.
Jammer genoeg komt het er die avond en ook de dagen daarna niet meer van om seks te hebben met ons drieën. Nog maar een paar uur geleden kwamen hun ouders thuis, met een ‘verrassing’. Pieter en Tietie willen het vanavond daarom niet te laat maken en ondanks de opwinding van de filmpjes, vertrekken ze zonder dat we verder nog iets met elkaar doen. En ook daarna komt het er niet meer van. Want de dag daarop komen ze al vroeg samen oma’s tuin binnengewandeld, waar ik net het gras aan het maaien ben. Ze hebben me iets te vertellen, over de ‘verrassing’ van hun ouders.


Samen lopen we naar de keuken, waar Tietie en ik thee maken en Pieter een koffietje uit de Nespresso haalt. En dan vertellen ze dat hun ouders een last-minute reis hebben geboekt, een Nijl-cruise. Het is een verrassing, vanwege hun slagen. En het is ook een beetje een afscheid van het samen op vakantie gaan, vertellen ze. Vanmiddag gaat hun vlucht al, vanaf Schiphol. Ze gaan dus weg. Ik word er even helemaal stil van, dit had ik me echt heel anders voorgesteld. Vooral hoe Tietie en ik verder zouden gaan, want het is gisteren wel duidelijk geworden dat we ons tot elkaar aangetrokken voelen.

Als ik stil blijf vraagt Tietie: ‘hey Lieneke, zeg eens iets?!’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ehm, wat moet ik zeggen dan? Het is toch hoe het is? Hoelang blijven jullie weg?’
Tietie kijkt naar Pieter en die zegt: ‘veertien dagen, eerst die cruise en dan nog een weekje een resort in Hurgada of zoiets.’
Ik weet niet wat ik er mee aan moet. Eerst al Omariët die maar kort bleef en nou gaan ook zij ineens weg. Wat doe ik hier nog. Maar daar begin ik maar niet over, want ik wil hun pret niet bederven. Dus glimlach ik en zeg dat ik het fijn voor ze vind.

Dan: ‘hebben jullie al gekeken naar hoe ons eerste filmpje het doet?’
Gisteravond hebben we het gepost en het aantal streams zal waarschijnlijk nog wel meevallen.
Gedrieën gaan we om de laptop zitten en dan zien we verbijsterd dat het helemaal niet meevalt, dat het al vele duizenden keren is gestreamd. Bizar gewoon. En dan al die likes die het al kreeg, en de commentaren eronder. Variërend van ‘nice’ tot de meest uitzinnige commentaren van mensen. Soms zijn het hele epistels over hoe ze ons alle drie zouden willen neuken en wat ze verder nog met ons zouden willen uitspoken.

We zijn er stil van.
Het is best wel een beetje intimiderend, dat we nu over bijna de hele wereld te zien zijn met zoiets intiems als seks met elkaar. En dat iedereen er iets van vindt. Als ik Tietie en Pieter aankijk zie ik dat het op hen hetzelfde effect heeft, Tietie heeft zelfs de tranen in haar ogen staan. Omdat ik tussen hen inzit kan ik mijn armen om hen heen slaan en trek ze dan tegen me aan.
‘Ik vind het eng, al dat commentaar’ komt het er dan een beetje benepen uit bij Tietie. Pieter en ik knikken, ja, heftig wel, hoe mensen op ons reageren. Maar dan probeer ik het maar weer luchtig te maken en zeg: ‘ik denk wel dat we hier lekker op gaan binnenlopen. Scheelt toch weer een paar weken vakkenvullen!’ Waarop we alle drie een beetje grinniken, waarna we het maar weer loslaten. Pas veel later zal blijken dat het om veel meer zal gaan dan om een paar weken vakkenvullen…

Nadat we met een lange hug afscheid hebben genomen van elkaar ga ik naar het strand, ik moet hier even weg. En daar, liggend in het zand, met de vertrouwde geluiden van de wind, de meeuwen en het gebabbel van wat mensen om me heen, kom ik tot de conclusie dat ik hier niks meer te zoeken heb. Oma die al snel vertrok, Tietie en Pieter die nu ook weggaan, waarom zou ik zelf niet ook moven.

---

Als ik laat in de middag weer terugga zijn de buren al weg. Het voelt ontzettend kaal, ik helemaal alleen in het huis van oma en dat van de buren dat nu leeg staat. Het bevestigt mijn besluit, wegwezen hier. Ik stuur een mailtje naar het hotel op Ibiza waar ik over drie weken ga werken. Of ik niet nu al kan komen. Bijna per kerende post krijg ik antwoord, dat er in de bediening in de club nu nog geen plaats is, maar dat ze me tot die tijd heel goed in de spoelkeuken kunnen gebruiken. Ik antwoord meteen dat dat prima is en dat ik morgen arriveer. De reactie retour is dat ik overmorgen al vroeg word ingeroosterd.

Het lukt me voor morgenochtend een vlucht te boeken, een idioot vroege jammer genoeg, maar beter iets dan niets. Dan bel ik Omariët, dat ik vertrek, met de vraag wie er hier op het huis komt passen. Het blijft even stil, want normaal gesproken zouden de buren dat doen, maar die zijn dus ook weg. Ze moet er even over nadenken en nou ja, dat moet maar haar probleem zijn, zij wou ten slotte zelf weg. We praten nog even en ik ben wel blij dat het goed met haar gaat. Ik hoef geen schuldgevoel te hebben. Die middag maai ik nog een keer het gras, pak ik in en zorg dan dat de planten allemaal voorlopig genoeg water hebben. Ook doe ik nog wat laatste schoonmaakklusjes in huis en ga daarna vroeg naar bed, want om vier uur staat er een Uber voor de deur.

Op Schiphol is het een gekkenhuis. De vakantietijd is volop gaande en het stikt er van de mensen met koffers die zenuwachtig op en neer sjouwen, omdat er blijkbaar van alles niet klopt. Het ene na het andere vliegtuig heeft vertraging en aan de lopende band zijn er omroepberichten, dat gates gaan sluiten en die en die worden verzocht zich per direct bij de check-in te melden, omdat anders hun koffers weer uit het vliegtuig worden gehaald. Zelf vlieg ik met Ryanair en pap zegt altijd dat dat een simpele vliegende bus is, maar die vanwege hun verdienmodel dus meestal wél op tijd is. En nu dus ook, op de geplande tijd vertrekken we.

Ik zit tussen twee flinke kerels ingeklemd, die me weinig ruimte gunnen. Ik heb het gevoel dat ze me de hele tijd zitten te bekijken. Ik heb er dan ook spijt van dat ik hier in een kort rokje zit, een spijkerbroek had de boel iets beter afgeschermd. Nou ja, dat ze het maar bekijken. Ik klap mijn laptop open, doe mijn oortjes in en bekijk een film, die ik gisteren al heb gedownload. ‘Triangle of sadness’, over een jongen en een meisje van mijn leeftijd, twee jonge modellen die alleen maar mooi hoeven te zijn op een miljonairs-cruiseboot. Op een gegeven moment stormt het en kapseist dat ding, waarna ze met een stel van die dure kakgasten terecht komen op een onbewoond eiland. Hysterisch, wat er dan gebeurt, alle rollen omgedraaid, genieten.

De tijd vliegt voorbij en eenmaal geland op Ibiza Airport kan ik tot mijn geluk als een van de eersten mijn rugzak van de bagageband trekken. Niet veel later ben ik met een shuttlebus onderweg naar Ibizastad. Ik heb uitgevogeld dat die vlakbij het ‘Ushuaia Beach Hotel’ stopt. Als het zover is ben ik heavy impressed, whow, wat een loei van een gebouw. Hier ga ik dus de komende maanden werken en bivakkeren. Ik ben blij dat het zover is en dat nu mijn tussenjaar echt kan gaan beginnen. Als ik me meld krijg ik in de personeelsverdieping een klein kamertje toegewezen, met de mededeling dat ik me morgenvroeg om zes uur in de keuken moet melden. Nog even de tijd dus om de boel hier te verkennen.

---

Het kamertje dat ik krijg toegewezen is meer een cel, vier bij twee meter, met een raam dat uitzicht geeft op het parkeerterrein voor het personeel. Niet het uitzicht wat je zou verwachten als je op Ibiza bent, maar het is in ieder geval wel een kamertje voor mezelf alleen! Aan het eind van de gang zijn er twee grote gezamenlijke badkamers, een voor vrouwen en een voor mannen. Meteen al als ik me daar ga opfrissen merk ik dat er een ‘open en bloot’ cultuur is. Gelukkig, geen moeilijk gedoe met handdoeken omslaan en zo. Ik tref er twee andere meiden aan die onder de douches staan, met elkaar kletsend in een of andere Oost-Europese taal. In de gauwigheid zie ik wel dat het mooie meiden zijn, maar het lijkt me beter niet de eerste keer al te gaan staan gapen.

Nadat ik mijn rugzak heb uitgepakt ga ik op het bed liggen, ik ben moe, snel een tukje doen. Als ik weer wakker duurt het even voordat ik besef waar ik ben. Oh ja, Ibiza, goh, wennen wel dat ik nu ineens hier ben. Het is al tegen zessen en ik loop naar de personeelskantine voor een hapje eten. Het is er al flink druk. Bij het buffet schep ik een bordje vol en ga dan op zoek naar een plekje. Als ik aan een tafel Engels hoor praten schuif ik daarbij aan en kom naast een jongen te zitten die zich voorstelt als Joey. Hij blijkt uit Engeland te komen, net als iedereen aan deze tafel. Allemaal net als ik wilden deze gasten een tijdje wat anders doen dan naar school gaan en kwamen ze zo op Ibiza terecht.

In het begin eet ik alleen maar, stil, luisterend naar wat die Engelse lui met elkaar bespreken. Het gesprek draait om welke dj’s er de komende tijd optreden en welke ze de beste vinden. Als ik het goed begrijp treden er alle maandagavonden dezelfde vier of vijf dj’s op, de dinsdagavonden weer anderen en zo maar door. Allemaal zijn ze volgens Joey wereldberoemd. Hij noemt dan allerlei namen die me niks zeggen, maar een paar die ik er wel ken, David Guetta, Martin Garrix. Over iets minder dan drie weken gaat mijn eigenlijke baantje hierin en ga ik voornamelijk bedienen in de club. Dat vertel ik aan Joey als hij ernaar vraagt en zijn reactie is ‘cool’. Van hem begrijp ik dat hij kokshulp is, wat aansluit bij de opleiding die hij deed. Maar als het even kan is hij in zijn vrije tijd bij de feesten in de Ushuaïa te vinden.

Ineens loopt de hele tafel leeg, het blijkt dat ze allemáal in de keuken werken. Straks moet het buffet voor de gasten klaar staan en er is nog van alles te doen. En zo zit ik dus ineens alleen en overvalt me weer een gevoel van verlatenheid. Alsof steeds iedereen vertrekt, deze zomer. Wat natuurlijk onzin is, maar toch, ik vraag me ineens af wat ik hier doe. Waarom heb ik deze weken niet gewoon in oma’s huis afgewacht, tot mijn echte baantje hier zou beginnen. Ik word er een beetje treurig van. Als mijn eten op is ga ik terug naar mijn kamer en plof daar maar weer neer op mijn bed.

---

Als ik rond negen uur weer wakker word hoor ik in de verte luide muziek. Ik voel me nog steeds niet fijn, maar dat wordt er waarschijnlijk niet beter op als ik hier maar blijf liggen, dus ga ik maar eens op onderzoek uit in de Ushuaia. Kan ik meteen zien waar ik straks in terecht kom, als ik er over drie weken ga bedienen. Geen idee wat ik kon verwachten, maar ik had geen idee dat het hotel en de club zo met elkaar verbonden zouden zijn. In feite hoef ik alleen maar een van de uitgangen naar het binnenterrein van het hotel te nemen en dan ben ik er al.

Het hotel is in een grote u-vorm gebouwd, met het open einde gericht naar het strand, dat daar direct op aansluit. Je loopt er zo het zand op, vanaf hier kan je de zee zien. Honderden kamers kijken uit op dit binnenterrein en op veel van de balkons zitten mensen, allemaal jong en de meeste grotendeels bloot, kijkend naar het spektakel. Dat spektakel wordt gemaakt op een groot podium, dat aan het ‘hoofdeinde’ is neergezet. Centraal daarop staat een grote DJ-boot, waar al iemand flink zijn best staat te doen.

Er zijn al enkele honderden mensen, die - nog rustig - wat meebewegen op de beats van de muziek. Te zien aan de ruimte die er nog is kunnen er nog veel meer mensen komen, en die gáan er ook wel komen denk ik, want het loopt snel vol. In het midden ligt een groot zwembad. Aan de zijkanten stapels ligbedjes, die waarschijnlijk overdag massaal rond het zwembad staan. Maar nu dus niet, wat heel veel ruimte oplevert voor de feestgangers. Het zwembad is gewoon open, waar ook nog veel gebruik van wordt gemaakt, terwijl daaromheen er dus volop gedanst wordt. Het lijkt mij dat het hier, als straks iedereen aan de drank en de pilletjes is éen groot feest wordt.

Ik kijk het vanuit een achterafhoekje een tijdje aan. Dit is straks dus drie maanden lang mijn werk, me tussen deze mensen door bewegen om lege glazen op te halen. Het kan ook zijn dat ik aan een van de poolbars kom te staan, drankjes mixen en zo. Ik hoop dat ik het leuk ga vinden maar krijg er nu nog niet zo’n gevoel bij. Het voelt nog aan alsof ik alles door een tikje donkergekleurde glaswand sta te bekijken, er nog niet helemaal bij hoor. Het feest komt ondertussen steeds meer op stoom, het loopt al goed vol en de mensen al hutjemutje. De bewegingen worden ook steeds heftiger, het feest komt al goed op gang.

Na nog eens een half uur vind ik het wel mooi geweest. Ik ga het later vast leuk vinden maar nu nog even niet en besluit buiten het hotel de boel maar eens gaan verkennen. Het is wel ideaal dat je hier zo het strand op kan lopen. Vanuit het grote binnenterrein komt er eerst een grote overkapping, met daaronder enkele poolbars en een bureautje voor excursies en zo. En dan sta ik al met de voeten in het zand, met eerst eindeloze rijen ligbedjes en parasols van riet. Daarachter ligt de zee, haar golven steeds weer het zand oprollend. Ik doe mijn sneakers uit en loop tot mijn knieën het water in, even wat afkoelen.

Het voelt magisch om in dit water van de Middellandse Zee te staan. Tegelijk, het is niet te vermijden, denk ik weer aan de dagen die ik met Pieter en Tietie had en de lol die we hadden op het strand aan onze eigen Noordzee. Wat een verschil met hier. Daar alle ruimte van de duinen en het brede lege strand en hier alles klaar voor de invasie die er morgenochtend vast weer is van al die duizenden mensen die hier lol komen maken.

Langzaam loop ik door de vloedlijn richting het centrum van Ibiza-stad, dat vanaf hier door de koepel van verlichting erboven goed te zien is. Ik schat dat het zo ongeveer een kilometer of twee is. Rechts van me heb ik steeds de Middellandse zee, maar ik nog steeds met blote voeten doorheen loop. Hij ligt er al miljoenen jaren en zal er ook nog wel heel lang zijn. Aan de andere kant, links, is er de drukdoenerij van al die mensen, die alsof er niks aan de hand is in de wereld volop aan het feesten zijn. De ene na de andere club dient zich aan en allemaal zijn ze inmiddels al afgeladen vol. Het is nu helemaal donker en het is een apart schouwspel, al die lazerstralen en gekleurde verlichting. En dan die muziek, hard en luid, die vanuit de verschillende clubs tegen elkaar op lijkt te bieden.

Op een gegeven moment besef ik dat ik nogal loop te mijmeren en dat mijn stemming er niet beter op wordt. Ik begrijp niet goed waarom, ik ken dat niet van me zelf. Is dit nou eenzaamheid?

---

Na ongeveer vijfhonderd meter begint er tussen het strand en de bebouwing een weg en daaroverheen lopend kom ik aan bij een kleine baai waar nogal wat zeilboten voor anker liggen. De baai is rond van vorm en loopt uit in een pier die een stuk de zee inloopt en de boten extra bescherming biedt als de zee ruig is. Ik loop die pier op en ga aan het eind ervan op wat rotsblokken zitten.

Het uitzicht is er echt mooi. Langs de hele kustlijn staan er hotels en clubs, éen onafgebroken lint van amusement. Het geluid van de clubs is amper nog te horen. Het is hier onwezenlijk stil, op het kabbelen van de golven na. Langzaam voel ik me tot rust komen en begin ik hier op Ibiza te landen.

Net op het moment dat ik besluit weer terug te gaan lopen hoor een stem. ‘Gaat het wel goed met je, schoonheid?’ Ik schrik ervan en moet even zoeken waar die vandaan komt. Een meter of tien verderop ligt een zeilboot voor anker. Ik zat er net al even naar te kijken, het is zo te zien een oud exemplaar, verweerd, veel gebruikt. Op het dek is een jonge vent verschenen en hij is degene die me aansprak. Hoewel het donker is kan ik hem redelijk goed zien, omdat het licht vanaf de wal op hem valt.


Even doe ik alsof ik niks heb gehoord, ik heb hier geen zin in. Maar dan vraagt hij het opnieuw, of het wel met goed met me gaat. Ik kijk hem aan en vraag dan ‘hoezo’? ‘Nou ehm, je zit er al een tijdje en je ziet er niet bepaald vrolijk uit. Moet je niet daar zijn?’ vraagt hij dan en wijst met zijn duim achter zich, naar de gordel van clubs langs de kustlijn. Hij maakt een aardige indruk en dan haal ik mijn schouders op en reageer: ‘nog even geen zin in.’ Dan verhaalt hij de boot zodat hij op de pier kan springen en even later zit hij naast me. Waarop hij een hand naar me uitsteekt en zich voorstelt: ‘aangenaam schoonheid, ik ben Felix.’ Ik kijk hem nog eens goed aan, of dit wel oké is. Hij ziet er aardig uit, dus neem ik zijn hand aan en zeg: ‘ik ben Lieneke.’


Liefs,
Zazie