Een paar dagen later sta ik de zaak af te sluiten. Samen met Olivia. Een jaartje ouder dan ik. Daisy nog in m'n hoofd. Een paar honderd appjes verder, maar het leven ging ook door. In het weekend stond ik in de bediening van een klein restaurantje aan de rand van het bos, en aan het water. Ik had her en der het licht uit al uitgedaan. Zij schuift nog wat stoelen aan. ''Ik doe de kassa tellen, doe jij nog vegen?'' vraagt ze me. En dat doe ik.

''Kan je me geen heks noemen.'' lacht ze. Zij staat aan de balie bij de ingang te tellen, ik begin te vegen bij de bar. Ik lach. Altijd om haar. Zij heeft me ingewerkt. Dochter van de baas. Maar zo gedraagt ze zich niet. Of juist wel. Hart voor de zaak van haar vader, maar niet verwend door de centjes. Zij sluit vaak af in het weekend. Ik ben daar vaak bij. Op elkaar ingewerkt ondertussen, en dat werkt goed. En ze was aardig. Zeker geen heks. Te mooi daarvoor. Uiteraard. 

Neuriënd berg ik de bezem even later op. Zij is klaar met tellen, en trekt net een flesje rosé uit de koelkast die nog open stond. Ze biedt me ook een glas aan, zoals elke afsluiting, en ik sla nog steeds af. Nog niet. Ik ben te braaf voor mijn leeftijd. 

''Je bent al vrolijk.'' zegt ze alleen, en ik zie haar ogen mij even peilen. Zowel die peilende ogen als die vraag brengen mij even terug bij Daisy; de reden dat ik wat vrolijker was. 

Ik slik even voordat ik me omdraai. Ik voelde me betrapt. Zij is het meisje waar jongens aan horen te denken, en ik stond hier te bezemen, denkend aan een ander meisje. Dat viel haar waarschijnlijk eerder op, dan het feit dat ik vrolijk was. 

''Alsof je seks gehad heeft.'' lacht ze dan. Niet flauw. Oprecht. Want dat zou een goeie grap zijn. Ik die seks heb. Onmogelijk. Ik zou het met haar eens zijn. Drie dagen terug nog. Maar zie hier... Dus doet die opmerking ook pijn.

''Ben jij daarom zo chagrijnig dan?'' sneer ik zonder na te denken terug. Het is eruit voordat ik het doorheb. Het wordt doodstil. En als ik naar haar kijk, kijkt ze met grote ogen terug. Verbazing. Dat ik zoiets zeg tegen haar. Een sneer terug. Die kreeg ze nooit. Ik moet m'n excuses aanbieden. Maar ik schrok ook op mijn beurt, en langer dan zij. Dus ben ik te laat. 

''Kan beter.'' zegt ze dan, bevestigd mijn opmerking wat maar een wilde opmerking was. Ze gaat aan de bar zitten, zucht diep en haar ogen dwalen naar de rand van haar glas rosé. ''Ik weet niet of je dit wilt horen. Maar ik wou dat ik de seks kreeg waardoor jij nu zo kijkt.'' biecht ze op. Niet doorhebbende wat ze eigenlijk zegt. 

''Hoeren is ook niks.'' zeg ik nog. Alsof ik dat gedaan had. Ze lacht zowel om mijn woorden als om de persoon die ze zegt. ''Heb een vriendje hoor.'' zegt ze dan, kleiner. Alsof ze liever wilde dat ik dat niet wist. ''Die neemt alleen maar.'' zegt ze er vlug achteraan en steekt snel haar tong uit alsof ze daarvan walgt. Maar het is eerder speels. 

''Als in?'' ben ik wel nieuwsgierig. Alles rondom seks is interessant op mijn leeftijd. En dat zij hier open over praat, vind ik meer dan leuk. Maar ze draait met haar ogen en schudt haar lange blonde haren. ''Je weet wel. Ik 'geef' vooral.'' probeert ze het uit te leggen. Ik denk het te begrijpen. Maar dat kan nooit op dit moment.

''Ik heb niet echt seks gehad, als je dat denkt.'' zeg ik haar dan, en ga twee krukken naast haar zitten. ''Al dacht ik niet dat zij het erg vond. Ook ik had alleen genomen, zeg maar. Als ik je begrijp.'' ik zeg het zo sullig en stom, dat ze wel om me moet lachen. ''Ja?'' vraagt ze, haar stem vooral uitdagend en verrast. ''Heeft er eentje aan je lollie gelikt?'' lacht ze iets harder. Ik voel hoe ze die woorden kiest om het te luchtig te houden. Ik schaam me. Net als toen het gebeurd was. Maar om andere redenen. ''Was dat slecht van me?'' vraag ik Olivia vervolgens terecht. Want ik dacht van wel. Dat ik iets terug had moeten doen. Dat ik het überhaupt niet had moeten accepteren. Terwijl ik er zo graag aan terug denk. En Daisy wil nog steeds afspreken. Al wil ik dan weer vooral één ding... 

Olivia's lach verdwijnt als ze mij ziet puzzelen met iets wat helemaal geen puzzel kan zijn. ''Tuurlijk niet.'' zegt ze rustig. Hand op de bar naar mij toe. Had ik een kruk dichterbij gezeten, had ze mijn hand gepakt. ''Ik denk niet dat jij haar dwingt.'' zegt ze mij te kennen. Ik lach. Voordat ik het besef. Werd zij gedwongen?

''Ik ook niet!'' zegt ze dan snel, ze schrok er zelf van. ''Maar doe dat wel.'' biecht ze zachter op. Niet omdat ze het niet wil, perse. ''Soms zou ik willen dat hij het terug deed. Meer niet, hoor.'' Ze neemt een slok en kijkt voor zich uit. Ik kijk naar haar. ''En als dat alles is, mag ik niet klagen, toch?'' Ik geef haar meteen gelijk in meerdere gebaren, maar zonder woorden. 

''Ik vorige week ook nog niet.'' zeg ik nog, alsof dat hetzelfde was. Maar bij haar zit er duidelijk meer achter. 

''Bij jou snap ik dat.'' zegt ze, weer spottend met een lach. ''Maar mijn eerste keer is al wat langer geleden.'' Waar ze mee zegt dat zij al heel lang wacht op iets wat ik meteen kreeg. Hoe dan ook een vreemd gesprek. En ergens met haar te doen. Maar het voelt ook als tijd om op te stappen nu. Klok sloeg zojuist half twaalf alweer. 

Ik sta op. Weet even niet meer om te zeggen. 

''Je vindt me nu stom.'' constateert ze dan gelijk al. Ze kijkt en lacht. ''Niet meer dan anders.'' pest ik haar alweer. Hopelijk snel weer normaal tussen ons, maar nu even niet nee. Zou ze mijn vriendin zijn, zou ik het wel doen. Denk ik. Als ik het kan. 

En dat lijkt ze te weten. ''Ik wil gewoon weten hoe het voelt.'' zegt ze dan, op een hele andere toon. Bijna doods. Omdat het zo zwaar weegt. Ik kijk om, brok in m'n keel, grote ogen. ''Nee, ik bedoel niet...'' zucht ze moedeloos en kijkt weg. Ze loopt nu pas rood aan. 

Ik blijf staan. En zij blijft stil. Haar handen gespannen. Breken bijna het glas. Ik vind haar niet stom. Maar ik denk wel dat ze iets stoms zegt. Niet iets waar over nagedacht is. Al kan ze twee slokken rosé ook niet de schuld geven. 

''Ik wil het wel proberen.'' zeg ik dan. Het duurt even voordat het landt. Bij haar. En bij mij. Het kan een biecht zijn dat ik het meisje wat mij oraal bevredigde ook wel wilde bevredigen. Maar dat is het niet. Ik voel het meteen in m'n borst. 

''Wat? Hier?'' vraagt ze verontwaardigd alsof het belachelijk is. Ik probeer te bevatten wat ik zojuist gezegd heb tegen haar, tegen Olivia. Hier, op het werk. En daarin valt weer stilte. ''Echt?'' vraagt ze dan, meer ingetogen en allesbehalve belachelijk. Ik hoor haar slikken. 

Ze geeft me tijd in stilte. Om die laatste vraag te wegen. Echt? Ja, ik denk het wel. Hier. Nu. Bij haar. Dat wil ik best. Niet eens omdat het me ook zelf geil lijkt te doen. Maar omdat ik het haar ook gun. Zij heeft met niet alleen hier ingewerkt, maar nam het altijd voor me, deelde haar fooi met mij als alleen zij kreeg (om duidelijke redenen), en nam het voor me op tegen oudere jongens of het keukenpersoneel met hun grote smoel. 

''Ik wil niks verpesten tussen ons.'' klinkt het eerste indekken. ''En misschien kan ik het niet eens, maar...'' komt het tweede indekken met een duidelijke opening. En gek genoeg ben ik nog niet zenuwachtig. Niet eens door dit gesprek met haar. Ik ben een puber. Ik kijk elke dag wel iets van porno. Ik weet hoe het eruitziet als een poesje wordt uitgelikt. Niet dat ik het dan kan. Niet dat porno echt is. Maar echt, ik gun het haar, omdat zij verre van porno is. 

''Okay.'' zegt ze dan, net zo stil als haar echt. Zij blijft zitten. Ik blijf staan. Dan het besef wel. Ik krijg het warm. Mijn mond opent zich iets. Ik hijg zachtjes. ''Hier?'' vraag ik slikkend. En ze knikt al. ''Okay.'' zeg ik, net als zij. Ik zie haar ogen vol spanning. Alles in haar staat bol van de spanning. Want ze meent het. Ze wil het. Gewoon één keer. Met mij. Hier. Maar zij blijft zitten. En ik blijf staan. Dit kan ieder moment weer sterven. Zij heeft meer te verliezen, realiseer ik me. Dus moet ik in actie komen. 

Ik doe een stap dichterbij. Haar ogen nog groot en op mij gericht. Ze kijkt naar me op. Ze is zo knap. De witte bloesjes waren verplicht. Voor de jongens zwarte pantalons. Voor de dames zwarte rokken. En dat stond haar perfect. Als ze blijft kijken, en dan haar schouders tegen de bar legt, en wat naar achteren valt, snap ik dat het deze barkruk wordt. Groot genoeg voor haar om haar bekken naar me te kantelen. En hier zak ik voor haar af. 

Zij heeft er wellicht toch eerder aan gedacht. Niet met mij, denk ik. Maar ze zet haar voeten op de rand van de kruk, lenig als ze is. Haar rok valt van haar knieën naar beden, haar benen al bloot voordat ik afgezakt ben. De kruk is hoog. Mijn knieën hard op de vloer, mijn lichaam recht. Zwarte schoentjes met kort sokjes. En dan haar lichtgebruinde kuiten en schenen omhoog, en mijn blik volgt elke contour tot haar knieën en dan weer naar beneden, de binnenkant van haar dijen als ze de knieën heel voorzichtig naar buiten laat vallen. De rok valt nog verder terug. Ik zie haar slipje dan al. Licht roze. Vochtig? Ik denk het wel. Mijn blik valt dan op haar ogen. Diezelfde grote ogen. Bijna hard. Dit mag ze natuurlijk niet willen. Ze weet het. Ik weet het. Niemand zegt wat. Misschien straks. 

Ze houdt haar adem in als ik mijn handen op haar enkels leg, me iets optrek en dan naar haar dijen kijk. Mijn handen volgen. En ik weet één ding zeker; ik weet helemaal niks. Geen idee wat ik moet doen. Alweer niet. Dus doe ik maar wat. M'n vingers drukken in haar dijen, zacht. Ik kijk haar weer aan. Ik slik. Ik buig iets voorover. Kus haar slipje. Ruik haar zoete geur. Wat iets bedwelmends heeft. Zij zucht. Hijgt. Als ik haar wil aankijken, heeft ze de ogen dicht, haar mond open, tanden bloot. Het is gewoon nu of nooit. Met haar. En misschien ook wel voor haar. 

Ik verzin nog hoe. Slipje uit? Of gewoon opzij? Gaat dat makkelijk? Ze legt een hand op de mijne. Ze kijkt weer naar me. Ze lacht bemoedigend. Al blij dat ik wil. En hoe maakt niet meer uit. Hier in het halfdonker aan de bar. Ik probeer terug te lachen. Het lukt met niet van de spanning. Hoe ben ik hierin belandt? In ieder geval haak ik een vinger achter de stof van haar roze slipje. En die wijkt hartstikke makkelijk zelfs. Haar mond weer open. Een zucht ontsnap alleen al omdat de koele lucht nu botst tegen wat ik voor het eerst in het echt zie.

Mooier dan ik dacht. Gladgeschoren. Geen idee of ik daar eerder over nagedacht had. Wat mij opvalt is hoe de schaamlippen me tegemoetkomen, gezwollen, glinsterend. Dit is opwinding. Daar hoef ik niet lang over na te denken. Dus wil ze dit echt. Nu dan. Zo verlies ik steeds meer twijfel. Ik druk mijn wijsvinger ertussen, de top boven. Haar mond valt verder open. Ze zucht. Een heel zacht kreuntje. Weg is al mijn twijfel. Hoe moeilijk kan dit nou zijn? Hoe kan iemand haar dit nou niet gunnen? Hoe kan haar vriendje dit niet willen?

Ik kom dichterbij. M'n tweede hand erbij. Iets met blootleggen. Ik spreid haar schaamlippen zoals zij haar benen iets verder spreidt. Roze en huid. Het leer van de kruk kraakt als ze zich schrapt zet als ik de vinger laat afzakken in een kuiltje. Te gevoelig. Te snel. Per ongeluk. Dus de vinger weer weg. ''Sorry.'' fluister ik nog. Ze hoort het niet eens. Koppie erbij houden. 

M'n tong moet zachter zijn, denk ik nog. Die druk ik nergens naar binnen. Ik leg m'n handen klam op haar dijen en met m'n duimen houd ik haar schaamlippen open, het roze binnen bereik. Wat ik net al voelde onder m'n eerste aanraking, moet vast het clitje zijn. Ik neem diep adem, maar hijgend nader ik van spanning, en leg mijn tong op diezelfde plek. Geen idee waar ik m'n neus moet laten. Maar als ik haar diep hoor kreunen en ze vervolgens een hand stevig in mijn haar legt, vergaat die gedachte alweer. Ik open m'n mond verder. De beweging van mijn lippen tussen de haren, laten haar alweer reageren.

En als ik m'n tong iets uitsteek, geeft ze eenzelfde reactie; een haperende ademhaling, zacht gesis, en vingers die zich iets steviger in mijn haardos nestelren. Haar rug wordt holler. Haar bekken kantelt ze me tegemoet. En haar glas rosé valt aan de andere kant van de bar als ze een elleboog erop legt. Het glas in de spoelbak. Geen scherven. Daar lieten we ons nu niet meer door stoppen.

En dit kan ik, denk ik weer. Maar nu heb ik meer bewijs. Mijn handen laat ik liggen op haar warme, stevige dijen. Mijn duimen trekken heel voorzichtig die gezwollen schaamlippen uitelkaar, en mijn tong en lippen bewegen voorzichtig daarbinnen. Kussend en likkend. Proevend. Ik proef Olivia. En geloof me, dit smaakt naar veel meer. Met mijn tong krul ik langs haar clitje. Elke lik zet ze zich meer schrap. Dat zij mij dit laat doen, en laat blijven doen, maakt mij nog meer opgewonden dan eerder die week. Hoe zij daar ligt te reageren op mij is iets ongelofelijks. Iets verslavends. Ik voel het meteen. 

Dan trekt ze me opeens weg. Terwijl ik dacht dat ik het goeddeed. Ze kijkt me aan. Haar ogen wazig en vurig tegelijk. Kracht in haar kleine lijf wat mij overeind trekt. Haar handen tot vuisten in mijn witte overhemd, en dan kust ze me. Terwijl ze daar nog half onderuit ligt, terwijl de smaak van haar schaamlippen nog over mijn tong glijdt. Ze kust me diep en abrupt. Haar tong duwt ze naar binnen, en ze kantelt haar bekken nog verder, zodat mijn kruis er tegenaan komt te liggen. Ik ben hard. En de zwarte pantalon houdt niks tegen. De bobbel is te duidelijk, en die drukt waar mijn tong net lag...

Ik slik. Ik schrik. Dit gaat weer snel. Alleen deze keer beseft zij het ook. Ze laat me los. Moet me van haar afduwen als ik het nog niet snap. ''Ik heb een vriendje...'' zegt ze opeens snel. Alsof ik daarom fout bezig ben. Maar niet ik alleen. Ze komt overeind en trekt haar rok goed binnen een seconden. Pas als ze staat, zie ik haar het slipje nog corrigeren. Ik sta alweer een meter verder. Nu pas echt geschrokken. ''Nee, ik wilde niet...'' zeg ik nog. Geen idee waar die zin naartoe zou gaan. Ze draait zich om. En nog een keer. Paniek. Haast. Heen en weer een paar stappen. ''Je moet gaan. Dit kan niet. Om meer dan één reden.'' noemt ze. Ik weet het niet. Het zal wel. M'n mond opent zich nog. Ik wil nog wat zeggen. Maar weer geen idee wat. Ik was toch goed bezig?

Zij sluit af. Ik sta buiten, zij nog binnen. ''Dit is niks.'' zegt ze nog snel. Ze had in de tussentijd niks tegen me gezegd. Het was alles. Of ten minste heel veel. Voor mij wel. En ik gok voor haar ook. ''Dit was niet echt vreemdgaan.'' zegt ze er nog achterna, meer langs me heen, of iemand achter me staat tegen wie ze dit eigenlijk moet zeggen. Maar er is niemand die ik kan zien. ''Tot volgende week.'' zegt ze weer te snel. Ik heb niks gezegd. Nu had ik de tijd niet. Ik druip af. Want zo voelt het. M'n fiets. De nacht. Alleen naar huis en daar niet kunnen slapen door dit alles. Zij voelde zich schuldig. Opeens. En ook ik voelde me schuldig. Maar niet om haar. En ook niet om hem.

-