Ik had drie redenen om het huis te kopen. De eerste reden realiseerde ik me meteen toen ik het kadaster bezocht. Vrijwel nergens in Nederland zul je een huis vinden dat meer dan 500 meter van alle andere huizen afligt. En dan was het ook nog helemaal omringd door particulier bosbezit dat niet was opengesteld. Het ruime erf zelf was kennelijk ook nog eens afgesloten door een hek, zodat het alleen te bereiken viel via een driehonderd meter lange kronkelende oprijlaan vanaf de weg. Zet aan de ingang een bord neer met ‘Wacht u voor de hond’ erop, en je zult nooit iemand zien die zich niet van tevoren telefonisch heeft aangemeld. Het terrein waar ik al zo lang naar zoek, waar ik eindelijk ongestoord rond kan lopen in lingerie, of naakt, precies zoals ik wil, en in elk geval niet in mannenkleren.

De tweede reden begon me te dagen toen ik bij de ingang van die oprijlaan aankwam. ‘Club Sadique’ stond er op een groot bord. Als je goed keek zag je dat de letters "Sad" niet bij de andere letters pasten. Wat zou daar eerst gestaan hebben? ‘Unique’ waarschijnlijk. Het pand moest een van die bordelen geweest zijn die in de jaren zestig en zeventig in groten getale langs de Duitse grens geopend waren, toen ze in Duitsland nog zoveel minder mochten dan bij ons. En later had de eigenaar nog een poging gedaan mee te liften met de nieuwste trends op seksgebied.

Het hek bleek een hoog hek met puntige spijlen. Ook het huis zelf zag er met zijn gesloten rolluiken ontoegankelijk uit. Het was nog gebouwd in de stijlloze baksteenbouw van de jaren vijftig, zo te zien vrij goed onderhouden, maar niet passend bij de tegenwoordige smaak. Wel bij de mijne, ik was er meteen verliefd op.

Die tweede reden verdiepte zich toen ik de sleutel was gaan halen bij de eigenares, een kordate vrouw van bijna tachtig met een spits gezicht en muizenlippen. Ze was de tante en het enige overlevende familielid van de vorige eigenaar die, naar ze vertelde, overleden was vlak voordat hij failliet zou worden verklaard. Zelfmoord, concludeerde ik. Zelf was ze dat huis nooit gaan bekijken, fatsoenlijke mensen kwamen daar niet. "Ik ben zelf niet zo heel fatsoenlijk", verklaarde ik naar waarheid. Daar moest ze niet om lachen.

Maar ze gaf me de sleutel mee, en wat ik aantrof, was ongelofelijk: alsof de meisjes van het bordeel door een bommelding waren gevlucht. Een rood met zwart geschilderde bar, met een volledige drankvoorraad. In de bar een klein hoog toneeltje, met een paal middenin. Kennelijk bedoeld voor strip-tease, misschien ook om de meisjes te tonen aan nieuwe klanten. Heel bijzonder: achter op het toneel een stalen badkuip, nog volledig aangesloten op de waterleiding! Het gedeelte achter de bar bleek een ‘SM-kelder’ te zijn, met inrichting. Oorspronkelijk moest het een gymnastiekzaal zijn geweest, voorzien van wandrekken, ringen en een paard. Later waren daar een schandblok en een Andreaskruis aan toegevoegd, alsmede spiegels op elk nog onbezet deel van de muur. In een zijkamertje een rijke verzameling boeien, zwepen en SM-kleding.

Toen ik de hoofdschakelaar omdraaide bleek de elektra het nog te doen. Ik klom naar de verdieping. Die bleek helemaal onderverdeeld in kleine peeskamertjes, die weinig anders bevatten dan een bed, een kast en een wastafel. In die kasten een grote verzameling smoezelig geworden lingerie en speelpakjes uit de seksshop, alsmede allerlei seksueel wapentuig zoals dildo's en anale balletjes. De zolder ten slotte bleek één grote ongedeelde woonkamer te bevatten, met kasten vol met seksvideo's en klassieke CD's. In het midden op een prominente plaats twee grote televisieschermen die allebei nog aanstonden! Het ene scherm bleek zicht te bieden op de ingang van de oprijlaan, het andere op een van de peeskamertjes. Al gauw bleek het apparaat op alle kamertjes, de SM-kelder en de bar te kunnen worden ingesteld. Seksuele of zakelijke belangstelling, of allebei?

Later bleken op vele videobanden opnamen te staan van activiteiten in het bordeel. De meisjes moesten daarvan geweten hebben, leek me, maar de klanten vast niet. Op de video's stonden vaak de namen van de klanten genoteerd. Als ik een crimineel type was geweest, had ik een goudmijn aan chantagemogelijkheden aangeboord. Het nam me voor neef in dat ook hij daar blijkbaar geen gebruik van had gemaakt.

Het hele pand ademde dezelfde shabby sfeer van dertig, veertig jaar terug. Alles was uitgevoerd met de goedkope materialen van toen, hard- en zachtboard, tot de wanden van de peeskamertjes toe.

Ik wist nu absoluut zeker dat ik dit huis moest hebben, ongeacht de prijs. Maar die bleek geweldig mee te vallen -en dat was ten slotte mijn derde reden om het huis te kopen. Tante wilde helemaal niet rijker worden van de dood van haar gênante neef, ze wilde alleen maar dat alle schulden netjes konden worden afbetaald. Zo hield ik nog over van mijn kapitaaltje om mijn niet al te grote verdiensten uit de schrijverij aan te vullen, en ook nog eens eenmaal in de twee of drie maanden een escort-meisje te laten komen. Die waren onveranderlijk diep onder de indruk van de locatie. Natuurlijk gebruikte ik het gesloten TV-circuit.

Zo begon ik dan een nieuw leven in mijn eigen erotische droomparadijs. Ik haalde dat naambord van de ingang weg en plaatste het bij de laatste bocht op de oprijlaan, net voor mijn huis in het gezicht kwam. En ik zette er dat waarschuwingsbord voor in de plaats, met een grote foto van een immense Deense dog. In feite had ik geen ander gezelschap dan van twee katten. Maar het hielp: ik kreeg niet alleen geen onaangekondigd bezoek, maar helemaal geen bezoek.

Tot die dag ongeveer acht maanden na de aankoop. Omdat ik daar absoluut niet meer op rekende, schrok ik hevig toen de bel klingelde. Ik was juist bezig oefeningen op het paard te doen, gekleed in zwarte kousen, zwarte bustier, een minuscuul zwart G-snaartje en over dat alles een doorzichtig wit balletjurkje met naar buiten buigende baleinen. Ik sloop onhoorbaar door de gang naar de voordeur en keek door het spievenstertje. Verrassing: een vrouw in een rolstoel. En wat voor een vrouw. Klassieke trekken, een beetje streng van uitstraling, ravenzwart lang haar. Hoewel het winter was, droeg ze geen overjas, maar een strakke trui die royaal uitgevallen borsten te vermoeden gaf. Maar het vreemdste was dat ze me bekend voorkwam, niet een beetje bekend, maar heel erg bekend, alsof ik haar lange tijd dagelijks gezien had. Toch kon ik haar niet thuisbrengen.

Ik had juist besloten nette kleren te gaan aantrekken, toen ze een stok ophief en daarmee opnieuw op de bel drukte. Dat gaf de doorslag, impulsief opende ik de deur. Ze gaf van geen enkele schrik of verbazing blijk, alsof mijn tenue de gewoonste zaak van de wereld was.

“Sorry, ik geloof dat ik stoor.”

“U verrast me alleen. En door iemand als u word ik graag verrast. Waarmee kan ik u van dienst zijn?”

Dat was voor mijn doen ongewoon welsprekend. Er kwam een geamuseerd lachje om haar mond.

“Ik zou graag het huis nog eens bekijken. Maar ik kan later terugkomen als u dat beter schikt.”

Misschien omdat ik bevreemd keek, voegde ze daaraan toe:

“Ik heb hier vroeger gewerkt.”

“O, maar dan begrijp ik waarom ik u herken.”

“Hoezo? Bent u mijn klant geweest? Dat zou me niet verbazen -kennelijk sloeg dat op mijn uitdossing- maar ik ken u eerlijk gezegd niet. Ik heb ook zoveel klanten gehad.”

“Nee, ik ben hier acht maanden geleden voor het eerst geweest. Maar ik herken u van de video's die de oude P. heeft gemaakt.”|

“Hoezo, video's? Wat voor video's?”

“Dat weet u toch wel. U hebt hier zo lang gewerkt.”

“Nee, ik weet van niets. Had die oude smeerlap stiekem camera's geïnstalleerd in mijn werkruimte?”

“Precies. En hij heeft honderden uren opnamen gemaakt. Speciaal van u. U was zowel slavin als meesteres wat ik heel knap vind. Ik kijk er bijna dagelijks naar. Gek is dat, ik zie u voor het eerst en ik ken ieder detail van uw lichaam”.

“Hij was ertoe in staat, in zoverre verbaast het me niet. Maar het verbaast me dat hij het geheim heeft kunnen houden. Daarom mochten wij natuurlijk nooit op zijn zolder komen. Hij hield van zijn privacy, zei hij. Ja, ja.”

“Tot hoelang heeft u hier gewerkt?”

“Tot drie jaar geleden. Toen heb ik dat ongeluk gehad. Sindsdien is het niets meer geworden met de tent van P.”

“Dat geloof ik meteen, u was fantastisch. Ik zou u graag binnenlaten, met genoegen zelfs. Er is niets veranderd. Maar hoe krijg ik u met die rolstoel de traptreden op?”

“We kunnen toch de toegang tot de SM-kelder gebruiken?”

“Daar is toch geen toegang?”

“Zeker wel, hebt u die nog niet ontdekt? U kunt het linker wandrek naar voren trekken. Daarachter zit een deur. Was bedoeld als nooduitgang, want ik had soms gekke klanten.”

De deur ging maar moeizaam open, na al die jaren. Ze reed naar binnen en keek opgetogen rond.

“Inderdaad, u hebt niets veranderd. Het spreekt u aan, natuurlijk. U bent geen echte travo, maar een bottom, dat zag ik meteen.”

“Eigenlijk ben ik een switch. Die scenes waarin u slavin bent, vind ik minstens even opwindend.”

“Ach wat, een switch. Moderne flauwekul. Je bent óf top óf bottom. Natuurlijk kan een bottom zich als top gaan gedragen, er zijn nu eenmaal veel te veel bottoms.”

“Wat bent u dan? U was even overtuigend in beide rollen.”

“Ik ben helemaal niets, jongetje, o sorry, meneer, ik ben een professional. Maar als ik iets ben, ben ik een top. Die zijn zeldzaam, daar moet je zuinig op zijn.”

“Had u niet door kunnen gaan, na dat ongeluk? Als meesteres dan, dat zou toch in een rolstoel ook moeten kunnen?”

Daar gaf ze helemaal geen antwoord op.

“Jij zit dus dagelijks opnamen van mij te bekijken die zonder mijn medeweten zijn gemaakt. Waarom denk je dat je daar het recht toe hebt?”

Opeens was ik dus nu ‘je’.

“Omdat ik de rechtmatige eigenaar van de video's ben. Heb ik samen met het huis gekocht.”

“Dat is een antwoord van niks. Daarmee worden die opnamen nog niet rechtmatig. Kom jij eens hier, jongetje.”

Ik deed een stap in haar richting. Ze greep me bij een arm, een krachtige greep waaraan ik me alleen met moeite had had kunnen onttrekken. Als ik gewild had. Ze trok me naar zich toe tot ik tegen de rolstoel stond en dwong me met haar andere hand voorover te buigen tot ik op mijn buik op haar schoot lag.

Ze sloeg met haar vlakke hand, hard en regelmatig. Ik had natuurlijk wel eens meer een pak voor mijn bips gehad, recent nog van die escortmeisjes. Maar dit was anders: het initiatief lag helemaal bij haar en ze vroeg niet of ze niet te hard sloeg. Ik probeerde doodstil te blijven liggen en geen geluid te maken, maar op de duur ontkwam ik er niet aan met mijn bekken te draaien. Ook dat was eigenlijk heel aangenaam.

“Ziezo, dat is omdat je me acht maanden lang hebt zitten begluren. En nu ga je daar van de muur zo'n mooie leren paddle halen, en dan krijg je nog een pak slaag, omdat je een dame in je ondergoed hebt ontvangen. Trek dat touwtje dat tussen je billen loopt maar uit, ik wil wel eens zien of je nog iets onder aan je buik hebt bungelen. Waarachtig! Ga maar weer braaf liggen.”

Ik zorgde nu dat ik wat hoger opschoof zodat mijn piemel contact maakte met haar dijen. Stevige dijen, ik had bij een verlamde anders verwacht.

De paddle deed meer pijn dan haar handen, zodat ik niet alleen draaide met mijn heupen, maar ook begon te hijgen en te steunen. Leer geeft ook al heel gauw een enorm gloeieffect, het leek of mijn billen in brand stonden.

“Sta maar op. Ga wel keurig in de houding staan als ik tegen je spreek. Ik verwacht nu van je dat je naar boven gaat om je netjes aan te kleden. Echte kousen, met jarretels, geen stay-ups. Het mooiste ondergoed dat je hebt. Een topje en een minirokje. En pumps. Dat heb je allemaal toch wel?

“Zeker, mevrouw. Tot uw orders, mevrouw.”

‘Meesteres’ komt moeilijk over mijn lippen, dan denk ik aan het vrouwelijk hoofd ener school.

“Als je klaar bent, kom je naar de bar. Ik ga eens kijken of mijn favoriete drankje nog in voorraad is.”

Ik had het gevoel alsof ik droomde, of eerder alsof mijn droom opeens werkelijkheid werd, alsof ik in de bioscoop zat en de hoofdfiguur plotseling vanaf het doek de zaal in stapte. Mijn mooiste setje, dat was niet moeilijk: bh, gordeltje en string, zwarte kant op een donkerrode ondergrond, met veel strikjes. Daarover een wijnrode onderjurk met voorgevormde cups en een rijke kanten zoom. Zwart minirokje en topje, waartussen een wijnrode band zichtbaar bleef. Zwarte kousen en pumps natuurlijk, maar ook lange zwarte handschoenen. Een donkerrode kralenketting, en lipstick in dezelfde kleur. Poeder op de wangen. Zo begaf ik mij naar de bar, in afwachting van haar nadere opdrachten. Eigenlijk wist ik al wat ze me zou vragen en ik hoopte daar ook op.

“Je ziet er echt prachtig uit. Compliment. Hoe heet je eigenlijk? Nee, wacht, ik zal je zelf een naam geven: Rita, naar Rita Hayworth. En laat jij me nu maar eens zien, Rita, wat je ervan terechtbrengt als stripper aan de danspaal.”

Daar had je het! En waarom had ik daar zo op gehoopt? Omdat ik al acht maanden een act had ingestudeerd, grotendeels in imitatie van de bewegingen die ik een van de meest wulpse meisjes uit het bordeel op een video had zien maken. En nu kon ik een voorstelling geven met een toeschouwster!

Maar eerst moest ik voor muziek zorgen. De muziek zal wel nooit eerder bij een striptease gebruikt zijn: Hongaarse dansen van Brahms. Ik voelde dat ik me eerst toch nog onwennig over het toneel bewoog, maar al gauw ging het vloeiender. Eerst het rokje uit terwijl ik voor op het toneel met mijn heupen stond te wriggelen. Daarmee waren mijn roodgekleurde billen al meteen in het zicht. Mijn bezoekster applaudisseerde.

“Fantastisch, je bent een natuurtalentje, Rita. Of nee, ik begrijp het al, hier heb je lang en hard op geoefend.”

Topje uit over het hoofd, de bandjes van de onderjurk van de schouders, zodat hij langzaam naar beneden kan. Elegant eruit stappen, en meteen met een snelle zwaai naar de danspaal om daar hoog in te springen, met de billen naar de zaal. Slipje uit met de rug naar de zaal, en dan omdraaien met de handen koket voor de onderbuik. Dan opeens een klein sprongetje, en de hand wijd uiteen. Draaien rond de danspaal. Pumps terzijde uitgetrapt. De knoopjes van de jarretelgordel losgemaakt en de kousen uit: dat is het moeilijkste, om dat chique te doen en ook nog een beetje op de muziek te blijven bewegen. Gordel uit en ten slotte de bh, eerst natuurlijk nog even met de handen op de borsten. Precies aan het eind van de tweede dans stond ik doodstil naakt in de houding.

“Je hebt zowaar echte borstjes. Cupje B, maar toch. Hoe krijg je dat voor elkaar? Hormonen gebruikt? Veel kip gegeten zeker.”

Aan het begin van mijn act had ik badschuim in het bad gegoten en de kraan opengedraaid, en nu was het bad vol, met een wolk van schuim er boven uit. Ik stapte erin, ging snel even zitten, maar ook meteen weer staan, nat en overdekt met schuim. In die houding waste ik me met mijn handen, natuurlijk telkens omkerend, en soms even op de rand zittend.

“OK, Rita, zo is het wel mooi. Het is trouwens heel vrijpostig van je om zo maar die bad-scene erbij te gaan doen. Dat had ik je helemaal niet gevraagd. Ik zie dat je nog wel wat gehoorzaamheid moet leren. Loop eens naar die brass rail aan de bar. Pak hem met je handen beet, zet je voeten naar achteren. Handen wijd uit elkaar en voeten idem dito. Wijder. Bips omhoog. Hoger.”

Ze bleek uit de SM-kelder een lange zweep te hebben meegenomen. Ik kreeg er tien striemende klappen mee, die werkelijk heel pijnlijk waren. Ik had grote moeite om op mijn plaats te blijven staan.

“Maar je performance was heel geslaagd, dus je hebt ook wel iets verdiend. En omdat je zo van water houdt, weet ik het meteen: je gaat zwemmen! In dat fraaie zwembad op het erf.

“Zwembad? Wat bedoelt u, mevrouw? Er is hier helemaal geen zwembad.”

“Natuurlijk is hier een zwembad. Je hoeft mij niets over dit kavel te vertellen, meisje.”

Ze haalde uit voor nog een klap.

“U bedoelt toch niet...de vijver?”

“Als je het zo wilt noemen, ook goed.”

“Maar het is winter, mevrouw, de temperatuur van het water kan niet meer dan een paar graden zijn. Dat overleef ik niet.”

“O ja wel hoor, maak je maar geen zorgen. Kom, kwiek een beetje, naar buiten.”

Ze liet me voor zich uit lopen, en sloot tot mijn verontrusting de geheime deur van de SM-kelder achter zich af. Na een vorstperiode was het nu voor januari ongewoon zacht, boven de tien graden, en de zon scheen, maar toch liep ik rillend en klappertandend door het gras naar de waterrand, meer van de angst dan van de kou.

Maar de kou van het water zelf was schokkend. Ik maakte een paar zwemslagen, maar kwam meteen weer naar de kant, omdat ik bang was door de kou bevangen te zullen verdrinken. Gelukkig liet ze me meteen weer op de kant klimmen.

En daar was het vreemd genoeg in de zon meteen heel aangenaam, blijkbaar omdat mijn huid nu kouder was dan zijn omgeving. Ze liet me wat heen en weer lopen, en vervolgens enkele malen om de vijver heen rennen. Daarna liet ze mij allerlei gymnastiekoefeningen doen, maar eerst moest ik een tak afbreken van een jonge berkenboom. Die gebruikte ze om mij tijdens de oefeningen te ‘corrigeren’. Ze liet me ook gehurkt rondspringen door het gras, ‘kikkeren’ noemde ze dat.

Na een half uurtje was ik totaal uitgeput. Ik kreeg echter geen rust, want nadat ze me een zwarte doorzichtige bodystocking had laten aantrekken, werden de gymoefeningen in de SM-kelder voortgezet. Nog een kwartiertje wist ze me met diverse leren en houten paddles tot voortgezette activiteit te bewegen, maar toen lukte het me niet meer over dat verdomde paard te springen, ik bleef er hijgend en puffend schrijlings op zitten, ook al werden mijn billen en dijen nog zo ongenadig afgetuigd.

Het was al na middernacht dat ze ophield mij rond te commanderen. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, besloot ze zonder mij te raadplegen in de bar te overnachten. Ik moest maar een bed en een matras van een van de peeskamertjes halen en dat voor haar opmaken. Opnieuw vroeg ik me af hoe ze zonder hulp in en uit dat bed dacht te komen. Ze stuurde me naar mijn eigen kamers met de opdracht naakt te gaan slapen, maar niet aan mijn piemel te zitten.

In plaats daarvan kleedde ik me echter aan, en sloop stilletjes van de brandtrap af naar het erf. De gordijnen van de bar waren niet gesloten, en al van een afstand zag ik het: ze liep zonder enige handicap, zelfs huppelend, rond door de bar. Zoiets had ik al wel gedacht.

Het was geen straf haar fraaie naakte lichaam zo te zien bewegen, zeker niet toen ze nog even een dansje bij de danspaal deed, veel natuurlijker en spontaner dan ik het ooit zou kunnen. Ze had blijkbaar, zonder te vrezen dat ik iets zou horen, de kraan van het bad opengedraaid, want na enige tijd stapte ze erin en begon ze zich te wassen, het zeepsop opscheppend met haar handen. Het glinstereffect op haar huid bezorgde mij een spontane erectie.

Toen ze zich afgedroogd had, liep ze de bar uit, waarschijnlijk op weg naar het toilet. Ik greep mijn kans, liep snel naar binnen en schoof de grendel voor de binnendeur. Vervolgens borg ik haar kleren op in een kastje dat ik op slot kon doen. Ik was net klaar toen ik haar vergeefs aan de deurknop hoorde morrelen.

“Hallo, doe eens open.”

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat ik haar bedrog had ontmaskerd. Ik opende de deur voor haar en ze kwam zonder enige gêne binnen.

“Vertel me eens wat meer over dit plotselinge mirakel.”

“O, ik dacht dat ik meer kans had om binnen te komen als ik een beetje zielig was. Was niet nodig geweest, achteraf. Ben jij overigens niet een beetje brutaal voor een dienstmeisje?”

Ik negeerde haar.

“Hoe kom je aan die rolstoel?”

“Van mijn vriend. Die is vorige maand gestorven.”

“Nog een zielig verhaal?”

“Nee, ik was behoorlijk opgelucht. Ik ben niet echt een type voor mantelzorg. Meer in voor zorg zonder mantel. Wat heb je trouwens met mijn kleren gedaan?”

“Die heb ik opgeborgen.”

“Waarom? Ik vind eerlijk gezegd dat jij te ver gaat, Rita. Als ik in mijn blote kont wil lopen, beslis ik dat zelf wel. Ga jij eens een zweepje halen, hiernaast.”

“Hou maar op met dat ge-Rita, ik heb nu even een ander spelletje in gedachten.”

“Wat bedoel je?

“Ik stel voor dat jij dat zweepje eens gaat halen. Dan ga ik jou daarmee voor je billen geven.”

“Daar peins ik niet over. Sorry. Voor geld deed ik het vroeger, maar ik heb absoluut geen masochistische inslag.”

“Dat is jammer voor je. Want je hebt maar één alternatief.”

“Wat dan?

“Ik wil dat je je handen in de stalen handboeien steekt en die sluit, je weet wel hoe dat moet. En dan maak je die vast aan de ketting die midden in de kelder aan het plafond hangt. En als je dat niet binnen vijf minuten gedaan hebt, haal ik zelf dat zweepje, en jaag je daarmee het erf af. Dan mag je met of zonder rolstoel naakt terug naar het dorp. Daar is om deze tijd toch niemand op straat.”

“Dat meen je niet. Hou nou toch op, man. Je bent een bottom, dat weet je best.”

“Ik ben een switch. Dat zei ik al. En ik houd er niet van als mensen tegen me jokken. Dan krijgen ze straf. Als het even kan op hun blote bips.”

Het kostte mij ruim een half uur om haar te overtuigen.

De volgende morgen ligt er een flink pak sneeuw, maar de zon schijnt alweer stralend. Babette ligt nog in een babydoll te slapen als ik haar kamer binnenkom, naakt in kaplaarzen. Door de babydoll heen zie ik hoe bont en blauw haar billen nog zijn. Ik sleur haar uit haar bed en drijf haar met mijn zweep naar buiten. Daar span ik haar naakt voor een slee, haar polsen stevig vastgebonden op haar rug. Zo laat ik mij heen en weer trekken over de oprijlaan, haar billen binnen het bereik van mijn zweep! Straks ga ik haar inzepen en dan met haar rode tintelhuid in een warm bad stoppen. Dan weer naar buiten om haar, met haar rug op de bilzen tafel, voor het eerst te neuken!

En dan is het waarschijnlijk weer haar beurt...