“Kom op,” mompelde Sarah, terwijl ze heen en weer keek tussen haar horloge en de oplopende cijfers op het scherm van de lift. Ze tikte luid met haar voet op de grond. Het was vroeger dan normaal, maar ze moest nog wat opruimen. Ze had zich vreselijk geschaamd dat ze te laat was om haar dochters op te halen. Dat was nog nooit gebeurd.

De rest van de avond was als een wervelwind voorbij gegaan. Ze had met de meisjes bij McDonald’s gegeten en daarna nog wat tijd met ze doorbrengen om hen gerust te stellen dat mama niet meer te laat zou komen, waarna ze hen naar bed had gebracht. De hele avond had ze het gevoel gehad dat ze achter de feiten aanliep, maar zo was haar hele dag al verlopen.

In haar haast de meisjes op te halen, had ze geen tijd gehad de fles wijn te kopen zoals ze had gepland en haar late avond bad was zonder die wijn lang niet zo ontspannend geweest. Ze wilde gewoon even tot rust komen na alles wat er gisteren was gebeurd. Ze had gehoord dat ze de promotie, die haar gezin van de rand van de financiële afgrond zou redden, niet kreeg, Dan had gelogen, en Lester...

Nou ja, Lester wist precies de juiste snaar te raken om haar zover te krijgen dat ze haar benen voor hem spreidde in haar eigen kantoor. Iets wat ze nooit had gedacht te zullen overwegen, waardoor de grenzen tussen haar professionele leven en haar nu wild onvoorspelbare privéleven vervaagden.

Ze had het gevoel dat ze met al die verschillende aspecten van zichzelf aan het jongleren was, haar eigen meervoudige persoonlijkheden. De liefdevolle moeder, de toegewijde echtgenote, de fantastische dochter, de stoere professional, Lesters slet...

God, misschien toch maar niet die laatste. Ze leken allemaal in elkaar over te vloeien, maar dat was niet wat ze wilde.

Sarah wilde al die dingen zijn, maar ook in staat zijn om van de ene naar de andere rol te schakelen wanneer dat nodig was. Ze kon haar professionele of privéleven niet opofferen om haar verlangens voor Lester te bevredigen.

De lift piepte en de deuren gingen open, waardoor Sarah weer met beide benen op de grond stond. Sarah stapte het administratieve gedeelte van het gebouw in en liep richting haar kantoor.

Haar verlangens naar Lester. Ze was de dag ervoor aan de telefoon zo gemeen geweest tegen Dan, vooral toen ze hem vertelde hoe leuk ze het vond tijd door te brengen met zijn trolachtige huisgenoot. Ze was niet van plan geweest het te zeggen, maar het was er gewoon uitgefloept.

Dan had haar de hele nacht geen berichtje gestuurd en vanochtend had ze nog steeds geen bericht van hem ontvangen. Ze wist dat hij al op weg naar zijn werk was, maar ze zou zich een stuk beter voelen als hij gewoon even contact met haar opnam.

Ze haatte het om als eerste toe te geven en zich te verontschuldigen, maar ze had alleen gereageerd op hoe het gesprek was verlopen. Dan was immers degene die in de eerste plaats tegen haar had gelogen en hij moest zich dus verontschuldigen. Sarah wist niet eens zeker of ze zich wel zo voelde tegenover Lester, maar er viel een last van haar schouders toen die woorden haar lippen verlieten, alsof ze een onuitsprekelijke waarheid onthulde die ze al die tijd had onderdrukt.

Sarah wilde er nog eens goed over nadenken en uitzoeken wat ze precies voelde, maar dat moest ze later doen. Nu moest ze de rommel opruimen die zij en Lester de vorige avond in haar kantoor hadden gemaakt. Ze had Lesters telefoon al in zijn hokje gelegd toen ze naar boven ging. Nu moest ze haar eigen kantoor aanpakken.

Ze liep langs een rij lege werkplekken, waarvan er binnen een half uur vast wel weer bezet zouden zijn. Sarah zag dat de schoonmaakwagen, die ze de vorige avond had gezien, er niet meer stond. Dat betekende dat de schoonmakers ergens tussen haar vertrek en vanochtend hier waren geweest. Ze bad dat ze niets hadden gezien of gehoord van wat er gisteren was gebeurd.

Het had geen zin stil te staan bij wat er had kunnen gebeuren. Ze moest zich concentreren op wat er recht voor haar lag. Sarah haalde haar sleutels uit haar tas toen ze haar kantoordeur naderde. Ze draaide aan de klink om te controleren of ze hem gisteravond wel op slot had gedaan. Hij bewoog niet.

Goed. Ze gebruikte de sleutels om de deur te openen en glipte naar binnen voordat ze hem achter zich sloot. Ze deed de deur op slot en draaide zich om het surrealistische tafereel voor zich te bekijken. De bewolking buiten het raam maakte het kantoor donker, dus deed ze het licht aan. De gloeilampen flikkerden aan en verlichtten de resten van haar kapotte bureau. Afval en andere spullen lagen overal op de vloer. Sommige persoonlijke spullen, zoals de kapotte fotolijst, lagen op een bijzettafel waar zij ze gisteravond had achtergelaten.

Met een diepe zucht begon Sarah haar kantoor op te ruimen. Het bureau was niet meer te repareren en ze durfde de toestand van haar monitor en laptop niet te controleren. Ze concentreerde zich op het opruimen van het afval uit de vuilnisbak die was omgevallen terwijl Lester haar aan het neuken was. Haar gedachten dwaalden af naar Lester en hoe hij haar de dag ervoor zo hard had genomen. Elk stukje afval dat Sarah opraapte en terug in de vuilnisbak gooide, was als een nieuwe bekentenis van schuld over hoe goed en grondig het neuken was geweest.

Ze zag Lesters lustvolle gezicht halverwege veranderen in iets hongerigers. Die blik die hij haar gaf, de bezitterigheid ervan. Ze wist niet wat ze ervan moest denken, maar ze voelde haar lichaam reageren op die herinnering. Ze kon het niet rationeel verklaren. Het voelde bijna als een biologische reactie.

Sarah maakte het opruimen van het afval af en richtte haar aandacht op de pennen en andere spullen die eerder op haar bureau lagen. Ze nam even de tijd om ze te verzamelen en de opstelling met haar persoonlijke spullen op tafel te herstellen.

Ze bekeek zichzelf in de spiegel. Hoewel ze zich een rommelig geheel voelde, zag haar outfit er nog steeds perfect uit. Ze was dol op hoe haar katoenen broek met hoge taille stond bij het slanke groene shirt dat ze had uitgekozen. Sarah balanceerde graag tussen professioneel en sexy.

Ze verstijfde toen ze stemmen van de andere kant van de deur hoorde. Sarah hield haar adem in en wachtte tot de deur openging en ze de chaos waar ze middenin stond moest uitleggen. Gelukkig bewogen de stemmen zich in de richting van de lege kantoorcabines. Sarah keek op haar horloge. Het was bijna tijd dat iedereen normaal gesproken binnenkwam en de vergaderingen begonnen.

Ze vervloekte zichzelf omdat ze er zo lang over had gedaan om op te ruimen. Dagdromen en nadenken over de dag ervoor hadden haar kostbare tijd gekost.

Sarah schoof haar monitor en laptop opzij, weg van het kapotte bureau. Ze deed haar best de kabels onder het bureau vandaan te trekken, in een poging om IT-apparatuur gescheiden te houden van onderhoudsapparatuur. Zelfs in haar eigen persoonlijke chaos wilde haar professionele kant nog steeds dingen afbakenen en ordenen. Alles op orde brengen.

Er lag nog steeds puin op de vloer, gebroken stukken hout waar de poot was afgebroken, maar ze besloot die te laten liggen, bewijs dat ze aan de onderhoudsdienst kon overhandigen – dat één van de poten van het bureau 's nachts was afgebroken.

Sarah kruiste haar vingers, zette haar laptop op tafel en opende hem, in de hoop dat hij het nog zou doen. Gelukkig startte hij normaal op. Ze stelde snel een e-mail op voor het facilitaire team om hen te informeren over het bureau en een vervanging te regelen. Ze zou na de ochtendvergadering even langsgaan om persoonlijk contact te hebben. Datzelfde zou ze doen met haar monitor en laptop, ze zou persoonlijk met Jerry gaan praten en hem vragen of één van zijn teamleden even langs kon komen om de spullen te controleren.

Meer lawaai buiten haar kantoor gaf aan dat haar collega's druk bezig waren met aankomen en aan hun werkdag begonnen. Ze keek weer op haar horloge. Het was tijd om naar beneden te gaan voor de vergadering met de afdelingshoofden. Sarah leunde achterover tegen de tafel, zuchtte en keek nog een laatste keer de kamer rond. Ondanks haar bescheiden schoonmaakpogingen wat het een rommeltje en ze moest zichzelf op de één of andere manier tot rust brengen.

Ze kon later op de dag proberen contact op te nemen met Dan. Hij had iets gezegd over nieuws met betrekking tot zijn freelanceklanten, maar in haar boosheid had ze hem niet laten uitpraten. Misschien was er wel iets waar ze enthousiast over kon zijn. Bovendien zou Dan later deze week terugkomen naar Middleton, en ze wilde liever geen ongemakkelijke situatie tussen hen voor de kinderen laten voortduren. Het was beter om het nu af te sluiten en verder te gaan. Ze zouden hier wel overheen komen en weer zichzelf zijn. Dat lukte ze altijd.

Gefrustreerd in haar kantoor blijven zitten zou haar problemen niet oplossen. Sarah stond op, pakte haar spullen en liep naar de deur. De volgende vergadering doorstaan, haar kantoor weer op orde brengen en dan de rest van de problemen in het ziekenhuis aanpakken.

Op weg naar de lift maakte Sarah een praatje met een paar collega's en probeerde ze de indruk te wekken dat alles normaal was. Ze was één van de laatsten die de vergaderruimte binnenkwam voordat de afdelingshoofden hun agenda's voor die dag begonnen door te nemen. Niemand merkte het, maar Sarah voelde zich totaal niet voorbereid op deze vergadering. Normaal gesproken zou ze haar e-mails hebben doorgenomen en even met een paar andere aanwezigen hebben overlegd om de besproken punten volledig te begrijpen. Vandaag was ze zo gefocust geweest op het opruimen van haar kantoor dat ze daar geen tijd voor had gehad.

Het duurde niet lang voordat de vergadering ten einde liep, maar toen stond John, de interim-CEO, op. “Nog één dingetje,” zei hij, terwijl hij de zaal rondkeek. Zijn blik leek Sarah te ontwijken, alsof hij haar niet durfde aankijken. Was dat omdat hij zich schuldig voelde dat hij haar had bedrogen bij de baan, of omdat hij haar gisteren vanuit het raam had zien neuken? Hoe dan ook, Sarah voelde zich ongemakkelijk op haar stoel.

“Ik ben heel blij om aan te kondigen dat de CEO-kandidaat van de raad van bestuur ons aanbod heeft geaccepteerd,” meldde John en hij glimlachte, waarschijnlijk blij dat hij verlost was van zijn taken als interim-CEO. Hij wist niet wat die taken inhielden, aangezien Sarah de meeste ervan deed. “Hij staat te popelen om te beginnen. Zo popelend zelfs dat hij van plan is maandag langs te komen om jullie allemaal te ontmoeten en geleidelijk ingewerkt te worden.”

“Maandag,” zei Marcie, het hoofd van de HR-afdeling. “Dat is erg snel. We zijn er nog lang niet klaar voor om te beginnen-”

“Laten we het regelen,” zei John, terwijl hij haar afwijzend wegwuifde. “We hebben hier een nieuwe, permanente leiding nodig, dus het heeft geen zin om te treuzelen.”

“Mogen we weten wie deze nieuwe CEO is,” vroeg Jerry achter in de zaal.

“Oké, prima,” zei John, terwijl hij opstond en daarmee aangaf dat de vergadering voorbij was. “Zijn naam is Richard Thornhill. Hij komt bij ons werken na twintig jaar in de sector, waarin hij onder andere een rampzalig medisch complex in Aurora heeft gered. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe blij we zijn dat hij zich bij ons aansluit. Hij heeft een aantal ambitieuze ideeën voor het ziekenhuis waar het bestuur erg enthousiast over is.” Hierop verliet John snel de vergaderzaal en de rest begon ook langzaam weg te gaan.

Sarah bleef zitten, pakte haar telefoon en opende LinkedIn om te kijken wie Richard Thornhill was. Ze vond snel zijn profiel. Richard zag eruit alsof hij eind vijftig of begin zestig was, blank met grijs en wit haar. Sarah vermoedde dat het waarschijnlijk wit haar was dat hij met grijze strepen verfde om er voornaam uit te zien, aangezien de strepen een patroon leken te vormen. Ze las zijn eerdere functies door en kon niet anders dan zich klein voelen in vergelijking met het indrukwekkende CV van de nieuwe CEO.

Ze keek nog eens naar de foto en besloot dat zijn glimlach niet oprecht was. Ze moest zich voor maandag goed voorbereiden. Het laatste wat ze wilde was een slechte start met haar nieuwe baas. Weten dat ze niet voor de functie was gekozen was één ding. Maar nu iemand anders zien die de functie zou overnemen, was iets heel anders. Hij bracht een schat aan goede ervaring mee. Zou hij hier binnenkomen en alles wat Sarah had opgebouwd in twijfel trekken? Omdat ze niet de formele opleiding voor deze functie had, zou hij dan zien dat haar werk er ongeschoold uitzag? Hij zou waarschijnlijk binnenkomen en alles wat ze had opgebouwd drastisch hervormen.

Ze voelde haar stressniveau stijgen. Sarah haalde diep adem en probeerde zichzelf te kalmeren, terwijl ze haar vingers tot vuisten balde en ze strekte. Hier blijven zitten zou haar niet helpen ontspannen. Ze moest in beweging blijven, met de technische dienst praten en daarna met Jerry van de IT-afdeling. Het enige wat ze kon doen, was haar best blijven doen.

Er schoot haar een gedachte te binnen. Voordat ze het besefte had ze een berichtje naar Lester gestuurd met de vraag wanneer hij nu precies jarig was, deze week. Op het scherm zag ze een glimlach op haar lippen verschijnen.

“Goed, we wilden het even hebben over een aantal veranderingen in de rollen hier,” zei Walt, die midden in het kantoor stond. Dan zat naast een lege bureaustoel, samen met de overgebleven collega's. Toen Dan de ruimte rondkeek, waren er waarschijnlijk minder dan veertig medewerkers over. Toen hij bij dit bedrijf kwam werken, waren dat er ruim honderd. Walt stond vooraan, met een paar andere senior managers aan zijn zijde.

“Vanaf nu moeten we ons allemaal inzetten voor de acquisitie van nieuwe klanten. Ik wil dat jullie je netwerk aanspreken, in de rij bij Starbucks, wat er ook nodig is. Vanaf nu heeft het bedrijf jullie hulp nodig om nieuwe klanten binnen te halen. Het maakt me niet uit of je secretaresse of accountant bent. Al onze functies omvatten nu deze taak,” vervolgde Walt en hij zag er fragieler uit dan normaal. Dan kon wel raden waar deze motiverende toespraak over ging. Ze moesten weer een klant kwijt zijn en de stroom nieuwe klanten droogde op.

Dans telefoon trilde in de zak van zijn colbert. Een sprankje hoop verspreidde zich door zijn lichaam; hij hoopte dat het Sarah was. Ze waren gisteren niet bepaald op goede voet uit elkaar gegaan. Hij wilde haar bellen en zich nogmaals verontschuldigen voor zijn leugen. Het was niet dat hij de waarheid voor haar verborgen wilde houden. Het was moeilijk om het aan zichzelf toe te geven, laat staan aan de vrouw met wie hij getrouwd was.

Natuurlijk leek het toelaten van een man om naar haar te kijken vrij normaal, gezien alle andere bizarre dingen die de afgelopen maanden hadden plaatsgevonden, maar deze keer voelde hij zich ontmaskert.

Lesters vriend Eugene was de eerste die Dan actief had zien genieten van zijn fetisj, afgezien van Sarah en Lester. Misschien had Jesse er ook wel wat van te hebben meegekregen, maar niet in deze mate, niet in het echt. Het maakte hem kwetsbaar, een gevoel dat hij haatte. ten minste, zo was hij het in zijn hoofd gaan verwerken.

Hij had de hele nacht wakker gelegen, woelend en draaiend in bed, in een poging zijn emoties te verwerken. Dit was waar hij op uitgekomen was. De waarheid die aan het licht was gekomen en hem een gevoel van kleinheid had gegeven, was deels de reden waarom hij zich had teruggetrokken en de man had laten kijken. Natuurlijk had het hem opgewonden. Het besef dat Sarah in de schijnwerpers stond, maar tegelijkertijd gezien worden voor wie hij werkelijk was, dat was iets waar Dan niet op voorbereid was. Hij had geluk dat het niet iemand uit zijn privéleven betrof.

“Eh, meneer?” zei één van Dans collega met opgestoken hand. Walt knikte om de man aan te moedigen te spreken. “Zullen deze taken een salarisverhoging opleveren, of ons salaris misschien terugbrengen naar het oude niveau? Aangezien het niet in onze huidige functieomschrijving staat?”

Walt zuchtte en staarde naar het plafond, alsof het perfecte antwoord op de vraag van de man daar geschreven stond. Toen hij eindelijk zijn hoofd liet zakken en naar de groep keek, zei hij: “Nee. Dat is op dit moment niet mogelijk.” De man keek Walt met grote ogen aan, vervolgens naar de muur en daarna naar de vloer.

Weer iemand eruit. Dan had die blik al vaker gezien. Zijn collega zou waarschijnlijk de volgende zijn die zou vertrekken.

“Zullen er nog meer ontslagen vallen,” vroeg een vrouwenstem ergens achter Dan.

“Ehm. Nee. Nou ja. De toekomst is onzeker. We kunnen het niet met zekerheid zeggen,” mengde één van Walts senior managers zich in het gesprek.

Deze vergadering voelde als de voorbode van een langzame afdaling naar de afgrond. Met zijn nieuwe taken op het gebied van bedrijfsontwikkeling, voelde Dan zich gemachtigd om in zijn colbert te grijpen en zijn telefoon te checken. Zijn hart zakte in zijn schoenen toen hij zag dat het telefoontje niet van Sarah kwam. Het was van Bill, één van zijn nieuwe klanten. Bill had ook een kort berichtje achtergelaten, waarin hij Dan vroeg om later in de week af te spreken in een sportcafé bij zijn kantoor voor een drankje om het project te bespreken.

Afspreken voor een drankje of een restaurant om over het werk te praten was niet ongebruikelijk. Dan zou later antwoorden, maar hij wilde nu niet te veel argwaan wekken. Eerder dacht hij dat Walt er geen probleem mee zou hebben dat Dan extra klanten binnenhaalde, maar na deze ontmoeting klonk het alsof Walt wanhopig werd. Dan wist niet hoe Walt zou reageren als hij wist dat Dan nieuwe opdrachten probeerde binnen te halen. Hij zou Dan kunnen dwingen de klanten via het bedrijf te laten lopen in plaats van via hemzelf.

Maar dat zou een verliesgevende situatie zijn. Walts bedrijf was een zinkend schip dat binnen een paar maanden failliet zou kunnen gaan. Het zou klanten boos maken en Dan, die hard werkte om zich als onafhankelijke kracht in de branche te profileren, in de problemen brengen.

Dans hand ging automatisch omhoog om in zijn neus te knijpen, maar hij hield zich in. Hij liet zijn hand zakken naar de armleuning van de stoel en balde zijn vuist. Walt en zijn managers beantwoordden nog steeds vragen van de groep, maar Dan luisterde niet meer. Niets van dit alles was nog relevant voor hem. Hij zag aan Walts lichaamstaal dat hij geïrriteerd raakte, maar Dan wilde dit alles bespreken met zijn steun en toeverlaat, Sarah.

De laatste keer dat ze spraken, had ze hem een dolk in zijn hart gestoken toen ze zei dat ze haar dates met Lester eigenlijk wel leuk vond. Leuk. Leuk om bij hem te zijn. Het gesprek was verhit geweest en hij had de eerste bom naar haar gegooid. Zij had hem alleen maar teruggegooid. Misschien was het niet waar en zei ze het alleen maar om hem op dat moment te kwetsen. De zaken waren in meer dan één opzicht uit de hand gelopen. Hij wist dat Sarah opgewonden kon raken van Lester en dat het in sommige van haar fantasieën paste, maar ze kon hem onmogelijk echt leuk vinden.

Dan voelde met tegenzin zijn pik stijf worden bij die gedachte. Hij balde zijn vuist en probeerde de gedachten uit zijn hoofd te zetten. Zijn nagels boorden zich in zijn handpalm, wat een lichte pijn veroorzaakte waar hij zich op concentreerde totdat de gedachten terugtrokken naar de duistere krochten van zijn brein. Dan richtte zijn aandacht weer op Walt en probeerde zich te concentreren op elk woord dat de oudere man zei.

Na nog een paar minuten bedankte Walt, zichtbaar uitgeput, iedereen voor hun geduld tijdens deze overgangsperiode. De rest van Dans collega's begon terug te keren naar hun bureaus. Dan begreep de hint en liep rechtstreeks naar zijn kantoor, omdat hij na de ramp die ze net hadden meegemaakt met niemand in gesprek wilde komen. Hij sloot de deur achter zich, ging aan zijn bureau zitten en sloot zijn ogen, zich mentaal voorbereidend om Sarah te bellen.

Idealiter zou hij haar gewoon bellen en zouden ze het bijleggen, maar hij wist dat het moeilijker zou zijn. Het was altijd vervelend om dit soort gesprekken telefonisch te voeren – hij wenste dat hij gewoon naar huis kon rijden en het persoonlijk met haar kon bespreken. Hij zou over een paar dagen thuis zijn, maar hij kon dit niet tot die tijd laten sudderen. Maar hij moest zichzelf toch moed inpraten om het gesprek aan te gaan. Hij kende zijn vrouw en wist hoe hij haar het beste kon bereiken. Hij wilde niet dat de hopeloosheid van zijn werk naar hem doorsijpelde.

Als een vorm van productief uitstelgedrag opende hij het e-mailaccount dat hij gebruikte voor zijn bijverdienste. Hij bladerde door zijn inbox. Verschillende spamberichten en een handvol nieuwe contacten probeerden afspraken te maken. Dan had een goede reputatie als het ging om het omzetten van nieuwe contacten in betalende klanten, dus sommige van deze deals zouden best lucratief kunnen zijn. Hij moest er alleen even tijd voor vrijmaken in zijn drukke agenda. Dans hart sloeg een slag over toen hij een nieuwe e-mail zag van Martin van Sentinel Securities. Hij opende hem, begon te lezen en voelde zijn hart meteen in zijn schoenen zakken.

Ze wilden dat hij deze week hun kantoor in Washington D.C. zou bezoeken. Martin zei dat zijn team alles zou regelen en de kosten zou dragen, maar dat er belangrijke, gevoelige zaken waren die alleen persoonlijk besproken konden worden. Dan las de data in de e-mail nog eens. Ze wilden hem daar hebben op dezelfde dag dat hij eigenlijk naar huis zou terugkeren.

Dan kneep in de brug van zijn neus, sloot zijn ogen en liet zijn hoofd tegen de rugleuning van zijn stoel rusten. Dit zou Sarah niet bevallen, zeker niet op dit moment. Maar hij had Sentinel nodig. Zij waren zijn reddingsboei om zich uit de problemen bij zijn huidige bedrijf te redden. Hij kon toch geen nee zeggen?

Hij dacht aan zijn dochtertjes en hoe graag hij ze wilde zien. Maar hij moest ook hun toekomst veiligstellen – de toekomst van zijn gezin.

Met een diepe zucht typte Dan een antwoord aan Martin, waarin hij instemde met de ontmoeting in Washington.

Sarah haatte het om zich zo nerveus te voelen. Ze probeerde haar hoofd omhoog te houden terwijl ze door de gangen van het ziekenhuis liep. Haar zelfvertrouwen kwam normaal gesproken vanzelf, maar de laatste tijd voelde het alsof ze een toneelstukje opvoerde, en iedereen het wist.

Met een stralende glimlach op haar gezicht liep ze haar rondje langs de verschillende afdelingshoofden en nam ze de openstaande punten op haar lijst door. De hele tijd glimlachte en knikte ze; ze wilde eigenlijk gewoon terug naar haar kantoor.

De glimlach verdween van haar gezicht toen ze de lift instapte en de deuren achter haar dichtgingen. Het was bijna lunchtijd en nu kon ze zich eindelijk even in haar kantoor verschuilen. Terwijl ze wachtte tot de lift haar verdieping bereikte, keek ze op haar telefoon. Niets van Dan of Lester.

Sarah stopte haar telefoon weg toen de deuren opengingen en de glimlach verscheen meteen weer op haar gezicht toen ze twee collega's begroette die op de lift stonden te wachten. Het was een drukte van jewelste op de verdieping; gelukkig had niemand een gesprek met haar aangeknoopt. Ze liep naar haar kantoor, maar stopte toen ze zag dat haar deur openstond.

Sarah herpakte zich en liep naar binnen. Ze was opgelucht dat een medewerker van de technische dienst een nieuw bureau aan het installeren was. Er stond een grote doos op de grond, waarvan ze vermoedde dat het haar nieuwe monitor was. Een conciërge was haar vuilnisbak aan het legen in zijn karretje en keek haar veelbetekenend aan.

Sarah herkende hem vaag. Ze had hem wel eens eerder op hun verdieping gezien, maar hij was geen vaste klant. Haar blik viel op zijn naamplaatje, waarop in rode, sierlijke letters 'Otis' stond. Zijn gezicht was getekend door de tijd, met grijs, onverzorgd haar en een permanente stoppelbaard. Otis had een zichtbare buik door zijn overall en zag eruit als iemand die betrapt zou kunnen worden op drinken tijdens het werk. Ze nam zich voor om het later nog eens met Marcie over hem te hebben.

Ze wilde niet te lang naar hem kijken, voor het geval hij dezelfde conciërge was wiens karretje ze de vorige avond had gezien. “Dank u wel,” zei ze en knikte naar hem.

Vreemd genoeg knikte hij niet terug, maar bleef haar aankijken. Sarah liep langs hem naar de tafel met haar spullen en pakte haar autosleutels. Het leek erop dat de rust van haar kantoor nog even moest wachten. Sarah draaide zich om om de onderhoudsmedewerker te bedanken en voelde de kamer draaien. De zon was door de wolken gebroken en scheen door haar kantoorraam. Een vage afdruk van haar lichaam van de vorige dag was op het raam te zien. Zweet en de oliën van haar lichaam zaten op het raam, met op verschillende plekken handafdrukken en afdrukken van haar stevige borsten tegen het glas. Een wazige vlek waar haar hoofd was geweest, moest van haar voorhoofd of wangen afkomstig zijn.

Het leek erop dat de conciërge het niet had opgemerkt. De zon verdween achter de wolken en haar silhouet vervaagde, maar ze kon het nog steeds zien. Ze kon niet geloven dat ze het niet eerder had gezien, maar het was die ochtend bewolkt geweest. Beschaamd draaide ze zich om en liep het kantoor uit, zich afvragend of de vlek de reden was voor de veelbetekenende blik op het gezicht van de conciërge.

Sarah nam de lift naar beneden naar de begane grond en liep naar de parkeerplaats. Ze voelde haar eigen vlek op zich neerkijken vanuit het gebouw achter haar. Ze durfde zich niet om te draaien, bang dat de vlek zichtbaar zou zijn voor iedereen die omhoogkeek, of erger nog, dat de conciërge en de onderhoudsmedewerker daarboven grijnzend op haar zouden neerkijken.

Ze stapte in haar auto en reed, als in een roes, naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Als ze zich niet in haar kantoor kon verstoppen, kon ze in ieder geval het ziekenhuis verlaten en wat boodschappen doen. Dan grapte altijd dat winkelen een van haar hobby's was, maar het gaf haar gewoon een goed gevoel – zelfs als ze vandaag boodschappen ging doen in plaats van kleding of andere vormen van winkeltherapie.

Als Dan deze week thuiskwam, wilde ze er klaar voor zijn en iets lekkers voor hem maken, een van zijn favoriete gerechten als vredesgebaar na hun ruzie eerder die dag. Ze vroeg zich af hoe hij zou reageren als ze hem vertelde wat er gisteren met Lester in haar kantoor was gebeurd. Moest ze wachten tot hij terug was of het hem telefonisch vertellen? Eerder was waarschijnlijk beter, anders zou het lijken alsof ze iets voor hem probeerde te verbergen.

Sarah duwde de enorme winkelwagen voort en manoeuvreerde zich door de brede gangpaden van de plaatselijke supermarkt. Ze vulde de wagen met groenten, vlees, melk en andere artikelen voor in de koelkast, evenals de verschillende ingrediënten voor haar maaltijd voor Dan. Ze was van plan om hem gegrilde kip met citroen en kruiden te maken, met geroosterde aardappelen als bijgerecht, iets waar hij altijd zo dol op was.

Toen Sarah klaar was met het vullen van haar winkelwagen, reed ze ermee naar de andere kant van de winkel om de drukke gangpaden te vermijden en bij de drogisterij uit te komen. Ze hoopte een nieuwe douchegel of iets anders te vinden om zich vanavond fris en ontspannen te voelen.

Terwijl ze dichter bij de voorkant van de winkel kwam, zag ze de grote, oversized zakken chips en snacks tegen de muur staan. Ze grijnsde toen ze een gigantische zak Cheetos zag. Ze pakte haar telefoon en maakte een foto van de enorme snackzak, terwijl ze nadacht over wat ze Lester kon appen om hem te plagen. Maar zodra ze zich een geïrriteerde Lester voorstelde, verdween haar idee hem te plagen, en vervangen door het gevoel van zijn drukkende gewicht op haar en het gevoel van zijn lange...

Ze realiseerde zich dat ze als versteend in de supermarkt stond te dagdromen over seks. Ze zag dat de rij om naar buiten te gaan zich inmiddels voorbij de snackafdeling uitstrekte, waar ze zich bevond. Zonder er verder over na te denken, greep ze de Cheetos en legde de zak in haar winkelwagen.

Sarah pakte de douchegel en nog wat andere spullen bij de drogisterij, waarna ze afrekende en haar auto inlaadde. De bewolking was verdwenen en vervangen door een helderblauwe lucht. Ze had nog tijd genoeg gehad om naar huis te rijden en de boodschappen uit te pakken, waarna ze terug was gereden naar het ziekenhuis.

Sarah pakte haar telefoon en zag dat ze geen nieuwe berichten had van Dan of Lester. Ze stopte haar telefoon terug in haar tas en ging naar binnen.

Het uitstapje had wonderen gedaan voor haar mentale welzijn. Terwijl ze met de lift naar boven ging, voelde ze zich meer op haar gemak dan toen ze vertrokken was. Toen ze de verdieping overstak naar haar kantoor, voelde haar glimlach niet meer zo geforceerd aan als voorheen.

Gelukkig was haar kantoor leeg. Sarah sloot en vergrendelde de deur achter zich en bekeek haar nieuwe bureau. Het was groter en steviger dan het oude. Dit was eigenlijk een fijne upgrade; misschien was het wel goed geweest dat het oude kapot was gegaan. De IT-afdeling moest ook zijn geweest terwijl ze weg was. De doos was weg en haar nieuwe monitor stond er, samen met een nieuw dockingstation voor haar laptop.

Sarahs blik bleef even hangen op haar nieuwe bureau, waarna ze zich herinnerde dat ze de vlekken op het raam moest aanpakken. Ze had wat tissues en water bij de hand om het schoon te maken. Haar blik schoot naar het raam, maar ze kon niet zien waar de vlek precies zat.

De zon scheen net als eerder door het raam, maar ze kon haar afdruk toch niet zien. Ze liep dichterbij, maar nog steeds niets. Ze bewoog heen en weer en probeerde het vanuit andere hoeken te bekijken, maar het was er niet. Iemand had het schoongemaakt.

Het constante geroezemoes van de medewerkers op de IT-afdeling begon Lester op de zenuwen te werken. Jerry had wel eens gezegd dat sommige teamleden met vragen naar Lester zouden komen, maar de laatste tijd probeerden ze hem informatie en nieuwe vaardigheden af te troggelen.

Hij had geen zin om het ziekenhuispersoneel te trainen, dus deed hij dat ook niet. Hij gaf ze vage antwoorden, maar hij was er niet om het ziekenhuis te helpen. Zijn doel hier was niet hun succes.

Daarom was hij de deur uitgegaan om een Taco te halen en nam hij een lange lunchpauze in zijn SUV. Hij moest even weg van de IT-medewerkers die zich haastten om in de gunst van hun baas te komen, in de hoop een fractie van de vaardigheden te verwerven die Lester bezat.

Het waren allemaal ondergeschikten. Allemaal. Iedereen in het ziekenhuis. Slechts pionnen in dienst van zijn uiteindelijke doel.

Lester nam een hap van zijn taco, het sap spoot langs zijn vingers. Lester likte het op voordat hij nog een hap nam. Hij stond geparkeerd achteraan op de parkeerplaats. Normaal gesproken zou hij niet zo ver weg parkeren. Alleen al de wandeling ernaartoe was vermoeiend en hij zou er snel moe van worden. Maar hij wilde niet gestoord worden door die slappe mannetjes van de IT-afdeling. En vanaf hier had hij een prachtig uitzicht op Sarahs kantoor.

Hij kon niet veel zien. Het leek alsof het raam daarboven een vervormd beeld van de parkeerplaats weerspiegelde. Maar hij kon zich voorstellen wat er gisteravond daarboven gebeurd was. Wat had Sarah met dat kapotte bureau gedaan?

Hij grijnsde, denkend aan hoe hij haar van achteren bleef nemen, ook nadat ze op de grond waren gevallen. God, die vrouw was echt iets bijzonders. Ze was anders dan alle vrouwen die Lester ooit had gehad. Hij wilde niet dat zijn afspraakjes met haar zouden veranderen. Hij genoot er te veel van. Dat een vrouw zoals zij zich gewillig tot zijn niveau liet verlagen, was een te zoete beloning, vooral in combinatie met één van zijn andere favoriete bezigheden: Iemand als Dan op zijn plek zetten. Dan laten toekijken hoe hij zijn vrouw neukte terwijl ze kreunde van genot. God, dat was opwindend.

Maar Dan was de laatste tijd wat achterdochtig. Lester had het bijna niet gemerkt, omdat hij zo bezig was met Sarah. Dan had geen sollicitatiegesprekken meer in het appartement. Waarschijnlijk omdat Lester naakt het laatste gesprek was binnengerend. Maar Dan had ook niet meer gesolliciteerd. Toen Lester het netwerkverkeer via de router van het appartement bekeek, zag hij dat Dans internetgebruik heel gewoon was geworden. Netflix en andere doorsnee websites. Hij solliciteerde niet meer, ten minste niet zolang hij in het appartement was.

Verdacht Dan Lester ervan dat hij dingen manipuleerde? Was hij echt zo slim dat hij het zou doorhebben? Lester wist het niet zeker, maar hij wist dat hij iets moest bedenken om Dan een lesje te leren en hem op zijn plaats te zetten. Het liefst iets dat ook zijn imago in Sarahs ogen zou schaden.

De situatie met Eugene was een verrassende en welkome ontwikkeling. Een ontwikkeling die Lester nu gebruikte om de situatie met Sarah verder te manipuleren.

Lester werkte de rest van zijn taco naar binnen en likte zijn plakkerige vingers schoon, waarna hij zijn telefoon pakte. Hij had nog niet gereageerd op Sarahs bericht. Hij vond het leuk haar te laten wachten en wist dat Sarah gewend was aan onmiddellijke reacties van de meeste mannen. De uitzondering zijn zou hem voordeel opleveren.

Het feit dat ze de telefoon vanochtend op zijn bureau had gelegd, sprak boekdelen. Hij had hem eigenlijk niet nodig. Zijn reservetelefoon zou prima volstaan, maar het feit dat ze hem op zijn bureau had achtergelaten, vertelde hem een paar dingen. Ten eerste: ze had het telefoontje gezien dat hij van Lizzie had gefingeerd. Ten tweede: ze was vroeg naar haar werk gekomen, vroeg genoeg om zijn telefoon af te geven. Ze was waarschijnlijk vroeg gekomen om haar kantoor op te ruimen. Ten derde: ze wilde de telefoon afgeven – ze wilde niet dat Lester naar haar kantoor zou komen of haar zou opzoeken om de telefoon te bemachtigen.

Lester had daardoor het gevoel dat Sarah op het punt stond te bezwijken, en hij zou haar maar wat graag over de rand trekken.

In plaats van haar terug te appen, opende hij Discord en las hij een aantal berichten die daar op hem wachtten. Er waren berichten van de gameservers waar hij lid van was en berichten van zijn groep. Weer een bericht van Ned die zijn trouw aan Lester leek te betuigen en een paar privéberichten over Lesters bijverdienste. Eén bericht was van Cronos, die steeds ongeduldiger werd omdat Lester geen video's stuurde of hem op de hoogte hield van Sarah.

Hoewel hij één van Lesters beste klanten was, werd Cronos een lastpost en accepteerde hij geen 'nee' als antwoord. Zijn berichten begonnen dreigend te klinken. Lester was er nog niet klaar voor om Sarah met zijn wereld te delen. Hij wist niet zeker of hij dat ooit zou doen zolang de dingen zo bleven gaan. Cronos had verschillende berichten achtergelaten waarin hij Lester eiste te reageren. In plaats van te reageren, had Lester ervoor gekozen hem te blokkeren.

Tuurlijk, Cronos betaalde goed, maar Lester had geen gebrek aan geld. Hij kon altijd meer verdienen, en het ziekenhuis voor hem was daar het perfecte voorbeeld van. Lester concentreerde zich op het raam van Sarahs kantoor en besloot haar een berichtje terug te sturen. “Donderdag,” schreef hij. “En bedankt voor mijn telefoon.”

Zijn verjaardag was niet op donderdag, die was zelfs niet deze maand. Maar hij hoopte dat het idee zijn verjaardag alleen in een onbekende stad door te brengen, als gevolg van Sarahs hulp, hem wat invloed op haar zou geven. Het neptelefoontje van Lizzie, waarvan hij zeker wist dat Sarah het had gezien, zou ook door haar hoofd spoken, waardoor ze zich afvroeg of hij en Lizzie nog contact hadden. Vrouwen waren van nature bezitterig en jaloers, het was niet zijn schuld dat ze zo makkelijk te manipuleren waren.

Lester was verrast toen hij de drie puntjes op zijn scherm zag, die aangaven dat Sarah een antwoord aan het typen was. “Sorry,” appte ze. “Dan komt donderdag terug. Dan kan ik niet weg.”

Lesters neusgaten verwijdden zich en zijn gezicht kleurde rood. Hij vond het niet leuk afgewezen te worden.

“Ik weet zeker dat je tijd voor me kunt maken,” stuurde hij terug. “Net zoals gisteren.”

“Dat had niet mogen gebeuren,” reageerde Sarah. “Mijn agenda zit de rest van de week bomvol. Het spijt me van je verjaardag.”

Lester was niet van plan om een nee als antwoord te accepteren. Hij trok zijn broek uit, maakte een foto van zijn slappe pik en stuurde die naar Sarah, met de tekst: “Laat je me echt alleen op mijn verjaardag? Je kunt hierop blazen en een wens doen.”

“Goeie grap. Het spijt me, Lester, maar ik kan deze week gewoon niet komen,” antwoordde Sarah.

Verdomme, Dan. Wat kon Lester doen om Dan deze week buiten beeld te houden? Hij wilde de grenzen verleggen met Sarah, en zijn verjaardag truc was een perfecte manier om die volgende stap te zetten. De omstandigheden waren gunstig voor iets wat Lester nog nooit had meegemaakt. Hij had het nodig.

Geduld. Wees niet overhaast, maande Lester zichzelf. Je hebt de zaadjes geplant, laat ze nu vrucht dragen. Maar hij haatte geduld. Lester wilde Sarah nu. Toch had dat stemmetje in zijn hoofd gelijk. Ze zou snel genoeg van hem zijn. Hij moest alleen de tafel dekken en de kans grijpen wanneer die zich voordeed.

“Je zult het goed moeten maken,” appte hij.

“Oh ja?” reageerde ze. “Wat had je in gedachten?”

“Ik laat het je weten als ik je de volgende keer alleen spreek,” antwoordde hij. “Stuur me voor nu een sexy foto om mezelf mee te bevredigen.”

De drie puntjes verschenen en verdwenen weer. Sarah probeerde iets slims te bedenken om te zeggen. Of misschien was ze ergens in het ziekenhuis een foto aan het maken. God, stel je voor hoe ze een patiëntenkamer binnenstapt om een foto voor hem te maken. Haar topje naar beneden trekken en een foto nemen van haar geweldige borsten.

Lester kneep zijn ogen samen toen er eindelijk een foto op het scherm verscheen. Ze had hem geen foto van zichzelf gestuurd. In plaats daarvan was het een foto van een gigantische zak Cheetos. Wel verdomme?!

Sarah grijnsde nadat ze het bericht had verstuurd en ze zich omdraaide in haar bureaustoel. Haar kantoordeur was op slot en ze genoot eindelijk van de rust waar ze zo naar verlangd had. Er kwamen nog steeds e-mails binnen, maar de telefoon op kantoor was van de haak.

Ze opende haar smartphone weer en bekeek de foto die Lester haar had gestuurd. Zijn grote, slappe pik vulde haar scherm en ze voelde zich opgewonden worden. De foto zou beter zijn geweest als zijn pik stijf was geweest...

Maar waar dacht ze in vredesnaam aan? Dat hij hem tevoorschijn haalde en zich in haar ziekenhuis aftrok? Dat klonk als een HR-nachtmerrie met een flinke tegenreactie voor haar. Zou hij stijf zijn geweest toen hij een foto naar Lizzie stuurde?

Ze moest niet te veel aan dat meisje denken, maar ze wilde weten waarom zij Lester belde. God, ze moest stoppen met zo te denken. Als een puber.

Ze had gewoon even een paar momenten van rust nodig om zichzelf te herpakken en te bedenken hoe ze de rest van de week moest doorkomen. Tussen haar werk en privéleven voelde alles als een puinhoop. Sarah wilde even een paar momenten voor zichzelf nemen voordat ze haar volgende stappen zou bepalen.

Een deel van haar wilde zich gewoon even terugtrekken en zich verliezen in iets anders, net zoals ze de avond ervoor met Lester had gedaan. Gewoon even haar zorgen loslaten en zich concentreren op haar eigen bevrediging. Maar dat was niet de realiteit. Ze kon niet zomaar alles achterlaten en toegeven aan haar hedonistische verlangens.

Ze dacht aan Lizzie's nummer op Lesters telefoon van gisteravond. Het zou zo makkelijk zijn een jongere vrouw te zijn, zonder verplichtingen of bindingen. Gewoon de vrijheid te doen wat je wil en wanneer je wil. Sarah wist niet zeker of het afgunst of jaloezie was, maar ze miste die vrijheid. Ze zou dolgraag de stress van haar werk achter zich laten, maar dat zou betekenen dat haar kinderen misschien niet te eten zouden hebben of geen plek om te wonen.

De stress van het onderhouden van haar gezin maakte alles alleen maar erger, en het voelde alsof Sarah, net als de rest van het land, vastgeketend raakte aan de stress van haar werk.

Haar mobieltje ging over en rukte haar uit haar gedachten. Haar hart begon sneller te kloppen en een golf van zenuwen overspoelde haar. Belde Lester haar? Hoe had hij die plagerige foto van de Cheetos opgevat?

Ze keek naar het scherm van haar telefoon en voelde haar zenuwen plaatsmaken voor angst. Het was Dan die belde. Ze wist dat ze moest opnemen, maar ze zag op tegen het ongemakkelijke gesprek dat zou volgen. Ze wilde het met hem goedmaken over de gebeurtenissen van gisteren, maar ze haatte deze pijnlijke gesprekken.

“Hoi,” zei Sarah nadat ze op de antwoordknop had gedrukt. Ze probeerde onverschillig te klinken en haar emoties niet te laten doorschemeren, zodat Dan ze niet zou horen. Ze wilde dat hij zich verontschuldigde voor wat er was gebeurd voordat ze zelf hetzelfde moest doen. Hij wist na hun gesprek nog steeds niet alles wat er gisteren was gebeurd.

“Ha, Sarah,” zei Dan terug. Zijn naam klonk om de één of andere reden zo klinisch. “Kijk,” vervolgde Dan, “het spijt me echt hoe het gisteren is afgelopen. Die Eugene-situatie was echt vreselijk, en het spijt me dat ik het je niet eerder heb verteld. Het is alleen nog steeds raar voor mij om te verwerken, weet je? Al die dingen. Lester en jij, tja, ik wist blijkbaar niet hoe ik ermee om moest gaan, en toen liep het gewoon helemaal uit de hand. Het spijt me.”

Het klonk ingestudeerd, maar ze waardeerde het wel dat hij de eerste stap had gezet om haar te bellen. “Ik snap het gewoon niet, Dan,” zei Sarah, “die hele Lester-situatie speelt al maanden. Wat bedoel je met 'het is raar voor je om te verwerken'?”

Ze hoorde Dan zuchten aan de andere kant van de lijn. Hij had duidelijk gehoopt dat zijn ingestudeerde woorden de oplossing zouden zijn om de boel weer op de rails te krijgen. “Er is een deel van mij dat het begrijpt, maar een ander deel van mij moet nog steeds verwerken wat er is gebeurd – dat gebeurt nu eenmaal...”

Sarah zei niets, in de hoop dat Dan verder zou praten en zijn gedachte zou afmaken.

“Dus, dat deel van mij dat nog steeds bezig is te accepteren wat er is gebeurd,” zei Dan snel, “daar schaam ik me misschien een beetje voor. Weet je, als man hoor ik stoer en sterk te zijn, maar om het dan een andere lelijke kerel met mijn vrouw te laten doen, dat klopt gewoon niet. En dan komt die andere kerel de kamer binnen en ziet me bij het kijkgaatje. Hij ziet me echt terwijl ik kijk, hij ziet mijn verlangen jou met iemand anders te zien. Ik voelde me blootgesteld en kwetsbaar, denk ik...”

Sarah knikte en begreep wat Dan voelde, maar sommige dingen bleven haar dwarszitten. “Maar wist Eugene überhaupt dat wij een stel zijn,” vroeg ze. “Hij kon op dat moment niet weten dat jij mijn man bent.”

“Nee,” zei Dan zachtjes, “maar het maakte niet uit. Het voelde gewoon alsof ik blootgesteld was, en ik was er niet klaar voor om zo door iemand anders gezien te worden.”

Sarah schudde haar hoofd. Dans woordkeuze was vreselijk. Hij was niet goed in gevatte opmerkingen en liet steeds openingen voor haar. “Heb je er ooit aan gedacht dat ik er misschien nog niet klaar voor was om zo gezien te worden?” reageerde ze. “Ja, in het verleden hebben andere mensen me wel eens bekeken, of me samen met Lester bekeken, maar ik heb ervoor gekozen dat te laten gebeuren. Ik heb ermee ingestemd. En ik wist dat het vreemden waren. Jij hebt iemand me laten bekijken zonder dat ik het wist, en niet alleen dat, het was ook nog eens iemand die Lester kent. Er zitten maar een paar schakels tussen ons. Ik ken die man niet, en hij is in het appartement. Wat als hij iets anders probeert? Wat als hij gevaarlijk is, en nu weet hij waar we zijn? Of, jeetje, wat als hij Lester lastigvalt of zoiets? Daar heb je niet aan gedacht toen je je weer eens door je eigen fantasieën liet leiden.”

Dan zweeg aan de andere kant van de lijn. Op een gegeven moment moet Sarah zijn opgestaan, want ze realiseerde zich dat ze voor her raam stond en naar buiten keek. Ze kende de kracht van stilte. Sarah was een prater en kon makkelijk een eenzijdig gesprek met Dan voeren, maar ze moest ervoor zorgen dat deze dingen goed tot hem doordrongen zodat hij ze begreep.

“Je hebt gelijk,” antwoordde hij uiteindelijk. “Ik had daar niet aan gedacht, en ik ben echt een klootzak dat ik je zo heb laten bekijken.”

Het stoorde haar niet dat ze zo was bekeken. Sarah was er zelfs achter gekomen dat ze er opgewonden van raakte door anderen bekeken te worden, vooral door mannen die ze minderwaardig vond, zoals Eugene. De wetenschap dat hij haar zo gezien had, had haar zelfs een beetje opgewonden. Maar ze was nog steeds boos op Dan omdat hij haar de keuze had ontnomen.

“Wist je wat ik aan de andere kant van dat kijkgaatje aan het doen was,” vroeg Sarah. “Toen ik dacht dat jij het was?”

“Nee,” zei Dan.

“Ik stond door het kijkgaatje te staren, denkend dat ik mijn man zag. Ik maakte een showtje voor je. Ik likte mijn lippen, blies kusjes naar het gaatje. Ik zette mijn meest verleidelijke blik op, ging zelfs recht voor het gaatje staan om je een fantastisch uitzicht te geven op alles wat er gebeurde,” zei Sarah. “Ik dacht dat jij het was, Dan, maar in plaats daarvan was het een oude, op een tovenaar lijkende man die aan de andere kant stond te masturberen.”

Sarah liet haar voorhoofd tegen het raam rusten, maar trok zich meteen weer terug, want ze wilde geen nieuwe vlek maken. De vraag wie het raam had schoongemaakt bleef haar bezighouden. Hadden ze de afdruk herkend? Als ze de vlek hadden opgemerkt als ze dicht bij het glas stonden, was de kans groot dat ze hem nu niet hadden gezien.

“Het spijt me, Sarah,” reageerde Dan. “Ik wist het niet. Je hebt gelijk, over alles. Mijn fantasieën zaten me in de weg, en ik denk dat ik bezweek onder het idee dat ze zo aan iemand anders zouden worden tentoongesteld,” zei Dan.

“Maar het stoorde je niet dat je mij zo te kijk zette? Zonder dat ik het wist? Ik voel me zo stom dat ik zo'n toneelstukje voor je heb opgevoerd terwijl jij het niet eens was,” vervolgde Sarah en ze voelde de tranen in haar ogen opwellen. Ze was niet verdrietig, maar haar lichaam reageerde automatisch op haar frustratie.

“Ja, het stoort me wel. Als ik eraan terugdenk, wil ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik... op dat moment dacht ik gewoon niet helder na,” zei Dan.

“Inderdaad,” zei Sarah. Ze wilde dit niet te lang laten duren en door het met hem eens te zijn, liet ze in ieder geval blijken dat ze het met elkaar eens waren, ook al was Dan kritisch op zichzelf.

“En wat daarna,” vroeg Sarah. “Je hebt gelogen over wie de rommel op de muur had achtergelaten. Ik weet dat je nooit hebt gezegd dat het van jou was, maar je hebt ook niet gezegd dat dit niet zo was. Je hebt de waarheid achtergehouden, zelfs nadat je wist dat ik het sperma had opgelikt. Die avond had je iets kunnen zeggen, of pas aan de telefoon, of op elk ander moment daartussen, maar je hebt het niet gedaan. Waarom niet?” zei Sarah.

Er waren geluiden op de achtergrond, aan Dans kant. Ze kon ze niet helemaal thuisbrengen, maar hij zat niet op een stille plek. Wie hoorde dit gesprek nog meer?

“Ik weet niet waarom,” zei Dan, “ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik zo publiekelijk te zien ben geweest. Ik voelde me gewoon beschaamd dat iemand me zo zag. Ik heb dit deel van mezelf altijd verborgen kunnen houden. Privé. Iets waar jij en ik mee spelen, maar nu iemand me zo zag, was het alsof dat deel van mij openbaar werd, en ik schaamde me. Een verlammende schaamte dat mensen me anders zouden zien. Alsof ik een ander persoon ben dan ik dacht te zijn. Dat jullie me minderwaardig zouden vinden, me anders zouden zien. Als één van die zwakke, machteloze mannen die hun piemels in een kooi stoppen en zich laten uitschelden voor mietje, terwijl hun vrouwen door een mannelijkere kerel worden genomen. Zo ben ik niet, maar het voelde alsof dat is hoe jullie me zouden zien, of hoe anderen me zouden zien. Ik denk dat ik me gewoon in mezelf terugtrok en me achter mijn stilte verborg. Het spijt me heel erg dat die stilte ook iets voor jullie verborgen heeft gehouden.”

Sarah had die reactie niet verwacht en besefte niet wat er door het hoofd van haar man ging. Zo zag ze hem helemaal niet. Hij was haar sterke, slimme, capabele, zorgzame echtgenoot. Zo zou hij nooit tegen haar zijn, en het voelde zo vreemd om hem zo over zichzelf te horen denken, zelfs maar even. Sarah begon zich schuldig te voelen omdat ze er niet voor hem was geweest. Ze voelde nog steeds een gloeiende woede, maar die nam af. Ze wilde niet blijven vechten. Misschien was dit een goed moment om haar excuses aan te bieden voor wat ze had gezegd en Dan te vertellen wat er met Lester was gebeurd.

“Kijk, Dan, Ik hou van je, dat weet je,” zei ze. “Ik ben nog steeds boos dat er tegen me gelogen is. Zowel omdat je me liet denken dat jij het was, als omdat je zomaar opzij stapte bij het kijkgaatje. Maar je bent een idioot als je zulke dingen over jezelf denkt. Ik denk niet en zal nooit zo over je denken, oké?”

“Oké. Bedankt, Sarah, dat moest ik even horen,” reageerde Dan opgelucht.

“Goed. Kijk, we zijn er nog niet helemaal, maar ik heb een hekel aan dit soort gesprekken aan de telefoon,” zei Sarah, terwijl ze zich klaarmaakte om zich te verontschuldigen. Ze hoopte dat Dan niet al te boos op haar zou zijn, aangezien hij net die waarheid over zichzelf had onthuld. Het was waarschijnlijk een goed moment voor haar om hetzelfde te doen. “Deze week, als je thuiskomt, moeten we eens goed praten over de dingen, liefst met een flinke slok wijn. Mijn ouders passen weer op de meisjes, dus we hebben het huis voor onszelf om de zaken uit te praten. Er zijn nog een paar andere...”

“Eh, ja,” onderbrak Dan haar, “ik weet het... eh... deze week gaat het niet lukken. Ik vind het vreselijk, maar er is weer iets tussengekomen.”

Deze keer bleef Sarah stil en liet Dan de details invullen. Hoe kon hij deze week nou niet naar huis komen? Na hun ruzie van gisteren was het cruciaal dat ze weer contact hadden en de lucht klaarden. Het voelde gewoon alsof hij haar niet op de eerste plaats zette.

“Die nieuwe klant die ik gisteren heb binnengehaald. Die waar ik het over begon te hebben. Sentinel Security,” vervolgde Dan. “Ze zitten in Washington D.C. en hebben me zo snel mogelijk nodig. Ze hebben niet alles genoemd, maar ze zeiden dat er dingen zijn die ze moeten bespreken en die ze niet via e-mail of telefoon willen bespreken. Ik weet niet wat het is, maar ze laten me overvliegen om het met ze te bespreken.”

“Kun je het niet uitstellen tot volgende week? Als het zo belangrijk is, waarom kunnen ze dan niet gewoon hierheen vliegen om met je te praten?” zei Sarah. Ze hoorde de scherpte in haar stem en kreeg er meteen spijt van. Het klonk alsof ze ruzie zocht, en ze wist dat Dan daar niet goed op zou reageren. Maar wat moest ze ook anders? Ze probeerde haar carrière te combineren met de zorg voor de kinderen en het huishouden. Dan had alleen zijn carrière om zich zorgen over te maken en had moeite om geld voor hen te verdienen.

“Zo werkt het niet, Sarah. Zij zijn mijn cliënten. Zij komen niet naar mij toe. Ik kom naar hen toe om hen te helpen. Daar betalen ze me voor. Om er te zijn en mijn werk voor hen te doen,” beet Dan terug.

“Maar ze hebben je nog niet eens betaald, toch?” zei Sarah met een scherpe toon.

“Cliënten betalen niet vooruit, Sarah. Ze betalen aan het einde van de maand voor de uren die je factureert, zo werkt dat in het bedrijfsleven,” berispte Dan.

Sarah was geen idioot. Ze wist hoe contracten werkten, ze had er tientallen voor het ziekenhuis afgehandeld. Ze had het gevoel dat Dan op haar neerkeek en haar ervaring in het ziekenhuis bagatelliseerde alsof het geen echt bedrijf was. Alsof ze geen serieus persoon was. Net zoals John en de rest van de raad van bestuur dat deden.

“Ik ben geen idioot, Dan,” mopperde Sarah. “Ik weet hoe zaken werken. Je had vooraf om een voorschot kunnen vragen en meer details over het project kunnen krijgen. Je kunt altijd over de voorwaarden onderhandelen. Je hebt er gewoon voor gekozen om dat niet te doen. Heb je überhaupt geprobeerd om over deze reis te onderhandelen? Laat me je dit vragen: wanneer hebben ze je gevraagd om te komen vliegen?”

“Een paar uur geleden,” klonk Dan, alsof hij met zijn tanden knarste.

“Dus je wist dat je deze week naar huis moest komen en je wist dat we problemen moesten oplossen, maar je hebt niet eens geprobeerd een nieuwe datum met ze af te spreken?” mopperde Sarah. “Zie je hoe ik dat kan interpreteren als je je werk verkiest boven mij? Boven ons en de kinderen?”

“Zo zit het helemaal niet,” zei Dan en hij klonk geïrriteerd. “Ik doe dit voor jou. Voor ons en de kinderen. Sterker nog, ik ben degene die jou belde om de zaken recht te zetten. Het bedrijf waarvoor ik werk staat op instorten en ik moet actie ondernemen. Sentinel Security gaat ons een hoop geld betalen, en dat hebben we hard nodig. De timing is echt waardeloos, maar we hebben dit nodig. Ik kan ze niet zomaar negeren. Ik probeer een nieuw bedrijf op te bouwen, en het is zo frustrerend dat je het meteen probeert af te breken.

Sarah voelde haar borst gloeien. “Ik probeer niets af te breken, Dan. Ik ben degene die alles bij elkaar houdt. Jouw baan betaalt nu een schijntje vergeleken met die van mij. En ik weet dat je nooit serieus over mijn baan hebt nagedacht, maar die betaalt onze hypotheek, en ik betaal in feite jouw huur door me aan Lester te geven. Het gaat niet alleen om het geld, Dan. Het gaat erom dat je hier bent als echtgenoot en vader. Het gezin onderhouden is meer dan alleen financiële steun. Het lijkt erop dat je liever zakenman speelt dan hier bij ons te zijn.”

“Dat is niet eerlijk,” zei Dan zachtjes. “Alles wat ik doe, doe ik voor ons gezin. Dat weet je toch? Ik wil hier niet zijn. Ik ben liever thuis bij jou en de meisjes. Dat is helemaal niet eerlijk.'

“Kom dan naar huis,” zei Sarah. “Bel ze. Zeg dat er iets tussen is gekomen. Verplaats de reis.”

“Dat kan ik niet,” zei Dan zachtjes.

“Waarom niet,” vroeg Sarah.

“Ik zit al zo'n beetje in het vliegtuig. Het instappen is bijna klaar,” zuchtte Dan.

Sarah sloot haar ogen en leunde met haar hoofd tegen het raam. De tranen stroomden over haar wangen, maar ze probeerde het verdriet te onderdrukken. “Ik snap niet hoe je zomaar kunt afzeggen zonder het me te vertellen. Je belt vanaf het vliegveld, Dan. Het lijkt wel alsof het je helemaal niets kan schelen om deze week naar huis te komen. Weet je dat ik tijdens mijn lunchpauze even naar de supermarkt ben gegaan om de ingrediënten te halen voor je favoriete maaltijd? Ik heb het de laatste tijd erg moeilijk op mijn werk, maar ik heb toch de tijd gevonden om dat voor je te doen. En jij vliegt zomaar naar Washington D.C. zonder me er ook maar iets over te zeggen?”

“Sarah, ik weet dat het een slecht moment is. Het is klote. Ik haat het. Ik weet het. Het is echt verschrikkelijk, maar ik maak het goed. Beloofd,” klonk Dans stem trillend aan de andere kant van de lijn. “Ik probeer hier alles op orde te krijgen. Ik probeer de boel weer op te bouwen om een stabieler leven voor ons te creëren. Ik doe mijn best, maar ik zal niet altijd alles goed doen.”

“Je had eerder moeten bellen, Dan, niet vlak voordat je in een verdomd vliegtuig stapt,” zei Sarah.

“Na gisteren wist ik niet eens of je me deze week nog thuis wilde hebben,” fluisterde Dan.

“Daar gaat het niet om en dat weet je,” zei Sarah. Ze had zin om tegen de poten van haar bureau te schoppen, maar bedacht zich. “Het is alsof je helemaal niet aan ons hebt gedacht.”

“Na hoe we gisteren het gesprek beëindigden, wist ik niet eens of je nog zou opnemen,” zei Dan.

“Dus je bent een lafaard en belt nu pas omdat je vliegtuig zo vertrekt,” zei Sarah. Ze hoorde een mededeling via de luidsprekers van het vliegtuig, maar kon het niet goed verstaan.

“Dat is niet eerlijk. Helemaal niet. Jij had mij ook kunnen bellen, maar dat heb je niet gedaan. Je bent te trots om contact op te nemen en het goed te maken tussen ons. Ik moet altijd toegeven en proberen de boel te sussen,” zei Dan.

“Ik kan dit nu even niet, Dan,” zei Sarah, terwijl ze een traan over haar wang voelde rollen. Ze moest haar tranen bedwingen, anders zou de dam breken en zou ze een wrak zijn op kantoor, dat ze de hele ochtend nog had opgeruimd. “Ik zit hier nog steeds vast op mijn werk, terwijl jij naar Washington D.C. vliegt. Ik kan dit verdomme niet op mijn werk aan, Dan.”

“Misschien als ik en de meiden cliënten van je waren, zou je deze week wel weer bij ons terugkomen,” voegde Sarah eraan toe toen Dan niet antwoordde.

“Dat is niet eerlijk, Sarah,” zei Dan uitgeput, “Je weet dat ik dit allemaal voor jou doe. Voor hen. Voor ons allemaal. Ik doe mijn best, maar ik raak uitgeput. Ik kan niet alles tegelijk doen.”

“Nou, je moet kiezen welke dingen de moeite waard zijn,” reageerde Sarah. “Je kunt inderdaad niet alles doen, Dan, maar het voelt alsof wij steeds als laatste worden gekozen.”

Een vrouwenstem zei iets tegen Dan.

“Verdomme. Luister. We taxiën over de landingsbaan en de stewardess zegt dat ik moet ophangen. Het is een rotmoment, ik weet het, maar als ik geland ben, bel ik je en dan praten we de rest uit, oké?” zei Dan.

“Ik weet het niet,” antwoordde Sarah. “Ik denk dat ik het er vanavond gewoon even niet bij kan hebben.”

“Oké,” reageerde Dan verslagen. “Ik bel je morgenochtend voordat ik die jongens ontmoet.”

“Oké,” mompelde Sarah.

“Ik hou van je, Sarah,” zei Dan.

“Ja, dag, Dan,” reageerde Sarah.

Sarah staarde naar haar telefoon toen Dan het gesprek beëindigd had. Ze voelde zich uitgeputter dan ooit. Niets leek de laatste tijd mee te zitten. Ze wilde geen ruzie met Dan, maar ze kon het gewoon niet langer verdragen om op de tweede plaats te komen. Sarah wenste dat hij nooit naar Chicago was vertrokken, zelfs als dat betekende dat ze het huis kwijt zou raken en weer bij haar ouders zou moeten gaan wonen.

Hoe vernederend dat ook zou zijn geweest, dan hadden ze het ten minste samen kunnen aanpakken. Nu voelde het alsof ze allebei een andere kant op trokken, allebei hetzelfde doel nastreefden, maar elk een andere weg bewandelden die van elkaar afleidde.

Het gesprek was zo snel verzuurd. Ze had niet eens de kans gehad Dan alles te vertellen wat er op haar werk speelde. Dat ze de promotie niet had gekregen en dat John haar op zo'n vernederende manier had gepasseerd. Maar hij had er ook niet eens naar gevraagd. Niet via een appje of tijdens hun telefoontjes deze week. Het ging altijd over zijn werk en zijn klanten. En hoe zat het met haar? Het leek wel alsof het hem niets kon schelen. Sterker nog, hij zou waarschijnlijk niet eens opkijken als hij hoorde dat Lester haar gisteravond in haar kantoor had geneukt.

Lester.

Verdomme. Misschien kon hij haar in ieder geval even afleiden van al die ellende. Ze wist dat het een slechte beslissing was. Het was zo'n zelfdestructief idee, maar ze kon zichzelf niet tegenhouden. Sarah moest dit allemaal diep wegstoppen en vervangen door iets anders. Iets waardoor ze het even kon vergeten.

Ze opende haar gesprek met Lester op haar telefoon. Ze las het door en pakte toen een tissue van haar bureau om de tranen uit haar ogen te vegen, waarna ze haar blouse losknoopte. Ze opende de camera en hield de telefoon iets boven haar hoofd, zodat haar prachtige decolleté, bedekt met een beha, goed zichtbaar was. Sarah beet op haar lip en hoopte dat haar ogen verleidelijk keken, en maakte de foto.

“Wat dacht je ervan om je verjaardagscadeau vanavond open te maken? Wat je maar wil,” schreef ze bij de foto en drukte op de verzendknop.