De Wortelstraf

Anna voelde de spanning al de hele dag in haar buik kriebelen. Ze was 32, een succesvolle marketingconsultant met een strak schema vol werkbezoeken en meetings. Maar diep vanbinnen was ze meer dan dat: ze was de toegewijde slavin van haar vriend, Mark. Hun relatie was een perfecte mix van liefde, vertrouwen en intense BDSM-rollenspellen. Het was allemaal begonnen als een grapje, maar al snel was het geëvolueerd tot iets dat hun leven domineerde. Mark had de controle, en Anna gaf zich volledig over aan zijn grillen. Een van hun favoriete spellen was het 'ontvoeringsspel': Mark kon haar op elk moment vinden via de tracking-app op haar smartphone en haar meenemen, waar ze ook was. Ze had altijd haar jarretels en hoge naaldhakken aan, een constante herinnering aan haar onderdanige rol. Vandaag droeg ze een zwarte kanten jarretelgordel met bijpassende kousen, en haar favoriete zwarte stiletto's met 12 cm hakken. Onder haar professionele rok en topje voelde ze zich al de hele dag opgewonden, wetende dat hij elk moment kon toeslaan.

Het werkbezoek bij het bedrijf in de stad was soepel verlopen. Anna had haar presentatie gegeven, leuke babbel achteraf en gegevens uitwisselen. Nu liep ze met een glimlach op haar gezicht naar haar auto, geparkeerd op een rustige zijstraat niet ver van het kantoorgebouw. De zon scheen fel, en de straat was vrijwel leeg – een paar voorbijgangers in de verte, maar niemand die echt op haar lette. Haar hart sloeg een slag over toen ze een bekende toeter hoorde. Ze draaide zich om en zag Marks zwarte SUV een paar meter verderop staan. Hij drukte op de knop en de kofferbak sprong open met een zachte klik.

Haar adem stokte. Dit was het moment. Ze keek om zich heen, maar de straat was nog steeds verlaten. Met trillende handen ritste ze haar rok open en liet hem op de grond vallen. Haar topje volgde snel, en daar stond ze, in het volle daglicht, in niets meer dan haar zwarte lingerie: een push-up bh die haar borsten perfect accentueerde, een bijpassend stringetje, jarretels en haar hoge hakken. De koele bries streek over haar huid, en ze voelde een golf van opwinding door haar heen gaan. Dit was riskant, exhibitionistisch, en precies wat haar zo opwond. Zonder aarzelen stapte ze naar de SUV, klom in de kofferbak en trok de klep dicht. Het was donker en krap daarbinnen, maar ze voelde zich veilig – veilig in haar overgave.

Mark startte de motor en reed weg. Anna lag opgekruld in de kofferbak, haar lichaam schommelend met elke bocht. Ze wist dat hij haar had gevonden via de app; ze had de tracking altijd aanstaan, zoals hij had bevolen. Het gaf haar een gevoel van constante kwetsbaarheid, wetende dat hij haar overal kon opsporen. Haar gedachten dwaalden af naar eerdere keren: die keer in het park, waar hij haar had meegenomen naar een afgelegen bos, of die avond in de supermarkt, waar hij haar in de auto had laten wachten terwijl hij boodschappen deed. Elke keer eindigde het in intense sessies van D/s, en ze hunkerde ernaar.

Na wat voelde als een eeuwigheid – in werkelijkheid misschien twintig minuten – stopte de auto. Anna hoorde het geronk van een motor en besefte dat ze in een ondergrondse parkeergarage waren. De kofferbak ging open, en Mark keek op haar neer met een strenge, maar liefdevolle blik. "Uitstappen, slavin," commandeerde hij.

Ze kroop eruit, haar hoge hakken klikkend op de betonnen vloer. De parkeergarage was slecht verlicht, met auto's verspreid over de ruimte, maar in dit hoekje waren ze alleen. Ze stond daar in haar lingerie, jarretels strak om haar dijen, hakken die haar houding fier maakten. Mark wees naar de grond. "Knielen, handen in je nek."

Anna gehoorzaamde onmiddellijk. Ze zakte door haar knieën, plaatste haar handen in haar nek en keek naar beneden. De betonnen vloer was koud en hard tegen haar huid, maar de pijn was deel van het spel. Mark knikte goedkeurend. "Blijf zo tot ik terug ben. Ik ga even naar de winkel." Hij draaide zich om en liep weg, zijn voetstappen echoënd in de lege garage.

De minuten tikten voorbij. Eerst was het spannend: de angst om ontdekt te worden, de opwinding van haar blootstelling. Maar na tien minuten begonnen haar knieën te protesteren. De harde beton drukte pijnlijk in haar vlees, en haar benen trilden van de inspanning. Ze probeerde zich te concentreren op haar ademhaling, op haar rol als slavin. "Ik ben van hem," herhaalde ze in haar hoofd. "Ik gehoorzaam." Maar na twintig minuten werd de pijn ondraaglijk. Haar knieën brandden, en tranen welden op in haar ogen. Ze wist dat ze niet mocht bewegen – dat was de regel. Maar haar lichaam verraadde haar. Voorzichtig liet ze zich zakken, haar hoofd gebogen naar de grond, in een onderdanige foetushouding. Het verlichtte de druk op haar knieën, maar ze voelde een golf van schuld. Ze wist dat dit verzet was, en verzet betekende straf.

Nog tien minuten later hoorde ze voetstappen naderen. Mark was terug, met een tas boodschappen in zijn hand. Hij zette de tas neer en keek op haar neer, zijn gezicht vertrokken van woede. "Wat is dit? Ik zei knielen met handen in de nek. Niet dit slappe gedoe op de grond."

"Sorry, Meester," fluisterde Anna, haar stem trillend. "Mijn knieën... het deed zo'n pijn."

"Pijn is deel van je training," snauwde hij. "Je hebt je verzet. Nu krijg je straf." Hij rommelde wat in de boodschappentas en haalde een grote, dikke wortel tevoorschijn. Het was een verse, oranje wortel met loof, dik aan de basis en dunner toelopend. Anna's ogen werden groot. "Hier, gebruik deze maar om jezelf klaar te laten komen. Nu."

Ze aarzelde even, maar wist beter. Ze nam de wortel aan, ging op haar rug liggen op de koude beton, en spreidde haar benen. Haar stringetje schoof ze opzij, en met trillende handen bracht ze de wortel naar haar intieme plek. De kou van de groente tegen haar warme huid deed haar huiveren. Langzaam duwde ze hem naar binnen, voelend hoe hij haar vulde. Ze begon te bewegen, haar heupen op en neer, terwijl Mark toekeek met een tevreden grijns. De sensatie was vreemd – ruw, natuurlijk, vernederend. Maar dat was precies wat haar opwond. Haar ademhaling versnelde, en al snel bouwde de druk op. Ze kreunde zacht, haar lichaam kronkelend op de vloer. "Sneller," commandeerde Mark. Ze gehoorzaamde, duwend en trekkend, tot een golf van genot door haar heen spoelde. Ze kwam klaar met een onderdrukte schreeuw, haar lichaam schokkend.

Anna lag nog na hijgend op de koude betonvloer van de ondergrondse parking, haar lichaam trillend van het orgasme dat de wortel haar had bezorgd. Haar stringetje hing scheef, haar jarretels waren een beetje verschoven, en haar hoge hakken stonden wijd uit elkaar. Mark keek op haar neer met een mengeling van trots en strengheid.

“Je straf is nog niet voorbij, slavin,” zei hij kalm. Hij ritste zijn broek open en haalde zijn harde lid tevoorschijn. “Nu ga je die wortel pijpen alsof het mijn pik is. En je stopt niet tot ik het zeg.”

Anna kwam meteen op haar knieën, haar handen nog steeds in haar nek uit gewoonte. Ze nam de wortel – glinsterend van haar eigen vocht – en bracht hem naar haar mond. Langzaam liet ze haar lippen eromheen glijden, haar tong dansend over de ruwe schil. Ze zoog zacht, dan harder, haar hoofd op en neer bewegend alsof het een echte blowjob was.

Mark gromde goedkeurend. Hij ging achter haar staan, greep haar heupen vast en duwde zonder waarschuwing in haar. Anna kreunde rond de wortel, haar lichaam schokkend van de plotselinge penetratie. Hij begon te stoten, hard en ritmisch, doggy style, precies zoals hij het graag deed in zulke momenten. Haar borsten schudden in haar bh, haar hakken schraapten over de vloer terwijl ze haar best deed om in positie te blijven.

Ze bleef pijpen aan de wortel, zelfs toen hij dieper en sneller ging. Haar mond maakte natte geluiden, speeksel droop langs haar kin. Mark greep haar haar vast, trok haar hoofd een beetje achteruit zodat hij dieper kon gaan. Na een paar minuten van intense stoten voelde ze hem opzwellen. Met een diepe grom kwam hij klaar, diep in haar, zijn heupen tegen haar billen gedrukt.

Hij bleef even zo staan, ademde zwaar, toen trok hij zich langzaam terug. “Doorgaan,” beval hij kort. “Blijf pijpen.”

Anna deed precies wat hij zei. Zelfs toen hij zijn broek weer dicht ritste, de wortel bleef ze in haar mond bewegen, zuigend en likkend alsof haar leven ervan afhing.

Mark pakte de boodschappentas op en liep naar de auto. “Instappen vooraan. Je blijft doorgaan met pijpen.”

Ze kroop achter hem aan, op handen en knieën eerst, dan klom ze in de passagiersstoel. De wortel nooit uit haar mond. Terwijl Mark de motor startte en de garage uit reed, zat Anna rechtop, haar lippen strak om de wortel, haar hoofd langzaam op en neer. Af en toe keek hij opzij, zijn hand op haar dij knijpend als beloning.

De rit duurde twintig minuten. Twintig minuten waarin Anna non-stop de wortel pijpte – diep, oppervlakkig, likkend, zuigend. Haar kaken begonnen al een beetje pijn te doen, maar ze wist dat klagen geen optie was.

Thuis aangekomen parkeerde hij in de garage. “Uitstappen. Blijven pijpen.”

Anna stapte uit, nog steeds in alleen lingerie, jarretels en hakken. Ze liep naast hem, de wortel in haar mond, terwijl hij de tas droeg. Bij elke stap zoog ze door, haar wangen hol trekkend. Door de garage, de trap op, de voordeur in – ze stopte geen seconde.

In de keuken zette Mark de tas op het aanrecht. “Knielen,” zei hij eenvoudig.

Anna zakte meteen door haar knieën op de harde tegelvloer. Haar hoge hakken staken achter haar uit, haar handen rustten op haar dijen. Ze bleef de wortel pijpen, haar hoofd ritmisch bewegend. Mark begon de boodschappen uit te pakken: groenten in de koelkast, brood in de kast, vlees apart voor het avondeten.

Hij sneed uien, knoflook, zette een pan op het vuur. Al die tijd knielde Anna voor hem, zuigend aan de wortel. De geur van gebakken vlees vulde de keuken, maar zij kreeg niets – alleen de aardse smaak van de wortel en haar eigen vocht.

Na bijna een uur – het avondeten was klaar, borden op tafel – zei Mark eindelijk: “Stop maar.”

Anna haalde de wortel langzaam uit haar mond, een lange sliert speeksel nog verbonden. Haar lippen waren rood en gezwollen, haar kaken deden pijn.

“Duwd hem nu helemaal in je kut,” beval hij.

Ze ging op haar rug op de keukenvloer liggen, benen wijd, en duwde de wortel diep in zichzelf. Hij paste precies, vulde haar helemaal. Ze kreunde zacht toen hij helemaal naar binnen gleed, het loof als kleine staart.

“Opstaan. Je mag eten.”

Anna ging aan tafel zitten, de wortel diep in haar, elke beweging een herinnering. Ze aten in stilte – Mark normaal, zij voorzichtig, haar lichaam nog gevoelig van alles.

Na het eten ruimde Mark de tafel af. “Terug op je knieën,” zei hij. “Terug pijpen.”

Anna zakte weer neer, nam de wortel uit zichzelf (nu nog natter) en begon opnieuw te zuigen. Mark waste af, droogde borden, zette alles weg – al die tijd pijpte zij door.

Daarna tikte hij op haar schouder. “Volg me. Op je knieën, blijven pijpen en schuifel mee.”

Anna begon te schuifelen over de vloer, de wortel in haar mond, terwijl Mark naar de wasruimte liep. Hij zette een nieuwe was in de machine, drukte op start. Daarna haalde hij de droge was uit de droger – een enorme mand vol hemden, broeken, lakens.

Hij droeg de mand naar de woonkamer, zette de tv op een rustige achtergrondzender, en pakte het strijkijzer.

Anna schuifelde achter hem aan, nog steeds pijpend.

In de woonkamer zette Mark de strijkplank klaar met de mand naast zich. En hij begon te strijken: eerst een overhemd, zorgvuldig de kraag, de mouwen, de rug.

Anna knielde voor hem, de wortel diep in haar mond.

Toen het eerste overhemd klaar was, zei hij kalm: “Nu in je kut.”

Anna haalde de wortel uit haar mond en duwde hem langzaam in zichzelf. Ze kreunde zacht – ze was nog steeds gevoelig, nat, gezwollen.

Volgend kledingstuk: een broek. Toen die gestreken was: “Terug pijpen.”

Ze nam de wortel weer in haar mond.

En zo ging het door. Overhemd – kut. T-shirt – pijpen. Laken – kut. Broek – pijpen. Elke keer als een stuk klaar was, wisselde ze. De wortel gleed in en uit haar mond, in en uit haar lichaam. Haar lippen werden nog roder, haar kut nog natter.

De stapel was enorm. Anna keek ernaar met grote ogen – zeker twee uur werk, misschien meer.

Mark zag haar blik en glimlachte kil. “Niet meer klaarkomen vandaag, slavin. Geen enkel orgasme. Hoe nat je ook wordt, hoe dicht je ook bij het randje komt… je houdt het in.”

Anna slikte moeizaam rond de wortel. Twee uur lang wisselen, steeds op haar knieën, in alleen haar lingerie, jarretels en hakken, terwijl hij rustig streek en tv keek.

Mark zette het strijkijzer neer, klikte het uit en keek met een tevreden blik naar de netjes opgevouwen stapel naast hem. De woonkamer rook naar warm katoen en wasmiddel. Tweeënhalf uur was voorbijgegaan sinds hij was begonnen; Anna had al die tijd braaf gewisseld tussen de wortel diep in haar mond en diep in haar kut, precies zoals bevolen. Haar lippen waren rood en gezwollen, haar binnenste gloeiend en overgevoelig, maar ze had geen enkel orgasme toegelaten. Geen één. Ze trilde lichtjes van inspanning en opwinding toen de laatste broek werd gevouwen.

Mark strekte zich uit, liep naar de keuken en opende de koelkast. “We zijn klaar met de strijk,” zei hij kalm. “Er staat nog een halve fles witte wijn in de koelkast. Haal jij je krukje even, slavin?”

Anna’s ogen lichtten op van een mengeling van opluchting en nieuwe spanning. Het krukje. Ze wist precies wat dat betekende. Ze schuifelde op haar knieën naar de hoek van de woonkamer waar het lage, houten krukje stond – speciaal voor dit soort momenten. Het had geen rugleuning, was precies hoog genoeg om op te zitten met haar benen wijd, en hard genoeg om geen comfort te bieden. Ze pakte het met haar mond (handen mochten niet) en bracht het naar het midden van de woonkamer, waar Mark nu met de fles wijn en twee glazen stond.

Hij schonk zichzelf een glas in, nam een slok en keek haar aan. Toen hoorde ze het: het bekende gerinkel van ijsblokjes die uit de vriezer werden gehaald en in een kom vielen. Kleng… kleng… kleng…

Anna’s ogen werden groot. Ze wist wat er kwam. Haar adem stokte even rond de wortel die ze nog steeds half in haar mond hield, zoals hij net had bevolen: “Wortel in je mond vasthouden, halverwege.” Ze deed het en het zag eruit als een obscene sigaar.

Mark liep naar haar toe met de kom ijs. Hij hurkte voor haar, keek haar diep in de ogen en glimlachte kil. “Benen wijd.”

Anna spreidde haar knieën op de vloer. Haar kut was nog steeds nat en gezwollen van de urenlange stimulatie met de wortel. Mark pakte een groot ijsblokje – koud, glinsterend, hoekig – en zonder waarschuwing duwde hij het eerste blokje langzaam naar binnen.

Anna hapte naar adem rond de wortel, haar lichaam schokte. De kou was een schok, brandend koud, diep in haar warme, gevoelige binnenste. Het tweede blokje volgde meteen, duwend tegen het eerste, zodat ze zich nog meer vulden. Ze kreunde gedempt, haar ogen waterig. Het derde blokje werd er rustig bij geduwd, tot ze helemaal gevuld was met ijs en de wortel nog steeds half uit haar mond stak.

“Zo,” zei Mark tevreden. “Nu op je krukje zitten. Op je kont. Goed rechtop.”

Anna stond voorzichtig op – haar hoge hakken klikten, haar jarretels strak – en ging op het harde krukje zitten. De druk van haar eigen gewicht duwde de ijsblokjes dieper, en het koude water begon meteen te smelten, druppelend langs haar dijen. Ze ging kaarsrecht zitten, zoals bevolen, en legde haar handen gevouwen in haar nek, ellebogen naar achteren. Haar borsten staken vooruit, tepels hard van de kou en opwinding.

Mark ging tegenover haar in de fauteuil zitten, glas wijn in de hand, en keek naar haar. De tv stond zachtjes op de achtergrond, maar zijn aandacht was volledig op haar gericht.

“Je blijft precies zo zitten,” zei hij rustig. “Geen beweging. Geen geluid. Geen orgasme. Je mag kijken hoe ik mijn wijn drink. En je voelt hoe het ijs langzaam smelt… hoe het koude water langs je benen druipt… hoe je kut zich samentrekt rond die kou.”

Anna knipperde langzaam, haar grote ogen strak op hem gericht. De wortel stak nog steeds half uit haar mond, een constante herinnering aan haar rol. Het ijs brandde koud diep in haar, elke hartslag voelde ze het. Het water begon al te druppelen op het krukje, op de vloer.

Mark nam een slok wijn, leunde achterover en glimlachte.

Mark zat ontspannen in zijn fauteuil, glas witte wijn in de hand, en keek hoe Anna op het harde krukje zat. Rechtop, handen in haar nek, de wortel half uit haar mond stekend als een obscene gag. Drie grote ijsblokjes zaten diep in haar kut, en het koude water druppelde gestaag langs haar dijen op de vloer. Elke paar seconden trok haar onderbuik samen van de intense kou; haar tepels stonden hard als steentjes, haar huid kippenvel.

Hij nam rustig slokjes, zapte wat op tv, en liet de tijd voorbij tikken. Anna’s ogen waren groot en smekend, maar ze bleef perfect stil, precies zoals bevolen.

Na een minuut of vijftien begon het ijs merkbaar te smelten. Eerst langzaam, dan sneller – de warmte van haar lichaam won het van de kou. Na twintig minuten voelde ze het water echt stromen. Na vijfentwintig minuten waren de blokjes nog maar half zo groot, en na precies eenendertig minuten – Mark keek op zijn horloge – was alles gesmolten. Haar kut was ijskoud vanbinnen, nat en gevoelloos, maar tegelijkertijd tintelend en overgevoelig.

Mark zette zijn glas neer en glimlachte. “Alles gesmolten, slavin?”

Anna knikte voorzichtig, de wortel nog steeds half in haar mond.

“Mooi. Wortel in je kut. Krukje wegzetten. En kom maar bij mij zitten. Pak jezelf ook een glas wijn.”

Anna haalde de wortel langzaam uit haar mond – een lange sliert speeksel bleef hangen – en duwde hem met een zachte kreun diep in haar koude, natte kut. De wortel gleed er makkelijk in na alle voorafgaande uren. Ze stond op, zette het krukje netjes terug in de hoek, schonk zichzelf een glas wijn in en ging naast Mark op de zetel zitten. Voor het eerst die avond mocht ze ontspannen zitten, dicht tegen hem aan.

Hij sloeg een arm om haar heen, zijn hand rustend op haar jarretel. Ze dronken samen, keken een paar afleveringen van hun favoriete serie. Anna voelde de wortel bij elke beweging, een constante, volle aanwezigheid. De wijn maakte haar loom en warm, een heerlijk contrast met de kou die nog in haar binnenste nagalmde.

Na drie afleveringen rekte Mark zich uit. “Tijd om naar bed te gaan.”

Ze liepen samen de trap op, Anna’s hoge hakken klikkend op de treden, de wortel diep in haar. Boven aangekomen, bij de slaapkamerdeur, draaide ze zich naar hem toe en vroeg zacht: “Wat doe ik met de wortel, Meester?”

Mark keek haar even blanco aan, toen verscheen een brede grijns. “Oh ja, die was ik al helemaal vergeten…”

Hij greep haar bij haar polsen, duwde haar ruw de slaapkamer in en gooide haar voorover op het bed. “Pak hem eruit en opeten. Nú. Terwijl ik je neuk.”

Anna reikte snel tussen haar benen, trok de wortel eruit – nat, glinsterend, warm van haar lichaam – en bracht hem naar haar mond. Ze beet een hap af, kauwde langzaam, de aardse smaak vermengd met haar eigen vocht.

Op dat exacte moment drong Mark hard in haar. Ze had de wortel nog maar net uit haar kut of zijn pik zat er al in, diep en zonder genade. Anna kreunde luid rond de wortel, haar handen grepen de lakens vast. Hij nam haar ruw doggy, zijn heupen klappend tegen haar billen, haar borsten schuddend in haar bh.

Ze beet weer een stuk wortel af, kauwde, slikte, terwijl hij harder en sneller stootte. Haar lichaam schokte bij elke stoot, de wortel werd kleiner en kleiner tussen haar tanden. Mark greep haar haar vast, trok haar hoofd achterover en gromde diep in zijn keel.

Na een paar minuten van wilde, bijna dierlijke stoten voelde ze hem opzwellen. Met een rauwe brul kwam hij klaar, diep in haar, zijn lichaam trillend tegen het hare. Hij bleef even zo liggen, zwaar ademend, toen trok hij zich langzaam terug.

Anna had de wortel helemaal opgegeten. Alleen een klein puntje bleef over, dat ze doorslikte.

Mark rolde naast haar op bed, trok haar tegen zich aan en kuste haar voorhoofd. “Flinke slavin,” mompelde hij tevreden.

Voor het licht uit ging, zei hij met een plagende glimlach: “Morgen wortelsoep?”

Anna lachte zacht, nog na hijgend, en nestelde zich tegen hem aan. “Ja, Meester.”

Trefwoord(en): Openbaar, Slavin, Straf, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!