Zwanger Op Mallorca - 3

Zwanger op Mallorca - deel 3 - Dag 4

De zon brandt al vroeg. Half zeven. Ik sta op, trek mijn badjas aan over mijn zwemkleding, sluip naar beneden met twee opgerolde handdoeken. Het zwembad is nog leeg, het water spiegelglad. Ik gooi onze handdoeken op twee ligbedden – dezelfde als gisteren – en loop snel terug naar de kamer. Ik zucht opgelucht als ik weer in bed kruip.

“Gelukt,” mompel ik. “Voor vandaag.”

Ze kust mijn voorhoofd. “Goed gedaan.”

Maar we slapen niet meer echt. Beneden horen we alweer stemmen. Gelach. Deuren die slaan. De jongens zijn wakker. Hun kamers liggen recht onder de onze. Elke stap, elke lach komt door de vloer heen als een dreun.

Ze zijn al wakker. Natuurlijk zijn ze al wakker. Jongens van die leeftijd slapen nooit lang. Ze hebben energie. Altijd en overal. En ik lig hier met mijn pik half slap, luisterend naar hun gelach, wetend dat zij waarschijnlijk al staan te douchen, naakt, hard, klaar om de dag te beginnen. Terwijl ik hier lig te denken aan hoe Sarah eruit zou zien als een van hen haar aanraakt... Stop! Je bent ziek. Je bent haar man. Maar waarom voel ik dan deze hitte in mijn onderbuik? Waarom word ik harder bij het horen van hun stemmen?

Om acht uur ontbijt. We zitten buiten, aan een tafeltje bij het zwembad. Sarah eet een croissantje met jam. Ik drink koffie die naar plastic smaakt. De jongens komen eraan. Zeven stuks. Natte haren, zwembroeken laag op de heupen, buiken strak, schouders breed. Ze lachen luid, duwen elkaar, bestellen cola en bier alsof het ontbijt is.

Sarah kijkt niet op. Maar ik zie hoe haar vingers even stilvallen op het mes.

Een van hen – de langste, met zwart krullend haar en een scheve grijns – loopt langs ons tafeltje. Ik denk dat hij Javier heet, of die naam heb ik toch horen vallen. Hij kijkt naar Sarah. Niet stiekem. Openlijk. Zijn ogen glijden over haar borsten, haar buik, haar benen. Dan kijkt hij mij aan. Grijnst. Knipoogt. Loopt door.

Sarah bloost. “Niet kijken,” fluistert ze.

“Ik keek niet.”

“Jawel.”

Ik keek wel. Ik keek hoe hij naar haar keek. Alsof ze al van hem is. Alsof hij weet wat ik niet kan. En het ergste? Ik vond het opwindend. Mijn pik wordt hard in mijn zwembroek. Ik schuif mijn stoel dichter bij de tafel. Verberg het. Wat een lafaard ben ik.

We gaan liggen. Sarah smeert zich in met zonnebrand. Haar bikini zit strak. De stof spant over haar tepels. Ze gaat op haar buik liggen, billen omhoog. Ik zie hoe twee jongens – Javier en een ander met een tattoo op zijn borst – naar haar staren. Ze fluisteren in het Spaans. Lachen. Een bal rolt “toevallig” onze kant op.

Javier rent ernaartoe. Buigt zich voorover. Zijn zwembroek trekt strak over zijn kont. Hij raapt de bal op, kijkt Sarah aan.

“Sorry, guapa,” zegt hij. Zijn stem laag, speels. “Ball escaped.”

Sarah tilt haar hoofd op. Bloost. “No problem.”

Hij grijnst. Gooit de bal terug naar zijn vrienden. Loopt langzaam weg. Zijn ogen blijven op haar hangen.

Guapa. Ik ken slechts een paar woorden Spaans, maar guapa betekent mooi. Hij noemde haar mooi. En ze bloosde. Niet boos. Niet geïrriteerd. Ze bloosde zoals ze vroeger bloosde als ik haar complimenteerde. En ik? Ik lig hier met een stijve pik en een bonkend hart. Ik haat hem. Ik haat mezelf. Maar ik wil dat hij het nog een keer zegt.

Later: water spat over haar rug. Een “sorry” van een andere jongen. Hij lacht. Zijn tanden wit. Zijn buik strak. Sarah veegt het water weg, maar ze glimlacht. Verlegen.

Ik zeg niks. Maar ik voel het. De spanning. De mogelijkheid.

Ze geniet ervan. Niet van de natte huid. Maar van de aandacht. Van het gevoel dat ze nog begeerlijk is. Dat iemand haar wil. Iemand die niet faalt. Iemand die haar vol kan spuiten tot het overloopt. En ik? Ik kijk toe. En ik word harder. Ik ben een monster.

Tegen de middag komt het. We liggen te doezelen. Een bal vliegt weer onze kant op. Dit keer harder. Raakt bijna Sarahs hoofd. Ze gilt zacht.

Javier en een andere jongen – kleiner, met kort haar en een gouden kettinkje – rennen ernaartoe.

“Sorry, sorry!” roept Javier. Hij hurkt naast haar ligbed. “You okay, miss?”

Sarah gaat zitten. Haar borsten deinen. “Ja… ja, prima.”

De andere jongen – Alejandro, hoor ik later – kijkt naar mij. Minachtend. Dan terug naar Sarah. “We make it up. Drink? Tonight? We go out. Club. Fun.”

Sarah kijkt mij aan. Ogen groot.

Javier legt een hand op haar arm. Kort. Vriendelijk. Maar zijn vingers blijven even liggen. “Come on. You and husband. We pay drinks. Good music. Good night.”

Sarah slikt. “Ik… we weten niet…”

Ik voel mijn keel dichtknijpen. Maar mijn pik klopt.

Zeg nee. Zeg nee, Mark. Bescherm haar. Maar waarom wil ik ja zeggen? Waarom wil ik zien hoe ze tussen hen in danst? Hoe hun handen over haar heupen glijden? Hoe ze lacht, drinkt, bloost? Omdat ik weet wat er kan gebeuren. Omdat een deel van me het wil. Omdat ik haar wil zien breken. Voor ons. Voor een kind. Of voor mezelf. Godverdomme.

“Ik denk…” zeg ik schor. “Misschien is dat wel leuk. Yes. Why not.”

Sarah kijkt me geschokt aan. “Mark?”

“Nou... ja... we zijn op vakantie,” zeg ik. “Dit is eens iets anders.”

Javier grijnst breed. “Good! Eight o’clock. We wait at bar downstairs. Dress nice, guapa.”

Hij knipoogt. Loopt weg met Alejandro. Ze lachen. In het Spaans. Iets over “vieja pero buena”. Ik versta het niet. Maar ik voel het.

Sarah kijkt me aan. “Waarom zei je ja?”

“Omdat… het leuk kan zijn. Drankjes. Dansen. Niks meer.”

Ze bijt op haar lip. “Oké. Maar we blijven niet te lang”

“Nee, niet te lang,” lieg ik.

Die avond douchen we. Sarah trekt een zwart jurkje aan. Strak. Kort. Haar tepels tekenen door de stof. Ze kijkt in de spiegel. Draait.

“Te veel?” vraagt ze.

“Nee,” zeg ik. “Perfect.”

Te veel. Precies genoeg. Precies wat zij willen zien. Precies wat ik wil dat zij zien. Ik haat mezelf. Maar ik kus haar nek. En voel haar trillen. Van de zenuwen. Van opwinding. Van alles.

___

Acht uur. We gaan naar beneden. De bar beneden ruikt naar bier, sigaretten en goedkope aftershave. De jongens zitten al klaar, zeven lichamen die de hele hoek opeisen. Javier staat op zodra hij ons ziet. Zijn ogen glijden meteen over Sarah heen – langzaam, hongerig, alsof hij haar al uitkleedt voor we goed en wel zitten.

“Guapa. You look… wow.”

Sarah bloost. Hij trekt een barkruk voor haar bij, klopt erop met zijn vlakke hand.

“Guapa. Aquí. Sit.”

Sarah aarzelt één seconde. Dan gaat ze zitten. Haar jurkje schuift iets omhoog over haar dijen. Ze trekt het snel omlaag, maar niet snel genoeg. Javier’s grijns wordt breder.

Ik ga naast haar zitten. Mijn knie raakt de hare. Ze trilt licht. Van de airco? Van de zenuwen? Van iets anders?

Ze trilt. Ik voel het aan haar knie die de mijne raakt. En ik voel ook iets anders: mijn pik die al half hard is, alleen al omdat we hier zitten. Omdat hij haar “guapa” noemde. Omdat zijn hand even op de rugleuning van haar kruk bleef liggen, zijn vingers vlak bij haar schouder. Ik zou hem moeten slaan. In plaats daarvan knijp ik mijn dijen samen om mijn erectie te verbergen. Wat een lafaard ben ik. Wat een zieke lafaard.

De drankjes komen meteen. Bier voor mij. Een cocktail voor Sarah – felroze, met een parasolletje. Javier betaalt zonder te vragen. De anderen proosten luid.

“¡Salud! To good night!”

Sarah neemt een slok. Hoest even. Lacht nerveus.

“Strong,” zegt ze.

Javier leunt dichterbij. Zijn knie raakt haar dij. “Good strong. Like Spanish men.”

De anderen lachen. Hard. In het Spaans. Woorden die ik niet versta, maar de toon snijdt. “Puta vieja… tetas grandes…” Gelach. Meer gelach.

Sarah kijkt naar haar glas. Bloost tot in haar nek.

Ze verstaat het niet. Maar ze voelt het. Ze voelt hoe ze naar haar kijken. Hoe ze haar beoordelen. Hoe ze haar al hebben ingedeeld. En het ergste? Haar tepels priemen door het jurkje. Hard. Zichtbaar. Ze kruist haar armen, maar te laat. Ze hebben het gezien. En ik ook. En mijn pik klopt pijnlijk tegen mijn rits. Ik haat mezelf. Maar ik kan niet stoppen met kijken.

De shots komen. Tequila. Zout op de hand. Citroen in de mond. Javier doet het voor. Lik het zout van zijn eigen hand, gooit de shot achterover, bijt in de citroen. Dan kijkt hij Sarah aan.

“Your turn, guapa.”

Hij strooit zout op de rug van haar hand. Zijn vingers blijven liggen. Langer dan nodig. Ze likt het zout op. Trillend. Gooit de shot achterover. Hoest. Lacht. Haar ogen glazig al na één.

“Otra!” roept Javier.

Nog een. En nog een.

Sarah ontspant. Haar schouders zakken. Haar lach wordt luider. Ze praat met ze. Stukken Engels, handen die gebaren maken. Javier legt zijn hand op haar knie. Kort. Dan laat hij hem liggen.

Ze kijkt niet naar mij.

Ze kijkt niet naar mij. Zijn hand ligt op haar knie. En ze laat het toe. Ze verschuift niet. Ze trekt haar been niet weg. Ze lacht alleen maar harder. En ik zit ernaast met een stijve pik en een droge keel. Ik zou moeten opstaan. Moeten zeggen: we gaan. Maar ik blijf zitten. Omdat ik wil zien hoe ver het gaat. Omdat een deel van me hoopt dat het verder gaat. Omdat ik wil dat ze zwanger raakt. Of wil ik gewoon dat ze geneukt wordt? Door hen. Voor mijn ogen. God help me.

___

We gaan naar de club. Een taxi. Die veel te klein is. Sarah komt tussen Javier en mij in te zitten. Haar dij tegen de zijne. Zijn arm om haar schouders. “So you not fall,” zegt hij.

Ze lacht. Nerveus. Maar ze leunt tegen hem aan.

De club is donker. De bas dreunt door mijn borst. Lichten flitsen. Mensen dansen. Zweet. Alcohol. Seks hangt in de lucht.

De jongens trekken ons mee naar de dansvloer. Een cirkel. Sarah in het midden. Ze beginnen te dansen. Losse bewegingen. Heupen. Handen. Eerst onschuldig. Dan niet meer.

Een hand op haar heup. Een andere op haar onderrug. Ze duwen haar zachtjes tussen hen door. Alsof ze een speeltje is. Ze lacht. Draait. Haar jurkje waait op. Billen zichtbaar. String. Zwart kant.

Javier trekt haar tegen zich aan. Hard. Zijn handen op haar heupen. Dan lager. Op haar billen. Knijpt. Ze gilt zacht. Maar ze duwt hem niet weg.

Ze duwt hem niet weg. Zijn handen op haar kont. Knijpend. En ze laat het toe. Haar ogen half dicht. Haar mond open. Ze hijgt. Van de dans? Van de drank? Van zijn aanraking? En ik sta twee meter verderop, tussen twee andere jongens, en ik kijk. Ik kijk hoe hij haar tegen zich aandrukt. Hoe zijn pik waarschijnlijk hard tegen haar buik drukt. Hoe haar borsten tegen zijn borstkas duwen. En mijn eigen pik staat op knappen. Ik haat mezelf. Maar ik kan niet wegkijken.

Shots. Nog meer shots. Ze gieten ze recht in haar mond. Ze lacht. Hoest. Likt haar lippen. Javier houdt haar kin vast. Giet. Ze slikt. Tranen in haar ogen. Maar ze lacht door.

Dan trekt hij haar hard tegen zich aan. Zijn mond in haar hals. Zuigt. Bijt zacht. Ze kreunt. Haar handen op zijn schouders. Niet wegduwend. Vasthoudend.

De anderen joelen. Telefoons omhoog. Filmen.

“Mira cómo se moja la puta vieja!”

“El marido mira y no hace nada, qué cornudo!”

Gelach. Hard gelach.

Sarah hoort het niet. Of wel. Maar ze kijkt niet naar mij.

Ze kijkt niet naar mij. Javier’s mond in haar hals. Zijn handen op haar kont. En ze kreunt. Ze kreunt zoals ze al jaren niet meer voor mij heeft gekreund. En ik sta daar. Met een pik die pijn doet van hardheid. En tranen in mijn ogen. En ik doe niks. Omdat ik het wil. Omdat ik het nodig heb. Omdat ik haar wil zien breken. Voor ons. Voor een kind. Of gewoon omdat ik een zieke klootzak ben.

De avond is nog jong.

Maar ik weet al: vanavond gaat het gebeuren.

En ik laat het gebeuren.

Trefwoord(en): Zwanger, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!