’n pa doet me wat aan als ik er niet ben, en een van m’n collega’s is op vakantie. Nou ja. Heel de familie is compleet van streek.” Ze keek hem even aan. “Lief van je om even te komen, trouwens.” Melissa besefte dat ze aan het ratelen was, maar Matthias stond met zichtbaar geduld en aandacht naar haar te luisteren. Hij stak zijn arm door de hare. “Zullen we maar naar mijn vader gaan? Die zit ook maar in de auto te wachten.”

Vijf minuten later kwamen ze bij het parkeerdek aan. Matthias’ vader zat op een bankje in de buurt van zijn auto, de handen rustend op zijn knieën. Hij keek op toen hij hen zag aankomen en glimlachte vriendelijk, al lag er iets onderzoekends in zijn blik toen die van Matthias naar Melissa gleed. Hij had duidelijk door dat er iets speelde tussen zijn zoon en deze dame, al wist hij niet precies wat.

“Ha, daar zijn jullie,” zei hij. “Ik zat hier maar even buiten. Het is al donker, maar nog best lekker warm. En die benen worden zo stijf in de auto.” Hij stond op en strekte zich even uit. “Hoe gaat het daar binnen?” Matthias gaf een korte update: oma lag nog op de IC, de familie bleef, Anna was niet alleen, maar het was allemaal best heftig. Daarna vroeg hij of Melissa een lift kon krijgen naar de supermarkt in Zuidvoort, waar haar fiets stond. Zijn vader knikte meteen. “Natuurlijk. Stap maar in.” Op de autoradio draaide net

‘All Night Long’ van Lionel Richie toen ze de auto inschoven. Het was zo’n kwartiertje rijden. Onderweg vroeg Matthias’ vader belangstellend naar Melissa; hoe het met de familie ging, of ze al lang met Anna bevriend was, of ze zelf ook in de buurt van Bessum woonde. Melissa antwoordde beleefd en open, maar zonder te veel details.

“Aardig van u, meneer, dat u me even een lift geeft,” zei ze op een gegeven moment. “Ach, daar heb je tijdelijke buren voor,” antwoordde hij met een klein glimlachje. Even was het stil, behalve de muziek. Toen voegde hij er, half nonchalant, half met die typische vaderlijke toon aan toe: “Bovendien vindt Matthias Anna volgens mij heel leuk.” Matthias keek even strak voor zich uit en gaf slechts een kort “Dat klopt, pap” als antwoord.

Melissa gaf Matthias een beleefd kusje op zijn wang toen ze haar bij de fiets hadden afgezet. Zijn vader moest er zachtjes om glimlachen. “Nou, wie weet tot binnenkort nog een keer,” zei hij. “Alhoewel we binnenkort ook weer naar huis gaan.” “Oh, ik zorg ervoor dat ik jullie voor die tijd nog een keer zie, hoor,” antwoordde Melissa met een kleine glimlach. Ze zwaaide nog even, pakte haar fiets en fietste de donkere straat in.

Vader en zoon reden verder door de donkere velden en bossen terug naar het vakantiepark. Matthias’ vader besloot niet te veel door te vragen, maar na een paar minuten stilte zei hij toch, half voor zich uit kijkend: “Ik had ooit ook een vakantievriendinnetje… en dat was best intens. Dus als je ergens over praten wilt…” Hij liet de zin even hangen. “Zo’n IC is ook niet niks.” “Ja, dank pap,” zei Matthias. “Ze vond het fijn dat ik er even was. Het went denk ik nooit, hè… zo’n ziekenhuis.” Zijn vader strekte zijn arm uit en gaf hem al rijdend een korte, stevige knuffel. “Het went nooit. Maar het hoort er wel bij. Ik hoop natuurlijk dat het goed komt met Anna’s oma. En anders moet je tussendoor maar kijken of je iets kunt verzinnen om haar een beetje af te leiden.” Hij gaf Matthias een kleine knipoog. “Nou ja… je bent lief voor haar. Een goede vent hoort lief te zijn. Je begint volwassen te worden, jochie.”

- -

Terwijl Matthias in de auto zat, zat Melissa al een kilometer op de fiets toen de gedachten van de dag hard door haar hoofd begonnen te flitsen. De banden zoefden over het asfalt, de warme augustusnacht hing zwaar om haar heen en de wind koelde net genoeg om haar hoofd een beetje helder te houden. Ze wist dat ze morgenochtend vroeg moest werken. Eigenlijk had ze nu gewoon door moeten rijden naar het huis van haar moeder. Zo’n negen kilometer verderop lag het vakantiepark. Negen kilometer de verkeerde kant op.

Die middag met Matthias in Rijnwoud kwam steeds terug. Hoe makkelijk ze elkaar hadden aangeraakt, hoe hij nog steeds zo onhandig en tegelijk zo gretig was geweest, hoe ze bijna verder was gegaan dan ze van plan was. En daarna die emotionele avond in het ziekenhuis. Anna’s trillende schouders, de geur van ontsmettingsmiddel, de manier waarop Matthias hen allebei had vastgehouden op dat kleine terras. Alsof hij er gewoon was, zonder vragen, zonder druk.

Ze had die ochtend vaag gegrinnikt tegen Anna dat er niks meer zou gebeuren. Maar ja, eigenlijk had ze verwacht samen met Anna deze avond verder te gaan. Was het een belofte die ze gedaan had? Als het al een belofte was, was het wel een hele slappe. Bovendien had ze al lang seks met hem gehad. Ze had hem al in haar mond gehad, hem in zich laten komen, hem horen kreunen terwijl Anna toekeek.

Ze had geen zin om naar haar moeder te gaan. Geen zin in de stilte van dat huis, in de onvermijdelijke vragen, in het vroege slapen omdat ze morgen weer aan de bak moest. Wat ze wél wilde, was wijn drinken op het terras achter de stacaravan. De warme nacht, de kikkers in de verte, en vooral kijken of ze verder kon gaan met Matthias. Of hij haar nog wilde. Of hij net zo onrustig was als zij.

Ze remde af bij een kruising, keek links en rechts en draaide toen haar fiets om. Ze zette haar voeten steviger op de pedalen en trapte hard door. Niet naar huis. Naar Matthias.

Opnieuw achter de stacaravan van Anna

“Tik, tik, tik” hoorde Matthias tegen de ruit van de slaapkamer. Hij zat meteen overeind in bed. In slaap was hij na de enerverende avond nog niet gekomen; rond middernacht lag hij nog wat te lezen. Een klein uurtje geleden was hij met zijn vader weer bij de stacaravan aangekomen. Ze hadden nog een kopje thee en een biertje gedronken en waren ‘vroeg’ onder de wol gekropen. Weer hoorde hij twee kleine tikjes tegen de ruit. Tegelijk zag hij zijn telefoon in het donker oplichten. Melissa: “ik gooi toch wel steentjes tegen de juiste ruit ;)” Hij moest erom glimlachen. Matthias stuurde “Lol. Ja”. En daarna nog een berichtje “Maar jij bent hier toch niet?” Even later kwam het antwoord van Melissa: “kom je buiten spelen?”

Snel griste hij zijn bril van het nachtkastje en schoot de broek aan die nog op zijn koffer in de hoek lag. Hij stopte even zijn neus onder de mouw van zijn slaapshirt en vond dat het daar nog redelijk fris rook. Vlug duwde hij zijn voeten in zijn slippers en probeerde zo geluidloos mogelijk de voordeur van de stacaravan te bereiken. Het deurtje kraakte zacht toen hij het openzwaaide. Hij hield zijn adem in, bang dat zijn ouders wakker zouden worden. De automatische nachtlamp in de voortuin schoot meteen aan en gaf een zwak oranje licht. Hij sloot de deur zo stil mogelijk achter zich en bleef even staan.

Het park lag verder in diepe duisternis. De koude nachtlucht trok meteen onder zijn shirt en gaf hem kippenvel. Even was hij bang dat het een grapje was. Zijn ogen moesten nog wennen aan het donker. Toen zag hij een gestalte bij de Indische sering. Hij stapte voorzichtig op haar af en voelde het natte gras tussen zijn tenen. “Hoi,” fluisterde Melissa. “Lang niet gezien.” “Serieus, steentjes?” grinnikte Matthias zacht. “Is dat niet een beetje ouderwets?” “Het is nog best moeilijk mikken hoor in het donker” grijnsde ze fluisterend.

Hij wilde reageren, maar ze drukte haar wijsvinger tegen zijn mond, legde daarna haar hand op zijn schouder en trok hem dichter naar zich toe. Hij zag haar ondeugende bruine ogen glinsteren in het zwakke licht. Hun monden vonden elkaar op de tast. Wat die middag in Rijnwoud nog speels en aarzelend was begonnen, ontaarde nu in een lange, bezitterige tongzoen. Hun tongen draaiden om elkaar heen, warm en gretig. Matthias voelde al snel steeds bekendere, weeë gevoel in zijn onderbuik, gevolgd door het harde, onvermijdelijke opzwellen van zijn piemel.

De donkerharige schoonheid legde al zoenend haar hand op zijn broek en kneep zonder schroom in zijn kruis. Ze voelde meteen hoe hard hij al was. Ze verbrak de kus, drukte haar lippen tegen zijn oor en gromde zacht een “hmmm”. Overmoedig wilde Matthias maar één ding: zo snel mogelijk haar grote borsten bezitten. Met zijn handen, met zijn mond. Hij greep door haar jurkje heen en kneep iets te gretig.

Melissa trok haar hoofd achteruit en giechelde zacht, maar duidelijk opgewonden. “Niet zo snel… beetje opbouwen. Ze zijn gevoelig, hoor.” Met haar hand nog steeds om zijn piemel stuurde ze hem plagend een stap achteruit, weg van de sering, richting het middenpad. “Kom. Na vanavond. Eerst even een glaasje wijn.” Ze wees naar het terrasje achter ‘haar’ stacaravan. “En misschien mag je daarna je cadeautjes uitpakken.”

Melissa had op het terrasje al twee kaarsen aangestoken. Ze was duidelijk voorbereid: er stond een bordje met toastjes en Franse kaas, twee limonadeglazen en een fles rosé. Ze gniffelde toen hij dichterbij kwam. “Lust je dit nog wel? Ik proefde dat je net je tanden hebt gepoetst.” Matthias wist nog niet zo goed hoe hij op dit soort situaties moest reageren. Hij was nog niet zo gewend aan een leven vol kaas en wijn. Maar de laatste dagen smaakten naar meer. En vooral Melissa smaakte naar heel veel meer. Hij grinnikte: “Ik offer me op. Maar ik weet in ieder geval al wat ik straks wil proeven.” “Oh Matt… word je brutaal?” zei ze met een speelse, licht verontwaardigde blik. “Ik weet nog niet wat ik daarvan denken moet, hoor.” Snel sprong ze voor de grap een stapje achteruit, pakte de fles en schroefde hem open. Ze schonk beide glazen tot de rand toe vol, reikte hem de zijne en liet zich daarna met een plof neervallen op de bank. Even leek ze te kronkelen van pure ontspanning. Ze zuchtte diep en gebaarde toen met een zacht klopje op de plek naast haar dat hij moest komen zitten.

Matthias ging met zijn glas in de hand naast haar zitten en nam dapper een grote slok. Toen keek hij naar Melissa’s knappe gezicht in het flikkerende kaarslicht. Ze glimlachte.

“Lief dat je er vanavond voor Anna was,” zei ze zacht, terwijl ze met haar linkerhand een lok haar om haar vinger draaide. “Maar je vindt mij ook nog wel leuk, toch?” Ze speelde met haar tong tussen haar tanden en liet af en toe haar voortanden over haar onderlip glijden. Matthias merkte dat hij bloosde van haar mooie verschijning. Hij zocht naar woorden. “Ik vind het fijn wat we hebben,” zei hij uiteindelijk, en nam nog een grote slok. Hij voelde de warmte van de wijn naar zijn gezicht trekken.

Ook Melissa nam een flinke teug. Zachtjes boog ze opnieuw naar hem toe, legde haar gezicht in zijn hals en gleed met haar hand over zijn borst. Ze kneep even zacht door zijn T-shirt in zijn tepel en maakte daarna draaiende bewegingen omlaag, naar zijn broek. Onder de broekband schoof ze haar hand in zijn onderbroek en kreeg zijn naakte eikel te pakken. Zachtjes zuchtend haalde ze haar duim door zijn plasbuis, waar al een glimmend druppeltje voorvocht zat.

Ze vouwde haar hand verder om zijn harde lul en fluisterde in zijn oor: “Wat ben je lekker, Matt.” Half in elkaar gevouwen op het bankje probeerde hij haar opnieuw te zoenen. Hij proefde haar zoete speeksel vermengd met wijn. Even bukte hij om haar glas op tafel te schuiven. Zachtjes onderbrak ze de kus om ook zijn glas op het tafeltje te zetten. Dat deed ze door half op te staan, terwijl haar ene hand nog steeds om zijn erectie bleef. Vervolgens duwde ze hem dieper in de hoek van de bank. “Help eens,” zei ze zacht, terwijl ze knijpend in zijn lul duidelijk maakte dat zijn broek uit moest.

Ergens wilde hij zelf regie pakken, haar bevredigen, maar ze was hem voor. “Dat komt zo,” hijgde ze. Hij frutselde in het donker met zijn vrije hand zijn broek los. Die gleed af tot aan zijn knieën en gaf Melissa’s hand meer ruimte in zijn onderbroek. Hij mompelde iets wat zij niet verstond. “Oh Matt…” antwoordde ze. “Mag ik je alsjeblieft helemaal klaarpijpen? Ik wil al sinds vanmiddag zo ontzettend graag die geile zaadjes van je proeven.” Haar mond lag nu op zijn tepel, waar ze zachtjes door het shirt heen beet. Ze had hem volledig in haar macht. Steeds steviger kneep ze in zijn lul terwijl ze met haar hoofd omlaag ging. Met ervaren bewegingen trok ze zijn onderbroek naar beneden en bewoog haar hand op en neer. Ze gaf hem een speelse lik over zijn onderbuik en kreunde bevallig. De gevoelens duizelden door Matthias heen toen ze haar warme mond op zijn kloppende eikel zette.

Hongerig draaide haar tong al snel rondjes om zijn glans terwijl ze hem met haar hand stevig aftrok. Zachte, soppende geluidjes vervlogen in de warme buitenlucht. Haar tong gleed tussen zijn voorhuid en de kloppende eikel, speels en gretig. Toen ze merkte dat zijn benen licht begonnen te trillen van genot, zette ze plotseling haar tanden in zijn eikel. Net niet pijnlijk, maar precies hard genoeg om de opgebouwde spanning even te doorbreken. Daarna voelde hij des te gevoeliger. Met een kort plopje liet ze zijn lul even aan haar mond ontsnappen, maar haar hand trok onverminderd stevig door. Haar tong vlinderde langs zijn schacht, korte likjes afgewisseld met langere, natte halen. Ze draaide haar hoofd zodat haar neus in zijn liezen kwam en genoot openlijk van zijn geur, terwijl haar mond speelde met zijn ballen. Steeds harder kneep ze om zijn schacht. Even haalde ze adem en fluisterde hees: “Kom… laat me je stoute meisje zijn. Geef me die geile zaadjes.” Daarna gleed haar tong weer omhoog en zette ze haar mond opnieuw over zijn eikel. Ze zoog zo hard ze kon en ging steeds sneller op en neer met haar hand. Matthias werd overspoeld door prikkels. Hij haalde diep adem, voelde hoe het juiste plekje vanbinnen werd geraakt en toen spoot het zaad omhoog. Een derde, een vierde schok loosde hij diep in haar mond. Melissa hield hem met haar vrije hand stevig op de bank gedrukt en bleef stug doorzuigen op zijn eikel, tot het hem écht te veel werd. Hij gromde en zijn buik en benen stuiterden oncontroleerbaar op en neer. Uiteindelijk hoorde hij duidelijk hoe ze zijn zaad doorslikte. Ze liet zijn piemel uit haar mond glippen, maar hield de schacht nog steeds stevig vast met haar hand. Alsof ze hem nooit meer los wilde laten.

Matthias besefte dat hij nu aan de beurt was. Ondanks dat zijn geilheid een beetje was afgezakt door zijn orgasme, was hij vastbesloten ook haar te proeven. Gisteren had hij voor het eerst het poesje van Anna geproefd. Zijn lul klopte nog steeds in de hand van Melissa. Hij keek haar verliefd aan.

Plots hoorden ze het geluid van een langsrijdende auto met knisperde banden over het grind van de weg die door het park liep. De auto reed rustig voorbij. Ze moesten er allebei een beetje zenuwachtig om grinniken terwijl ze zich stil hielden op de loungebank; alsof ze iets deden wat alleen heel stiekem mocht gebeuren. Matthias probeerde langzaam een been op de grond te zetten om zich te ontworstelen aan haar greep. Hij wilde haar. Traag zette hij zich af, op zoek naar haar borsten. Ergens kwam hij met zijn hoofd ter hoogte van haar navel. Hij snoof diep haar geur op. Al strelend bewoog hij over haar jurkje heen tot zijn kruin haar volle borsten raakte. Met zijn benen zocht hij naar stabiliteit op de smalle bank. Melissa liet zijn lid los en gleed langzaam iets naar achteren. Aarzelend liet hij zijn handen over haar dijen glijden, omhoog, zoekend in het donker naar wat hij al die middag zo had verlangd. Met zijn andere hand raakte hij haar wang en wreef zacht, bijna met de beweging als een kattenpoot, door haar haar. Zijn mond volgde. Eerst zocht hij haar mond. Een zachte lik. Hij proefde haar, en vermoedelijk iets van zijn eigen sperma. Hij likte speels verder, zich totaal niet meer bewust van de omgeving of van wat nog ‘hoorde’. Omdat zij haar hoofd zachtjes draaide, kwam de volgende lik op haar neus terecht. Ze grinnikte zacht. Toen dirigeerde Melissa zijn hand naar haar borst.

Ergens in zijn achterhoofd vroeg hij zich af hoe hij die lekkere tieten echt kon bereiken; ze zaten ten slotte nog veilig in een beha, opgeborgen onder haar jurkje. Zoenend en kussend vervolgde hij zijn weg van haar mond naar haar hals. Na haar aansporing legde hij ook zijn andere hand op haar borst. Voorzichtig begon hij masserende bewegingen te maken over beide borsten, terwijl hij probeerde op haar ademhaling te letten. Hij voelde dat ze een beetje trilde onder zijn aanraking. Toen hij omhoog keek, zag hij in de schemer dat Melissa een beetje loensde. Haar ogen stonden donker en glazig. Ze was duidelijk heel geil.

De donkerharige schoonheid gniffelde plotseling lief in Matthias’ oor. “Geef me eens een beetje ruimte.”

Ze duwde hem iets naar voren zodat ze met haar handen bij de ritssluiting in de nek van haar jurkje kon. Daarna deed ze die voor veel mannen mysterieuze truc met de achterkant van haar beha. “Trek het jurkje maar naar beneden,” vervolgde ze zacht. “En kijk maar.” Matthias duwde voorzichtig de stof over haar schouders. Het jurkje bleef even hangen op haar borsten. Iets gretiger trok hij het verder omlaag. In het donker zag hij twee witte vlakken kant over wat hij zo graag in zijn mond wilde nemen. “Doe maar,” fluisterde Melissa. “Ze zijn voor jou. Pak je cadeautjes maar uit.” Ondanks dat hij al wist hoe ze eruitzag, werd hij toch overweldigd door een oerinstinct. Zij rilde een heel klein beetje toen de koelere buitenlucht over haar tepels gleed.

Hij kon het niet laten om meteen met zijn tong over haar tepels te gaan. Wat waren haar tieten groot en lekker. Eerst nam hij haar rechterborst in zijn mond, draaide cirkeltjes over de tepel en zoog zachtjes. Daarna de andere borst. “Wat een heerlijke tieten heb je,” gromde hij. Melissa stootte alleen een geil kreuntje uit. Hij wisselde nu haar borsten af en ging af en toe omhoog voor een diepere, langere tongzoen. Terwijl hij zoende, kneep hij steeds gretiger in haar borsten, die onder de tepelhoven harder en harder werden. Al likkend zakte hij langs haar hals weer naar beneden. Eerst nog een lik over een borst, daarna probeerde hij ruimte onder haar jurkje te vinden. Omdat de stof grotendeels los om haar lichaam hing, kon hij die omhoog duwen. Hij rook haar opwinding en het door-en-door natte ondergoed. Hij legde zijn handen op haar bovenbenen en schoof zijn vingers aan beide kanten onder de randen van haar broekje. Hebberig drukte hij zijn neus tegen haar aan. Met zijn vingers maakte hij meer ruimte en kon net langs de stof haar poesje een eerste lik geven. Melissa kreunde opnieuw en liet haar handen naar beneden glijden om haar broekje uit te krijgen. Matthias voelde een beginnende stoppel, maar werd helemaal week vanbinnen en licht in zijn hoofd van de bedwelmende geur.

Zodra het haar broekje halverwege haar onderbenen hing, likte hij gulzig over haar kutje. Ze smaakte zout en zoet tegelijk; een ziltig nectar.

Wordt vervolgd