Dit is de vijfde serie uit de reeks 'Klaasjes klus'. Je kunt dit verhaal volledig los lezen van de eerste series. Vindt je de verhalen van Klaasje leuk? Dan lees ik dat graag in je reactie!

Hoofdstuk 1

Ik zit in het vliegtuig. Het is mijn tweede trip naar Zuid-Afrika. Tijdens het eerste tripje heb ik een sorteerinstallatie gemaakt voor RAM, een koeriersdienst daar. Een benauwende ervaring want het sorteercentrum staat midden in Johannesburg, vlakbij een niet zo heel frisse buurt. Dus de bewaking droeg wapens en om erbinnen te komen met de auto moest je door twee metershoge poorten waarbij de tweede pas open ging als de eerste gesloten was. Dus ik was blij dat het project afgelopen was. Misschien dat ik in een ander verhaal er meer over vertel.

Peter, de Zuid-Afrikaanse agent van de klant die het project begeleidde, had mij destijds uitgenodigd een paar dagen vakantie te nemen. Echter ik had zoveel werk te doen in zo'n korte tijd dat ik er niet meer aan toe kwam. Dus toen hij hoorde dat ik voor een tweede trip zou komen moest ik hem beloven dat ik nu wel een paar dagen vrij zou nemen om wat van zijn land te zien. Ik ga echter maar voor twee weken. De installatie zelf wordt door twee collega's geprogrammeerd, ik heb alleen de interface geschreven tussen de sorteerinstallatie en de systemen van de klant. Wat inhoudt dat ik ook alleen deze maar hoef te testen.

Om niet weer in tijdnood te komen heb ik tegen Peter gezegd dat ik wel een paar dagen vrij kan nemen maar dan gelijk aan het begin van de trip, als er nog geen tijddruk op het project staat. En gelukkig vond hij dat prima. Mijn collega's gaan later met hem op pad, zij blijven ook langer, dus we hebben afgesproken dat hij mij oppikt van het vliegveld in Johannesburg en dat hij mij dan gelijk meeneemt op een trip. Dus ik vlieg op donderdag voor een vlucht van twaalf uur van Schiphol naar Johannesburg, waar ik op vrijdag aan kom. Peter zal mij komen ophalen van het vliegveld.

De vlucht verloopt gelukkig voorspoedig en ik kom halverwege de ochtend aan op het vliegveld Tambo in Johannesburg. Peter haalt mij op van het vliegveld. Als ik door de deuren van de aankomsthal naar buiten kom staat hij al op mij te wachten.

“Hoi Klaasje.” Ik krijg een hartelijke knuffel van hem.

“Hoi Peter. Alles goed?”

“Uitstekend.” Hij neemt een koffer van mij over. “Kom, we gaan naar mijn auto.”

Tien minuten later zijn op weg in zijn Landrover. We kletsen eerst even over het project. Mijn collega's André en Arthur hebben de installatie opgebouwd en getest. Ze verwachten dat de installatie na nog een paar dagen werk gereed is om voor het eerst met pakketten te testen. Dus dat zal ergens halverwege volgende week zijn. Tot die tijd heb ik de tijd om mijn software te installeren en te interfaces met de PLC en de servers van de klant te testen. Dan begint hij over de plannen voor dit weekend.

“We halen mijn vrouw op in Pretoria en vandaar wil ik naar Hoedspruit gaan. Daar heb ik een tweede huis. Normaal ga ik daar niet een met klanten maar omdat je alleen bent kan het nu wel.”

“Wat een eer!”

“Het huis staat op een privéterrein. We hebben samen met een aantal anderen een stuk grond van ongeveer vijf vierkante kilometer gekocht. Het terrein is volledig omheind door een meters hoog hek zo, heeft maar één ingang en die is bewaakt. Er staan vijf woningen waarvan er dus één van mij is. Op het terrein staan een paar hutjes die speciaal gemaakt zijn om gebruikt te worden door gasten. Ik heb er één gereserveerd voor jou. Je bent de enige gast dit weekend, dus je hebt alle vrijheid.”

“Spannend, klinkt erg leuk.”

“Het is ook erg leuk. Omdat het privéterrein is komen er geen mensen, en er lopen ook geen gevaarlijke dieren rond. De dieren die er lopen zijn geen roofdieren. Ze kunnen geen kant op door de omheining en het zou niet eerlijk zijn als ze niet kunnen vluchten. Het enige is dat ik hoorde dat er wel een aantal Afrikaanse wilde honden door de omheining zijn gebroken, maar ik het ze nog nooit gezien. Er lopen wel giraffes, impala's, gnoes en antilopen. Dus genoeg te zien."

"Wow, gaaf zeg. Ik ken de dieren alleen uit de dierentuin..."

Na een kleine drie kwartier komen we aan in Pretoria. We rijden naar het huis van Peter. Ik mag in de auto blijven zitten want het is de bedoeling dat we gelijk doorrijden naar Hoedspruit. Het is namelijk nog ruim vijf uur rijden dus daar zullen we de hele middag nog mee bezig zijn.

Even later komt Peter terug in gezelschap van Christina, zijn vrouw, en Dean, zijn zoon. Dean blijkt een jaar jonger te zijn dan ik en ziet er erg verleidelijk uit. Hij blijkt een fanatiek sporter te zijn, en is ook een fervent hardloper, net als ik.

"Er is morgenochtend een Parkrun in Hoedspruit, doe je mee?", vraagt hij.

"Een Parkrun, wat is dat?"

"Het is een wedstrijd van vijf kilometer, en die wordt iedere week georganiseerd op heel veel plekken in Zuid-Afrika. Het is gratis en is bedoeld om mensen aan het bewegen te krijgen. Parkrun is ontzettend populair in Zuid-Afrika want het is een veilige manier om buiten te hardlopen voor met name vrouwen."

"Moet ik mij daarvoor aanmelden?"

"Officieel moet je je eenmalig aanmelden, en dan krijg je een persoonlijke barcode, dat is je startnummer. Vanaf dat moment kun je overal ter wereld meedoen met een Parkrun, zonder je ooit weer aan te melden."

"Wow, gaaf zeg. Ik ken dat helemaal niet."

Dean vertelt nog wat meer over zijn hardloopervaring. Hij doet het meer voor zijn conditie naast zijn trainingen in de sportschool. Ik ben wat dat betreft wat fanatieker wat betreft het hardlopen, maar kom voor de rest vrijwel nooit in een sportschool. We spreken af dat ik de volgende ochtend meedoe, samen met hem, met de Parkrun. Hij begint om zeven uur 's ochtends. Normaal begint hij om negen uur maar omdat het al zo snel warm wordt verplaatsen ze de start naar zeven uur. Dan is de temperatuur nog aangenaam om te rennen.

Aan het begin van de avond komen we aan bij het huis van Christina en Peter. Het ligt inderdaad op een afgesloten terrein. Peter gebruikt een vingerafdrukscanner om het hek te openen en groet de bewaker die vanaf een verhoogde uitkijkpost de ingang in de gaten houdt. Als het we op het terrein zijn is het nog een kleine kilometer rijden tot we bij hun huis zijn. Het ligt aan een klein straatje van waaruit de andere huizen op het terrein niet zichtbaar zijn. Volgens Peter worden de meeste huizen gebruikt als vakantiehuizen en wonen de bewoners er niet permanent. Nadat Peter en zijn familie hun auto hebben uitgeladen lopen we naar binnen.

"Zal ik je even jouw hutje laten zien?", vraagt Peter aan mij.

"Is goed."

Dean reageert onmiddellijk.

"Ik ga ook wel even mee." Ik moet glimlachen. Volgens mij hebben we een klik en vindt hij mij wel aardig. Ik moet zeggen dat hij erg aantrekkelijk is en vind het geen straf om naar hem te kijken. We lopen naar de garage waar een kleine vierpersoons buggy staat. Hij heeft geen dak en ziet er ieniemienie uit, maar is nog verrassend groot. Ik mag voorin naast Peter plaatsnemen en Dean gaat op de achterbank zitten met mijn bagage. We rijden naar de vakantiehutjes.

Het is een ritje van maar een paar minuten. De vakantiehutjes zijn erg schattig. Het zijn vijf kleine ronde hutjes met een wand van houten palen en een rieten puntdak. Binnen zijn een slaapkamer met een tweepersoonsbed en een kleine woonkeuken met een tafel en een paar stoelen. In de slaapkamer is een halfronde afscherming geplaats waarachter een douche en toilet is geplaats. Verder is in de slaapkamer een glazen schuifdeur gemonteerd die een uitzicht geeft op de bush. Als je door de schuifpui naar buiten gaaten naar links gaat is daar weer een douche, in de open lucht met alleen een kleine afscherming zodat je uit het zicht van de andere hutjes kunt douchen, maar veel stelt deze afscherming niet voor. Niet dat dat wat uitmaakt want zo te zien komt hier niemand behalve de gasten. Als Peter mij de buitendouche heeft laten zien begint hij enthousiast te roepen.

"Kijk, kijk!" Hij wijst richting de bush. Op ongeveer vijftig meter van de hutjes loopt een drooggevallen greppel van pakweg tien meter breed die zich grillig een weg langs de hutjes heeft gevormd. Aan de andere kant van de greppel loopt een groep beesten.

Peter roept. "Wilde honden! Wilde honden!" Ik moet lachen om zijn enthousiasme. "Ik hoor al weken dat ze op ons terrein zijn binnengedrongen maar ik heb ze nog nooit gezien. Dit is de eerste keer dat ik ze hier zie! Wow, weet je hoeveel mazzel je hebt?"

Ik heb geen idee hoeveel mazzel ik heb. Ieder beest dat ik zie is bijzonder voor mij. De Afrikaanse wilde honden zoals ze volledig heten volgens Peter vind ik er maar griezelig uitzien. Helemaal omdat ze in een best wel grote groep lopen van een stuk of tien beesten. Ik ben er niet gerust op.

"Kan je hier wel veilig rondlopen?"

"Wilde honden jagen niet op mensen. Zolang je maar niet gaat rennen als je ze tegenkomt, want dan gedraag je je als een prooi. Als je niets doet dan laten ze je gewoon met rust."

"Okay..."

We brengen mijn bagage naar binnen en stappen dan weer in de buggy. We rijden een rondje over het terrein en we spotten impala's, antilopen en twee giraffen. Ze laten zich vrij dicht benaderen. Wat een immense beesten zijn dit! Na een rondritje van pakweg een half uur gaan we terug naar het huis van Peter voor de maaltijd. We kletsen over van alles en nog wat voor Dean mij terugbrengt naar mijn hutje. We spreken af dat ik de volgende ochtend vroeg op zes uur wordt opgepikt door hem, dan kunnen we even snel wat ontbijten voor we naar de Hoedspruit parkrun gaan.

's Avonds, als ik alleen ben in mijn hutje, probeer ik nog met mijn laptop op internet te komen om mijn e-mail te checken, maar er is geen Wi-Fi en ook mijn telefoon heeft geen bereik. Welkom is de geciviliseerde wereld. Ik voel mij ontheemd maar eigenlijk ook wel bevrijd. Geen bereik, geen plichten, geen gedoe. Er rest mij niets anders dan mijn tablet te pakken en een boek te gaan lezen. Gelukkig heb ik die gedownload om te kunnen lezen tijdens de vliegreis, zodat ik zonder internet kan lezen. Dat komt nu goed uit. Ik ga buiten zitten voor mijn hutje. Er komen geen wilde honden en ook geen andere dieren meer langs, zodat ik ongestoord kan lezen totdat het stikdonker is en er insecten op het licht uit mijn hutje afkomen. Ik ga naar binnen en val vroeg in slaap.

Stipt om zes uur staat Dean voor mijn hutje om mij op te halen. Ik ben heerlijk uitgerust en heb mijn hardloopkleren al aan. Ik neem nog wel een vestje mee want het is behoorlijk fris vanochtend. Dean heeft zelfs een lange joggingbroek en zijn vest dichtgeknoopt alsof het rond het vriespunt is. Ik moet lachen, want zo koud is het nu ook weer niet. Ik schat ergens tussen de vijftien en twintig graden.

"Heb je het koud?", lach ik.

"Het is normaal nooit zo koud in deze tijd van het jaar", klaagt hij.

"Als het in Nederland dit weer is loopt iedereen in korte broek en een T-shirt", lach ik.

Als we een klein uurtje later aankomen bij de Hoedspruit parkrun zie ik dat Dean niet de enige is die 'bevriest'. Ook de andere lopers klagen over de kou. Het is inmiddels een graad of twintig en ik vind het aangenaam. Ik heb mijn vest dan ook in de auto laten liggen en draag alleen een mouwloos hemdje boven mijn hardloopbroekje. Ik trek wel de aandacht. Niet alleen van Dean maar ook van de andere mannen. Mijn hemdje biedt dan ook behoorlijk wat inkijk. Onder het hemd heb ik een sportbeha aan om mijn zware tieten in bedwang te houden. Mijn broekje zit niet superstrak maar laat mijn rondingen toch goed zien.

Om mee te kunnen doen heeft Dean mij vanochtend ingeschreven en een barcode uitgeprint. Ik ben blij dat hij dat geregeld heeft want mij was het sowieso niet gelukt omdat ik geen internet heb in mijn hutje.

De Hoedspruit parkrun bestaat uit een parkoers van vijf kilometer door de natuur. Er zijn geen verharde paden en de route is gemarkeerd met linten, en dat is maar goed ook want de paden zijn nauwelijks als pad herkenbaar. Iedereen start tegelijk. In het begin loop ik samen met Dean maar al gauw geef ik aan dat hij niet op mij moet wachten. Dean gaat ervandoor maar ik probeer hem wel bij te houden en dat lukt wonder boven wonder ook nog. Ik loop de rest van de wedstrijd tussen tien à twintig meter achter hem. Al snel is het rennersveld zo verspreid dat ik geen andere lopers meer zie. Ik ben blij dat hij voor mij loopt, want het parkoers is zo grillig dat ik als ik hem alleen had moeten lopen vermoedelijk verdwaald zou zijn. Dat alleen al geeft mij de motivatie hem bij te houden.

Zodra ik over de finish kom krijg ik een kaartje met een nummer in mijn handen gedrukt. Ik zie dat ik nummer zestien heb, wat betekent dat ik op plek zestien gefinisht ben vandaag (en de tweede vrouw). Mijn barcode en mijn finish kaartje worden even later gescand en daarmee is mijn resultaat geregistreerd. Wat een leuk systeem is dit! Zo kun je met weinig middelen toch een betrouwbare resultatenlijst opstellen.

Dean is onder de indruk.

"Jij kunt echt hard racen!"

"Of jij bent gewoon erg langzaam", grap ik terug. Hij moet lachen.

"Dat zal het zijn! Nee, zonder gekheid, je bent de tweede vrouw vandaag en dat is echt bijzonder want de nummer één wint iedere keer dat ze meedoet, dat is iemand die ook aan andere wedstrijden meedoet." Zonder aankondiging slaat hij zijn armen om mij heen om mij te feliciteren. Ik ben er helemaal beduusd van en voel een electriciteit door mijn lijf gaan door zijn aanraking. Blijkbaar mag ik hem toch iets meer dan ik in eerste instantie gedacht had...

Rond een uur of tien ben ik weer terug in mijn hutje. Na de parkrun ben ik met Dean teruggereden en hebben we samen met Peter en Christina ontbeten. Ik ben daarna te voet naar mijn hutje gegaan. Peter, Christina en Dean zijn vandaag op pad om boodschappen te doen en om kennissen te bezoeken. Ik heb aangegeven dat ik dat geen probleem vind en dat ik lekker ga lezen of een stukje wandelen door de bush.

In mijn hutje pak ik mijn boek en ga lezen, dit houd ik twee uurtjes vol en start dan mijn laptop. Ik neem het hele project nog eens door, wat eigenlijk dubbelop is want ik heb alles al af voorzover ik het af kan maken. Ik heb zin om de bush in te gaan, maar ik ben toch bang de wilde honden tegen te komen. Peter heeft mij vanochtend verzekerd dat de kans dat ik ze zie heel erg klein is. Hij hoort al maanden over de wilde honden en had ze tot gisteren nog nooit gezien. Dus de hij verwacht niet dat ik ze zal zien. Na lang aarzelen zoek ik mijn hardloopkleren op en besluit nog een rondje te gaan trainen. Ik heb dan al wel vijf kilometer gelopen, het is voor mij geen probleem nog een rondje te lopen, zelfs mijn kleinste trainingsrondje in Rotterdam is al langer dan vijf kilometer. Bovendien besluit ik rustig aan te doen, het is nu ongeveer vijfentwintig graden en dat is sowieso te warm om voluit te trainen.

Ik doe mijn hardloophorloge om, start de training en check de "Terug naar start" functie. Mijn Polar geeft dan met een pijltje aan vanuit welke richting ik ben gestart en hoever het hemelsbreed is naar dit punt. Zo weet ik altijd hoe ik terug moet komen mocht ik de weg kwijtraken. Alles werkt naar behoren.

Dat deze functie geen overbodige luxe is merk ik al gauw. In het begin loop ik over een stuk weg waar we ook met de buggy hebben gereden, maar dan zie ik een leuk paadje tussen de struiken door dat waarschijnlijk door beesten wordt gebruikt en besluit ik dit te volgen. Het pad loopt slingerend door de begroeiing heen en al gauw heb ik geen idee meer waar ik ben. Op mijn Polar zie ik dat ik nog steeds van mijn hutje afloop. Dan ineens dat ik oog en oog met een, wat ik denk, een gnoe is. Het is een imposant beest. We staan doodstil tegenover elkaar om nog geen tien meter afstand. Hij kijkt mij roerloos aan en besluit dan stapvoets zijn weg te vervolgen. Als hij uit het zicht verdwenen is kom ik ook weer in beweging.

Even verderop kruis ik weer een breder pad waarover auto's kunnen rijden en ik besluit dit te volgen. Het begint nu echt warm te worden en de zon brandt op mijn hoofd. Ik geniet van de omgeving en kom helemaal in mijn element. Ik zie dat ik ongeveer drie kilometer hardgelopen heb en dat ik pas ruim een kwartier heb gelopen. Voor mijn gevoel ben ik al veel langer onderweg. Waarschijnlijk omdat alles nieuw voor mij is.

Ik volg het brede pad tot ik even verderop een aantal beesten het pad zie oversteken. Tussen mij en de beesten zit pakweg honderd meter. De schrik slaat mij om het hart. Het zijn de wilde honden!

Mijn euforie van daarnet is als sneeuw voor de zon verdwenen. Ik vervloek mijzelf, welk idioot gaat er nu in zijn eentje door de jungle lopen, zonder wapen en zelfs zonder telefoon, ook al heb je daar weinig aan zonder bereik. De wilde honden steken het pad over zonder in mijn richting te kijken. Ik blijf stokstijf staan. Dan steekt de grootste van de groep over. Hij kijkt wel in mijn richting en blijft dan stilstaan. Ik vermoed dat dit de leider is. De rest van de groep loopt wel gewoon door. Ik herinner mij wat Peter heeft gezegd. Ren er niet vandoor want dan zien ze je als prooi. Dus ik blijf doodstil staan en kijk wat de leider doet. Hij blijft echter ook stil staan en het voelt als een soort patstelling. Het lijkt alsof hij inschat of ik dichtbij genoeg ben om erachter aan te gaan of dat ik toch hiervoor te ver weg sta. Ik besluit langzaam achter uit te lopen.

Als ik een pas of tien achteruit heb gelopen besluit de leider dat ik niet interessant ben en vervolgt hij zijn weg. Opgelucht draai ik mij om, zodat ik wegloop van de plek waar ik de honden heb gezien. Ik durf eigenlijk niet meer hard te lopen, bang dat ik toch als prooi wordt gezien. Ik kijk op mijn horloge en check in welke richting moet lopen om terug te gaan naar mijn startpositie. Gelukkig is dat in de richting waarin ik nu loop. Op een sukkeldrafje vervolg ik mijn weg.

Ik heb nog maar een paar honderd meter gelopen als een impala op volle snelheid op nog geen tien meter afstand van mij de weg oversteekt. Ik schrik mij dood en stop gelijk met rennen. Het lijkt er heel erg op dat hij achternagezeten wordt. Dat dit een goede gedachte is blijkt als vijf seconden later de ene na de andere wilde hond hem volgt. Ze rennen ook op volle snelheid en hebben geen oog voor mij. Ik voel mijn hart in mijn keel kloppen van schrik. Ik weet inmiddels dat wilde honden in groepen jagen. Een aantal beesten lopen achter de prooi aan, terwijl anderen een omtrekkende beweging maken. Wat betekent dat ze zich zowel voor als achter mij kunnen bevinden. Ik wil mij absoluut niet als prooi gedragen en wandel de rest van de weg rustig naar huis. Ik kom geen grote beesten meer tegen en slaak een zucht van verlichting als ik veilig en wel mijn hutje binnenstap.

Als ik tijdens het avondeten vertel over mijn belevenissen is Peter groen van jaloezie.

"Ik loop hier maanden rond en heb nog nooit een wilde hond gezien, en jij bent hier twee dagen en ziet ze iedere dag!", foetert hij. Iedereen moet lachen.

"Zo blij was ik anders niet..." pareer ik hem.

"Ach, ze doen niets, zolang je ze niet uitdaagt heb er geen last van. Ik heb nog nooit gehoord dat ze iemand hebben aangevallen."

"En moet ik dat geloven? Jij bent die beesten gewend, ik zie ze voor het eerst van mijn leven!" Peter haalt zijn schouders op.

De rest van de maaltijd komt het onderwerp niet meer ter sprake. Wel merk ik dat Dean zijn ogen niet van mij af kan houden. Hij is erg lovend over mijn prestaties tijdens de parkrun. Dit valt ook Christina op.

"Je bent wel erg onder de indruk van Klaasje!", merkt ze op. Dean krijgt rode vlekken in zijn gezicht.

"Ze was tweede! Weet je wel hoed goed dat is? Ik bedoel, beter dan alle andere vrouwen op één na, en die is zo'n beetje topatleet."

"Ik ben blij dat je zo enthousiast bent Dean. Maar het is dankzij jou dat ik zo snel ging. Ik was bang dat ik anders zou verdwalen dus ik wilde per se jou bijhouden", beken ik de reden waarom in zo snel ging. "Dus ik moet jou bedanken." Ik strijk hem over zijn onderarm en ik merk dat er een schokje gaat door zijn arm als ik hem aanraak.

Iedereen is aan de wijn geweest dus als het tijd is om naar bed te gaan geef ik aan dat ik naar mijn hutje zal lopen en niet gebracht hoeft te worden met de buggy.

Dean reageert gelijk. "Ik loop wel even met je mee, voor eh... voor het geval er nog wilde honden rondlopen."

Peter kijkt geërgerd. "Die doen niets, het is onzin om daarom met haar mee te lopen."

Christina kijkt hem verwonderd aan.

"Schat, laat die jongen nou, hij wil haar graag wegbrengen, heb je het nog niet door?"

Het kwartje lijkt nu ook bij Peter te vallen.

"Okay, okay, ik begrijp het al. Als je maar niet uren wegblijft."

Als we de deur uitstappen zien we nog net een antilope in de schermer wegrennen.

"Het blijft bijzonder, zo tussen de beesten te wonen", spreek ik mijn bewondering uit.

"Zeker weten, we komen hier ook best wel vaak. We rijden ook heel vaak hier rond met de buggy om beesten te gaan bekijken."

Als we in de richting van mijn hutje lopen zien we in de verte de kop van een giraf tussen de bomen door in de verte lopen. Dean pakt mijn hand en knijpt erin.

"Kijk!", fluistert hij en wijst met zijn andere hand richting de giraf.

"Ik zag hem al", fluister ik terug, net alsof dat nodig is want de giraf staat echt mijlenver bij ons vandaan. Maar het is zo vredig stil dat we er zelf stil van worden. Dean laat mijn hand echter niet meer los en hand in hand lopen we naar het hutje. We spreken nauwelijks meer onder weg en genieten van de omgeving en elkaar.

"Drinken we nog wat?", vraagt hij als we binnen zijn. Dan valt het mij pas op dat hij een rugzakje bij zich heeft waar hij een fles wijn uit tevoorschijn tovert. Ik kijk hem verbaast aan.

"Lekker!" Ik zoek wat in het keukenkastje en vind een paar wijnglazen en een kurkentrekker. We gaan aan de keukentafel zitten, Dean opent de fles en schenkt ons in. We proosten en nemen een slok. Hij kijkt mij met dromerige ogen aan.

"Ik ben blij dat je met mijn vader bent meegekomen. Ik vind je erg leuk", bekent hij. Tintelingen schieten door mijn kruis. Mijn ogen schieten over zijn lijf. Hij ziet er echt lekker uit in zijn strakke T-shirt. Zijn bruine gespierde benen steken in een korte broek van spijkerstof die zijn mooie kontje omspant. Die ik vanochtend vijf kilometer lang heb mogen bewonderen. Ik weet genoeg. Ik kijk hem aan en sta op. Hij kijkt mij verwonderd aan, benieuwd naar wat ik ga doen. Ik loop om de tafel naar hem toe, hij draait zijn stoel in mijn richting. Als ik voor hem sta pak ik zijn glas uit zijn handen en zet deze op de tafel. Dan ga ik schrijlings op zijn schoot zitten, pak zijn hoofd beet en plant mijn lippen op de zijne. Hij kijkt even verrast maar opent dan voorzichtig zijn mond. Onze tongen verkennen elkaar. Mijn tong onderzoekt zijn mond. Golven van lust overspoelen mijn lijf. Wat heb ik zin aan die jongen. En ik heb de indruk dat hij al evenveel zin aan mij heeft.

Wat volgt is een minuut of tien gepassioneerd zoenen. Terwijl ik dat doe schuur ik met mijn bekken over zijn kruis. Langzaam voel ik iets groeien in zijn broek, en ik kan niet wachten om de inhoud nader te inspecteren. Ik maak mijn mond los.

"Zullen we op bed verder gaan?", fluister ik in zijn oor. Een klein knikje van zijn hoofd krijg ik als antwoord. Hij plaatst zijn handen op mijn billen en tilt mij zo op terwijl hij opstaat. Wow, hij moet echt sterk zijn, ik ben niet bepaald een sprietje met mijn rondingen. Terwijl we naar mijn bed lopen blijven we zoenen. Bij het bed aangekomen laat hij mij achterover op het bed stuiteren. Van schrik gier ik het uit van het lachen. Dean grijns en komt naast mij liggen. Dan pakt hij de onderkant van mijn shirt en trekt deze omhoog. Ik heb een simpele top aan en werk mee door mijn armen omhoog te houden. Dan begint hij mijn broek los te maken. Niet veel later zit ik in mijn slip en beha voor hem op bed.

"Nu jij", gebied ik hem. Ik pak gelijk de onderrand van zijn shirt beet. Het duurt maar even of ook hij zit in zijn ondergoed op bed. Mijn hand gaat naar zijn kruis en door zijn boxershort heen kneed ik zijn stijve.

"Mmm, wat voel ik hier voor lekkers", zeg ik terwijl ik hem grijnzend aan kijk.

"Iets wat heel snel uitgepakt wil worden", lacht hij terug.

Ik trek de rand van zijn boxershort naar beneden en haal zijn toverstaf uit zijn broek. Ik plant mijn lippen rond zijn eikel en neem hem langzaam in zijn mond. Met lange halen ga ik op en neer. Ik sluit mijn ogen en geniet van zijn handen die door mijn haar woelen. Ik voel hoe stijver wordt en proef het voorvocht dat uit zijn lul komt. Steeds dieper laat ik hem in mijn keel komen. Dit is al snel te veel voor hem.

"Oh Klaasje, hou op Klaasje, ik kom al bijna.” Hij duwt mij van zich af, legt mij op mijn rug en trekt dan mijn slip uit.

Hij kijkt mij schalks aan. “Ik wil je proeven.” Dean duwt mijn benen uit elkaar en komt er met zijn hoofd tussen. Hij plant zijn mond op mijn poesje en begint eraan te likken als een kat die zijn vacht schoonmaakt. Ik grom van genot. Terwijl hij door blijft gaan duwt hij een vinger bij mij naar binnen. Langzaam begin hij mij te vingeren. Oef, wat heb ik dit gemist. Het is alweer een tijdje geleden dat ik het met een man heb gedaan en hunker om aangeraakt te worden.

“Je bent nat!”

“Helemaal door jou schat.”

Dean stopt nog een vinger in mijn kutje. Zijn tong bewerkt mijn klit. Hongerig druk ik zijn hoofd tegen mij aan. Hij mag niet stoppen. Niet dat hij dat van plan is. Het moment dat hij nog een vinger bij de andere twee voegt voel ik mijn hoogtepunt komen. Ik begin zachtjes te kreunen. Dean beschouwt dit als een extra aanmoediging en begint nu ook op mijn klit te zuigen. Ik kom gelijk. Ik krom mijn rug en laat een luide grom horen uit mijn mond. Dean duwt zijn mond nog strakker op mijn lijf waardoor het gevoel nog intenser wordt. Pas als het orgasme minder wordt kan ik weer praten.

“Neuk me Dean, ik wil je in mij voelen”, kreun ik met een schorre stem. Hij komt overeind en komt op mij liggen. Met een hongerige grom drijft hij zijn lid bij mij naar binnen. Stevig en diep, ik voel dat ik helemaal opgevuld word.

“Mijn God Klaasje, wat ben je een lekkere meid.”

“Vul me, Dean. Vul me helemaal op.”

En dat is precies waar hij mee bezig. Met rustige lange halen trek hij zijn staaf bijna in zijn geheel uit mij, om hem daarna weer volledig in mij te stoten.

“Dit vind je lekker hè, sletje?”

“Hmm…hmm, ik ben je sletje ja, neuk me als je sletje.”

Ik voel me ook een sletje, waar al na twee dagen in een vreemd land een man in mijn kutje aan het roeren is. Dean voert het tempo op. Mijn tieten deinen op en neer in het tempo van zijn stoten. Ik voel mijn opwinding alweer stijgen. Dean, al opgewarmd door mijn pijp activiteiten, begint nu ook bijna te komen. Zijn stoten komen sneller en harder.

“Ja, neuk me Dean, harder Dean, Godsamme wat ben je lekker Dean.”

En dan komen we, allebei, op vrijwel hetzelfde moment. Stoot na stoot spuit hij diep in mij, terwijl ik opstijg en luid kreunend klaarkom. Als ik hiermee de wilde honden niet verjaag… of zouden ze juist hierop afkomen?

Dean ploft hijgend naast mij neer. “Dit was by far de beste seks ever!”

Ik moet glimlachen. “Zeker weten!”