Het meest uitvoerige artikel vond ik terug in 'Het Nieuwsblad' van juli 2011, waarin een aantal slachtoffers onder gefingeerde nemen vertelden hoe de slipjesdief te werk was gegaan: Hij wachtte 's avonds of 's nachts op schaars verlilchte of volledige donkere wegen meisjes op die van een feestje of een fuif naar huis wandelden of fietsten. Hij hield hen tegen en hield hen onder schot met een revolver. Vervolgens eiste hij dat zij zich van hun onderbroekje ontdeden. Meisjes die een jeans droegen, liet hij blijkbaar ongemoeid, al was er een uitzondering bekend. Daarbij had de slipjesdief het meisje van 18 een schaar overhandigd. Ze werd gedwongen haar jeans tot op de onderbenen te laten zakken en daarna vroeg de slipjesdief haar hoffelijk de zijkant van het slipje en het kruisje door te knippen en hem het broekje te geven.
De dader droeg altijd een masker. Alle meisjes geduigden dat hij jong was, zeker niet veel ouder dan zij zelf. Mocht hij geen vuurwapen hebben gedragen, dan zouden ze zeker geprobeerd hebben om te vluchten.
In totaal heeft hij op die manier minstens een twintigtal slipjes weten te bemachtigen op vier jaar tijd. De politie vermoedde echter dat het aantal 'overvallen' veel groter moet geweest zijn. Ze gaan ervan uit dat lang niet alle slachtoffers aangifte hebben gedaan. Commisaris Christine Leleu van de cel Zedenfeiten beweert zelfs aanwijzingen te hebben dat vooral ouders van zeer jonge kinderen de zaak ten allen prijze geheim te houden. Ze kan dat begrijpen: indien mensen weten dat Anneke of Lieneke van 10 hun broekje hebben moeten afgeven aan de slipjesdief, dan worden die meisjes daar meer voor bekeken dan wanneer het een zelfbewuste tienermeid is.
'Er is veel schaamte mee gemoeid,' aldus Christine Leleu, 'en over sommige meisjes die aangifte deden, werd achteraf geroddeld dat ze hun onderbroekje maar al te graag hadden uitgetrokken. Dat is wellicht een van de redenen waarom er opeens geen enkele klacht meer bij de politie binnenkwam. Het kan ook wel liggen aan het feit dat bijna alle meisjes nog alleen een broek dragen wanneer ze uitgaan. Maar een psycholoog verzekerde ons echter dat zo'n dader niet opeens ophoudt met dergelijke feiten te plegen. Volgens deze deskundige profiler is de kans dat de slipjesdief nog steeds actief is zeer groot. En omdat hij inmiddels weet dat er van de jongste van zijn slachtoffers geen klachten worden neergelegd, is het best mogelijk dat hij de tienermeisjes, die vaak tegenstribbelen en altijd klacht neerleggen, uit veiligheidsoverwegingen met rust laat.'
De slipjesdief van Dilbeek is nooit gevat. Ik heb altijd gehoopt hem op een dag te kunnen spreken en hem over zijn daden en zijn motieven te horen vertellen. Ik zou graag weten wat hij met die verzameling slipjes heeft gedaan. Omdat ikzelf een slipjesfanaat ben en het geluk heb gehad er in mijn leven tot nu toe achttien exemplaren te hebben gekregen (zonder revolver op een vrouw te richten, maar door het gewoon vriendelijk te vragen na een vrijpartij), is het verhaal van de nooit ontmaskerde slipjesdief me tot op vandaag blijven intrigeren.
Het toeval wilde dat ik in 2011 tijdelijk naar een buurgemeente van Dilbeek was verhuisd na een pijnlijke scheiding waarbij ik mijn vertrouwde Limburgse omgeving liever meed. Mijn ex had namelijk het gerucht verspreid dat ik in mijn praktijk buitensporig veel belangstelling had voor jonge slachtoffertjes van incest en dat ik had geprobeerd om hen die situatie als normaal te laten beschouwen. Ze ging zelfs zo ver me ervan te verdenken die meisjes aan te moedigen om niet alleen alle details te vertellen, maar hen daarenboven te laten tonen wat er precies gebeurd was. Ik was dus voor een beschadigende roddelcampagne naar een plek gevlucht waar niemand daarover iets kon weten.
Op mijn nieuwe praktijk was er na enkele maanden reeds meer dan werk genoeg. De mond-aan-mondreclame van mijn cliënten maakte dat al mijn afspraakdata gevuld raakten.
Op een dag kreeg ik een alleenstaande moeder met haar twaalfjarige dochter op visite. Het meisje was bij valavond te voet van bij een vriendinnetje op weg naar huis, amper vijfhonderd meter ver. Op een voetpad tussen twee hagen wachtte een gemaskerde man haar op. Zonder een revolver op haar te richten, vroeg hij haar vriendelijk om haar onderbroekje uit te trekken en het aan hem te geven. Het meisje versteende van angst. De man zegde haar dat ze niet bang hoefde te zijn. Hij wilde alleen haar onderbroekje, meer niet. Aarzelend had Kaatje gedaan wat haar gevraagd werd en hem haar broekje overhandigd. Daarop liep de man snel weg. Ze was overstuur en wenend thuis gekomen. Van zodra het meisje gekalmeerd was, kon ze haar mama verzekeren dat de man haar niet had aangeraakt. Toch had de bezorgde moeder aandachtig het geslacht van haar dochter bekeken, maar geen enkel spoor van aanranding kunnen vinden. Ze had ook geen aangifte bij de politie gedaan omdat ze niet wilde dat haar dochtertje alles nog eens (of meerdere keren) zou moeten vertellen aan een vreemde persoon in uniform.
Traumabehandeling na dergelijke situaties is een van mijn specialiteiten en na een aantal sessies waren Kaatje en haar moeder in staat deze belevenis een plaats te geven. Ik liet na die eerste sessie met Kaatje trouwens alleen nog de maam bij komen. Ik vond het beter dat zij achteraf met het meisje praatte. Ik wilde niet weer in opspraak komen en voeding geven aan geruchten dat ik kleine meisjes allerhande pttige details zou ontlokken - of erger: hen zou vragen of ze wilden tonen hoe ze hun slipje hadden uitgetrokken. Ik laat hierbij in het midden wat er waar is van wat mijn ex in het verre Limburg over mij verteld. Ze heeft nergens harde bewijzen van en dus zal elke advocaat die ze raadpleegt haar wel afraden die zaken als bezwarend aan te merken in het echtscheidingsdossier.
Hoewel Danielle, de mama van Kaatje, geen aangifte had willen doen van de slipjesroof, bleek ze er in haar vriendinnenkring over gesproken te hebben. Op die manier kreeg ik nog drie andere slachtoffers van de slipjesdief in mijn praktijk en dat waren tienermeisjes: twee vriendinnen van 15 en een verlegen meid van 18. Die laatste kwam altijd alleen naar me toe. Ze had het voorval voor iedereen verzwegen, zelfs voor haar ouders. Dat kwam, vertelde ze, omdat haar ouders gescheiden waren en ze door omstandigheden voorlopig alleen bij haar vader kon wonen. Die had haar al een aantal keren aangeraakt terwijl ze naast elkaar op de bank TV keken. Ze wist haast zeker dat haar vader meer wilde, maar ze vond het niet passend dat een vader... Daar stopte ze en werd helemaal rood in haar gezicht.
'Dat een vader met zijn dochter vrijt?' vroeg ik, 'Nu ja dat gebeurt, maar je bent 18 en dus is het aan jou om te beslissen wat je daarmee doet.'
'Ik wil dat simpelweg niet,' antwoordt ze met dunne lippen, 'hij doet dat alleen wanneer hij zich moed heeft ingedronken.'
Ze heeft niemand over de slipjesroof verteld, maar na enkele sessies was ik bijna zeker dat zij er geen slachtoffer van was geworden. Uiteindelijk bleek dit verlegen meisje een onblusbare fantasie te koesteren om door een onbekende in de armen genomen, gekust en gevoeld te worden. Toen ik na verloop van een aantal weken geen aanstalten had gemaakt om haar geheime wensen in te willigen, pakte ze me bij het afscheid zelf vast en drukte zich tegen me aan terwijl ze haar lippen stijf tegen de mijne drukte. Ik had al van in het begin mijn twijfels over haar verhaal ehad. Het week in veel opzichten af van wat de andere slachtoffers van de slipjesdief hadden verteld. Dit meisje, dat ik hier Anne zal noemen, zou niet liever hebben gewild dan dat de slipjesdief haar zou hebben tegengehouden, haar zou hebben verplicht haar onderbroekje uit te trekken, waarna hij haar zou hebben geneukt.
Ik maakte me uit haar omhelzing los en vroeg haar zonder omwegen of ze gelogen had en of ze bij mij was gekomen om geneukt te worden. Mijn open vraag leek haar eerst te schokken, maar ze werd helemaal rood in haar gezicht en durfde me niet aan te kijken. Toen begon ze tot mijn grote verbazing de knoopjes van haar blouse los te maken. Ze droeg geen beha. Kleine, melkwitte borstjes met beige tepelhofjes en rozige tepeltjes werden zichtbaar. Met geborgen hoofd bleef ze voor me staan. Haar handen hielden de hele tijd haar bloesje open.
'Je hebt mooie borstjes, Anne,' zegde ik bemoedigend, 'daar mag je best fier op zijn. Mag ik ook weten wat je bedoeling is om die aan mij te tonen?'
In plaats van te antwoorden, tilde ze nu echter haar rokje omhoog. Ze droeg geen slipje. Ze sperde haar benen wijd open en boog zich naar achteren, zodat ik niet anders kon dan haar lelieblanke kruis te zien, dat amper bedekte was met lange, dunne blonde haren, waarboven een even zacht begroeide venusheuvel.
'Wil je geneukt worden? Wil je dat ik je neuk?' vroeg ik.
Zonder me aan te kijken, fluisterde ze nauwelijks hoorbaar: 'Alsjeblief, meneer. Ik ben de enige van alle meisjes die het nog niet gedaan heeft. Ik ben zo lelijk. Geen enkele jongen ziet me staan.' Toen keek ze me met wanhoop in de ogen aan: 'Ik wil weten hoe het is. Ik ben het beu om te doen alsof mijn vinger een lul is.'
'Kom, zet je neer,' antwoordde ik, 'ik geef je wat te drinken en daarna praten we verder.'
'Ik heb niks meer te zeggen,' mompelde ze binnensmonds0 Ze leunde achterover op de stoel, trok haar rokje weer naar boven en spreidde haar benen weer zo ver ze kon. Ik haalde een glas water en toen ik weer bij haar kwam, zat ze nog steeds in dezelfde houdidng. Alleen lagen haar vingers nu tegen haar kruis aan en het was duidelijk dat ze met zichzelf aan het spelen was.
'Moet ik dit nu doen tot ik honderd wordt?' schreeuwde ze, 'ben ik dan echt zo lelijk dat niemand me wil neuken?'
Sjartelle (31)
Ingee (37)
Lunamaantj (37)
Heiley (20)