Heerlijk verhaal. Simpel. Voorspelbaar. Maar prachtig beschreven.

Dit is een thriller. Zo eentje waarbij je de hoofdpersoon zou willen helpen. Toeschreeuwen terug te keren van het ingeslagen pad. Omdat je weet dat het niet goed gaat aflopen. Helaas, als lezer kan je slechts machteloos toezien.

Mooi die laatste alinea. Hou vol Leen. Babystapjes, maar wel vooruit! Bedankt voor het delen.

NIET DOEN!! - Zou je haar willen toeschreeuwen. Maar de uitzichtloze wanhoop is al te groot. Dit wordt aangrijpend ben ik bang.

“Ze laat haar camera zwaar op haar borst zakken en klikt de lensdop erop.” Mooie tekst en zo symbolisch. Ik hoop dat het goed komt. Mooie song ook, zeker de akoestische versie direct na lezen van deze episode.

Aangrijpend!
Medelijden? Ja natuurlijk, het zou wel heel gek zijn als je dat als lezer niet zou voelen. Maar ook vol bewondering voor de moed van de schrijfster, die zich bloot durft te geven om haar diep persoonlijke verhaal over de gevolgen van huiselijk geweld te vertellen.

Zo triest.

Mooi hoe het succes van de band zich ontwikkelt, maar ook hoe heel subtiel de dreigende wolken aan de horizon zich aandienen voor Chris en Elena. Mooie recensie ook van het Melkweg optreden. Met de verwijzing naar de actuele gebeurtenissen in het Midden Oosten en de song Fighting our War.

Allemachtig, wat een waanzinnig experiment is dit! Benieuwd of deze pil snel door zorgverzekeraars zal worden vergoed.

Wat een onrecht. Prachtig beschreven.