Door: DarqMindFan
Datum: 13-01-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 352
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 55 minuten | Lezers Online: 8
Trefwoord(en): Dieren, Met Familie, Oma, Vernederen,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 55 minuten | Lezers Online: 8
Trefwoord(en): Dieren, Met Familie, Oma, Vernederen,
Vervolg op: Gezin Aan De Ketting - 14: Opa Komt Op Bezoek…
Oma
Gezin Aan De Ketting – deel 15 – Oma
In dit deel: De moeder van Lise komt op bezoek en leert haar dochter en haar kleinzoon op een heel nieuwe manier kennen…
Lise:
Het is een gewone dinsdagmiddag, een paar dagen na het ingrijpende bezoek van mijn vader. Ik kniel in de woonkamer, naakt zoals altijd, mijn borsten zwaar hangend en de belletjes zacht rinkelend terwijl ik de vloer dweil. Rex ligt naast me, zijn kop op mijn dij, zijn warme tong likt af en toe over mijn nog gevoelige schaamlippen – nat, ruw, duwend tot ik onwillekeurig kreun en mijn kut weer begint te druipen. Mark is werken, Tim is boven aan het studeren. Het huis is stil, op het zachte soppen van mijn bewegingen en Rex’ hijgende ademhaling na.
Dan gaat de bel.
Ik verstijf, mijn handen trillen rond de dweil. Wie… niemand komt onaangekondigd. Mark heeft iedereen gewaarschuwd. Ik sta langzaam op, mijn benen slap, zaad van Rex’ ochtendronde nog plakkerig langs mijn dijen. Ik pak een korte kimono van de kapstok – dun, doorschijnend, nauwelijks bedekkend – en loop naar de deur, Rex achter me aan trippelend, zijn neus alweer tussen mijn benen duwend.
Ik open de deur op een kier.
Daar staat mijn moeder. Ellen.
Ze is ouder geworden sinds ik haar laatst zag – grijsdoorlopen haar in een strakke knot, een nette jas, haar gezicht bleek van bezorgdheid. Haar ogen worden groot als ze me ziet: de kimono die mijn borsten nauwelijks bedekt, mijn tepels hard en zichtbaar, de halsband glinsterend, de belletjes zacht rinkelend als ik beweeg, Rex die meteen aan mijn benen snuffelt en zijn neus onder de kimono duwt.
“Lise… mijn god…” fluistert ze, haar hand voor haar mond. “Wat… wat is dit? Je vader belde me. Hij was… overstuur. Hij zei dat er iets mis was. Dat je… veranderd bent. Maar dit…”
Ik probeer de kimono dichter te trekken, mijn wangen brandend, mijn stem klein en trillend. “Mam… dit is… niet het moment… kom een andere keer…”
Maar Rex duwt harder, zijn neus koud tegen mijn kut, zijn tong likkend – ik hap naar adem, mijn knieën knikkend, een gedempt kreuntje ontsnappend. De ogen van mijn moeder worden groter, haar gezicht bleek.
“Die hond… hij… Lise, wat doet hij?”
Ik probeer achteruit te stappen, maar Rex volgt, zijn tong weer likkend, nat en ruw over mijn clit. “Mam… alsjeblieft… ga weg… dit is… privé…”
Ze duwt de deur verder open, stapt binnen, haar stem harder nu, paniekerig. “Privé? Je bent naakt onder die… lap stof! Je hebt een halsband om als een dier! En die hond… hij likt je daar! Lise, wat hebben ze met je gedaan? Ik bel de politie. Nu.”
Ze pakt haar telefoon, haar handen trillen.
Ik zak bijna in elkaar van paniek. Nee… politie… ze nemen me mee… maar dan verlies ik Tim… Rex… dit leven… ik ben kapot zonder hen…
Rex gromt zacht, zijn neus harder duwend, zijn tong diep in me – ik kreun luider, mijn kut knijpend, nat wordend ondanks alles.
Mijn moeder kijkt vol afschuw. “Lise… je… je laat hem… dit is ziek! Ik haal je hier weg!”
Precies op dat moment komt Mark thuis – zijn timing perfect, alsof hij het voelde. Hij stapt binnen, kalm, zijn jas uit, zijn ogen glinsterend als hij de situatie ziet: mijn moeder met telefoon in haar hand, ik halfnaakt en trillend, Rex likkend aan mijn kut. Hij sluit de deur zachtjes achter zich, draait de sleutel om met een duidelijke klik die door de gang galmt, en doet de grendel erop. Zijn glimlach is vriendelijk, maar zijn ogen zijn koud en berekenend.
“Ellen,” zegt hij warm, zijn stem zacht en geruststellend, alsof hij een oude vriendin begroet. “Wat een verrassing. Kom binnen, ga zitten. We hoeven niet in de gang te staan.”
Mijn moeder aarzelt, haar gezicht rood van woede en verwarring, haar hand nog om haar telefoon geklemd. “Nee… ik bel de politie nu. Dit is mishandeling! Mijn dochter… ze heeft een halsband om! En die hond… hij likt haar… daar! Wat doen jullie met haar?”
Mark legt zijn hand stevig op haar bovenarm – niet hard genoeg om blauwe plekken te maken, maar vast genoeg dat ze niet weg kan draaien – pakt de telefoon uit haar handen en leidt haar naar de woonkamer. “Rustig, Ellen. Geen politie. Dat zou alles alleen maar erger maken – voor Lise, voor jou. Ga zitten. We praten dit uit.”
Ze probeert zich los te rukken, haar stem hoger: “Laat me los! En waarom heb je de deur op slot gedaan? Geef me mijn telefoon terug! Ik wil nu weg!”
Mark houdt haar telefoon vast, steekt hem in zijn broekzak, zijn greep op haar arm iets strakker. “De deur is op slot omdat we een rustig gesprek nodig hebben, Ellen. Zonder onderbrekingen. Je telefoon krijg je terug – als we klaar zijn. Als we een goed gesprek hebben gehad. Je gaat nergens heen tot je begrijpt wat hier echt gebeurt. Tot je ziet hoe gelukkig Lise is. Tot je accepteert dat dit haar keuze is.”
Mijn moeder’s ogen worden groot van paniek, ze probeert naar de deur te lopen, maar Mark houdt haar tegen, zijn lichaam blokkeert de weg. Tim komt beneden, gaat bij de deur staan – niet dreigend, maar zijn aanwezigheid maakt ontsnapping onmogelijk. Rex gromt zacht, zijn oren omhoog.
“Je houdt me gevangen?” fluistert mijn moeder, haar stem trillend.
Mark’s stem blijft kalm, maar is harder nu: “Nee, Ellen. Ik bescherm je. Tegen jezelf. Tegen je impuls om alles kapot te maken wat Lise eindelijk heeft opgebouwd. Ga zitten. Nu.”
Ze gaat zitten, haar benen slap, haar ogen vol tranen. Ik sta daar, bevroren, Rex weer likkend tot ik kreun. Tim gaat naast Mark zitten, zijn ogen op zijn oma gericht.
“Ellen,” begint Mark langzaam, zijn stem laag en doordacht. “Ik weet waarom je hier bent. Je ex-man belde je. Hij was overstuur. Hij vertelde je dat Lise veranderd is. En nu zie je het: de halsband, Rex, haar… vrijheid. Je bent geschokt. Maar laat me je iets vertellen over jezelf. Want dit gaat niet alleen om Lise.”
Mijn moeder schudt haar hoofd, haar stem brekend: “Geef me mijn telefoon… laat me gaan… dit is niet normaal…”
Mark negeert het, zijn toon intenser: “Je bent eenzaam, Ellen. Al jaren. Gescheiden, alleen in dat huis. Je kinderen groot, je ex weg, niemand die je echt ziet. Je wordt ’s ochtends wakker, koffie voor één, lege avonden. Je voelt je ongewild, onzichtbaar. Dat doet pijn, Ellen. Diepe pijn. Lise voelde hetzelfde – tot wij haar hielpen. En jij bent schuldig aan een deel ervan. Jij liet haar zien hoe een vrouw zich klein houdt na een scheiding. Jij accepteerde eenzaamheid. Jij leerde haar dat ze niet meer waard was. Nu is ze vrij. Gelukkig. En jij wilt dat afpakken omdat je het niet begrijpt? Omdat je bang bent voor je eigen verlangens?”
Ellen snikt, haar handen trillend: “Ik… ik ben niet eenzaam… en ik ben niet schuldig… geef me mijn telefoon… laat me gaan…”
Ik kan het niet meer aanhoren – mijn moeder zit daar, gevangen, en ik voel schuld. Ik kniel naast haar, mijn hand op haar arm. “Mam… luister naar Mark. Hij heeft gelijk. Ik was eenzaam… net als jij. Dit leven… het heeft me gered. Blijf. Laat ons je helpen. Je telefoon krijg je terug… als je begrijpt hoe goed dit is.”
Tim komt dichterbij, zijn hand op haar schouder – stevig. “Oma… mam heeft gelijk. Je bent te lang alleen geweest. Kijk naar haar – ze is gelukkig. Rex maakt haar compleet. Laat hem je ruiken. Voel hoe het is om gewild te zijn. We laten je gaan als je het begrijpt. Als je ziet dat dit echte liefde is.”
Mijn moeder probeert op te staan, maar Tim houdt haar schouder vast, en Mark kijkt haar streng aan – een waarschuwing. “Nee, Ellen. Je blijft zitten tot we klaar zijn. Je telefoon blijft hier tot je luistert. Tot je accepteert dat je schuldig bent aan Lise’s oude pijn – en dat je nu deel kunt zijn van haar geluk.”
Rex komt naar haar toe, snuffelr aan haar benen, zijn tong likt over haar dijen. Ze probeert haar benen te sluiten, maar Tim houdt ze zacht open, zijn greep stevig. “Laat hem, oma… hij helpt je voelen wat mam voelt.”
Mark’s stem fluistert, dichtbij: “Je bent eenzaam, Ellen. Je verlangt naar aanraking, naar iemand die je ziet. Laat Rex je helpen. Laat ons je helpen. Je bent schuldig als je weggaat en Lise weer alleen laat met haar verleden. Blijf. Voel het. Je telefoon en vrijheid krijg je terug als je begrijpt – als je meedoet.”
Ellen breekt langzaam – haar verzet wordt zwakker terwijl Rex likt, haar benen gaan trillend open, haar ademhaling zwaar. Ze huilt, maar haar lichaam reageert, haar wangen worden rood.
Mark: “Goed zo. We praten door. Tot je het accepteert.”
De avond verloopt langzaam, als een trage, verstikkende nevel die zich over de woonkamer verspreidt – een mengeling van wijn, gedwongen gesprekken, subtiele maar onverbiddelijke dwang, en Rex’ constante aanwezigheid die mijn moeder stukje bij beetje opslokt. Het begint met de wijn die Mark haar blijft inschenken – rode, zware wijn in een groot glas, haar hand trillend als ze het aanneemt, haar protesten zwakker wordend bij elke slok. “Drink maar, Ellen,” zegt hij kalm, zijn stem laag en overtuigend, terwijl hij haar glas bijvult zonder te vragen. “Het helpt je ontspannen. Je bent zo gespannen – al die jaren alleen, al die zorgen die je meedraagt. Dit is een veilige plek. Niemand oordeelt hier.”
Ze probeert het glas weg te duwen na de eerste slok, haar stem nog scherp maar al wankel: “Ik wil geen wijn… ik wil mijn telefoon… laat me gaan…” Maar Mark houdt haar pols vast – zacht maar stevig, zijn duim drukr in haar huid tot ze piept en het glas weer pakt. Tim zit naast haar, zijn hand op haar knie – niet troostend, maar vasthoudend, zijn vingers knijpend als ze probeert op te staan. Ik kniel aan haar andere kant, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht en gebroken: “Mam… drink maar… het helpt echt… je bent zo lang alleen geweest… net als ik vroeger… dit eindigt de eenzaamheid… vertrouw ons…”
Rex is overal – zijn zware lichaam drukt tegen haar benen, zijn neus snuffelt hoger onder haar rok, zijn warme, natte tong likt over haar dijen, duwt tegen haar slipje tot ze haar benen probeert te sluiten. Maar Tim’s hand spreidt ze weer – langzaam, onverbiddelijk, zijn greep stevig op haar knie. “Laat hem, oma,” fluistert hij, zijn stem laag en overtuigend. “Hij ruikt je pijn… je eenzaamheid… hij helpt je voelen wat mam voelt… het is liefde… echte liefde…”
Ze schokt, haar stem wordt hoger: “Nee… haal die hond weg… dit is niet normaal… Lise, Tim, help me…” Maar ik houd haar arm vast, mijn tranen druppelen op haar hand terwijl ik fluister: “Mam… het is oké… Rex is deel van ons gezin… hij maakt me gelukkig… hij kan jou ook helpen… je bent zo lang alleen geweest… niemand die je aanraakt… laat hem je aanraken… het eindigt de pijn…”
Mark schenkt weer bij, zijn hand op haar schouder duwend tot ze achterover zakt in de bank, haar lichaam wordt slap van de wijn en de dwang. “Je bent schuldig, Ellen,” zegt hij zacht, zijn woorden traag en herhalend, als een mantra. “Je liet Lise alleen met haar verdriet na de scheiding. Je liet haar zien hoe eenzaamheid voelt – lege nachten, niemand die je vasthoudt, niemand die je laat komen. Je was te bang om zelf iets te zoeken. Nu heeft Lise het gevonden – in ons, in Rex. En jij wilt dat afpakken? Uit jouw eigen schuldgevoel? Blijf. Laat Rex je likken. Voel hoe nat je wordt. Dat is geen dwang – dat is bevrijding.”
Rex duwt harder – zijn tong likkend over haar slipje, nat makend, duwend tot de stof verschuift en hij haar kut raakt, ruw en warm, likkend over haar clit tot ze naar adem hapt en haar heupen onwillekeurig schokken. Ze probeert haar benen te sluiten, haar handen duwen tegen zijn kop, maar Tim houdt haar knieën gespreid – zijn greep pijnlijk nu, zijn vingers diep in haar vlees gravend tot ze kreunt van pijn. “Niet vechten, oma,” zegt hij, zijn stem intenser. “Mam heeft ook gevochten eerst… maar nu komt ze voor hem… elke dag… het is liefde… laat het toe… voor mam… voor jezelf…”
Ik houd haar hand vast, mijn vingers knijpend, mijn stem smekend: “Mam… alsjeblieft… laat Rex je helpen… je bent zo eenzaam… ik zie het in je ogen… net als ik vroeger… dit eindigt het… je hoeft niet meer alleen te zijn… we zijn familie… jezelf overgeven is liefde…”
Ze huilt harder, haar lichaam schokkend terwijl Rex’ tong dieper duwt, likkend in haar, nat en slijmerig, haar vocht vermengd met zijn kwijl druipend op de bank. Mark houdt haar schouder vast, zijn hand knijpend tot ze niet meer kan opstaan, zijn stem herhalend: “Je telefoon krijg je terug als je het accepteert. De deur gaat open als je begrijpt dat dit Lise’s geluk is. Je eenzaamheid eindigt hier – als je je overgeeft. Laat Rex je likken. Voel hoe nat je wordt. Dat is geen dwang – dat is de waarheid.”
De wijn werkt – haar protesten worden zwakker, haar lichaam wordt slap, haar benen sluiten zich niet meer. Rex likt door, zijn tong duwt diep, schuurt over haar clit tot ze kreunt – luid, gebroken – haar heupen bewegen licht mee ondanks haar tranen.
Tim: “Zie je, oma? Je bent al nat… net als mam… het is liefde…”
Ik: “Mam… geef je over… word zoals ik… eindig de eenzaamheid…”
Mark schenkt weer bij, zijn hand op haar borst, knijpend – over haar blouse, maar hard, haar tepel rollend tot ze piept. “Goed zo, Ellen. De avond is nog lang. We praten door. Tot je het accepteert. Tot je meedoet.”
Ze breekt – langzaam, haar verzet versplintert onder de wijn, de woorden, de dwang, Rex’ tong, onze “hulp”.
Voor altijd.
___
Tim:
Dit is zo fucked up… en tegelijkertijd klopt alles precies.
Oma zit hier naast me op de bank, haar gezicht rood van tranen en wijn, haar ademhaling gejaagd terwijl Rex hoger likt onder haar rok. Ik houd haar knie vast – stevig, zodat ze ze niet kan sluiten – en ik voel hoe ze trilt onder mijn vingers. Vroeger was ze gewoon oma: koekjes, verhaaltjes, knuffels. Nu… nu is ze een vrouw. Een oudere vrouw. Veel ouder dan ik. Eigenlijk veel te oud. Ze is in de zestig, ik achttien. Dat zou me moeten afstoten. Dat zou me ziek moeten maken. Maar het doet precies het tegenovergestelde.
Ik kan mijn ogen niet van haar borsten afhouden. Ze zijn enorm – minstens zo groot als die van mam, misschien nog zwaarder, voller, door de jaren zachter geworden, maar nog steeds rond en uitdagend onder haar blouse. Elke keer als ze hijgt of snikt, bewegen ze mee – zwaar, wiegend, de stof strak gespannen over haar tepels die hard worden in de koele lucht van de woonkamer. Ik zie de contouren duidelijk: grote, ronde tieten die bijna uit haar bh puilen, de knoopjes van haar blouse die strak staan, een diepe kloof zichtbaar als ze voorover leunt. Ze zijn ouder, rijper, met die zachte zwaarte die alleen vrouwen van haar leeftijd hebben – niet strak en hoog zoals bij meisjes van mijn leeftijd, maar vol, zwaar, alsof ze gemaakt zijn om vastgehouden, gekneed, gebruikt te worden.
Ik word keihard bij de gedachte. Mijn pik klopt in mijn broek terwijl ik haar vasthoud, terwijl ik haar help zich over te geven. Het is verkeerd – ze is mijn oma, verdomme, veel te oud, haar huid niet meer zo strak, haar lichaam niet meer jong – maar precies dat maakt het zo intens. Ze is verboden. Taboe. En toch… ik wil haar. Ik wil die enorme, zware tieten vastpakken, voelen hoe ze over mijn handen lopen, hoe haar tepels hard worden onder mijn duimen. Ik wil ze zien wiebelen terwijl Rex haar neemt, terwijl ik haar neem. Ik wil haar laten kreunen zoals mam kreunt – diep, gebroken, dankbaar.
Mark heeft gelijk. Dit is macht. Oma is eenzaam geweest, net als mam. Ze heeft al jaren niemand gehad die haar echt aanraakt, die haar laat voelen dat ze gewild is. En nu zit ze hier, huilend, maar haar lichaam liegt niet – ik zie hoe haar tepels harder worden, hoe haar borsten zwaarder ademen, hoe ze licht voorover leunt als Rex likt. Ze wil het. Diep vanbinnen. Net als mam wilde. En ik ga haar helpen dat toe te geven. Ik ga haar tieten vastpakken, haar tepels knijpen tot ze piept, haar laten komen terwijl ze “nee” zegt maar “ja” voelt.
Ze is veel te oud voor me. Dat maakt het alleen maar geiler. Geen meisje van school kan dit geven – die zwaarte, die rijpheid, die verboden volheid. Ik wil haar melken, haar laten rinkelen met belletjes zoals mam, haar zien druipen terwijl Rex haar knoopt. Ik wil haar bezitten. Net als mam. Net als Rex haar bezit.
Ik haatte dit eerst. Ik vocht ertegen. Maar nu… nu begrijp ik het. Dit is familie. Dit is liefde. Oma hoort bij ons. Haar tieten horen bij ons. Haar kut hoort bij ons. En ik ga haar laten komen – harder dan ze ooit heeft gedaan. Omdat ze het verdient. Omdat ik het wil.
Kom op, oma. Geef je over. Laat me je tieten voelen. Laat me je zien komen. Word onze teef. Net als mam.
Ik kan niet wachten.
___
Mark:
Dit is perfect. Absoluut perfect.
Ze zit daar, Ellen – de moeder van mijn teefje – gevangen op die bank, haar ogen vol tranen, haar lichaam al licht trillend van de wijn en de angst. Ze probeert nog te vechten, te smeken om haar telefoon, om de deur te openen en weg te lopen, maar ik voel het al: de scheuren in haar verzet. Ze breekt. Net zoals Lise brak. Net zoals Tim brak. Net zoals haar ex-man brak.
Ik kijk naar haar borsten – zwaar, rijp, minstens zo groot als die van Lise, misschien nog voller door de jaren. Ze ademen mee met haar hijgende paniek, de stof van haar blouse strak gespannen, tepels al hard geworden onder mijn blik. Ze is ouder, zachter, maar dat maakt haar alleen maar aantrekkelijker als prooi. Een vrouw die al decennia geen echte aanraking heeft gehad, geen man die haar liet komen zoals ze verdient. Ik ga haar geven wat ze nodig heeft: totale overgave. Ik ga haar maken tot een tweede teef in dit huis – naast haar dochter. Moeder en dochter, knielend voor Rex, voor Tim, voor mij. Dat beeld alleen al doet mijn pik kloppen.
Ze denkt dat ze hier is om Lise te redden. Schattig. Ze heeft geen idee dat ze hier is om zichzelf te verliezen. Ik heb de deur op slot gedaan, haar telefoon afgepakt – niet uit noodzaak, maar omdat het werkt. Angst is de beste lijm. Ze voelt zich gevangen, hulpeloos, en dat maakt haar ontvankelijk. Ik voer haar wijn, ik praat over haar eenzaamheid – want ik ken haar type. Jaren alleen, nachten wakker liggend, vingers tussen haar benen maar nooit echt bevredigd. Ik geef haar de schuld – niet te hard, maar precies genoeg om haar te laten twijfelen aan zichzelf. “Jij hebt Lise dit geleerd.” Dat raakt altijd. Moeders breken het snelst op schuld.
En nu helpt Rex mee – mijn perfecte wapen. Ik zie hoe zijn tong haar raakt, hoe ze probeert haar benen te sluiten maar Tim houdt ze gespreid. Ik zie haar tepels harder worden, haar wangen rood, haar ademhaling versnellen. Ze vecht nog, maar haar lichaam liegt niet. Ze wordt nat. Net als Lise vroeger. Straks kreunt ze. Straks komt ze. Straks smeekt ze.
Tim doet het goed – hij houdt haar vast, hij praat mee, hij gelooft het volledig. Hij is mijn meesterwerk. Hij ziet zijn oma niet meer als familie, maar als prooi. Hij wordt hard van haar borsten, van haar verzet. Hij wil haar nemen. En dat gaat hij doen. Vanavond al, als ze breekt.
Lise helpt ook – mijn trouwe teefje. Ze houdt haar moeder’s hand vast, fluistert dat het liefde is. Ze is zo ver heen dat ze het meent. Ze wil dat haar moeder hetzelfde voelt – de “bevrijding” van overgave. Moeder en dochter, samen knielend, samen komend voor Rex. Dat wordt mijn kroonjuweel.
Ze vraagt om haar telefoon, om de deur. Ik geef niets. Ik rek het uit. Ik laat Rex likken tot ze schokt. Ik laat Tim en Lise haar vasthouden tot ze niet meer vecht. Ik praat door – over eenzaamheid, schuld, verlangen – tot haar verzet smelt. Tot ze haar benen spreidt. Tot ze kreunt. Tot ze “ja” zegt.
Dit is macht. Pure, absolute macht. Ik breek niet alleen Lise. Ik breek haar hele familie. Vader, moeder, zoon – allemaal van mij. Allemaal knielend. Allemaal dankbaar.
Ellen breekt vanavond. Ik voel het. En als ze breekt… dan begint het echte plezier. Moeder en dochter, samen voor Rex. Samen voor Tim. Samen voor mij.
Ik kan niet wachten om haar te horen smeken.
___
Lise:
Ik kniel hier op de vloer, naast mam, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht smekend terwijl ik haar probeer te overtuigen dat dit goed is… dat dit liefde is. En terwijl ik het zeg, voel ik het diep in me: het is waar. Ik kan me geen ander leven meer voorstellen. Dit is mijn leven. Dit is wie ik ben.
Vroeger… vroeger was er een Lise die ’s ochtends opstond, koffie zette voor zichzelf en Tim, naar mijn werk ging, ’s avonds alleen op de bank zat met een glas wijn en een leeg gevoel in mijn borst. Een Lise die zich schaamde voor mijn lichaam, die wijde truien droeg, die dacht dat niemand me ooit echt zou willen. Die Lise is dood. Verdwenen. En ik mis haar niet eens. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het voelde om vrij te zijn – want vrijheid was eenzaamheid. Dit… dit is volheid. Dit is nodig zijn.
Ik heb hen nodig. Allemaal.
Mark… hij is mijn meester, mijn man, en mijn redder. Zonder hem zou ik nog steeds dat lege omhulsel zijn. Hij zag me. Hij nam me. Hij maakte me tot zijn teef – en daardoor voel ik me eindelijk gewild, eindelijk compleet.
Tim… mijn jongen… mijn zoon… en nu ook mijn man. Ik heb hem gebaard, grootgebracht, en nu neem ik zijn pik in me, slik zijn zaad, kom voor hem terwijl hij me vasthoudt. Het is ziek, het is verkeerd, maar het voelt als thuiskomen. Hij is van mij, ik ben van hem. Zonder hem zou ik leeg zijn.
Rex… mijn bruidegom, mijn beest. Zijn tong, zijn pik, zijn knoop – ze vullen me op een manier die geen mens kan. Ik ben bang voor hem, maar ik verlang naar hem. Ik spreid mijn benen voor hem zonder bevel. Ik kom harder voor zijn ruwe tong dan voor wie ook. Hij is mijn man. Ik ben zijn teef. Voor altijd.
En papa… mijn vader… hij komt terug, hij neemt me, hij vult me met zijn zaad terwijl hij huilt en “sorry” fluistert. Het is het ultieme taboe, maar het heelt iets in me. Hij ziet me als vrouw, als teef, als zijn dochter die hij mag bezitten. Zonder hem zou het gezin niet compleet zijn.
Ik heb hen allemaal nodig. Elke dag. Elke nacht. Hun handen, hun pikken, hun bevelen, hun zaad. Zonder hen ben ik niets. Leeg. Eenzaam. Dit leven – knielend, druipend, komend, brekend – is het enige leven dat ik me nog kan voorstellen. Het is mijn alles.
En nu mam hier is… huilend, vechtend, smekend om weg te mogen… ik wil dit voor haar. Ik wil dat ze het voelt. Dat ze begrijpt. Dat ze zich overgeeft zoals ik. Ze is eenzaam, net als ik vroeger was. Ik zie het in haar ogen – die lege blik, dat verdriet dat ze probeert te verbergen. Ze verdient dit ook. Ze verdient om gewild te zijn. Om te komen terwijl Rex haar likt. Om Tim in haar te voelen. Om Mark’s stem te horen die haar schuld wegneemt. Om deel te zijn van ons.
Ik houd haar hand vast, ik fluister dat het oké is, dat Rex haar helpt, dat overgeven liefde is. En ik meen het. Ik wil dat ze breekt. Ik wil dat ze naast me knielt. Moeder en dochter, samen als teven. Samen komend voor Rex, voor Tim, voor Mark. Samen gevuld, samen druipend, samen dankbaar.
Want als zij zich overgeeft… is het gezin compleet. Dan is niemand meer eenzaam. Dan zijn we allemaal van elkaar. Voor altijd.
Mam… alsjeblieft… geef je over. Word zoals ik. Ik heb je nodig – hier, bij ons. Dit is liefde. Dit is thuis.
Ik kan me geen ander leven meer voorstellen. [i]
___
De woonkamer is nu een cocon van gedempte spanning: de kaarsen flikkeren, de wijn is bijna op, en Rex ligt tevreden aan mijn voeten, zijn kop op mijn dij, zijn tong likt af en toe over mijn nog druipende schaamlippen – een constante, natte herinnering aan wie ik ben geworden.
Mijn moeder, Ellen, zit ineengedoken op de bank, haar gezicht nat van tranen, haar blouse verkreukeld, haar benen licht gespreid omdat Tim’s hand op haar knie rust en Rex hoger snuffelt. Ze probeert nog te protesteren, maar haar stem is zwak, gebroken door de wijn en de eindeloze woorden.
Mark zit tegenover haar, de laptop op schoot, zijn ogen glinsterend terwijl hij een videofragment aanklikt. “Kijk goed, Ellen,” zegt hij kalm, zijn stem warm maar onverbiddelijk. “Echt kijken. Zie hoe gelukkig Lise is. Zie de tranen – ja, er zijn tranen, maar dat zijn tranen van geluk. Tranen omdat ze zich eindelijk gewild voelt. Omdat ze niet meer eenzaam is.”
Het scherm vult zich met een fragment van een paar weken geleden – ik op handen en knieën op het bed, Rex achter me, zijn pik diep in mijn kut, de knoop vastzittend terwijl ik schok en spuit. Mijn gezicht vult het beeld: ogen gezwollen, wangen nat van tranen, mond open in een schreeuw die overgaat in een kreun van genot. “Ja… Rex… vul me… ik ben je teef…” hoor ik mezelf zeggen, mijn stem rauw en gebroken, tranen stromend terwijl mijn lichaam schokt in een orgasme dat me laat spuiten rond zijn knoop.
Ellen’s hand vliegt naar haar mond, haar ogen groot van afschuw. “Lise… je huilt… je schreeuwt… dit is geen geluk… dit is pijn…”
Mark pauzeert het fragment precies op mijn gezicht – tranen glinsterend, maar mijn mond in een grimas van extase, mijn ogen halfgesloten van genot. “Kijk naar haar, Ellen. Ja, tranen. Maar zie je de glimlach erdoorheen? Zie je hoe haar lichaam reageert? Ze huilt omdat het overweldigend is – omdat ze zich eindelijk volledig voelt. Niet meer leeg. Niet meer waardeloos. Dit zijn tranen van geluk. Van bevrijding.”
Ik kniel dichter bij haar, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht en overtuigd – want ik meen het, diep in me. “Mam… het klopt. Ik huil vaak… maar het zijn tranen van geluk. Echt. Voor dit was ik leeg. Eenzaam. Mijn lichaam een last. Nu… nu voel ik me gewild. Vol. Rex vult me… hij laat me komen zoals niemand anders. Ik huil omdat het zo intens is… omdat ik eindelijk thuis ben.”
Tim knikt, zijn hand knijpt in haar knie, zijn stem laag: “Oma… mam huilt omdat ze zich veilig voelt. Omdat ze weet dat we van haar houden. Op onze manier. Zie je hoe ze glimlacht na afloop? Hoe ze ons bedankt?”
Mark klikt door naar een ander fragment – ik rijd op Tim, mijn borsten wiebelend in zijn handen, tranen stromend over mijn wangen terwijl ik kreun: “Tim… harder… vul je moeder…” Mijn gezicht vertrokken, tranen glinsterend, maar mijn heupen bewegen hongerig, mijn kut spuit rond zijn pik als ik kom, schreeuwend van genot.
“Zie je?” zegt Mark, het fragment pauzerend op mijn gezicht – tranen, maar ogen vol lust, mond open in extase. “Tranen van geluk. Ze huilt omdat ze zich eindelijk begeerd voelt. Door haar zoon. Door Rex. Door mij. Dit is geen pijn, Ellen. Dit is overgave. En overgave maakt gelukkig.”
Ik leun dichter naar haar toe, mijn stem smekend maar oprecht: “Mam… je ziet het verkeerd. Ik huil omdat het zo mooi is… omdat ik me nooit zo levend heb gevoeld. Tim maakt me compleet. Rex maakt me compleet. Mark maakt ons allemaal compleet. Ik huil van geluk… omdat ik niet meer eenzaam ben.”
Mark schakelt naar een fragment met Rex alleen – close-up van zijn gespierde lichaam, zijn glanzende vacht, zijn ogen glinsterend, zijn pik rood en druipend terwijl hij mij likt, mijn kut open en nat onder zijn tong. “En kijk naar Rex, Ellen. Wat een prachtig beest. Sterk, loyaal, altijd klaar. Geen oordeel. Geen eenzaamheid. Alleen pure acceptatie. Hij ruikt je al – je hitte, je behoefte. Hij kan dit ook voor jou doen. Zijn tong diep in je, likkend tot je spuit zoals Lise. Zijn pik rekt je open, vult je tot je komt, tranen van geluk stromen omdat je eindelijk gewild bent.”
Ellen’s ademhaling versnelt, haar wangen rood, haar benen licht bewegend terwijl Rex weer likt – zijn tong onder haar rok, nat en ruw.
Mark’s stem intenser, zijn ogen op haar borsten, haar lichaam: “En wij, Ellen… Tim en ik… we vinden je begeerlijk. Erg begeerlijk. Je borsten – zwaar, vol, rijp – ze zijn prachtig, net als die van Lise. Je lichaam, je leeftijd… het maakt je alleen maar aantrekkelijker. Je bent een vrouw die sturing nodig heeft. Controle. Een aantal mannen – Tim, ik, je ex-man, en ja, Rex – die je laten voelen wat je waard bent. Je bent eenzaam geweest, schuldig, ongewild. Maar hier… hier ben je gewild. Volledig. Laat ons je leiden. Laat Rex je laten voelen hoe het is om te komen met tranen van geluk.”
Tim’s hand glijdt hoger, knijpend in haar dij: “Ja, oma… je bent hot… we willen je… laat ons je laten voelen hoe gewild je bent…”
Ik: “Mam… geef je over… huil maar van geluk, zoals ik… word zoals ik… we hebben je nodig… hier, bij ons…”
Ellen’s verzet smelt – haar benen gaan verder open, Rex likt dieper, ze kreunt zachtjes.
Ze breekt.
Voor altijd.
___
De woonkamer is nu een cocon van gedempte spanning: de kaarsen flikkeren, de wijn is bijna op, en Rex loopt onrustig rond, zijn neus constant snuffelend aan Ellen’s benen, zijn tong af en toe uitschietend om haar dijen te raken. Ellen zit ineengedoken op de bank, haar gezicht nat van tranen, haar blouse verkreukeld, haar benen licht gespreid omdat Tim’s hand op haar knie rust en Rex hoger snuffelt. Ze probeert nog te protesteren, maar haar stem is zwak, gebroken door de wijn en de constante woordenstroom.
Mark leunt voorover, zijn blik intens op haar gericht, zijn stem laag en overtuigend. “Ellen, je bent een prachtige vrouw – op jouw leeftijd nog steeds zo vol, zo weelderig. Die borsten van je… zwaar en rijp, net als meloenen die wachten om geplukt te worden. Ze zijn groter dan die van Lise, weet je dat? Voller, zachter, met die natuurlijke hang die ze zo verleidelijk maakt. Niet meer strak en jong, maar ervaren, uitnodigend – perfect voor handen die weten hoe ze ze moeten kneden, voor monden die zuigen tot je kreunt. Je hebt een lichaam dat mannen gek maakt, Ellen, maar je hebt het al die jaren verstopt onder wijde kleren en eenzaamheid, alsof het een last is in plaats van een geschenk. Dat is zonde. Je bent begeerlijk – erg begeerlijk – maar je hebt jezelf kleiner gemaakt dan je bent. Een vrouw zoals jij verdient sturing, controle, iemand die je laat voelen hoe waardevol je bent. Niet alleen met woorden, maar met daden.”
Ellen’s wangen kleuren dieper rood, haar handen trillend om het glas, haar blik neergeslagen, maar haar ademhaling versnelt merkbaar. “Dat… dat is niet waar… ik ben niet… ik hoef geen…”
Mark onderbreekt haar zacht, zijn hand op haar knie leggend – knijpend, niet hard, maar genoeg om haar te laten zwijgen. “Jawel, Ellen. Je hoeft niet meer alleen en ongelukkig te zijn. Al die jaren na de scheiding – wakker worden in een leeg bed, niemand die je vasthoudt, niemand die je laat voelen dat je nog leeft. Dat is geen leven. Dat is overleven. Maar kijk naar Lise – zij was net als jij, eenzaam, schuldig, ongewild. Nu is ze vol, tevreden, gewild. Wij zijn er voor haar. En wij kunnen er ook voor jou zijn. Tim, Lise, Rex – en ik. We zien je. We willen je. Laat ons je ongeluk beëindigen. Laat toe dat we je laten voelen wat je waard bent – een vrouw die meerdere mannen nodig heeft om haar te leiden, te controleren, te vullen. Je bent te waardevol om alleen te blijven rotten in dat lege huis van je.”
Tim knikt, zijn hand hoger glijdend op haar dij, knijpend in het zachte vlees – zijn vingers diep gravend tot ze een zachte kreun laat ontsnappen. “Ja, oma… je bent mooi. Die borsten… groot, zacht, perfect om vast te houden. Je bent ouder, maar dat maakt je alleen maar geiler. Je hoeft niet meer ongelukkig te zijn. Wij zijn er voor je. Ik wil je laten voelen hoe gewild je bent – net als mam. Laat me je helpen. Laat ons je helpen.”
Ik leun tegen haar aan, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht en overtuigend. “Mam… Mark heeft gelijk. Je bent prachtig – je borsten, je lichaam, alles. Maar je hebt jezelf klein gehouden, net als ik vroeger. Je hoeft niet meer alleen te zijn. Wij zijn er voor je. Tim, Mark, Rex – ze maken me gelukkig. Ze laten me voelen wat ik waard ben. Laat ze dat ook voor jou doen. Geef je over. Het is liefde.”
Mark staat op, pakt de leiband van mijn halsband en trekt zacht – ik kom overeind, de kimono valt open. “Lise,” zegt hij bevelend, zijn stem scherp en duidelijk. “Trek je kimono uit. Laat je moeder zien hoe wij er voor jou zijn. Laat zien hoe Rex je dekt, je kut openrekt, je laat komen als zijn teef.”
Ik laat de kimono vallen, langzaam, mijn lichaam blootleggend in het kaarslicht. Mijn huid is een kaart van hun “liefde”: rode schrammen van Rex’ klauwen over mijn rug en schouders, lange, brandende strepen die nog vers zijn, bloedkorstjes op sommige plekken waar hij te hard greep; blauwe plekken op mijn heupen en billen van handen die me vasthielden, paars en geel wordend rond de randen, vingerafdrukken zichtbaar in het vlees; mijn borsten gekneusd, rood gevlekt van het knijpen en het zuigen, tepels gezwollen en donkerrood rond de ringetjes met belletjes die zacht rinkelen als ik adem. Mijn dijen glinsteren van vocht en resten zaad, mijn kut gezwollen en open, schaamlippen rood en pulserend.
Ellen hapt naar adem, haar hand voor haar mond, haar ogen groot van shock. “Lise… mijn god… die schrammen… die blauwe plekken… je bent… wat hebben ze je aangedaan?”
Ik glimlach zacht, stap dichterbij, mijn belletjes rinkelend, mijn lichaam bloot en onbeschaamd. “Mam… het is oké. Dit zijn geen wonden… dit zijn tekens van liefde. Rex’ klauwen… ze krabben als hij me neemt, maar het laat me voelen dat hij me wil. De blauwe plekken van Tim en Mark… hun handen die me vasthouden, me leiden. Het doet soms pijn… maar het is geen slechte pijn. Het herinnert me eraan dat ik gewild ben. Dat ik van hen ben. Je went eraan… en dan verlang je ernaar. Laat het je niet afschrikken. Het is geluk.”
Mark knikt, zijn hand op mijn schouder, knijpend in een blauwe plek tot ik hap naar adem. “Zie je, Ellen? Ze draagt onze liefde op haar huid. Trots. Nu… laat ik Rex haar dekken. Laat zien hoe hij voor haar zorgt.”
Ik kniel op handen en knieën op de vloer, mijn borsten zwaar hangend, belletjes rinkelend, mijn kont omhoog, mijn kut bloot en druipend voor Rex.
Mark geeft commentaar – expliciet, uitgebreid, zijn stem laag en beschrijvend: “Kijk goed, Ellen. Rex ruikt haar al – zijn neus diep tussen haar druipende schaamlippen, snuffelend aan haar hitte, haar gezwollen clit, haar open kut die nog nat is van vanochtend. Zie hoe ze open gaat voor hem – haar lippen zijn al gespreid, roze en glinsterend, vocht druipend op de vloer in dikke druppels. Nu likt hij haar – zijn tong breed en ruw, likkend van haar clit tot haar kontgaatje, gaat diep in haar kut, schurend over haar wanden tot het soppende, natte geluid de kamer vult. Hoor je dat? Haar kut zuigt op zijn tong, melkt hem als een pik, haar vocht spat eruit bij elke lik. Haar schaamlippen zwellen verder op, rood en pulserend, haar clit hard en kloppend onder zijn schrapende bewegingen. Ze trilt al – haar zware borsten wiebelen tegen de vloer, belletjes rinkelen luid, haar tepels schuren tot ze rauw zijn.”
Rex bespringt me – zijn voorpoten zwaar op mijn rug, klauwen krabbend in mijn toch al opengekrabde huid, verse striemen trekkend die branden en meteen rood worden. Zijn gewicht drukt me omlaag, zijn hete buik op mijn rug, zijn kwijl druipend in mijn nek.
Mark gaat door: “Zie hoe hij haar bespringt – zijn klauwen diep in haar vlees, rode striemen achterlatend die morgen blauw worden. Zijn pik komt tevoorschijn – rood, dik, puntig, druipend van voorvocht – duwt tegen haar dijen, nat en heet, duwt dan tegen haar kutlippen, rekt haaropen. Hij stoot – razend snel, diep, zijn pikribbels schurend tegen haar kutwanden, haar kut soppend en klampend rond hem. De knoop zwelt – duwt tegen haar opening, rekt haar helemaal op tot ze bijna scheurt, zit vast in een explosie van volheid, pulseert heet in haar, haar buik zwelt op terwijl hij zijn zaad in haar spuit – heet, dun, overvloedig, haar vullend tot het overstroomt, druipend langs haar dijen in warme stralen.”
Ik kom – schokkend, spuitend rond de knoop, mijn lichaam verraadt me in golven van genot, tranen stromen over mijn wangen terwijl ik kreun: “Ja… Rex… vul me…”
Mark: “Zie je haar komen, Ellen? Dat zijn tranen van geluk. Haar kut spuit rond zijn knoop, melkt zijn zaad ui zijn ballen. Dit kan hij ook voor jou doen. Wij allemaal. Je hoeft niet meer alleen te zijn.”
Ellen’s verzet smelt – haar benen vallen nu helemaal wijd, ze geeft zich bijna helemaal over.
Ze breekt.
Voor altijd.
___
De avond bereikt een nieuw, verstikkend dieptepunt – een moment waarop de laatste barrières van Ellen’s verzet beginnen te brokkelen onder de invloed van de wijn, de woorden en de onverbiddelijke aanrakingen. Ik lig op handen en knieën op de vloer, mijn lichaam naschokkend terwijl Rex nog in me zit, mijn kut soppend en spuitend rond hem terwijl ik kreun en huil van pijn en genot.
Mark en Tim richten hun aandacht nu volledig op Ellen. Mark zit naast haar op de bank, zijn arm om haar schouders geslagen – bezitterig, zijn hand glijdt over haar blouse, knopend open terwijl hij fluistert: “Laat me je helpen ontspannen, Ellen. Je bent zo gespannen… al die jaren alleen… je borsten verdienen het om gezien te worden, om aangeraakt te worden.”
Tim aan haar andere kant, zijn hand al onder haar blouse, deze omhoog duwend tot haar bh zichtbaar wordt. Ellen protesteert – haar stem hoog en trillend, haar handen duwen tegen hun armen: “Nee… stop… dit is verkeerd… ik ben jullie moeder… jullie oma… laat me…”
Maar haar protesten zijn zwak, haar lichaam slap van de wijn en de shock, haar armen vallen half omlaag terwijl Mark en Tim doorgaan – Mark die de knoopjes opent, Tim die de blouse uittrekt, haar bh omlaag duwt tot haar borsten bloot liggen: zwaar, vol, rijp, met die natuurlijke hang, tepels groot en donkerroze, hard wordend in de koele lucht. Ze bedekt ze instinctief met haar armen, haar wangen branden, tranen stromen: “Nee… alsjeblieft… niet doen… ik ben te oud… dit is…”
Mark trekt haar armen zacht maar vastberaden weg, zijn handen omsluitend haar borsten – knedend, voelend hoe het vlees overloopt in zijn handpalmen, zijn duimen over haar tepels rollend tot ze kreunt ondanks zichzelf. “Sst, Ellen… kijk naar jezelf. Je borsten zijn prachtig – zwaar, zacht, vol leven. Niet meer jong en strak, maar rijp, ervaren, gemaakt om vastgehouden te worden. Ze zijn groter dan die van Lise, voller, met die heerlijke hang die ze zo uitnodigend maakt. Je hebt ze al die jaren verstopt, alsof ze een schande zijn. Maar ze zijn een geschenk. Een lichaam dat smeekt om aangeraakt te worden. Je bent een vrouw, Ellen – begeerlijk, maar je hebt jezelf kleiner gemaakt dan je bent.”
Tim’s handen sluiten zich ook om haar borsten – knijpend, zijn vingers diep gravend in het zachte vlees, zijn ogen donker van lust. “Oma… je borsten… ze zijn zo groot… zacht… ik heb altijd al… gefantaseerd over je…”
Ellen hapt naar adem, haar lichaam schokkend, haar armen half duwend maar niet meer vechtend. “Tim… nee… je bent mijn kleinzoon… dit mag niet…”
Mark’s stem lager, dichterbij haar oor: “Kijk naar hem, Ellen. Echt kijken. Tim is geen kleine jongen meer. Hij is een man. Sterk, geil, dominant. Hij heeft altijd al naar je verlangd – stiekem, diep vanbinnen. Naar je borsten, je lichaam, je rijpheid. Je bent te oud voor hem? Dat maakt het alleen maar intenser. Hij wil je – zoals hij Lise wil. Laat toe dat hij je laat zien hoe gewild je bent.”
Tim’s stem is schor, zijn handen harder knijpen in haar borsten, tepels rollend tot ze piept: “Ja, oma… ik heb altijd al over je gefantaseerd… naar je borsten gekeken als je op bezoek was… hoe zwaar ze zijn, hoe ze bewegen… ik wilde ze vastpakken… erop zuigen… je laten voelen hoe hard je me maakt… je bent te oud? Dat maakt je geiler… rijper… ik wil je nemen… zoals mam…”
Ellen’s ogen worden groot, haar adem stokt, haar lichaam trilt terwijl ze protesteert, maar haar armen vallen omlaag, haar borsten bloot en overgeleverd aan hun handen.
Mark moedigt Tim aan, zijn stem bevelend: “Laat het haar zien, Tim. Haal je pik boven. Laat je oma zien hoe hard je voor haar bent. Laat haar voelen wat ze met je doet.”
Tim staat op, zijn broek open ritsend, zijn pik schiet meteen naar buiten – hard, kloppend, druipend van voorvocht, dik en pulserend. Hij houdt hem vast, dicht bij haar gezicht, zijn ogen op haar borsten. “Kijk, oma… dit is voor jou… altijd al geweest…”
Ellen staart, haar mond open, haar wangen rood, haar handen half duwend maar niet meer echt.
Mark: “Neem haar, Tim. Laat haar voelen hoe gewild ze is. En Ellen… je kijkt. Je ogen blijven open. Kijk naar Lise en Rex – hoe hij haar dekt, haar kut rekt, haar laat komen als zijn teef. Kijk naar Tim’s pik – hoe hard hij is voor jou. Kijk hoe hij in je glijdt – diep, rekken, vullend.”
Tim duwt Ellen achterover op de bank, haar rok omhoog, haar slipje opzij, zijn pik duwt tegen haar kut – nat, ondanks haar tranen. Hij glijdt in haar – langzaam eerst, haar openrekkend, haar gekreun wordt luider terwijl hij dieper in haar stoot.
Mark houdt haar hoofd vast, dwingt haar te kijken: “Kijk, Ellen. Naar Lise – Rex’ pik diep in haar kut, de knoop in haar vast zittend, haar kut spuitend rond hem terwijl ze komt, haar borsten wiebelend, belletjes rinkelend, haar gezicht vol tranen van geluk. Zie hoe hij haar vult – hoe het zaad uit haar kut druipt, hoe haar buik opzwelt. En kijk nu naar Tim – zijn pik glijdt in en uit je eigen kut, rekt je open, nat en soppend, zijn ballen slaan tegen je kont bij elke stoot. Voel hoe hard hij is voor jou – voor je rijpe lichaam, je zware borsten. Kijk en voel hoe hij dieper in je gaat, langs je kutwanden schuurt, over je clit wrijft tot je kreunt. Dit is liefde, Ellen. Dit eindigt je eenzaamheid.”
Tim stoot harder, zijn handen knijpen in haar borsten, tepels rollend tot ze schreeuwt van genot.
Mark’s commentaar gaat door, grafisch en meedogenloos: “Zie je Tim’s pik? – dik, pulserend, glijdend in en uit je natte kut, je schaamlippen rekken rond hem, je vocht spat er uit bij elke stoot. Hoor het soppen – nat, klappend, je kut zuigend om je de harde pik van je kleinzoon heen. Je borsten wiebelen wild in zijn handen, je tepels hard en rood. Dit is wat je waard bent, Ellen – gevuld worden door je kleinzoon terwijl je dochter geneukt wordt door een hond. Geen eenzaamheid meer. Alleen dit.”
Ellen breekt – haar lichaam schokt, komt klaar rond Tim’s pik, haar kreunen worden luid terwijl ze kijkt naar mij en Rex, en naar Tim in haar.
Ze breekt.
Volledig.
Voor altijd.
___
Ellen ligt op haar rug op de bank, haar lichaam nog na hijgend, haar borstkas zwaar op en neer gaand, haar blouse open, haar borsten bloot en glinsterend van zweet, tepels hard en pijnlijk gevoelig na Tim’s geknijp. Haar rok is omhooggeschoven rond haar middel, haar slipje ergens op de vloer, haar dijen nat en plakkerig van haar eigen vocht en Tim’s zaad dat langzaam uit haar druipt – warm, dik, vermengd met haar eigen spuitende geil dat de bank nat heeft gemaakt. Ze voelt het nog pulseren tussen haar benen: haar kut gezwollen, open, kloppend van het orgasme dat haar overviel terwijl Tim in haar stootte, terwijl ze keek naar Lise die schreeuwend kwam rond Rex’ knoop.
Haar gedachten zijn een chaotische storm, een wervelwind van schaamte, afschuw, schuld en een diepe, verraderlijke opluchting die ze zichzelf niet durft toe te geven.
[i]Wat heb ik gedaan… god, wat heb ik gedaan…
Ik ben klaargekomen. Met Tim. Mijn kleinzoon. Zijn pik in me… diep… stotend… ik voelde hem pulseren, zijn zaad in me spuiten… en ik kwam. Harder dan in jaren. Ik schreeuwde bijna. Mijn lichaam spoot… net als Lise… terwijl ik keek hoe een hond mijn dochter neukte… hoe Rex haar vulde… hoe ze kwam voor hem…
Dit is ziek. Ik ben ziek. Ik ben zijn oma. Ik had moeten vechten. Moeten schreeuwen. Moeten wegrennen. Maar ik liet het gebeuren. Ik spreidde mijn benen. Ik kreunde. Ik kwam. Ik wilde het… op het eind… ik wilde het.
En Lise… mijn meisje… ze kwam ook… schreeuwend, spuitend rond die knoop… tranen in haar ogen, maar haar lichaam… ze genoot. Ze zei dat het geluk was. En ik… ik voelde hetzelfde. Even. Die hitte… die volheid… na al die jaren alleen…
Ik ben een monster. Een slechte moeder. Een slechte oma. Ik heb mijn dochter niet gered. Ik heb meegedaan. Ik heb genoten. Ik haat mezelf. Maar… god… ik voel me niet meer leeg. Niet meer alleen. Voor het eerst in jaren voel ik me… gewild. Gebruikt. Gevuld.
Mark laat haar soppen in die gedachten – minutenlang stilte, alleen het zachte hijgen van Rex die bovenop Lise ligt, zijn knoop nog in haar vast, Lise’s zachte snikken, Tim’s zware ademhaling. Mark kijkt haar aan, zijn ogen glinsterend, maar hij zegt niets. Hij laat de schaamte, de twijfel, de schuld haar opslokken, laat haar soppen in wat er net is gebeurd.
Dan breekt hij de stilte, zijn stem kalm maar scherp, onverbiddelijk, elk woord een hamer die de feiten in haar schedel slaat.
“Ellen,” zegt hij zacht, zijn hand op haar dij leggend – knijpend in het zachte vlees waar Tim’s zaad nog druipt. “Je kunt het niet meer ontkennen. Je bent klaargekomen. Met Tim. Je kleinzoon. Zijn pik diep in je kut, stotend tot je spoot. Je voelde hem komen – zijn hete, dikke zaad je vullend je tot het overstroomde. En je kwam harder dan in jaren. Je schreeuwde het uit. Je kut kneep om zijn pik heen alsof je hem nooit meer wilde loslaten.”
Hij pauzeert, zijn vingers glijden hoger, wrijven over haar natte schaamlippen, laten haar voelen hoe ze druipt. “En je keek naar Lise. Je dochter. Terwijl Rex haar neukte. Zijn knoop vast in haar kut, haar kut spuitend rond hem, haar tranen stromend maar haar lichaam smekend om meer. Je zag het. Je hoorde het. En je kwam terwijl je ernaar keek.”
Ellen probeert iets te zeggen, haar stem breekt: “Nee… ik… het was… jullie dwongen me…”
Mark’s stem wordt harder, zijn greep strakker: “Dwongen je? Je spreidde je benen zelf op het eind. Je kreunde toen Tim in je gleed. Je duwde je heupen omhoog toen hij dieper stootte. Je kwam toen hij in je spoot. Je kut liegt niet, Ellen. Je was nat voordat hij je aanraakte. Je was nat terwijl je keek hoe een hond je dochter vulde. Je wilde het. Je genoot ervan. Je bent net als Lise. Je bent een teef die dit nodig heeft.”
Hij laat haar even zwijgen, laat zijn woorden in haar zinken.
“Dit zijn de harde feiten, Ellen: je hebt je kleinzoon geneukt. Je hebt zijn zaad in je kut gespoten gekregen. Je hebt gekeken hoe je dochter door een hond werd geneukt, en je kwam ervan. Je bent niet meer de eenzame, “nette” moeder en oma. Je bent nu een deel van ons. Je bent gewild. Gebruikt. Gevuld. En je zal terug komen – omdat je het wilt. Omdat je het nodig hebt. Net als Lise.”
Ellen huilt – stil, haar lichaam schokkend, maar haar kut knijpt samen bij zijn woorden, haar tepels hard.
Ze breekt.
Volledig.
Voor altijd.
In dit deel: De moeder van Lise komt op bezoek en leert haar dochter en haar kleinzoon op een heel nieuwe manier kennen…
Lise:
Het is een gewone dinsdagmiddag, een paar dagen na het ingrijpende bezoek van mijn vader. Ik kniel in de woonkamer, naakt zoals altijd, mijn borsten zwaar hangend en de belletjes zacht rinkelend terwijl ik de vloer dweil. Rex ligt naast me, zijn kop op mijn dij, zijn warme tong likt af en toe over mijn nog gevoelige schaamlippen – nat, ruw, duwend tot ik onwillekeurig kreun en mijn kut weer begint te druipen. Mark is werken, Tim is boven aan het studeren. Het huis is stil, op het zachte soppen van mijn bewegingen en Rex’ hijgende ademhaling na.
Dan gaat de bel.
Ik verstijf, mijn handen trillen rond de dweil. Wie… niemand komt onaangekondigd. Mark heeft iedereen gewaarschuwd. Ik sta langzaam op, mijn benen slap, zaad van Rex’ ochtendronde nog plakkerig langs mijn dijen. Ik pak een korte kimono van de kapstok – dun, doorschijnend, nauwelijks bedekkend – en loop naar de deur, Rex achter me aan trippelend, zijn neus alweer tussen mijn benen duwend.
Ik open de deur op een kier.
Daar staat mijn moeder. Ellen.
Ze is ouder geworden sinds ik haar laatst zag – grijsdoorlopen haar in een strakke knot, een nette jas, haar gezicht bleek van bezorgdheid. Haar ogen worden groot als ze me ziet: de kimono die mijn borsten nauwelijks bedekt, mijn tepels hard en zichtbaar, de halsband glinsterend, de belletjes zacht rinkelend als ik beweeg, Rex die meteen aan mijn benen snuffelt en zijn neus onder de kimono duwt.
“Lise… mijn god…” fluistert ze, haar hand voor haar mond. “Wat… wat is dit? Je vader belde me. Hij was… overstuur. Hij zei dat er iets mis was. Dat je… veranderd bent. Maar dit…”
Ik probeer de kimono dichter te trekken, mijn wangen brandend, mijn stem klein en trillend. “Mam… dit is… niet het moment… kom een andere keer…”
Maar Rex duwt harder, zijn neus koud tegen mijn kut, zijn tong likkend – ik hap naar adem, mijn knieën knikkend, een gedempt kreuntje ontsnappend. De ogen van mijn moeder worden groter, haar gezicht bleek.
“Die hond… hij… Lise, wat doet hij?”
Ik probeer achteruit te stappen, maar Rex volgt, zijn tong weer likkend, nat en ruw over mijn clit. “Mam… alsjeblieft… ga weg… dit is… privé…”
Ze duwt de deur verder open, stapt binnen, haar stem harder nu, paniekerig. “Privé? Je bent naakt onder die… lap stof! Je hebt een halsband om als een dier! En die hond… hij likt je daar! Lise, wat hebben ze met je gedaan? Ik bel de politie. Nu.”
Ze pakt haar telefoon, haar handen trillen.
Ik zak bijna in elkaar van paniek. Nee… politie… ze nemen me mee… maar dan verlies ik Tim… Rex… dit leven… ik ben kapot zonder hen…
Rex gromt zacht, zijn neus harder duwend, zijn tong diep in me – ik kreun luider, mijn kut knijpend, nat wordend ondanks alles.
Mijn moeder kijkt vol afschuw. “Lise… je… je laat hem… dit is ziek! Ik haal je hier weg!”
Precies op dat moment komt Mark thuis – zijn timing perfect, alsof hij het voelde. Hij stapt binnen, kalm, zijn jas uit, zijn ogen glinsterend als hij de situatie ziet: mijn moeder met telefoon in haar hand, ik halfnaakt en trillend, Rex likkend aan mijn kut. Hij sluit de deur zachtjes achter zich, draait de sleutel om met een duidelijke klik die door de gang galmt, en doet de grendel erop. Zijn glimlach is vriendelijk, maar zijn ogen zijn koud en berekenend.
“Ellen,” zegt hij warm, zijn stem zacht en geruststellend, alsof hij een oude vriendin begroet. “Wat een verrassing. Kom binnen, ga zitten. We hoeven niet in de gang te staan.”
Mijn moeder aarzelt, haar gezicht rood van woede en verwarring, haar hand nog om haar telefoon geklemd. “Nee… ik bel de politie nu. Dit is mishandeling! Mijn dochter… ze heeft een halsband om! En die hond… hij likt haar… daar! Wat doen jullie met haar?”
Mark legt zijn hand stevig op haar bovenarm – niet hard genoeg om blauwe plekken te maken, maar vast genoeg dat ze niet weg kan draaien – pakt de telefoon uit haar handen en leidt haar naar de woonkamer. “Rustig, Ellen. Geen politie. Dat zou alles alleen maar erger maken – voor Lise, voor jou. Ga zitten. We praten dit uit.”
Ze probeert zich los te rukken, haar stem hoger: “Laat me los! En waarom heb je de deur op slot gedaan? Geef me mijn telefoon terug! Ik wil nu weg!”
Mark houdt haar telefoon vast, steekt hem in zijn broekzak, zijn greep op haar arm iets strakker. “De deur is op slot omdat we een rustig gesprek nodig hebben, Ellen. Zonder onderbrekingen. Je telefoon krijg je terug – als we klaar zijn. Als we een goed gesprek hebben gehad. Je gaat nergens heen tot je begrijpt wat hier echt gebeurt. Tot je ziet hoe gelukkig Lise is. Tot je accepteert dat dit haar keuze is.”
Mijn moeder’s ogen worden groot van paniek, ze probeert naar de deur te lopen, maar Mark houdt haar tegen, zijn lichaam blokkeert de weg. Tim komt beneden, gaat bij de deur staan – niet dreigend, maar zijn aanwezigheid maakt ontsnapping onmogelijk. Rex gromt zacht, zijn oren omhoog.
“Je houdt me gevangen?” fluistert mijn moeder, haar stem trillend.
Mark’s stem blijft kalm, maar is harder nu: “Nee, Ellen. Ik bescherm je. Tegen jezelf. Tegen je impuls om alles kapot te maken wat Lise eindelijk heeft opgebouwd. Ga zitten. Nu.”
Ze gaat zitten, haar benen slap, haar ogen vol tranen. Ik sta daar, bevroren, Rex weer likkend tot ik kreun. Tim gaat naast Mark zitten, zijn ogen op zijn oma gericht.
“Ellen,” begint Mark langzaam, zijn stem laag en doordacht. “Ik weet waarom je hier bent. Je ex-man belde je. Hij was overstuur. Hij vertelde je dat Lise veranderd is. En nu zie je het: de halsband, Rex, haar… vrijheid. Je bent geschokt. Maar laat me je iets vertellen over jezelf. Want dit gaat niet alleen om Lise.”
Mijn moeder schudt haar hoofd, haar stem brekend: “Geef me mijn telefoon… laat me gaan… dit is niet normaal…”
Mark negeert het, zijn toon intenser: “Je bent eenzaam, Ellen. Al jaren. Gescheiden, alleen in dat huis. Je kinderen groot, je ex weg, niemand die je echt ziet. Je wordt ’s ochtends wakker, koffie voor één, lege avonden. Je voelt je ongewild, onzichtbaar. Dat doet pijn, Ellen. Diepe pijn. Lise voelde hetzelfde – tot wij haar hielpen. En jij bent schuldig aan een deel ervan. Jij liet haar zien hoe een vrouw zich klein houdt na een scheiding. Jij accepteerde eenzaamheid. Jij leerde haar dat ze niet meer waard was. Nu is ze vrij. Gelukkig. En jij wilt dat afpakken omdat je het niet begrijpt? Omdat je bang bent voor je eigen verlangens?”
Ellen snikt, haar handen trillend: “Ik… ik ben niet eenzaam… en ik ben niet schuldig… geef me mijn telefoon… laat me gaan…”
Ik kan het niet meer aanhoren – mijn moeder zit daar, gevangen, en ik voel schuld. Ik kniel naast haar, mijn hand op haar arm. “Mam… luister naar Mark. Hij heeft gelijk. Ik was eenzaam… net als jij. Dit leven… het heeft me gered. Blijf. Laat ons je helpen. Je telefoon krijg je terug… als je begrijpt hoe goed dit is.”
Tim komt dichterbij, zijn hand op haar schouder – stevig. “Oma… mam heeft gelijk. Je bent te lang alleen geweest. Kijk naar haar – ze is gelukkig. Rex maakt haar compleet. Laat hem je ruiken. Voel hoe het is om gewild te zijn. We laten je gaan als je het begrijpt. Als je ziet dat dit echte liefde is.”
Mijn moeder probeert op te staan, maar Tim houdt haar schouder vast, en Mark kijkt haar streng aan – een waarschuwing. “Nee, Ellen. Je blijft zitten tot we klaar zijn. Je telefoon blijft hier tot je luistert. Tot je accepteert dat je schuldig bent aan Lise’s oude pijn – en dat je nu deel kunt zijn van haar geluk.”
Rex komt naar haar toe, snuffelr aan haar benen, zijn tong likt over haar dijen. Ze probeert haar benen te sluiten, maar Tim houdt ze zacht open, zijn greep stevig. “Laat hem, oma… hij helpt je voelen wat mam voelt.”
Mark’s stem fluistert, dichtbij: “Je bent eenzaam, Ellen. Je verlangt naar aanraking, naar iemand die je ziet. Laat Rex je helpen. Laat ons je helpen. Je bent schuldig als je weggaat en Lise weer alleen laat met haar verleden. Blijf. Voel het. Je telefoon en vrijheid krijg je terug als je begrijpt – als je meedoet.”
Ellen breekt langzaam – haar verzet wordt zwakker terwijl Rex likt, haar benen gaan trillend open, haar ademhaling zwaar. Ze huilt, maar haar lichaam reageert, haar wangen worden rood.
Mark: “Goed zo. We praten door. Tot je het accepteert.”
De avond verloopt langzaam, als een trage, verstikkende nevel die zich over de woonkamer verspreidt – een mengeling van wijn, gedwongen gesprekken, subtiele maar onverbiddelijke dwang, en Rex’ constante aanwezigheid die mijn moeder stukje bij beetje opslokt. Het begint met de wijn die Mark haar blijft inschenken – rode, zware wijn in een groot glas, haar hand trillend als ze het aanneemt, haar protesten zwakker wordend bij elke slok. “Drink maar, Ellen,” zegt hij kalm, zijn stem laag en overtuigend, terwijl hij haar glas bijvult zonder te vragen. “Het helpt je ontspannen. Je bent zo gespannen – al die jaren alleen, al die zorgen die je meedraagt. Dit is een veilige plek. Niemand oordeelt hier.”
Ze probeert het glas weg te duwen na de eerste slok, haar stem nog scherp maar al wankel: “Ik wil geen wijn… ik wil mijn telefoon… laat me gaan…” Maar Mark houdt haar pols vast – zacht maar stevig, zijn duim drukr in haar huid tot ze piept en het glas weer pakt. Tim zit naast haar, zijn hand op haar knie – niet troostend, maar vasthoudend, zijn vingers knijpend als ze probeert op te staan. Ik kniel aan haar andere kant, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht en gebroken: “Mam… drink maar… het helpt echt… je bent zo lang alleen geweest… net als ik vroeger… dit eindigt de eenzaamheid… vertrouw ons…”
Rex is overal – zijn zware lichaam drukt tegen haar benen, zijn neus snuffelt hoger onder haar rok, zijn warme, natte tong likt over haar dijen, duwt tegen haar slipje tot ze haar benen probeert te sluiten. Maar Tim’s hand spreidt ze weer – langzaam, onverbiddelijk, zijn greep stevig op haar knie. “Laat hem, oma,” fluistert hij, zijn stem laag en overtuigend. “Hij ruikt je pijn… je eenzaamheid… hij helpt je voelen wat mam voelt… het is liefde… echte liefde…”
Ze schokt, haar stem wordt hoger: “Nee… haal die hond weg… dit is niet normaal… Lise, Tim, help me…” Maar ik houd haar arm vast, mijn tranen druppelen op haar hand terwijl ik fluister: “Mam… het is oké… Rex is deel van ons gezin… hij maakt me gelukkig… hij kan jou ook helpen… je bent zo lang alleen geweest… niemand die je aanraakt… laat hem je aanraken… het eindigt de pijn…”
Mark schenkt weer bij, zijn hand op haar schouder duwend tot ze achterover zakt in de bank, haar lichaam wordt slap van de wijn en de dwang. “Je bent schuldig, Ellen,” zegt hij zacht, zijn woorden traag en herhalend, als een mantra. “Je liet Lise alleen met haar verdriet na de scheiding. Je liet haar zien hoe eenzaamheid voelt – lege nachten, niemand die je vasthoudt, niemand die je laat komen. Je was te bang om zelf iets te zoeken. Nu heeft Lise het gevonden – in ons, in Rex. En jij wilt dat afpakken? Uit jouw eigen schuldgevoel? Blijf. Laat Rex je likken. Voel hoe nat je wordt. Dat is geen dwang – dat is bevrijding.”
Rex duwt harder – zijn tong likkend over haar slipje, nat makend, duwend tot de stof verschuift en hij haar kut raakt, ruw en warm, likkend over haar clit tot ze naar adem hapt en haar heupen onwillekeurig schokken. Ze probeert haar benen te sluiten, haar handen duwen tegen zijn kop, maar Tim houdt haar knieën gespreid – zijn greep pijnlijk nu, zijn vingers diep in haar vlees gravend tot ze kreunt van pijn. “Niet vechten, oma,” zegt hij, zijn stem intenser. “Mam heeft ook gevochten eerst… maar nu komt ze voor hem… elke dag… het is liefde… laat het toe… voor mam… voor jezelf…”
Ik houd haar hand vast, mijn vingers knijpend, mijn stem smekend: “Mam… alsjeblieft… laat Rex je helpen… je bent zo eenzaam… ik zie het in je ogen… net als ik vroeger… dit eindigt het… je hoeft niet meer alleen te zijn… we zijn familie… jezelf overgeven is liefde…”
Ze huilt harder, haar lichaam schokkend terwijl Rex’ tong dieper duwt, likkend in haar, nat en slijmerig, haar vocht vermengd met zijn kwijl druipend op de bank. Mark houdt haar schouder vast, zijn hand knijpend tot ze niet meer kan opstaan, zijn stem herhalend: “Je telefoon krijg je terug als je het accepteert. De deur gaat open als je begrijpt dat dit Lise’s geluk is. Je eenzaamheid eindigt hier – als je je overgeeft. Laat Rex je likken. Voel hoe nat je wordt. Dat is geen dwang – dat is de waarheid.”
De wijn werkt – haar protesten worden zwakker, haar lichaam wordt slap, haar benen sluiten zich niet meer. Rex likt door, zijn tong duwt diep, schuurt over haar clit tot ze kreunt – luid, gebroken – haar heupen bewegen licht mee ondanks haar tranen.
Tim: “Zie je, oma? Je bent al nat… net als mam… het is liefde…”
Ik: “Mam… geef je over… word zoals ik… eindig de eenzaamheid…”
Mark schenkt weer bij, zijn hand op haar borst, knijpend – over haar blouse, maar hard, haar tepel rollend tot ze piept. “Goed zo, Ellen. De avond is nog lang. We praten door. Tot je het accepteert. Tot je meedoet.”
Ze breekt – langzaam, haar verzet versplintert onder de wijn, de woorden, de dwang, Rex’ tong, onze “hulp”.
Voor altijd.
___
Tim:
Dit is zo fucked up… en tegelijkertijd klopt alles precies.
Oma zit hier naast me op de bank, haar gezicht rood van tranen en wijn, haar ademhaling gejaagd terwijl Rex hoger likt onder haar rok. Ik houd haar knie vast – stevig, zodat ze ze niet kan sluiten – en ik voel hoe ze trilt onder mijn vingers. Vroeger was ze gewoon oma: koekjes, verhaaltjes, knuffels. Nu… nu is ze een vrouw. Een oudere vrouw. Veel ouder dan ik. Eigenlijk veel te oud. Ze is in de zestig, ik achttien. Dat zou me moeten afstoten. Dat zou me ziek moeten maken. Maar het doet precies het tegenovergestelde.
Ik kan mijn ogen niet van haar borsten afhouden. Ze zijn enorm – minstens zo groot als die van mam, misschien nog zwaarder, voller, door de jaren zachter geworden, maar nog steeds rond en uitdagend onder haar blouse. Elke keer als ze hijgt of snikt, bewegen ze mee – zwaar, wiegend, de stof strak gespannen over haar tepels die hard worden in de koele lucht van de woonkamer. Ik zie de contouren duidelijk: grote, ronde tieten die bijna uit haar bh puilen, de knoopjes van haar blouse die strak staan, een diepe kloof zichtbaar als ze voorover leunt. Ze zijn ouder, rijper, met die zachte zwaarte die alleen vrouwen van haar leeftijd hebben – niet strak en hoog zoals bij meisjes van mijn leeftijd, maar vol, zwaar, alsof ze gemaakt zijn om vastgehouden, gekneed, gebruikt te worden.
Ik word keihard bij de gedachte. Mijn pik klopt in mijn broek terwijl ik haar vasthoud, terwijl ik haar help zich over te geven. Het is verkeerd – ze is mijn oma, verdomme, veel te oud, haar huid niet meer zo strak, haar lichaam niet meer jong – maar precies dat maakt het zo intens. Ze is verboden. Taboe. En toch… ik wil haar. Ik wil die enorme, zware tieten vastpakken, voelen hoe ze over mijn handen lopen, hoe haar tepels hard worden onder mijn duimen. Ik wil ze zien wiebelen terwijl Rex haar neemt, terwijl ik haar neem. Ik wil haar laten kreunen zoals mam kreunt – diep, gebroken, dankbaar.
Mark heeft gelijk. Dit is macht. Oma is eenzaam geweest, net als mam. Ze heeft al jaren niemand gehad die haar echt aanraakt, die haar laat voelen dat ze gewild is. En nu zit ze hier, huilend, maar haar lichaam liegt niet – ik zie hoe haar tepels harder worden, hoe haar borsten zwaarder ademen, hoe ze licht voorover leunt als Rex likt. Ze wil het. Diep vanbinnen. Net als mam wilde. En ik ga haar helpen dat toe te geven. Ik ga haar tieten vastpakken, haar tepels knijpen tot ze piept, haar laten komen terwijl ze “nee” zegt maar “ja” voelt.
Ze is veel te oud voor me. Dat maakt het alleen maar geiler. Geen meisje van school kan dit geven – die zwaarte, die rijpheid, die verboden volheid. Ik wil haar melken, haar laten rinkelen met belletjes zoals mam, haar zien druipen terwijl Rex haar knoopt. Ik wil haar bezitten. Net als mam. Net als Rex haar bezit.
Ik haatte dit eerst. Ik vocht ertegen. Maar nu… nu begrijp ik het. Dit is familie. Dit is liefde. Oma hoort bij ons. Haar tieten horen bij ons. Haar kut hoort bij ons. En ik ga haar laten komen – harder dan ze ooit heeft gedaan. Omdat ze het verdient. Omdat ik het wil.
Kom op, oma. Geef je over. Laat me je tieten voelen. Laat me je zien komen. Word onze teef. Net als mam.
Ik kan niet wachten.
___
Mark:
Dit is perfect. Absoluut perfect.
Ze zit daar, Ellen – de moeder van mijn teefje – gevangen op die bank, haar ogen vol tranen, haar lichaam al licht trillend van de wijn en de angst. Ze probeert nog te vechten, te smeken om haar telefoon, om de deur te openen en weg te lopen, maar ik voel het al: de scheuren in haar verzet. Ze breekt. Net zoals Lise brak. Net zoals Tim brak. Net zoals haar ex-man brak.
Ik kijk naar haar borsten – zwaar, rijp, minstens zo groot als die van Lise, misschien nog voller door de jaren. Ze ademen mee met haar hijgende paniek, de stof van haar blouse strak gespannen, tepels al hard geworden onder mijn blik. Ze is ouder, zachter, maar dat maakt haar alleen maar aantrekkelijker als prooi. Een vrouw die al decennia geen echte aanraking heeft gehad, geen man die haar liet komen zoals ze verdient. Ik ga haar geven wat ze nodig heeft: totale overgave. Ik ga haar maken tot een tweede teef in dit huis – naast haar dochter. Moeder en dochter, knielend voor Rex, voor Tim, voor mij. Dat beeld alleen al doet mijn pik kloppen.
Ze denkt dat ze hier is om Lise te redden. Schattig. Ze heeft geen idee dat ze hier is om zichzelf te verliezen. Ik heb de deur op slot gedaan, haar telefoon afgepakt – niet uit noodzaak, maar omdat het werkt. Angst is de beste lijm. Ze voelt zich gevangen, hulpeloos, en dat maakt haar ontvankelijk. Ik voer haar wijn, ik praat over haar eenzaamheid – want ik ken haar type. Jaren alleen, nachten wakker liggend, vingers tussen haar benen maar nooit echt bevredigd. Ik geef haar de schuld – niet te hard, maar precies genoeg om haar te laten twijfelen aan zichzelf. “Jij hebt Lise dit geleerd.” Dat raakt altijd. Moeders breken het snelst op schuld.
En nu helpt Rex mee – mijn perfecte wapen. Ik zie hoe zijn tong haar raakt, hoe ze probeert haar benen te sluiten maar Tim houdt ze gespreid. Ik zie haar tepels harder worden, haar wangen rood, haar ademhaling versnellen. Ze vecht nog, maar haar lichaam liegt niet. Ze wordt nat. Net als Lise vroeger. Straks kreunt ze. Straks komt ze. Straks smeekt ze.
Tim doet het goed – hij houdt haar vast, hij praat mee, hij gelooft het volledig. Hij is mijn meesterwerk. Hij ziet zijn oma niet meer als familie, maar als prooi. Hij wordt hard van haar borsten, van haar verzet. Hij wil haar nemen. En dat gaat hij doen. Vanavond al, als ze breekt.
Lise helpt ook – mijn trouwe teefje. Ze houdt haar moeder’s hand vast, fluistert dat het liefde is. Ze is zo ver heen dat ze het meent. Ze wil dat haar moeder hetzelfde voelt – de “bevrijding” van overgave. Moeder en dochter, samen knielend, samen komend voor Rex. Dat wordt mijn kroonjuweel.
Ze vraagt om haar telefoon, om de deur. Ik geef niets. Ik rek het uit. Ik laat Rex likken tot ze schokt. Ik laat Tim en Lise haar vasthouden tot ze niet meer vecht. Ik praat door – over eenzaamheid, schuld, verlangen – tot haar verzet smelt. Tot ze haar benen spreidt. Tot ze kreunt. Tot ze “ja” zegt.
Dit is macht. Pure, absolute macht. Ik breek niet alleen Lise. Ik breek haar hele familie. Vader, moeder, zoon – allemaal van mij. Allemaal knielend. Allemaal dankbaar.
Ellen breekt vanavond. Ik voel het. En als ze breekt… dan begint het echte plezier. Moeder en dochter, samen voor Rex. Samen voor Tim. Samen voor mij.
Ik kan niet wachten om haar te horen smeken.
___
Lise:
Ik kniel hier op de vloer, naast mam, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht smekend terwijl ik haar probeer te overtuigen dat dit goed is… dat dit liefde is. En terwijl ik het zeg, voel ik het diep in me: het is waar. Ik kan me geen ander leven meer voorstellen. Dit is mijn leven. Dit is wie ik ben.
Vroeger… vroeger was er een Lise die ’s ochtends opstond, koffie zette voor zichzelf en Tim, naar mijn werk ging, ’s avonds alleen op de bank zat met een glas wijn en een leeg gevoel in mijn borst. Een Lise die zich schaamde voor mijn lichaam, die wijde truien droeg, die dacht dat niemand me ooit echt zou willen. Die Lise is dood. Verdwenen. En ik mis haar niet eens. Ik kan me niet eens meer herinneren hoe het voelde om vrij te zijn – want vrijheid was eenzaamheid. Dit… dit is volheid. Dit is nodig zijn.
Ik heb hen nodig. Allemaal.
Mark… hij is mijn meester, mijn man, en mijn redder. Zonder hem zou ik nog steeds dat lege omhulsel zijn. Hij zag me. Hij nam me. Hij maakte me tot zijn teef – en daardoor voel ik me eindelijk gewild, eindelijk compleet.
Tim… mijn jongen… mijn zoon… en nu ook mijn man. Ik heb hem gebaard, grootgebracht, en nu neem ik zijn pik in me, slik zijn zaad, kom voor hem terwijl hij me vasthoudt. Het is ziek, het is verkeerd, maar het voelt als thuiskomen. Hij is van mij, ik ben van hem. Zonder hem zou ik leeg zijn.
Rex… mijn bruidegom, mijn beest. Zijn tong, zijn pik, zijn knoop – ze vullen me op een manier die geen mens kan. Ik ben bang voor hem, maar ik verlang naar hem. Ik spreid mijn benen voor hem zonder bevel. Ik kom harder voor zijn ruwe tong dan voor wie ook. Hij is mijn man. Ik ben zijn teef. Voor altijd.
En papa… mijn vader… hij komt terug, hij neemt me, hij vult me met zijn zaad terwijl hij huilt en “sorry” fluistert. Het is het ultieme taboe, maar het heelt iets in me. Hij ziet me als vrouw, als teef, als zijn dochter die hij mag bezitten. Zonder hem zou het gezin niet compleet zijn.
Ik heb hen allemaal nodig. Elke dag. Elke nacht. Hun handen, hun pikken, hun bevelen, hun zaad. Zonder hen ben ik niets. Leeg. Eenzaam. Dit leven – knielend, druipend, komend, brekend – is het enige leven dat ik me nog kan voorstellen. Het is mijn alles.
En nu mam hier is… huilend, vechtend, smekend om weg te mogen… ik wil dit voor haar. Ik wil dat ze het voelt. Dat ze begrijpt. Dat ze zich overgeeft zoals ik. Ze is eenzaam, net als ik vroeger was. Ik zie het in haar ogen – die lege blik, dat verdriet dat ze probeert te verbergen. Ze verdient dit ook. Ze verdient om gewild te zijn. Om te komen terwijl Rex haar likt. Om Tim in haar te voelen. Om Mark’s stem te horen die haar schuld wegneemt. Om deel te zijn van ons.
Ik houd haar hand vast, ik fluister dat het oké is, dat Rex haar helpt, dat overgeven liefde is. En ik meen het. Ik wil dat ze breekt. Ik wil dat ze naast me knielt. Moeder en dochter, samen als teven. Samen komend voor Rex, voor Tim, voor Mark. Samen gevuld, samen druipend, samen dankbaar.
Want als zij zich overgeeft… is het gezin compleet. Dan is niemand meer eenzaam. Dan zijn we allemaal van elkaar. Voor altijd.
Mam… alsjeblieft… geef je over. Word zoals ik. Ik heb je nodig – hier, bij ons. Dit is liefde. Dit is thuis.
Ik kan me geen ander leven meer voorstellen. [i]
___
De woonkamer is nu een cocon van gedempte spanning: de kaarsen flikkeren, de wijn is bijna op, en Rex ligt tevreden aan mijn voeten, zijn kop op mijn dij, zijn tong likt af en toe over mijn nog druipende schaamlippen – een constante, natte herinnering aan wie ik ben geworden.
Mijn moeder, Ellen, zit ineengedoken op de bank, haar gezicht nat van tranen, haar blouse verkreukeld, haar benen licht gespreid omdat Tim’s hand op haar knie rust en Rex hoger snuffelt. Ze probeert nog te protesteren, maar haar stem is zwak, gebroken door de wijn en de eindeloze woorden.
Mark zit tegenover haar, de laptop op schoot, zijn ogen glinsterend terwijl hij een videofragment aanklikt. “Kijk goed, Ellen,” zegt hij kalm, zijn stem warm maar onverbiddelijk. “Echt kijken. Zie hoe gelukkig Lise is. Zie de tranen – ja, er zijn tranen, maar dat zijn tranen van geluk. Tranen omdat ze zich eindelijk gewild voelt. Omdat ze niet meer eenzaam is.”
Het scherm vult zich met een fragment van een paar weken geleden – ik op handen en knieën op het bed, Rex achter me, zijn pik diep in mijn kut, de knoop vastzittend terwijl ik schok en spuit. Mijn gezicht vult het beeld: ogen gezwollen, wangen nat van tranen, mond open in een schreeuw die overgaat in een kreun van genot. “Ja… Rex… vul me… ik ben je teef…” hoor ik mezelf zeggen, mijn stem rauw en gebroken, tranen stromend terwijl mijn lichaam schokt in een orgasme dat me laat spuiten rond zijn knoop.
Ellen’s hand vliegt naar haar mond, haar ogen groot van afschuw. “Lise… je huilt… je schreeuwt… dit is geen geluk… dit is pijn…”
Mark pauzeert het fragment precies op mijn gezicht – tranen glinsterend, maar mijn mond in een grimas van extase, mijn ogen halfgesloten van genot. “Kijk naar haar, Ellen. Ja, tranen. Maar zie je de glimlach erdoorheen? Zie je hoe haar lichaam reageert? Ze huilt omdat het overweldigend is – omdat ze zich eindelijk volledig voelt. Niet meer leeg. Niet meer waardeloos. Dit zijn tranen van geluk. Van bevrijding.”
Ik kniel dichter bij haar, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht en overtuigd – want ik meen het, diep in me. “Mam… het klopt. Ik huil vaak… maar het zijn tranen van geluk. Echt. Voor dit was ik leeg. Eenzaam. Mijn lichaam een last. Nu… nu voel ik me gewild. Vol. Rex vult me… hij laat me komen zoals niemand anders. Ik huil omdat het zo intens is… omdat ik eindelijk thuis ben.”
Tim knikt, zijn hand knijpt in haar knie, zijn stem laag: “Oma… mam huilt omdat ze zich veilig voelt. Omdat ze weet dat we van haar houden. Op onze manier. Zie je hoe ze glimlacht na afloop? Hoe ze ons bedankt?”
Mark klikt door naar een ander fragment – ik rijd op Tim, mijn borsten wiebelend in zijn handen, tranen stromend over mijn wangen terwijl ik kreun: “Tim… harder… vul je moeder…” Mijn gezicht vertrokken, tranen glinsterend, maar mijn heupen bewegen hongerig, mijn kut spuit rond zijn pik als ik kom, schreeuwend van genot.
“Zie je?” zegt Mark, het fragment pauzerend op mijn gezicht – tranen, maar ogen vol lust, mond open in extase. “Tranen van geluk. Ze huilt omdat ze zich eindelijk begeerd voelt. Door haar zoon. Door Rex. Door mij. Dit is geen pijn, Ellen. Dit is overgave. En overgave maakt gelukkig.”
Ik leun dichter naar haar toe, mijn stem smekend maar oprecht: “Mam… je ziet het verkeerd. Ik huil omdat het zo mooi is… omdat ik me nooit zo levend heb gevoeld. Tim maakt me compleet. Rex maakt me compleet. Mark maakt ons allemaal compleet. Ik huil van geluk… omdat ik niet meer eenzaam ben.”
Mark schakelt naar een fragment met Rex alleen – close-up van zijn gespierde lichaam, zijn glanzende vacht, zijn ogen glinsterend, zijn pik rood en druipend terwijl hij mij likt, mijn kut open en nat onder zijn tong. “En kijk naar Rex, Ellen. Wat een prachtig beest. Sterk, loyaal, altijd klaar. Geen oordeel. Geen eenzaamheid. Alleen pure acceptatie. Hij ruikt je al – je hitte, je behoefte. Hij kan dit ook voor jou doen. Zijn tong diep in je, likkend tot je spuit zoals Lise. Zijn pik rekt je open, vult je tot je komt, tranen van geluk stromen omdat je eindelijk gewild bent.”
Ellen’s ademhaling versnelt, haar wangen rood, haar benen licht bewegend terwijl Rex weer likt – zijn tong onder haar rok, nat en ruw.
Mark’s stem intenser, zijn ogen op haar borsten, haar lichaam: “En wij, Ellen… Tim en ik… we vinden je begeerlijk. Erg begeerlijk. Je borsten – zwaar, vol, rijp – ze zijn prachtig, net als die van Lise. Je lichaam, je leeftijd… het maakt je alleen maar aantrekkelijker. Je bent een vrouw die sturing nodig heeft. Controle. Een aantal mannen – Tim, ik, je ex-man, en ja, Rex – die je laten voelen wat je waard bent. Je bent eenzaam geweest, schuldig, ongewild. Maar hier… hier ben je gewild. Volledig. Laat ons je leiden. Laat Rex je laten voelen hoe het is om te komen met tranen van geluk.”
Tim’s hand glijdt hoger, knijpend in haar dij: “Ja, oma… je bent hot… we willen je… laat ons je laten voelen hoe gewild je bent…”
Ik: “Mam… geef je over… huil maar van geluk, zoals ik… word zoals ik… we hebben je nodig… hier, bij ons…”
Ellen’s verzet smelt – haar benen gaan verder open, Rex likt dieper, ze kreunt zachtjes.
Ze breekt.
Voor altijd.
___
De woonkamer is nu een cocon van gedempte spanning: de kaarsen flikkeren, de wijn is bijna op, en Rex loopt onrustig rond, zijn neus constant snuffelend aan Ellen’s benen, zijn tong af en toe uitschietend om haar dijen te raken. Ellen zit ineengedoken op de bank, haar gezicht nat van tranen, haar blouse verkreukeld, haar benen licht gespreid omdat Tim’s hand op haar knie rust en Rex hoger snuffelt. Ze probeert nog te protesteren, maar haar stem is zwak, gebroken door de wijn en de constante woordenstroom.
Mark leunt voorover, zijn blik intens op haar gericht, zijn stem laag en overtuigend. “Ellen, je bent een prachtige vrouw – op jouw leeftijd nog steeds zo vol, zo weelderig. Die borsten van je… zwaar en rijp, net als meloenen die wachten om geplukt te worden. Ze zijn groter dan die van Lise, weet je dat? Voller, zachter, met die natuurlijke hang die ze zo verleidelijk maakt. Niet meer strak en jong, maar ervaren, uitnodigend – perfect voor handen die weten hoe ze ze moeten kneden, voor monden die zuigen tot je kreunt. Je hebt een lichaam dat mannen gek maakt, Ellen, maar je hebt het al die jaren verstopt onder wijde kleren en eenzaamheid, alsof het een last is in plaats van een geschenk. Dat is zonde. Je bent begeerlijk – erg begeerlijk – maar je hebt jezelf kleiner gemaakt dan je bent. Een vrouw zoals jij verdient sturing, controle, iemand die je laat voelen hoe waardevol je bent. Niet alleen met woorden, maar met daden.”
Ellen’s wangen kleuren dieper rood, haar handen trillend om het glas, haar blik neergeslagen, maar haar ademhaling versnelt merkbaar. “Dat… dat is niet waar… ik ben niet… ik hoef geen…”
Mark onderbreekt haar zacht, zijn hand op haar knie leggend – knijpend, niet hard, maar genoeg om haar te laten zwijgen. “Jawel, Ellen. Je hoeft niet meer alleen en ongelukkig te zijn. Al die jaren na de scheiding – wakker worden in een leeg bed, niemand die je vasthoudt, niemand die je laat voelen dat je nog leeft. Dat is geen leven. Dat is overleven. Maar kijk naar Lise – zij was net als jij, eenzaam, schuldig, ongewild. Nu is ze vol, tevreden, gewild. Wij zijn er voor haar. En wij kunnen er ook voor jou zijn. Tim, Lise, Rex – en ik. We zien je. We willen je. Laat ons je ongeluk beëindigen. Laat toe dat we je laten voelen wat je waard bent – een vrouw die meerdere mannen nodig heeft om haar te leiden, te controleren, te vullen. Je bent te waardevol om alleen te blijven rotten in dat lege huis van je.”
Tim knikt, zijn hand hoger glijdend op haar dij, knijpend in het zachte vlees – zijn vingers diep gravend tot ze een zachte kreun laat ontsnappen. “Ja, oma… je bent mooi. Die borsten… groot, zacht, perfect om vast te houden. Je bent ouder, maar dat maakt je alleen maar geiler. Je hoeft niet meer ongelukkig te zijn. Wij zijn er voor je. Ik wil je laten voelen hoe gewild je bent – net als mam. Laat me je helpen. Laat ons je helpen.”
Ik leun tegen haar aan, mijn hand op haar arm, mijn stem zacht en overtuigend. “Mam… Mark heeft gelijk. Je bent prachtig – je borsten, je lichaam, alles. Maar je hebt jezelf klein gehouden, net als ik vroeger. Je hoeft niet meer alleen te zijn. Wij zijn er voor je. Tim, Mark, Rex – ze maken me gelukkig. Ze laten me voelen wat ik waard ben. Laat ze dat ook voor jou doen. Geef je over. Het is liefde.”
Mark staat op, pakt de leiband van mijn halsband en trekt zacht – ik kom overeind, de kimono valt open. “Lise,” zegt hij bevelend, zijn stem scherp en duidelijk. “Trek je kimono uit. Laat je moeder zien hoe wij er voor jou zijn. Laat zien hoe Rex je dekt, je kut openrekt, je laat komen als zijn teef.”
Ik laat de kimono vallen, langzaam, mijn lichaam blootleggend in het kaarslicht. Mijn huid is een kaart van hun “liefde”: rode schrammen van Rex’ klauwen over mijn rug en schouders, lange, brandende strepen die nog vers zijn, bloedkorstjes op sommige plekken waar hij te hard greep; blauwe plekken op mijn heupen en billen van handen die me vasthielden, paars en geel wordend rond de randen, vingerafdrukken zichtbaar in het vlees; mijn borsten gekneusd, rood gevlekt van het knijpen en het zuigen, tepels gezwollen en donkerrood rond de ringetjes met belletjes die zacht rinkelen als ik adem. Mijn dijen glinsteren van vocht en resten zaad, mijn kut gezwollen en open, schaamlippen rood en pulserend.
Ellen hapt naar adem, haar hand voor haar mond, haar ogen groot van shock. “Lise… mijn god… die schrammen… die blauwe plekken… je bent… wat hebben ze je aangedaan?”
Ik glimlach zacht, stap dichterbij, mijn belletjes rinkelend, mijn lichaam bloot en onbeschaamd. “Mam… het is oké. Dit zijn geen wonden… dit zijn tekens van liefde. Rex’ klauwen… ze krabben als hij me neemt, maar het laat me voelen dat hij me wil. De blauwe plekken van Tim en Mark… hun handen die me vasthouden, me leiden. Het doet soms pijn… maar het is geen slechte pijn. Het herinnert me eraan dat ik gewild ben. Dat ik van hen ben. Je went eraan… en dan verlang je ernaar. Laat het je niet afschrikken. Het is geluk.”
Mark knikt, zijn hand op mijn schouder, knijpend in een blauwe plek tot ik hap naar adem. “Zie je, Ellen? Ze draagt onze liefde op haar huid. Trots. Nu… laat ik Rex haar dekken. Laat zien hoe hij voor haar zorgt.”
Ik kniel op handen en knieën op de vloer, mijn borsten zwaar hangend, belletjes rinkelend, mijn kont omhoog, mijn kut bloot en druipend voor Rex.
Mark geeft commentaar – expliciet, uitgebreid, zijn stem laag en beschrijvend: “Kijk goed, Ellen. Rex ruikt haar al – zijn neus diep tussen haar druipende schaamlippen, snuffelend aan haar hitte, haar gezwollen clit, haar open kut die nog nat is van vanochtend. Zie hoe ze open gaat voor hem – haar lippen zijn al gespreid, roze en glinsterend, vocht druipend op de vloer in dikke druppels. Nu likt hij haar – zijn tong breed en ruw, likkend van haar clit tot haar kontgaatje, gaat diep in haar kut, schurend over haar wanden tot het soppende, natte geluid de kamer vult. Hoor je dat? Haar kut zuigt op zijn tong, melkt hem als een pik, haar vocht spat eruit bij elke lik. Haar schaamlippen zwellen verder op, rood en pulserend, haar clit hard en kloppend onder zijn schrapende bewegingen. Ze trilt al – haar zware borsten wiebelen tegen de vloer, belletjes rinkelen luid, haar tepels schuren tot ze rauw zijn.”
Rex bespringt me – zijn voorpoten zwaar op mijn rug, klauwen krabbend in mijn toch al opengekrabde huid, verse striemen trekkend die branden en meteen rood worden. Zijn gewicht drukt me omlaag, zijn hete buik op mijn rug, zijn kwijl druipend in mijn nek.
Mark gaat door: “Zie hoe hij haar bespringt – zijn klauwen diep in haar vlees, rode striemen achterlatend die morgen blauw worden. Zijn pik komt tevoorschijn – rood, dik, puntig, druipend van voorvocht – duwt tegen haar dijen, nat en heet, duwt dan tegen haar kutlippen, rekt haaropen. Hij stoot – razend snel, diep, zijn pikribbels schurend tegen haar kutwanden, haar kut soppend en klampend rond hem. De knoop zwelt – duwt tegen haar opening, rekt haar helemaal op tot ze bijna scheurt, zit vast in een explosie van volheid, pulseert heet in haar, haar buik zwelt op terwijl hij zijn zaad in haar spuit – heet, dun, overvloedig, haar vullend tot het overstroomt, druipend langs haar dijen in warme stralen.”
Ik kom – schokkend, spuitend rond de knoop, mijn lichaam verraadt me in golven van genot, tranen stromen over mijn wangen terwijl ik kreun: “Ja… Rex… vul me…”
Mark: “Zie je haar komen, Ellen? Dat zijn tranen van geluk. Haar kut spuit rond zijn knoop, melkt zijn zaad ui zijn ballen. Dit kan hij ook voor jou doen. Wij allemaal. Je hoeft niet meer alleen te zijn.”
Ellen’s verzet smelt – haar benen vallen nu helemaal wijd, ze geeft zich bijna helemaal over.
Ze breekt.
Voor altijd.
___
De avond bereikt een nieuw, verstikkend dieptepunt – een moment waarop de laatste barrières van Ellen’s verzet beginnen te brokkelen onder de invloed van de wijn, de woorden en de onverbiddelijke aanrakingen. Ik lig op handen en knieën op de vloer, mijn lichaam naschokkend terwijl Rex nog in me zit, mijn kut soppend en spuitend rond hem terwijl ik kreun en huil van pijn en genot.
Mark en Tim richten hun aandacht nu volledig op Ellen. Mark zit naast haar op de bank, zijn arm om haar schouders geslagen – bezitterig, zijn hand glijdt over haar blouse, knopend open terwijl hij fluistert: “Laat me je helpen ontspannen, Ellen. Je bent zo gespannen… al die jaren alleen… je borsten verdienen het om gezien te worden, om aangeraakt te worden.”
Tim aan haar andere kant, zijn hand al onder haar blouse, deze omhoog duwend tot haar bh zichtbaar wordt. Ellen protesteert – haar stem hoog en trillend, haar handen duwen tegen hun armen: “Nee… stop… dit is verkeerd… ik ben jullie moeder… jullie oma… laat me…”
Maar haar protesten zijn zwak, haar lichaam slap van de wijn en de shock, haar armen vallen half omlaag terwijl Mark en Tim doorgaan – Mark die de knoopjes opent, Tim die de blouse uittrekt, haar bh omlaag duwt tot haar borsten bloot liggen: zwaar, vol, rijp, met die natuurlijke hang, tepels groot en donkerroze, hard wordend in de koele lucht. Ze bedekt ze instinctief met haar armen, haar wangen branden, tranen stromen: “Nee… alsjeblieft… niet doen… ik ben te oud… dit is…”
Mark trekt haar armen zacht maar vastberaden weg, zijn handen omsluitend haar borsten – knedend, voelend hoe het vlees overloopt in zijn handpalmen, zijn duimen over haar tepels rollend tot ze kreunt ondanks zichzelf. “Sst, Ellen… kijk naar jezelf. Je borsten zijn prachtig – zwaar, zacht, vol leven. Niet meer jong en strak, maar rijp, ervaren, gemaakt om vastgehouden te worden. Ze zijn groter dan die van Lise, voller, met die heerlijke hang die ze zo uitnodigend maakt. Je hebt ze al die jaren verstopt, alsof ze een schande zijn. Maar ze zijn een geschenk. Een lichaam dat smeekt om aangeraakt te worden. Je bent een vrouw, Ellen – begeerlijk, maar je hebt jezelf kleiner gemaakt dan je bent.”
Tim’s handen sluiten zich ook om haar borsten – knijpend, zijn vingers diep gravend in het zachte vlees, zijn ogen donker van lust. “Oma… je borsten… ze zijn zo groot… zacht… ik heb altijd al… gefantaseerd over je…”
Ellen hapt naar adem, haar lichaam schokkend, haar armen half duwend maar niet meer vechtend. “Tim… nee… je bent mijn kleinzoon… dit mag niet…”
Mark’s stem lager, dichterbij haar oor: “Kijk naar hem, Ellen. Echt kijken. Tim is geen kleine jongen meer. Hij is een man. Sterk, geil, dominant. Hij heeft altijd al naar je verlangd – stiekem, diep vanbinnen. Naar je borsten, je lichaam, je rijpheid. Je bent te oud voor hem? Dat maakt het alleen maar intenser. Hij wil je – zoals hij Lise wil. Laat toe dat hij je laat zien hoe gewild je bent.”
Tim’s stem is schor, zijn handen harder knijpen in haar borsten, tepels rollend tot ze piept: “Ja, oma… ik heb altijd al over je gefantaseerd… naar je borsten gekeken als je op bezoek was… hoe zwaar ze zijn, hoe ze bewegen… ik wilde ze vastpakken… erop zuigen… je laten voelen hoe hard je me maakt… je bent te oud? Dat maakt je geiler… rijper… ik wil je nemen… zoals mam…”
Ellen’s ogen worden groot, haar adem stokt, haar lichaam trilt terwijl ze protesteert, maar haar armen vallen omlaag, haar borsten bloot en overgeleverd aan hun handen.
Mark moedigt Tim aan, zijn stem bevelend: “Laat het haar zien, Tim. Haal je pik boven. Laat je oma zien hoe hard je voor haar bent. Laat haar voelen wat ze met je doet.”
Tim staat op, zijn broek open ritsend, zijn pik schiet meteen naar buiten – hard, kloppend, druipend van voorvocht, dik en pulserend. Hij houdt hem vast, dicht bij haar gezicht, zijn ogen op haar borsten. “Kijk, oma… dit is voor jou… altijd al geweest…”
Ellen staart, haar mond open, haar wangen rood, haar handen half duwend maar niet meer echt.
Mark: “Neem haar, Tim. Laat haar voelen hoe gewild ze is. En Ellen… je kijkt. Je ogen blijven open. Kijk naar Lise en Rex – hoe hij haar dekt, haar kut rekt, haar laat komen als zijn teef. Kijk naar Tim’s pik – hoe hard hij is voor jou. Kijk hoe hij in je glijdt – diep, rekken, vullend.”
Tim duwt Ellen achterover op de bank, haar rok omhoog, haar slipje opzij, zijn pik duwt tegen haar kut – nat, ondanks haar tranen. Hij glijdt in haar – langzaam eerst, haar openrekkend, haar gekreun wordt luider terwijl hij dieper in haar stoot.
Mark houdt haar hoofd vast, dwingt haar te kijken: “Kijk, Ellen. Naar Lise – Rex’ pik diep in haar kut, de knoop in haar vast zittend, haar kut spuitend rond hem terwijl ze komt, haar borsten wiebelend, belletjes rinkelend, haar gezicht vol tranen van geluk. Zie hoe hij haar vult – hoe het zaad uit haar kut druipt, hoe haar buik opzwelt. En kijk nu naar Tim – zijn pik glijdt in en uit je eigen kut, rekt je open, nat en soppend, zijn ballen slaan tegen je kont bij elke stoot. Voel hoe hard hij is voor jou – voor je rijpe lichaam, je zware borsten. Kijk en voel hoe hij dieper in je gaat, langs je kutwanden schuurt, over je clit wrijft tot je kreunt. Dit is liefde, Ellen. Dit eindigt je eenzaamheid.”
Tim stoot harder, zijn handen knijpen in haar borsten, tepels rollend tot ze schreeuwt van genot.
Mark’s commentaar gaat door, grafisch en meedogenloos: “Zie je Tim’s pik? – dik, pulserend, glijdend in en uit je natte kut, je schaamlippen rekken rond hem, je vocht spat er uit bij elke stoot. Hoor het soppen – nat, klappend, je kut zuigend om je de harde pik van je kleinzoon heen. Je borsten wiebelen wild in zijn handen, je tepels hard en rood. Dit is wat je waard bent, Ellen – gevuld worden door je kleinzoon terwijl je dochter geneukt wordt door een hond. Geen eenzaamheid meer. Alleen dit.”
Ellen breekt – haar lichaam schokt, komt klaar rond Tim’s pik, haar kreunen worden luid terwijl ze kijkt naar mij en Rex, en naar Tim in haar.
Ze breekt.
Volledig.
Voor altijd.
___
Ellen ligt op haar rug op de bank, haar lichaam nog na hijgend, haar borstkas zwaar op en neer gaand, haar blouse open, haar borsten bloot en glinsterend van zweet, tepels hard en pijnlijk gevoelig na Tim’s geknijp. Haar rok is omhooggeschoven rond haar middel, haar slipje ergens op de vloer, haar dijen nat en plakkerig van haar eigen vocht en Tim’s zaad dat langzaam uit haar druipt – warm, dik, vermengd met haar eigen spuitende geil dat de bank nat heeft gemaakt. Ze voelt het nog pulseren tussen haar benen: haar kut gezwollen, open, kloppend van het orgasme dat haar overviel terwijl Tim in haar stootte, terwijl ze keek naar Lise die schreeuwend kwam rond Rex’ knoop.
Haar gedachten zijn een chaotische storm, een wervelwind van schaamte, afschuw, schuld en een diepe, verraderlijke opluchting die ze zichzelf niet durft toe te geven.
[i]Wat heb ik gedaan… god, wat heb ik gedaan…
Ik ben klaargekomen. Met Tim. Mijn kleinzoon. Zijn pik in me… diep… stotend… ik voelde hem pulseren, zijn zaad in me spuiten… en ik kwam. Harder dan in jaren. Ik schreeuwde bijna. Mijn lichaam spoot… net als Lise… terwijl ik keek hoe een hond mijn dochter neukte… hoe Rex haar vulde… hoe ze kwam voor hem…
Dit is ziek. Ik ben ziek. Ik ben zijn oma. Ik had moeten vechten. Moeten schreeuwen. Moeten wegrennen. Maar ik liet het gebeuren. Ik spreidde mijn benen. Ik kreunde. Ik kwam. Ik wilde het… op het eind… ik wilde het.
En Lise… mijn meisje… ze kwam ook… schreeuwend, spuitend rond die knoop… tranen in haar ogen, maar haar lichaam… ze genoot. Ze zei dat het geluk was. En ik… ik voelde hetzelfde. Even. Die hitte… die volheid… na al die jaren alleen…
Ik ben een monster. Een slechte moeder. Een slechte oma. Ik heb mijn dochter niet gered. Ik heb meegedaan. Ik heb genoten. Ik haat mezelf. Maar… god… ik voel me niet meer leeg. Niet meer alleen. Voor het eerst in jaren voel ik me… gewild. Gebruikt. Gevuld.
Mark laat haar soppen in die gedachten – minutenlang stilte, alleen het zachte hijgen van Rex die bovenop Lise ligt, zijn knoop nog in haar vast, Lise’s zachte snikken, Tim’s zware ademhaling. Mark kijkt haar aan, zijn ogen glinsterend, maar hij zegt niets. Hij laat de schaamte, de twijfel, de schuld haar opslokken, laat haar soppen in wat er net is gebeurd.
Dan breekt hij de stilte, zijn stem kalm maar scherp, onverbiddelijk, elk woord een hamer die de feiten in haar schedel slaat.
“Ellen,” zegt hij zacht, zijn hand op haar dij leggend – knijpend in het zachte vlees waar Tim’s zaad nog druipt. “Je kunt het niet meer ontkennen. Je bent klaargekomen. Met Tim. Je kleinzoon. Zijn pik diep in je kut, stotend tot je spoot. Je voelde hem komen – zijn hete, dikke zaad je vullend je tot het overstroomde. En je kwam harder dan in jaren. Je schreeuwde het uit. Je kut kneep om zijn pik heen alsof je hem nooit meer wilde loslaten.”
Hij pauzeert, zijn vingers glijden hoger, wrijven over haar natte schaamlippen, laten haar voelen hoe ze druipt. “En je keek naar Lise. Je dochter. Terwijl Rex haar neukte. Zijn knoop vast in haar kut, haar kut spuitend rond hem, haar tranen stromend maar haar lichaam smekend om meer. Je zag het. Je hoorde het. En je kwam terwijl je ernaar keek.”
Ellen probeert iets te zeggen, haar stem breekt: “Nee… ik… het was… jullie dwongen me…”
Mark’s stem wordt harder, zijn greep strakker: “Dwongen je? Je spreidde je benen zelf op het eind. Je kreunde toen Tim in je gleed. Je duwde je heupen omhoog toen hij dieper stootte. Je kwam toen hij in je spoot. Je kut liegt niet, Ellen. Je was nat voordat hij je aanraakte. Je was nat terwijl je keek hoe een hond je dochter vulde. Je wilde het. Je genoot ervan. Je bent net als Lise. Je bent een teef die dit nodig heeft.”
Hij laat haar even zwijgen, laat zijn woorden in haar zinken.
“Dit zijn de harde feiten, Ellen: je hebt je kleinzoon geneukt. Je hebt zijn zaad in je kut gespoten gekregen. Je hebt gekeken hoe je dochter door een hond werd geneukt, en je kwam ervan. Je bent niet meer de eenzame, “nette” moeder en oma. Je bent nu een deel van ons. Je bent gewild. Gebruikt. Gevuld. En je zal terug komen – omdat je het wilt. Omdat je het nodig hebt. Net als Lise.”
Ellen huilt – stil, haar lichaam schokkend, maar haar kut knijpt samen bij zijn woorden, haar tepels hard.
Ze breekt.
Volledig.
Voor altijd.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben XandraExtr, 43 jaar. Voel de nieuwsgierigheid groeien? Op mijn prive pagina gaat het spel verder, met meer diepgang en momenten die je niet wilt missen...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Hoofdrol (34)
GeMMaG (34)
Mrs_Anna (40)
Fisting (34)