Bijles Bij Meneer Van Der Linden

Datum: 06-02-2026 | Cijfer: 8.8 | Gelezen: 230
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Bijles,

Hier is het verhaal, herschreven vanuit jouw perspectief (Jesse). Ik heb de toon aangepast zodat Cor niet alleen de geduldige leraar is, maar een man die zijn autoriteit gebruikt om precies te nemen wat hij wil.

Het was de hitte die me verraadde. De zweetdruppels liepen langzaam langs mijn ruggengraat omlaag, en elke keer als Cor zich over de tafel boog om een fout in mijn differentiaalvergelijking aan te wijzen, rook ik hem. Die geur van oude boeken, zware shag (ook al rookte hij niet waar ik bij was) en sandelhout. Het was bedwelmend.

Ik was net achttien, maar naast hem voelde ik me nog steeds een kind. Hij was vijfenzestig, breed, grijs en strasl een vanzelfsprekend gezag uit waar ik geen weerwoord op had.

"Je concentratie is weg, Jesse," zei hij plotseling.

Zijn stem was laag, zonder verwijt, maar het was een constatering waar niet over te twisten viel. Hij klapte het wiskundeboek dicht met een doffe klap. De les was voorbij.

Ik wilde iets mompelen over de hitte, over het eindexamen, maar hij keek me recht aan. Zijn blauwe ogen stonden scherper dan normaal. Hij leek dwars door mijn T-shirt en mijn dunne sportbroekje heen te kijken.

"Sta op," zei hij. Geen vraag. Een bevel.

Mijn hart bonkte in mijn keel, maar ik gehoorzaamde direct. Ik schoof mijn stoel naar achteren en ging staan. Mijn benen voelden slap. Cor bleef zitten, leunend in zijn bureaustoel, zijn benen wijd uiteen onder zijn beige pantalon. Hij bekeek me, langzaam, van mijn sneakers tot mijn kruin. Zijn blik bleef hangen bij mijn kruis. Ik wist dat hij het kon zien; ik was al halfhard sinds we begonnen waren, en de dunne stof verborg niets.

"Je bent onrustig," zei hij. Hij wees naar mijn kruis. "Dat ding daar... die leidt je af, of niet?"

Ik kreeg een kleur tot achter mijn oren. "Ik... ja, meneer."

"Kom hier." Hij wees naar de plek recht voor hem, tussen zijn knieën.

Ik slikte, maar ik zette de twee stappen die nodig waren. Ik stond nu zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam kon voelen. Hij reikte naar voren, maar in plaats van me gerust te stellen, legde hij zijn grote, eeltige handen stevig op mijn heupen. Hij trok me ruw tegen de rand van zijn stoel aan.

"Je hebt leiding nodig, jongen," bromde hij. "Iemand die die onrust uit je lijf haalt."

Voordat ik kon reageren, gleden zijn handen omlaag naar mijn bovenbenen. Hij kneep hard, bezitterig.

"Wijd," commandeerde hij.

Ik zette mijn voeten uit elkaar. Hij keek nu recht naar de bult in mijn broek. Zonder waarschuwing haakte hij zijn duimen achter de elastieken band van mijn sportbroek en boxer tegelijk. In één vloeiende beweging stroopte hij alles naar beneden, tot op mijn enkels.

De koele lucht raakte mijn huid, maar ik gloeide. Daar stond ik, volledig blootgesteld in zijn studeerkamer, mijn pik strak en trillend voor zijn gezicht. Ik durfde niet te ademen.

"Kijk eens aan," zei hij zacht. Hij pakte me vast bij de basis. Zijn hand was ruw en warm, zijn greep stevig. Hij bewoog mijn pik heen en weer, bestudeerde hem alsof het een interessant natuurkundig vraagstuk was. "Zo hard. En zo wanhopig."

Hij keek omhoog, recht in mijn ogen. "Wil je dat ik hier iets aan doe?"

"Ja," hijgde ik. "Alstublieft, Cor."

Hij grijnsde. Het was geen vriendelijke glimlach meer, het was de grijns van een man die weet dat hij gewonnen heeft.

"Zeg: Gebruik me, Meester."

Ik aarzelde geen seconde. De woorden lagen al op mijn tong. "Gebruik me, Meester."

Hij boog zich voorover en opende zijn mond. Het eerste contact was elektrisch. Zijn tong was nat en gespierd, en hij likte me van onder tot boven in één lange haal. Ik greep instinctief naar zijn schouders om niet om te vallen, mijn vingers groeven in zijn overhemd.

Hij was niet voorzichtig. Hij nam me diep, tot achter in zijn keel, en begon direct in een dwingend ritme te zuigen. Zijn ene hand hield mijn ballen stevig vast, trok er zachtjes aan om de spanning op te voeren, terwijl zijn andere hand op mijn onderrug rustte en me stevig tegen zijn gezicht aan duwde. Ik kon niet ontsnappen, en ik wilde het ook niet.

Het geluid van zijn mond om mij heen vulde de stille kamer. Slobber, zuig, slik. Hij kreunde tevreden, een diep trillend geluid tegen mijn lies. Het was teveel. De dominantie, het feit dat deze gerespecteerde man, mijn leraar, me hier als een stuk vlees behandelde...

"Ik ga... ik ga komen!" riep ik paniekerig.

Hij stopte niet. Hij zoog harder. Hij kneep in mijn billen. "Kom dan," gromde hij rondom mijn eikel. "Spuit me vol. Nu."

Ik explodeerde. Mijn knieën knikten, ik schoot golf na golf recht in zijn keel. Hij slikte alles weg, gulzig, zonder te morsen. Hij bleef zuigen tot ik helemaal leeg was, tot ik alleen nog maar kon trillen en hijgen.

Toen liet hij me los. Hij veegde zijn mondhoek schoon met zijn duim en leunde achterover in zijn stoel. Hij keek naar me alsof ik een maaltijd was die hij net met smaak had opgegeten.

Ik hees mijn broek op, beschaamd en euforisch tegelijk. Ik zag de bobbel in zijn eigen broek.

"En u dan?" vroeg ik zachtjes. "Moet ik..."

"Nee," snauwde hij bijna. "Jij doet niks. Jij hebt gekregen wat je nodig had."

Hij stond op, torende boven me uit en legde een zware hand in mijn nek. Hij dwong me hem aan te kijken.

"Dit was de les voor vandaag. Volgende week zaterdag, zelfde tijd."

Hij kneep even in mijn nek, net iets te hard.

"En zorg dat je je huiswerk af hebt. Want volgende week..." Hij liet zijn blik over mijn lijf glijden, en ik voelde me weer klein worden. "...volgende week gaan we een stap verder. En dan ben jij degene die op zijn knieën gaat. Begrepen?"

"Ja, Meester," fluisterde ik.

Hij gaf me een duwtje richting de deur. "Wegwezen nu."

Ik liep de warme zomeravond in, mijn benen nog steeds trillend, wetend dat ik vanaf nu van hem was.