De klapdeur naar de zaal zwiept open en laat een vlaag warme lucht vol parfum, oude sigarenrook en zweet achter in de smalle bijkeuken. Leen staat naast het roestvrijstalen aanrecht en balanceert op de lakleren naaldhakken van twaalf centimeter. Haar kuiten staan gespannen; haar onderrug wordt door de hoogte van de hakken en het strak geregen zwarte korset in een holle, onnatuurlijke bocht gedwongen. De baleinen drukken tegen haar ribbenkast en duwen haar zware borsten boven de kanten rand uit, volkomen onbedekt in de koude tocht die uit de diensttrap omhoog trekt. Om haar hals zit een smal lint van bloedrode zijde geknoopt — het teken dat zij en de vier andere meisjes uit het busje tot de hoofdact van middernacht behoren.

Naast haar leunt Chloé met haar schouder tegen de koelkast. Het twintigjarige meisje trilt zo hevig dat haar knieën tegen elkaar tikken. Door de dikke laag poeder op haar gezicht heen zijn haar wangen grauw.

"Handen naar voren, nummer één," zegt de zaalchef. Zijn smoking is onberispelijk, maar zijn blik heeft dezelfde kille gevoelloosheid als die van de vrouwen met de waterslangen in de kelder. Hij pakt een zilveren dienblad van het aanrecht—twaalf kristallen flûtes en drie schaaltjes oesters op gemalen ijs—en duwt het in haar handen. Leen klemt haar vingers om het metaal en geeft geen krimp. Zolang ze dit loodzware blad moet balanceren, is ze weerloos. Ze kan geen hand loslaten om zichzelf te bedekken of een klap af te weren zonder dat alles op de vloer klettert.

"Kostbaar bezit, wees er voorzichtig mee," waarschuwt de man. Hij duwt ook Chloé een dienblad in de handen en tikt met het uiteinde van een kort, leren rijzweepje onder haar kin om haar gezicht omhoog te dwingen. "Als er één glas sneuvelt of één druppel wordt gemorst, word je nog voor middernacht naar de kelder gesleept voor je straf. En geloof me, vergeleken met de vrouwen beneden zijn de heren hier in de zaal nog mild. Jullie zeggen geen woord, tenzij je iets gevraagd wordt. Ogen op het parket, en lachen als ze kijken. Begrepen?" Chloé slikt en knikt schokkerig. Leen kijkt strak voor zich uit. "Naar binnen," beveelt de man, en hij duwt de klapdeuren open.

Een klamme muur van hitte overvalt haar zodra ze binnenstapt, een verstikkende deken tegen haar naakte huid. Het flakkerende licht van honderden kaarsen, hoog in drie gigantische kroonluchters, werpt een onheilspellende gloed over de muren van donkerrood fluweel. Terwijl de nerveuze klanken van een strijkkwartet door de zaal rollen, tellen haar ogen de gasten. Een man of veertig in zwarte smoking. Ze zwijgen en staren naar de binnenkomende meisjes. Hun gezichten zijn weggewerkt achter zware, gouden maskers. Een groteske verzameling van roofdieren en wild—leeuwen, wolven, everzwijnen, herten en haviken—die strak op haar neerzien.

Van op afstand houdt de illusie van een exclusief gala stand. Pas wanneer Leen op haar wankele naaldhakken tussen de groepen door loopt, stort de façade in en draait haar maag zich om. De walm van dure herenparfums en sigarenrook kan de ware aard van deze ruimte niet maskeren; eronder hangt de weeïge, zure geur van ouderdom, zweet en alcohol. Achter die glimmende maskers schuilen geen goden. Haar blik valt op de gerimpelde, geaderde halzen die boven strakke boorden uitpuilen, dikke buiken die tegen zijden cummerbunds spannen, en witte handen vol levervlekken.

Rechts van haar, bij de marmeren schouw, zitten vier mannen met gouden rammen- en uilenmaskers in brede leren fauteuils. Ze voeren op gedempte, zakelijke toon een gesprek in het Frans over de herstructurering van een haventerrein en een aanstaande kabinetswissel. Voor hun stoelen, op het parket, liggen twee volledig naakte jonge vrouwen op handen en knieën. Ze bewegen niet. Hun gezichten zijn naar de vloer gericht. Twee van de oudere heren hebben hun schoenen achteloos op de blote onderruggen van de meisjes gelegd, alsof het gestoffeerde voetenbankjes zijn. Telkens wanneer de man met het uilenmasker tijdens zijn betoog zijn been verlegt, schuurt zijn hak over de ruggengraat van het meisje onder hem. Ze geeft geen kik; alleen haar schouderbladen trillen van de kramp.

Tussen de twee fauteuils in knielt een derde meisje, haar handen zijn met een zijden koord op haar rug gebonden. In haar mond houdt ze een kristallen asbakje geklemd tussen haar tanden. Zwijgend en zonder ook maar één keer naar beneden te kijken, tikt de man met het rammenmasker de as van zijn dikke sigaar af in het bakje tussen haar lippen. Een gloeiend deeltje valt naast het asbakje op haar wang en schroeit een rood plekje in haar huid. Een dikke traan loopt over haar wang, maar haar hoofd verroert zich geen millimeter.

Leen voelt zich misselijk en klein in dit hol van gouden dierenkoppen. Haar onderarmen beginnen nu al te verzuren door het zware dienblad. Ze probeert haar ademhaling onder controle te houden, maar het strakke korset snijdt bij elke teug in haar ribben. Kijk niet naar de meisjes, dwingt ze zichzelf terwijl ze met kleine, voorzichtige passen verder loopt. Je kunt hen nu niet helpen. Kijk naar de mannen. Zoek iets waaraan je ze later kunt herkennen.

"Wacht eens even. Nummer één." Een man met het gouden masker van een havik — een scherpe, kromme snavel die over zijn neus en bovenlip valt — steekt zijn hand op. Naast hem staat een lange, broodmagere man met het masker van een jakhals. Beiden hebben een klein, in zwart leer gebonden notitieboekje en een gouden vulpen in de hand, waarin de nummers en kenmerken van de vijf meisjes met de rode halslinten genoteerd staan. Leen draait zich om. Zoals bevolen laat ze haar blik zakken.

De twee mannen lopen naar haar toe, tot ze haar van links en rechts insluiten en hun warme, naar oude wijn en pepermunt ruikende adem over haar blote schouders strijkt. "Kijk naar dit exemplaar, Paul," zegt de Havik in het Nederlands, met een rollende, elitaire r. Onder de rechterrand van zijn gouden masker ziet Leen een gladgeschoren, licht hangende kaaklijn en een opvallend, vers rood litteken van een weggesneden moedervlek vlak onder zijn rechteroorlel. "De hoofdprijs uit Antwerpen waar onze gastheer vanmiddag over sprak. Nummer één op de lijst voor straks."

De magere man met het jakhalsmasker — Paul — laat zijn ogen traag over haar ontblote, hoog opgeduwde borsten en de sproetjes op haar sleutelbeenderen glijden. Hij steekt zijn hand uit en legt twee koude, benige vingers plat tegen de zijkant van Leens hals, precies op haar kloppende halsslagader. "Haar hartslag zit boven de honderdtwintig, Henri," merkt Paul droog op, alsof hij een raspaard keurt. Zijn vingers glijden van haar hals naar beneden, over haar sleutelbeen, en blijven rusten op haar rechterborst. Hij duwt met zijn duim in het stevige vlees om de spierspanning eronder te voelen. "Zwaar gebouwd. Brede heupen. Op korte afstand in het bos legt ze het af tegen nummer drie, maar in de kou houdt deze het langer vol."

Leen staat als bevroren tussen hen in. Haar vingers verkrampen om de zilveren rand van het dienblad, waardoor de kristallen glazen zachtjes tegen elkaar tikken. Henri — de man met het haviksmasker en het litteken onder zijn oor — kijkt omlaag naar haar polsen. Aan zijn linkerpols prijkt een platina Patek Philippe met een nachtblauwe wijzerplaat. "Wacht eens," mompelt Henri geboeid. Hij legt zijn hand op haar rechteronderarm. Met de nagel van zijn wijsvinger krabt hij langzaam door de dikke laag huidkleurige camouflagecrème op haar pols heen. Hij krabt precies in de gezwollen, half gehechte snee van de plastic tiewraps uit de havenloods. Een felle, stekende pijn schiet door Leens arm omhoog. Onder zijn nagel scheurt de verse korst open en welt een dikke, donkerrode druppel bloed op tegen haar lichte huid. Leen perst haar kiezen op elkaar; een hete golf van haat stijgt op vanuit haar maag.

Henri veegt de druppel bloed met zijn vingertop van haar pols en houdt zijn vinger in het kaarslicht voor de snavel van zijn masker. "Die is de afgelopen dagen al goed onder handen genomen," zegt hij met een zachte, tevreden glimlach tegen zijn metgezel. "En ze geeft geen krimp als je haar openkrabt. Geen tranen, geen gesnik. Alleen die donkere ogen achter dat maskertje die je het liefst zouden vermoorden." Hij haalt zijn gouden vulpen tevoorschijn en schrijft een getal in zijn boekje. "Ik zet vijftienduizend euro op nummer één dat ze het eerste uur na middernacht haalt. Voor Marc haar te pakken krijgt." "Akkoord," zegt Paul.

Terwijl Henri een flûte champagne van haar blad neemt en rustig een slok drinkt, laat Paul zijn vrije hand langs haar blote rug en over haar bil naar beneden glijden. Zijn vingers haken onder het smalle kruisje van haar zwarte string en schuiven koud en droog tussen haar dijen. Leen hapt hoorbaar naar adem. Haar buikspieren trekken zo hard samen dat ze bijna dubbelklapt, maar de wetenschap dat één vallend glas haar einde betekent, dwingt haar om het zware dienblad met beide handen kaarsrecht te blijven vasthouden. De man houdt zijn vingers bezitterig en dwingend tegen haar schaamstreek gedrukt, terwijl hij over haar schouder heen met Henri verder praat over de weersvoorspelling voor die nacht.

Twee volle minuten moet ze daar zo blijven staan, met het bloed dat langs haar pols naar beneden druppelt, en de koude hand van een vreemde man tussen haar benen, behandeld alsof ze een meubelstuk is dat niet eens het recht heeft om het gesprek te onderbreken. Ze voelt hoe haar geest probeert weg te drijven naar het veilige donker in haar hoofd — net als op de vloer onder Verhulst — maar ze dwingt zichzelf om hier te blijven. Om het litteken onder Henri's rechteroor en de spitse, grijsbehaarde vingers van Paul in haar geheugen te griffen.

Pas als Henri zijn lege glas terug op haar blad zet, trekt Paul zijn hand onder haar string vandaan. Hij veegt zijn vingers achteloos af aan haar blote heup. "Loop maar door, nummer één," zegt hij vlak. Met loodzware, trillende benen loopt Leen verder. De huid tussen haar dijen gloeit; haar onderarmen branden alsof er vuur in haar spieren zit.

Bij de hoge, boogvormige ramen die uitkijken over het donkere terras en het zwarte woud daarachter, ziet ze Chloé staan. Het twintigjarige meisje is in een hoek tussen het zware fluwelen gordijn en het koude raam gedreven door drie mannen met gouden wolvenmaskers. De middelste — een brede vijftiger met een dikke nek en grijs borsthaar dat boven zijn losgeknoopte kraag uitsteekt — heeft de rand van Chloés dienblad met één hand vastgepakt zodat ze niet weg kan stappen. Een tweede wolf heeft een zilveren snuifbuisje in zijn hand. Hij heeft een lijntje witte cocaïne over Chloés opgetrokken, van de kou en angst trillende linkerborst en tepel gestrooid, maar in plaats van het direct op te snuiven, dwingt de brede vijftiger Chloé om op één been op haar twaalf centimeter hoge naaldhak te blijven staan door haar andere enkel met zijn voet van de grond te tikken.

"Stil blijven staan, nummer vier," grinnikt de man met het grijze borsthaar, zijn gezicht op tien centimeter van het hare. "Als je wiebelt en er valt één korreltje van die borst of één glas van je blad op de grond, laten we je het met je tong van de vloer oplikken." Chloés ogen achter het zilveren masker puilen uit van pure doodsangst. Er komt alleen een hoog, verstikt gepiep uit haar keel terwijl ze wanhopig haar balans probeert te houden. Haar linkerbeen, waarop ze haar hele gewicht plus het zware dienblad moet dragen, schokt hevig heen en weer. De derde wolf buigt zich voorover en snuift het witte poeder met een harde haal recht van haar blote borst en tepel op, waarna hij ruw in het zachte vlees bijt.

Chloé geeft een gesmoorde kreet, verliest haar evenwicht en zakt met haar opgetilde voet terug op het parket. Maar haar zenuwstelsel is voorbij het breekpunt. Onder het geschok van haar schouders laat haar blaas het plotseling lopen. Een donkere, warme stroom sijpelt langs de binnenkant van haar dijen naar beneden, trekt in het fijne weefsel van haar zwarte nylonkousen en klettert op het spiegelgladde eikenhouten parket rond haar lakleren pumps.

Het gelach van de drie wolven verstomt op slag. De brede man met het grijze borsthaar doet met een vies gezicht een stap achteruit en kijkt naar de spetters op de neus van zijn glimmende schoen. Er is geen geilheid meer, alleen de kille, arrogante verontwaardiging van rijke mannen wier dure speelgoed stuk blijkt te zijn. "Verdomme," spuugt de vijftiger vol walging uit. "Kijk nou wat die vuile teef doet. Ze pist gewoon over mijn schoenen." Hij haalt zijn arm naar achteren om haar met de rug van zijn hand vol in haar gezicht te slaan. Leen versnelt haar pas, wringt zich tussen twee pratende gasten door en stapt precies tussen de opgeheven hand van de man en de huilende Chloé in, haar eigen brede dienblad als een schild tussen hen in houdend.

"Wat moet dit?" snauwt de wolf naar Leen. Zijn ogen vernauwen zich tot spleetjes. "Ga aan de kant, of wil je ook een klap?" Voor ze kan reageren, haalt hij uit. Zijn zware, met levervlekken bedekte hand raakt haar vol tegen haar kaak. Haar hoofd klapt opzij en de flûtes op het zilveren blad rammelen gevaarlijk, maar ze weet het evenwicht te bewaren. De mannen om haar heen lachen rauw.

"Laat dat straffen maar aan ons over." Een kille stem snijdt door de ruimte. De lach van de wolf sterft direct weg. De mannen rond het raam verstijven en wijken haastig achteruit, alsof de temperatuur in de zaal plotseling tot het vriespunt is gedaald. Leen draait zich om en kijkt recht in het matgouden roofvogelmasker van de Man in de Mantel. Die kijkt eerst naar het plasje vocht op het parket tussen Chloés trillende benen, en daarna naar Leen, die nog steeds beschermend voor het meisje staat. Het lijkt wel alsof hij de schade taxeert. Er is geen spoor van verrassing of menselijke woede op zijn gezicht te zien—alleen de ijzige, klinische minachting van een eigenaar wiens bezit vlekken maakt op het tapijt. De man met de natte schoenen deinst met een geërgerd snuiven achteruit, terwijl hij ostentatief zijn voetzool over de droge delen van het parket schraapt. Chloé krimpt nog verder in elkaar, haar knieën zo strak tegen elkaar gedrukt dat ze begint te wankelen. Leen voelt de ogen van de roofdieren branden. De vernedering in de zaal is bijna tastbaar, zwaarder en verstikkender dan de klamme hitte. De Man in de Mantel geniet hoorbaar van de spanning; hij ademt de zure geur diep in, kantelt zijn hoofd een fractie naar rechts en kijkt Leen recht in de ogen, alsof hij haar uitdaagt om een kik te geven. Pas dan wendt hij zich met een theatrale zwaai van zijn mantel naar de gasten.

"Mijn excuses voor dit ongemak, mijnheer de voorzitter," zegt hij hoffelijk, waarna hij een handdoek van de zaalchef aanneemt en die naar de man met de natte schoenen reikt. "Sommige puppies zijn nog niet helemaal zindelijk."

Hij draait zich naar Leen en legt zijn gehandschoende wijsvinger op het rode zijden lint rond haar hals. "En jij, nummer één," fluistert hij zo zacht dat alleen zij het kan verstaan, "blijft een hardleerse teleurstelling." Denk je echt dat het zin heeft om dit lammetje te beschermen tegen een klap, als jullie over twee uur samen het bos in gaan?"

Hij richt hij zijn blik op de zaalchef. "Neem hun schalen af en breng die twee naar boven.” Aangezien nummer vier zich niet kan gedragen, mag je haar aan de Stier en zijn vrienden uitlenen om haar manieren te leren." Leen voelt hoe het bloed uit haar gezicht wegtrekt. Terwijl twee bedienden de dienbladen overnemen, grijpt de zaalchef haar en de wezenloos snikkende Chloé bij de bovenarm en dwingt hen richting de brede marmeren wenteltrap die naar de afgesloten kamers op de eerste verdieping leidt.