Ontwaakt

Ik word wakker van de wekker. Maar echt geslapen heb ik niet. Mijn bed is nog warm en mijn hoofd voelt licht, alsof ik er nog half in zit. Ik ruik haar en denk meteen aan haar: Hannah. Haar blik. Haar woorden. Haar mond. Haar ogen. Alles wat ze me liet zien terwijl ze naast me zat—terwijl ze zei niet alleen te willen zijn.

Het was een gesprek tussen mij en haar. Ik, de oudere stiefbroer, een veilig baken—terwijl ik zoveel meer voor haar voel. Wat ik met haar wil. En zoals zij keek, sprak en zat… het deed me vermoeden dat zij dat ook wilde.

Ik kan het nog steeds niet geloven. Ze is gebleven. We waren alleen thuis. Ze wilde niet alleen zijn. Ze heeft bij mij in bed geslapen. Een schamel hemdje, een kort broekje. Haar blonde haar rommelig, haar wangen licht rood. De stof strak om haar borsten, tepels die net aftekenden.

Ik hield de deken strak over mijn schoot. We spraken over onzekerheid, over opgroeien, over onze ouders en de situatie waarin we nu al een paar maanden zitten. Waar ze me tot nu toe vooral negeerde, kwam er gisteren plots van alles los. Het stiefzusje waar ik nooit om gevraagd had—ineens heel dichtbij. Nog steeds naast me. In bed. Warm. Bloemig.

Normaal blijft dit in mijn hoofd: fantasie, controle. Maar nu niet. Dit is een moment voor de eeuwigheid. Ik durf me amper om te draaien. Haar warmte brandt zacht. Haar ademhaling is kalm en rustig. Vredig.

Ik trek het kussen tegen me aan en voel hoe mijn lichaam meteen reageert. Het gaat vanzelf. Maar het haalt het niet bij gisteren. Ik ben nog nooit zo hard geweest. Omdat ze zo dichtbij was. Zo kwetsbaar. Zo intiem.

Dan gaat de wekker opnieuw—harder. Ik moet eruit. De dag begint weer. Slaapt ze nog? Dan kan ik opstaan. Ik wil niet dat ze ziet wat ze met me doet, zolang ik niet weet of zij dat ook wil.

Ze is gewoon mijn stiefzus. Ik ben gewoon haar stiefbroer. Dit was een familiair moment—meer niet. Al voelt het niet zo. Alsof er iets verschoven is.

Ik draai me om in bed. Daar ligt ze. Met haar kruin naar me toe. Haar blonde haren ruiken verleidelijk. Mijn lichaam reageert meteen weer—heftig, alsof het zich niets aantrekt van de twijfel die langzaam in mijn hoofd kruipt.

Mijn hand vindt vanzelf zijn weg. Zonder nadenken. Ik houd mezelf voor dat ik nog een paar minuten heb—voordat ze wakker wordt, voordat ze me hoort. Mijn hand glijdt onder de dekens naar mijn erectie en beroert die met geduld.

Ik kan me niet laten gaan. Ook al heb ik dat al vaak gedaan met haar in gedachten. Ik zie de dunne bandjes van haar roze hemdje, haar licht gebruinde schouders ontspannen. Mijn mond opent zich licht. Ze is te knap. Te leuk. Dat hoopte ik altijd al, maar na gisterenavond wist ik het zeker: de perfecte vrouw. Alles wat ik zou willen—en dan veroordeeld tot stiefbroer.

Het is niet eerlijk.

Met die gedachten neem ik mezelf in de hand en beweeg een paar keer op en neer, zonder geluid te maken—zonder dat er meer beweegt dan de stof van mijn boxershort.

Het voelt vertrouwd, beheersbaar—dit doen terwijl ik aan haar denk. Eerst niet, maar nu wel. Wat ze met me doet als ik aan haar denk… maar het haalt het niet bij gisteren. Het gesprek. De openheid. De eerlijkheid. De mens die ze is—zoveel sterker dan de fantasie.

Juist dat verschil maakt het intenser. Wat ik nu doe, is zwakker—slechts een afspiegeling. Omdat ik nu weet wie ze is. Meer dan een beeld, meer dan een mooi plaatje.

Was het wel echt? Zoals ze verlegen werd, naar me keek, tegen me sprak. Ze lachte om me, keek ondeugend weg. Wist ze meer? Of heb ik mezelf iets wijsgemaakt?

En als het echt was—wat betekent dat dan voor wat hierna komt? Ze ligt naast me in bed… is dat normaal?

De roes van gisteren zakt enigszins weg naarmate de tijd verstrijkt. Want ze doet niets. Ze ligt gewoon naast me.

Ik laat mezelf los en voel me alweer schuldig—zoals in het begin. Er komt ruimte voor vragen. Vragen die ik liever nog even had genegeerd.

Of ik dit wel had mogen doen.

Of er grenzen zijn overschreden—zonder dat ik het doorhad.

Maar dat verandert niets aan de opwinding die nog steeds door mijn lichaam trekt.

Net op het moment dat ik het kwijt lijk te raken, die opwinding, dat verlangen naar het verbodene en ik eruit zou kunnen komen zonder haar wakker te maken, speelt het lot een rol… Of ja, het lot?

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon. Een klein knipperend lampje. Maar het trekt meteen mijn aandacht. Voordat ik opsta kijk ik. Ik had ook niet kunnen kijken. Ik slik. Ik moet nog een keer kijken. De spanning is er meteen weer. Ik voel het kloppen onder de hete dekens.

Een bericht. Van vannacht. Van Haar. Van Hannah. ''Ik denk aan je. Ben je wakker?'' had ze me geappt, terwijl ze dus naast me lag, en ik sliep gewoon. Maar ik had amper geslapen. Het lampje was me niet eerder opgevallen. Ik had het niet horen trillen. Had ze dit dan precies op dat moment gestuurd dat ik wel even weg was? Nu lees ik het. Ik zit wat rechter op. Kijk naar haar. Zie het licht van de andere kant komen. Van haar telefoon. Ze is al wakker. Ze kijkt naar diezelfde chat als ik voor me heb. Ze draait zich niet om. Geeft geen kick verder. Alleen die rustige ademhaling. Alsof ze gewoon wacht.

Ik frons en blijf naar het scherm kijken. Ik aarzel. Ik wacht. Zij beweegt. Vingers tikken op haar scherm. ''Je hoeft het niet zelf te doen.'' lees ik even later... Mijn hart bonkt. Mijn mond valt open. Maar ze draait zich nog altijd niet om. Heeft ze het wel tegen de juiste persoon?

Is dit een aanbod? Waarom zo? Waarom draait ze zich niet om? Wat bedoelt ze? Misschien doelt ze wel op iets heel anders. Maar ze lijkt te weten dat ik op m'n telefoon kijk. ''Toch?'' vraagt ze nog na. Ze zucht. Alsof ze heel ergens anders is dan bij die woorden op het scherm.

“Toch” vraag ze dan weer. Maar nu fluisterend. Over haar schouder.

Alsof het niets is. Alsof er geen ruimte is om stil te staan. In mijn hand mijn stijve. Ik had het niet eens door, maar ik had mezelf alweer aangeraakt.

Ik stop meteen. Abrupt. Zonder nadenken. Alsof haar woorden genoeg zijn. Dat ene woordje.

Ik blijf naar het scherm kijken. Dan weer naar haar.

En langzaam dringt het door. Heel langzaam. Te langzaam.

''Maar als je niet wil.'' zucht ze dan, rolt bijna uit bed, kijkt niet om, en loopt de gang op de badkamer in... Het is die onzekerheid waar ze het gisteren al over had. Over jongens. Die altijd wat van haar willen. Wat niet gek is. En nu wilde ik niks van haar. Dacht ze dat echt? Of wat dacht ze eigenlijk...

“Quin? Was ik niet duidelijk? Gisteren. Of zie je me niet zo? Ik dacht dat je aan mij dacht. Als je... Dat soort dingen deed.” Haar stem is zwak, komt van de overloop, maar hoor dat ze bij de deur staat. Ze was nog niet helemaal weggelopen van het moment.

Ik zit rechtop in bed, mijn telefoon in mijn handen geklemd. Mijn lichaam reageert nog steeds, zonder dat ik er iets voor doe. Ik houd mezelf voor dat ik nog tijd heb.

En ja… ze heeft gelijk. Hoe ongemakkelijk dat ook voelt. Ik denk altijd aan haar. Elke ochtend. Als ik het wel afmaak. En niet alleen meer in de ochtend. Als een spook zat ze al die tijd al in m'n hoofd. En toen lag ze opeens in m'n bed. En gebeurde er niks.

''Hannah, ik...'' Ik zie het niet. Maar ik voel dat ze zich wil omdraaien. Dus spreek ik me snel uit. Ze blijft uit het zicht. Maar ze is er nog. ''Wat wil je dat ik zeg? Als je het al weet. Is dat niet erg genoeg?'' vraag ik haar. Een stilte volgt.

Het was maar een gesprek, niet meer dan dat. Nu werd duidelijk wat er allemaal onder de oppervlakte speelde. Bij haar en bij mij. Het ging veel verder.

''Is het waar?'' vraagt ze. ''Denk je aan mij?'' Ik slik. ''Ja.'' zeg ik kort. Ik hoor haar ademhaling kort. Een diepe teug lucht. Dan een stap naar voren. Haar hand op de post. Ze kijkt om het hoekje. Naar mij. Ik leg m'n telefoon weg. ''Maar het mag niet.'' zeg ik haar dan, kijk haar recht aan. Ze zegt niks. Ze blijft staan. Haar lippen trillen. Haar ogen groot. Zo donker is het niet in de kamer. Mijn knie hoog onder de dekens om hetgeen nog steeds te verbergen. Ze kijkt ernaar. Ze lijkt het te weten.

''Waarom mag het niet? Omdat ik geen familie ben? Omdat ik toevallig hier terecht ben gekomen terwijl het anders wel had gemogen? Zit daar iets achter, iets wat ik nog niet zie?'' vraagt ze me, haar ogen starend naar m'n hals. ''Alsof je me anders zou zien hebben staan?'' vraag ik, mezelf wat kleiner makend dan nodig. Ze gniffelt. ''Of ligt het aan mij? Aan mijn lichaam? Speelt dat echt zo’n grote rol? Zie je me niet meer als dat? Is dat zo fout?'' vraagt ze door, aangezien ik geen antwoord geef op haar eerdere vragen. Het hemdje. Het broekje. Haar tepels priemen meer als gisteren.

Misschien is het haar lichaam. Is ze niet meer dan dat. En schaam ik me daarvoor. Misschien iets anders. Maar het maakt niet uit. Het resultaat blijft hetzelfde. En daardoor voelt het alsof ze me niks kan wijsmaken.

“Hannah, wat wil je dat ik zeg? We zijn alleen thuis. Het hele weekend,” vraag ik haar. Ik weet niet precies waar ze naartoe wil. Waarom ze daar nog staat.

“Zeg me wat je wil. Waar je aan denkt. Dat is wat ik wil,” fluistert ze dan hees en gehaast. Alsof ze gewacht had op deze vraag.

Is het echt zo simpel? Ik lach. “Je zou me haten,” zeg ik dan.

“Ik zou het doen,” zegt ze snel. En die woorden verstikken me bijna. Is het echt zo simpel?

Ik hoor mijn stiefzus, Hannah, in de deur. Ze roept naar me. En toch lijk ik haar niet te horen.

“Ik wil alles,” fluister ik dan, als ik merk dat ze ongeduldig wordt.

“Alles,” herhaal ik nog een keer, en kijk haar strak aan.

“Kan je dat? Alles?” vraag ik dan, bezeten door opwinding en haar schoonheid.

“Ik kan veel,” fluistert ze terug.

Maar ze blijft staan. En ik blijf zitten. De volgende stap. Wie zet hem echt?

Heel langzaam trek ik dan m’n dekens weg. Tergend langzaam. Haar blik op die plek. Haar ogen die iets groter worden als m’n boxershort zichtbaar wordt, de stof zo strak gespannen dat het pijn doet. Mijn eerste stap.

Zij neemt de volgende. Letterlijk. Eén stap dichterbij, totdat ze één knie op het bed kan laten rusten. Ik kijk naar haar op. Zo dichtbij.

“Waar dacht je net aan?” vraagt ze, nog stiller nu ze dichterbij is.

Ik slik. M’n bobbel beweegt. Ik kijk naar haar gezwollen lippen, vochtig, vol. Ze weet genoeg.

Langzaam buigt ze voorover. Tweede knie op het bed. Ze kijkt me aan terwijl ze de bobbel nadert. Haar ogen groot, bijna lichtblauw. Haar mond open.

Dan een hand op mijn dij, die me laat zuchten. Haar andere hand op de bobbel, zonder omwegen.

“Hannah, ik…” wil ik nog iets van een protest uiten.

“Ssst.”

Beide handen glijden over de harde bobbel. Volgen geduldig de contouren. Naar beneden, om mijn ballen heen die bruisen van opwinding. Omhoog over de gezwollen schacht naar de eikel, die de rand steeds verder oprekt. Totdat de rand eroverheen schiet en mijn eikel bloot komt te liggen, kloppend en paars.

Ze ziet het. Ze lacht. Ze bijt op haar lip. Kijkt me vragend aan.

En ik knik kort.

Geen weerstand meer. Geen protesten.

Er hoeft niet meer gepraat te worden. Dat kan ook niet meer.

Ik kijk, met open mond, hijgend van ongeloof en opwinding. Zij drukt haar mond tegen de eikel aan. Zonder aarzelen. Alsof ze er net zo vaak aan heeft gedacht als ik.

Kussend. Met de binnenkant van haar mond. Vochtig en smakkend. Haar lippen vormen zich om de eikel. Haar handen strelend en drukkend over de schacht onder de stof. Eén hand die naar de ballen grijpt, koesterend.

Terwijl haar tong haar lippen helpt. Krullend en drukkend over de hete huid, me laten kreunen zoals ik dat nog nooit heb gedaan.

Ze kijkt me niet aan. Haar ogen zijn dicht.

Ook als ze met haar mond om de eikel komt, hem als het ware losmaakt van mijn buik.

Ik weet dat ze niet preuts is. Geen maagd meer. Dat had ze verteld. Ze gaf vaker toe dan ze wilde. Maar vast nooit zoals nu.

Zonder haar handen te gebruiken werkt ze de eikel bijna gulzig haar mond in. De stof kruipt over mijn schacht als ze hem tussen haar lippen rechter probeert te krijgen.

Dan pas vindt een hand de basis. Dan pas kan ze op en neer gaan.

Dan pas kijkt ze me aan.

Ogen die glanzen. Lippen die krullen. Concentratie en passie vinden elkaar.

“Oh, Hannah…” kreun ik harder, vooral uit ongeloof.

Dat laat haar alleen maar breder lachen. Ze stopt niet.

Haar blonde haren volgen vertraagd het tempo van haar nek, terwijl ze de eikel dieper haar mond in laat gaan, in een gestaag tempo dat mij alleen maar harder en groter maakt dan ik al was.

Geen ruimte meer voor twijfel.

Dit is wat ik wil.

En zij wil het net zo graag.

Alleen die gedachte maakt alles nog intenser. Ik voelde me raar. Vies zelfs. Door zo aan haar te denken. Dat had niet gehoeven.

Haar lippen strijken langs de onderkant naar beneden. De lengte af. Terwijl ze me aankijkt. M’n pik glimt. Haar hand kneedt. Haar lippen glijden en haar tong likt. Haar mond zuigt zachtjes.

Natte geluiden, nooit te luid, vullen de kamer.

Net als ik naar haar wil reiken, een aanraking terug wil geven, kamt ze haar lange haren naar achteren en draait zich in hetzelfde moment van me af.

Ze komt zo tussen mijn benen terecht. Gaat liggen. De eikel al die tijd in haar mond.

Ze ligt er goed voor.

Eén hand op m’n dij. Eén hand om m’n schacht. Zachtjes pompend. In hetzelfde ritme als haar mond.

Ze kijkt me aan.

Nu kijkt ze niet meer weg.

Geen moment.

Terwijl de pik fier overeind staat en ze haar lippen over mijn eikel laat gaan. Afwisselend met kusjes en likjes.

“Denk je hieraan?” vraagt ze snel tussendoor.

Maar voordat ik antwoord geef, neemt ze me dieper.

Ik kan alleen een vloekje uitlaten.

Dit is alles waar ik aan wil denken.

Vervolgens focust ze zich vooral op de eikel. Op en neer. Totdat ik bijna kom. Dan uit haar mond.

Kust ze me ergens anders. Of trekt ze even, terwijl ze ernaar kijkt.

Dan weer haar mond in.

Ze had me al lang kunnen laten klaarkomen.

Ik begrijp dat ze dat niet wil.

Nog niet.

Ik wilde ten slotte alles.

Ik leg even later een hand op haar schouder. Aai haar ook. Laat haar zachte, blonde haren door m’n vingers glijden, terwijl zij op en neer blijft gaan.

Ze trekt m’n boxershort uit. Kust m’n ballen, die ze voorzichtig in haar handen houdt. Likt omhoog langs de schacht, waar haar blik de mijne treft.

En een hand duwt me weer achterover.

Ik moet blijven liggen.

Moet blijven genieten.

Van haar aandacht.

Wat ik al die tijd al doe.

Wat ik blijf doen.

Meer handen nu. Beide. Minder mond.

Al gebruikt ze die wel. Lippen die ze op elkaar drukt, of juist even tuit terwijl ze kijkt en luistert naar de natte huid van mijn lul in haar handen.

Ze klopt van top tot teen.

Ze verwent me van wortel tot eikel.

M’n eigen stiefzusje.

Zoals ze daar ligt, zich bijna overgeeft.

Dan klopt het beeld juist wel.

Waarom niet eerder?

Waarom niet vaker?

Als ik dan overeind kom, trek ik al aan haar en kan ze me niet terugduwen.

Op haar knieën.

Haar lichaam gestrekt voor me.

Een hand die m’n lul langzaam verlaat.

Mijn hand die langzaam haar broekje inkruipt.

Geen twijfel of aarzeling.

En als m’n andere haar hemdje omhoogduwt, trekt ze het zelf snel uit.

Geen bh. Dat had ik al lang gezien.

Haar ronde, zware borsten vallen weer naar beneden. Tepels hard en naar voren.

Haar armen duwen ze tegen elkaar en ik kijk ernaar alsof het het mooiste is wat ik ooit heb gezien.

Dat was ze ook.

Al voor dit moment.

Mijn vingers glijden beneden tussen haar schaamlippen.

Zo nat.

Gezwollen en glibberig langs mijn vingers.

Haar knopje duidelijk voelbaar.

Met m’n andere hand in haar rug trek ik haar dichterbij, haar blijvend vingerend, happend met mijn mond naar haar tepels totdat ik er eentje heb en niet meer loslaat.

Zachtjes zuigend.

Haar ademhaling versnelt met de seconde.

Ze neemt m’n hoofd in haar armen. Duwt zich verder tegen me aan. Rijdt voorzichtig op m’n hand, terwijl mijn stijve pik er vlak onder zit.

Ik stop niet.

Zodra ik merk dat haar orgasme nadert, zet ik juist aan.

Bang dat ik later te snel klaarkom, voordat zij het kan.

Ik hoef niet per se.

Ik wil haar horen en zien klaarkomen.

Boven alles wil ik dat.

Mijn vingers glijden beheerst.

Er is geen haast.

Het moment gaat niet zomaar voorbij.

De ochtend gaat langzaam en is helemaal van ons.

Ik heb een borst stevig in m’n handen.

Van de ander de tepel in m’n mond, die ik lik, cirkelend, zuigend.

Twee vingertoppen vinden haar clitje en laten die niet meer met rust.

Drukkend wrijf ik, volgend in de schommelingen van haar lichaam.

Ze kan niet meer stil zitten.

Haar benen trillen.

Haar stem ook.

Als haar gehijg langzaam overgaat in zacht gekreun.

Ingehouden nog.

Van ongeloof.

Dat het nu gebeurt.

Ze had net als ik de hele nacht liggen denken aan wat we ook hadden kunnen doen, in plaats van zogenaamd slapen.

Zonder waarschuwing knijpt ze me bijna fijn.

Haar lichaam schokt.

Haar stem hapert.

Haar adem stokt.

Ik kan geen kant op.

Haar kracht is ongekend en oprecht.

Ze duwt zich tegen m’n vingers aan.

Ik kijk verdrukt omhoog.

M’n gezicht tussen haar zachte borsten.

Haar mond wijd open.

Haar ogen gesloten.

Trillende wimpers verraden alles.

En dan de ontlading.

In één keer.

Ze wordt zwaarder.

Verliest haar kracht.

En ik vang haar op terwijl ze zich op me laat vallen.

Ik weer op m’n rug.

Zij half over me heen…

Ademhaling.

Meer is er niet te horen.

De hare en de mijne.

Hijgend.

Berusting in het moment.

Maar dit was toch niet alles?

Ze komt iets overeind. Kijkt naar me. Alsof ze het niet kan of wil geloven. Haar vingers bij haar mond, die grijnst. Ongeloof. Puur ongeloof. Ik deel het gevoel.

Ze heeft een knie hoog opgetrokken. Haar broekje nog aan. Mijn handen eruit. Mijn paal tussen haar lijf en het mijne.

‘Nu moet ik je wel alles geven,’ fluistert ze ondeugend.

‘Ik wil niks minder,’ zeg ik, terwijl ik haar aankijk.

Mijn ogen dwalen weer naar haar lippen. Naar haar hals. Haar blote borsten tegen mijn lijf. Ik wil haar zoenen, maar dat voelt dan weer gek. Het hoeft ook niet.

Ze beweegt. Haar knieën naast mijn flanken. Mijn harde paal ligt plat op mijn buik. Zij zit erboven. Behendig ontdoet ze zich van haar broekje. Het slipje volgt meteen. Niet te zien. Dan zit ze er weer boven. Volledig naakt.

Haar schaamlippen zichtbaar gezwollen.

Ze wil nog meer.

Ik verlang meer.

Ze zet een hand naast m’n hoofd. Haar gezicht dichterbij. Ogen die spuwen van ondeugd en lust. De andere hand die m’n paal pakt en omhoog richt.

Haar schaamlippen voelen verkoelend door al het nat. En als ze me dan even later echt binnenlaat, is haar binnenste juist waanzinnig heet. Zacht en strak.

Het gaat niet in één keer.

De eikel kust ze eerst alleen met haar schaamlippen. Daarna heeft ze moeite zich eroverheen te bewegen. En toen ik naar binnen gleed, had ze even een momentje nodig om te wennen.

Maar die hitte…

Ze zet door.

Ze gaat rechtop zitten. We kijken allebei naar mijn paal, rechtovereind, waarvan het bovenste topje niet meer zichtbaar is. Haar rug recht, schouders iets naar achteren.

Na een paar keer onwennig proberen, glijd ik wat makkelijker. Beweegt ze makkelijker. Op en neer. Totdat ik wat dieper kan.

Haar platte buik gespannen en aan het werk. Haar volle borsten bewegen en hupsen mee op het ritme, dat zich steeds sneller opvolgt.

Maar hoe dieper ik zit, hoe minder makkelijk dat gaat.

Dus buigt ze weer voorover. Beide handen op mijn borst. Het op en neer verandert in heen en weer.

Hijgend kijken we elkaar aan.

Mijn handen stevig op haar heupen.

Geen remmingen meer.

Mijn orgasme nadert.

Maar ze stopt niet.

Ik zou het niet meer toelaten.

We trekken aan elkaar en duwen elkaar weer naar die onmetelijke grens van dat prachtige genot.

Ik beweeg tegen haar in. Nog dieper. Harder. Sneller.

Maar bekwaam.

Met aandacht.

Kijkend naar elkaar zoals we elkaar voelen.

Monden die kreunen.

Zacht van verlangen.

Hard hijgend.

Mijn handen grijpen naar haar schouders, haar rug.

Dan trek ik haar tegen me aan.

Mijn bekken beweegt fanatiek. Nog dieper.

Terwijl ik klaarkom en spuit.

Haar mond bij m’n oor.

Haar lichaam trillend op het mijne.

Terwijl ze klaarkomt en zich laat vullen…

Twee zwetende lichamen op een stille zaterdagochtend die elkaar eindelijk weten te vinden…

Ze ligt half op me. De dekens half over ons heen. Mijn lul nog voor de helft in haar. Nog op halve sterkte.

Het moment vervliegt niet.

Minuten blijven we zo.

Haar mond bij mijn borst.

Mijn hand koesterend op haar hoofd.

‘Dit komt nooit meer goed,’ zeg ik grijnzend, wetende dat we daar geen spijt van krijgen.

‘Je mag het nooit meer zelf doen,’ fluistert ze, zonder van positie te veranderen.

‘Als we alleen zijn, dan…’

Ik grijns nog wat breder na die woorden.

‘We zijn tot morgenavond alleen,’ fluister ik.

‘Dan snappen we elkaar.’

Een ongekende hunkering naar elkaar is aan de oppervlakte gekomen en laat zich niet meer wegstoppen.

Haar hand vindt mijn lul.

Mijn eikel floept dan pas uit haar.

Het smeersel gebruikt ze om me weer hard te wrijven.

‘Ik wil alleen maar meer,’ geeft ze stiekem toe. Alsof ze nog niet genoeg heeft gehad.

‘Ik wil gewoon alles van je,’ zeg ik haar dan, en beweeg mijn mond naar de hare.

Gek dat dit onwenniger is dan wat we zojuist hebben gedaan.

Ik zet door.

Ik zoen haar.

Ze lijkt terug te deinzen.

Om me dan volledig terug te zoenen.

Die bevestiging zet mijn lul weer rechtop in haar hand.

Ze kijkt er verlekkerd naar.

En ik naar haar.

Perfect van top tot teen.

Dat denken we allebei.

Onze cooling-down is onder de douche.

Ze zegt niks.

Kijkt me ondeugend aan als ze uit bed kruipt.

En ik weet dat ik welkom ben als ik de douche hoor.

Beiden naakt, zonder schaamte.

Ze knielt nog onder het warme water.

Handen vol sop wassen mijn ongekend harde pik.

Bijna vererend, terwijl ze me aankijkt.

De gevoeligheid laat me geen moment stilstaan.

Ze pakt de douchekop.

Spoelt het sop eraf.

Laat zich dan wat vermoeid tegen me aan vallen.

Intens is het geweest.

We kleden ons aan op onze eigen kamers.

En pas beneden besef ik dat echt alles veranderd is.

Dat er geen spijt is.

Dat dit niet eenmalig kan zijn.

Dat we dat niet willen.

En dat we tot morgenavond hebben om uit te zoeken hoe verder.

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!