Het Cadeau - 5.1

Ik, Jess, liep arm in arm met Sophie het perron van station Hoek van Holland op, de ochtendzon scheen fel op ons neer en maakte de sfeer bijna feestelijk. We hadden net onze treinkaartjes naar Rotterdam gekocht, en ik voelde een lichte spanning in mijn borst – een mengeling van anticipatie en macht. Sophie had al veel aandacht gekregen vanaf het moment dat we uit de auto stapten. Ze was geen meisje dat onopvallend door het leven ging, en dat wist ze zelf donders goed. Ze liep naast me met een rust die bijna koninklijk aanvoelde, een serene houding die contrasteerde met de lichte trilling die ik in haar vingers voelde toen ze mijn hand vastpakte. Af en toe hield ze haar adem even in als een onverwachte windvlaag de zoom van haar jurkje optilde, maar ze koos ervoor om door te lopen, rechtop, schouders ontspannen, heupen wiegend met die natuurlijke, sensuele gratie die haar eigen was. Dit was Sophie, mijn slaaf voor het weekend, die aan mijn arm hing en zich volledig aan mij overgaf. Op mijn opdracht liep ze vrijwel naakt rond in dat belachelijk dunne chiffon-jurkje dat ik haar had laten aantrekken. Het was een meesterwerk van minimale bedekking: de stof was zo fijn en doorschijnend dat hij leek te zweven rond haar lichaam, als een wolk die elk moment kon wegdrijven. Licht crèmewit, en in het felle ochtendzon licht werd het nog transparanter, vallend in zachte plooien over haar borsten, waardoor de contouren van haar tepels haarscherp zichtbaar waren – twee harde, roze knopjes die de stof vooruit duwden als kleine uitnodigingen. De bovenkant bestond uit twee smalle bandjes over haar schouders, die in een diepe V naar beneden vielen, het decolleté openlatend tot net onder haar borsten. De zoom eindigde precies op de rand van haar billen, kort genoeg om bij elke stap een glimp van haar ronde vormen te geven, lang genoeg om nog net een zweem van fatsoen te behouden. Geen voering, geen slipje, geen bh – alleen die ragdunne laag stof die haar huid amper raakte. Haar clitpiercing ving het licht, een klein zilveren schitterpuntje dat tussen haar dijen danste. En waar de stof tegen haar huid plakte, door zweet of opwinding, werd alles nog kwetsbaarder, nog transparanter. En toch liep ze ontspannen, bijna sereen. Ze hield haar hoofd omhoog, haar schouders los, haar heupen wiegden met een natuurlijke elegantie, alsof ze zich volkomen op haar gemak voelde in deze blootstelling. Diverse mensen op het perron keken naar haar: jongens die hun telefoons vergaten vast te houden, een oudere man die zijn krant liet zakken, een paar vrouwen die even stopten met praten. Maar Sophie liet het allemaal gebeuren. Ze genoot ervan, dat zag ik aan de lichte blos op haar wangen, aan hoe haar adem iets sneller ging, aan hoe haar tepels nog harder priemden onder al die aandacht. Ik had enorm veel respect voor haar, hoe ze dit deed zonder ophef, zonder drama. Ze liep gewoon door, met die rustige, trotse houding, alsof ze precies wist wat ze deed. Alsof ze niet alleen de aandacht accepteerde, maar er zelfs van genoot. Een goddelijk schepsel dat zich volledig aan mij gaf, en dat op een manier die me zowel nederig als machtig maakte voelen. Ik kneep zachtjes haar hand, een klein gebaar van bezit en aanmoediging. “Je bent prachtig, Sophie,” fluisterde ik, mijn stem laag genoeg dat alleen zij het hoorde. “Kijk hoe ze naar je kijken. Ze willen je allemaal. Maar je bent van mij.” Ze keek opzij, haar blauwe ogen fonkelend, vol smeekbede, alsof ze op dat moment niets liever wilde dan zich aan mijn voeten werpen. “Ja, meesteres,” zei ze zacht. Haar stem trilde een beetje, niet van angst, maar van pure, onvervulde behoefte. Op het perron wachtten we op de trein, en ik koos bewust een plekje waar de wind vrij spel had. Sophie stond ontspannen naast me, maar ik zag hoe de stof plakte tegen haar huid, vocht glinsterend in het licht. Mensen staarden, hun blikken bleven hangen. Sophie voelde het allemaal – ik zag het aan hoe haar adem stokte, hoe haar tepels priemden, hoe ze haar dijen even tegen elkaar drukte. Niet om te verbergen, maar om de tinteling te voelen, die heerlijke druk die haar opwinding alleen maar versterkte. Ik boog me naar haar toe, mijn lippen vlak bij haar oor. “Voel je het? Hoe ze kijken? Je bent nat. Je bent geil. En je mag niet klaarkomen. Niet tot ik het zeg.” Ze kreunde zacht, een geluid dat alleen ik hoorde. “Ja, meesteres…” De trein kwam binnenrijden met een piepend geluid, en we stapten in een coupé die halfvol was met forenzen en dagjesmensen. Ik wees naar een bankje bij het raam, recht tegenover twee jongens van een jaar of twintig, met hoodies en rugzakken die er studentikoos uitzagen. “Daar,” zei ik eenvoudig. Sophie ging zitten, en de stof kroop meteen omhoog over haar dijen. De jongens staarden, hun gesprek stokte abrupt. Ik voelde een golf van trots en macht door me heen gaan. Dit was mijn Sophie. Dit was wat ik met haar kon doen. Ik legde mijn hand zacht op haar bovenbeen, mijn vingers spreidden zich langzaam uit over haar warme huid, precies waar de zoom van haar jurkje ophield. De stof was zo dun dat ik haar trilling voelde, de lichte siddering die door haar heen ging toen ik haar aanraakte. Ik boog me dichter naar haar toe, mijn lippen vlak bij haar oor, mijn adem warm tegen haar hals. “Sophie,” fluisterde ik, laag en dwingend, “doe je benen iets verder van elkaar. Laat de jongens recht op je kutje kijken. Ze mogen zien hoe nat je bent. Nat en geil voor mij.” Ze ademde scherp in, een klein, trillend geluidje dat alleen ik hoorde. Even aarzelde ze, haar dijen spanden zich licht aan, maar toen ontspande ze zich volledig. Langzaam spreidde ze haar benen verder. De stof kroop hoger, en de wind uit het open raam deed de rest. Van opzij was alles zichtbaar: haar gezwollen lipjes, glinsterend van vocht, de piercing die fonkelde in het licht dat door het raam viel. De jongens tegenover ons verstijfden, hun ogen groot, hun gesprek stokte volledig. Ze probeerden weg te kijken, maar konden het niet. Ze staarden, openlijk nu.

Ik voelde haar opwinding onder mijn handpalm groeien. Haar dij trilde, haar huid werd heter, en ik wist dat ze het heerlijk vond – de aandacht, die machteloze overgave. Exhibitionisme was één ding, maar dit ging verder. Ze deed het omdat ik het van haar verlangde als haar meesteres. Ze deed het omdat ik het wilde, maar zelf niet durfde. Ze deed het als mijn slaaf. Maar het maakte haar ook geil… heel geil. Terwijl ze haar benen spreidde, liet ik mijn vingers plagend hoger glijden. Ik raakte haar clitpiercing aan, draaide zachtjes met mijn vingertop rond het koele metaal, voelde hoe het trilde onder mijn aanraking. Toen gleed ik verder, langs haar lipjes, net niet binnendringen, alleen strelen, alleen plagen. Genoeg om haar geilheid groter te maken, genoeg om haar te laten kronkelen zonder haar te laten klaarkomen. Ze hapte naar adem, haar heupen bewogen onwillekeurig naar mijn hand toe, zoekend naar meer, maar ik trok terug, liet haar hangen op het randje. Ze draaide haar hoofd een klein beetje, haar lippen vlak bij mijn oor. Haar stem was amper een fluistering, hees van lust en frustratie. “Meesteres… ik ben zo geil… ik voel hoe ze kijken, hoe ze me willen… maar door de ontzegging, door al dit spelen… ik kan straks niet meer voor mezelf instaan.” Terwijl ze het zei, knikte ze heel licht naar de jongens, een klein, bijna onmerkbaar gebaar dat alleen ik zag. Een knik vol belofte, vol smeekbede, vol gevaar. Ik begreep het meteen. Als ik nu nog even doorging, als ik haar nog verder pushte, zou ze hier ter plekke, in deze trein, die jonge gasten verkrachten. Ze zou het doen. Zonder na te denken. Zonder grenzen. Ik kneep zacht in haar dij, mijn duim streelde traag over haar huid, vlak bij haar kutje, maar zonder het aan te raken. “Goed zo, Sophie,” fluisterde ik. “Hou het vast. Je mag niet klaarkomen, slaaf. Nog niet.” De trein kwam piepend tot stilstand op Rotterdam Centraal. De deuren sisten open, en ik voelde een lichte zenuwtrek in mijn buik toen we naar buiten stapten. Sophie liep een paar passen voor me, haar jurkje danste bij elke stap, de zoom wapperde licht op. Ze had de hele rit aandacht gehad, en meer dan dat van de jongens tegenover ons, die nu achter ons liepen en met elkaar aan het smoezen waren, hun stemmen gedempt maar opgewonden. Bij de uitgang van het perron, net voor de trap, draaide Sophie zich plotsklaps naar hen toe. Ze glimlachte lief, een beetje ondeugend, en zei met die zwoele stem die me een rilling gaf: “Jongens… bedankt voor de aandacht. Genoten van het uitzicht? Volgende keer mag je misschien wat dichterbij gluren… of zelfs een beetje meedoen, als mijn meesteres het goed vindt.” Ik voelde mijn wangen rood worden. Verbaasd, maar ook… geil. Heel geil. Ze had het gewoon gezegd. Gewoon omdat ze het wilde. Ik keek haar aan, mijn mond een beetje open, en ze knipoogde subtiel, een klein, ondeugend gebaar dat alleen ik begreep. Mijn slaaf, die zich volledig aan me overgaf, maar toch een tikje eigenwijs bleef. Dat rebelse vonkje in haar ogen, dat lichte opstandige trekje dat ze nooit helemaal kon verbergen, maakte haar nog aantrekkelijker. Het was alsof ze zei: “Ik doe dit voor jou, meesteres… maar ik doe het op mijn manier.” De jongens keken schaapachtig, hun monden half open, ogen groot van opwinding. Ze mompelden iets onverstaanbaars naar elkaar, lachten nerveus, maar bleven helaas “gentleman” en namen niet het door Sophie waarschijnlijk gewenste initiatief. Ze durfden niet op haar uitnodiging in te gaan. Ze bleven staan waar ze stonden, hun Nokia N95's half uit hun zakken getrokken, vingers nerveus op het toetsenbordje, alsof ze een foto wilden maken maar het lef niet hadden. Ze keken Sophie vragend aan, ogen groot, wangen rood, duidelijk hopend op een teken. Sophie wierp ze nog één ondeugende blik toe, maar draaide zich toen half naar mij om. Haar stem was zacht, zwoel, maar duidelijk: “Meesteres… u mag antwoorden.” Ik voelde een golf van macht door me heen schieten. Ik keek de jongens aan, glimlachte langzaam, en knikte één keer. “Jullie mogen foto's maken. Zolang jullie ze niet op internet zetten. Geen Hyves, geen e-mail, geen doorgestuurd. Alleen voor jullie zelf. En snel nu, voordat we doorlopen.” De jongens knipperden even, toen brak er een nerveuze grijns door. Ze hieven hun telefoons, flitsjes lichtten op in het stationslicht. Sophie bleef staan, poseerde lichtjes, hoofd iets schuin, heupen naar voren, jurkje net genoeg opzij vallend om haar tepels en de glinstering van haar piercing te laten zien. Klik. Klik. Een paar snelle foto's, hun handen trilden zichtbaar. Toen ik knikte dat het genoeg was, stopten ze meteen, mompelden een bedankje en keken ons na terwijl Sophie zich omdraaide en doorliep, heupen wiegend, alsof hun aarzeling – en nu hun kleine overwinning – haar alleen maar meer amuseerde. Als slaaf kon ze het natuurlijk niet maken om zonder mijn toestemming de jongens te vragen haar gewoon te neuken. Wat ze met die bedekte woorden wel had gedaan. Dat zachte, trillende “of zelfs een beetje meedoen, als mijn meesteres het goed vindt” was al een duidelijke grensoverschrijding. Ik voelde het als een klein verraad, en ik wist dat ik haar vanmiddag nog zou laten voelen hoe stout dat was. Mijn straf zou streng zijn, en ze zou hem smeken om hem te mogen ondergaan. Toch zat er een duiveltje in mijn hoofd dat fluisterde: jammer dat ze niet hadden toegehapt. Voor haar, die al uren op het randje balanceerde. Maar vooral voor mij. Ik vroeg me af of Sophie diep vanbinnen had gehoopt dat die jongens in de trein hun zelfbeheersing zouden verliezen? Dat ze haar zouden betasten, vingers die langzaam over haar dijen omhoog gleden, onder de korte zoom van haar jurkje verdwenen, plagend langs haar gezwollen lipjes streken, haar clitpiercing zachtjes beroerden tot ze piepte, en dan diep in haar smachtende, druipende kut zouden glijden terwijl de hele coupé toekeek, stil en ademloos? Of zojuist hier op het perron, waar ze nog steeds stond te trillen van de ontzegging. Haar benen licht gespreid, haar ademhaling kort en oppervlakkig. Zou ze gehoopt hebben dat ze haar tegen de muur zouden duwen? Dat hun handen onder haar jurkje zouden verdwijnen, haar tepels hard zouden knijpen, haar kutje zouden verkennen met vingers die haar eindelijk, eindelijk die verlossing gaven die ik haar al de hele ochtend weigerde? Ze zou kreunen, laag en wanhopig, en dan smeken, echt smeken, om meer? Zou ze al haar waardigheid willen verliezen voor dat ene moment van uitgesteld orgasme? In mijn hoofd zag ik het gebeuren, zo levendig dat mijn eigen kutje samentrok en kletsnat werd: Sophie daar, wanhopig, haar stem gebroken en rauw. Ze keek hen recht in de ogen en liet de woorden eruit rollen, trillend van noodzaak: “Neuk me alsjeblieft… vul mijn kut… steek jullie pikken erin, een voor een, ruw en diep… ik hou het niet meer… neuk me hard tot ik kom, alsjeblieft, ik smeek het jullie!” Ze zou het hardop zeggen, haar ogen vragend op mij gericht alsof ze nog toestemming zocht, maar voordat ik zelfs maar kon knikken zou ze de eerste pik al diep in haar kut hebben, haar lichaam handelend zonder te wachten, omdat de lust het volledig overnam. Haar lipjes glinsterend van opwinding, haar heupen schokkend in een hulpeloos ritme, haar stem schor van pure, onvervalste noodzaak.kinderwagen Stel de jongens hadden het gedaan, puur omdat Sophie het niet meer hield, omdat haar lichaam hen smeekte terwijl ik toekeek. Zou ze dan durven klaarkomen? Explosief, ongecontroleerd, haar kutje knijpend rond hun pikken, druipend, schokkend, hoofd in haar nek terwijl ze eindelijk die ontlading nam die ik haar al uren ontzegde. Of zou ze zich nog vasthouden, mij respecteren en op het randje blijven hangen – uit pure gehoorzaamheid? Nee… diep vanbinnen wist ik het: ze zou het nemen. Ze zou het eisen, die ene seconde pure, ongeoorloofde extase, en daarna de straf accepteren als de prijs die het waard was. Maar oh, hadden ze het maar gedaan. Waren ze maar net iets dapperder geweest. Dan had ik dat gevoel kunnen proeven door te zien hoe Sophie genomen werd door vreemden, jongens van wie ze de naam niet eens wist. Gewoon omdat ze geil was, omdat ze pikken wilde voelen, diep en hard, zonder vragen. Het is een stille droom van me, een die ik nooit hardop uitspreek. Want ik hou te veel van Mike, en eerlijk? Ik ben zelf te verlegen om het echt te laten gebeuren. Ook zou ik, zelfs als ze haar namen, nog kunnen proberen de jongens aan te moedigen: “Kom snel klaar… heel snel… laat haar niet komen.” Zodat haar orgasme alsnog uitgesteld bleef, en mijn macht intact bleef. Die gedachte alleen al maakte me nat. Machtiger dan ooit. 

Trefwoord(en): Bdsm, Dominantie, Edging, Exhibitionisme, Openbaar, Submission, Trein, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!