Bovenaan de marmeren wenteltrap komt de dienstgang uit op een brede hal. Aan de linkerkant bevindt zich een pantry; aan de rechterkant vormt een dubbele deur van gecapitonneerd zwart leer de toegang tot de afgesloten kamer. Er zit geen deurklink aan deze kant en de posten worden geflankeerd door twee zwaargebouwde bewakers in zwarte pakken.

De zaalchef stopt en duwt Chloé hardhandig in de armen van de linkerbewaker. "Hier wachten," snauwt hij. Hij houdt Leen stevig bij haar bovenarm vast en trekt haar mee de pantry in. Binnen heerst een kille rust. De chef loopt rechtstreeks naar het roestvrijstalen aanrecht, pakt een zilveren dienblad en zet er vier kristallen glazen op. Daarna tilt hij een zilveren koeler vol ijs en twee geopende flessen Dom Pérignon op de schotel en duwt het geheel in Leens handen. "Jij brengt eerst de drank naar binnen.” Met het loodzware dienblad in haar handen loopt Leen achter de zaalchef aan terug de hal op, waar Chloé in bedwang wordt gehouden door de bewaker. Op een knikje van de chef haalt de andere wachter een zilverkleurige pas langs een verborgen lezer in de deurstijl. Het elektronische slot klikt open en de deur zwaait open.

Nog voor Leen over de drempel stapt, slaat de walm uit de kamer in haar gezicht. Beneden in de grote balzaal hing er nog een masker van dure herenparfums, bijenwas en sigarenrook over het feest. Hierbinnen is elk spoor van frisse lucht afwezig. De raamloze ruimte is verstikkend heet en doordrongen met de zure stank van verhit vlees, oud zweet, sperma en alcohol. "Naar de hoek bij de haard," beveelt de zaalchef. Hij geeft haar een duw tussen haar blote schouderbladen.

Het is bijna stil in de Rode Salon. De wanden zijn bespannen met donkerrood damast dat klam glimt van de condens in het schijnsel van enkele smeedijzeren wandkandelaars. Het enige geluid in de kamer is het trage, zware ademen van mannen, het kraken van leer en een hoog, uitgeput gepiep dat niet meer op een menselijke stem lijkt.

Midden in het vertrek staat een vier meter lange tafel van zwart geaderd marmer. Daarop ligt de donkerharige vrouw van eind twintig die vanochtend in het busje en in de kelder nog zo'n verbeten, strijdlustige blik in haar ogen had. Van die blik is niets meer over. Haar polsen en haar wijd gespreide enkels zijn met lederen riemen vastgegespt aan zware metalen ringen die in de hoeken van het stenen tafelblad zijn verankerd. Tussen haar kaken zit een glimmende mondspreider van roestvrij staal geschroefd, die haar lippen in een vaste, groteske kramp wijd openhoudt. Speeksel loopt in twee dunne sporen langs haar wangen naar beneden.

Drie mannen van rond de zestig — één met het masker van een gier, één met het masker van een ram en een derde met de massieve, grommende kop van een beer — staan met opgerolde hemdsmouwen rond de tafel alsof ze een anatomisch practicum uitvoeren. De man met het gierenmasker aan het hoofdeinde houdt een zware zilveren kandelaar met drie dikke rode kaarsen schuin boven haar naakte bovenlichaam. Met een rustige, geconcentreerde hand laat hij het gloeiend hete kaarsvet druppel voor druppel op de binnenzijde van haar dijen, haar navel en haar tepels vallen. Bij elke druppel die in haar huid brandt, spant haar vastgesnoerde lichaam zich in een felle boog en komt er een schor, gorgelend geluid uit haar opengesperde keel. Zodra haar buikspieren samentrekken, pakt de man met het rammenmasker een handvol ijsblokjes uit een zilveren emmer en wrijft die traag over de gestolde rode was op haar huid, terwijl de man met het berenmasker aan het voeteneinde tussen haar vastgegespte benen staat en in een traag, bijna verveeld ritme in haar beweegt. Ze praten zachtjes in het Frans.

Leens maag krimpt zo hard samen dat het zuur achter in haar keel brandt. Haar benen op de hoge hakken voelen slap. Kijk voor je, beveelt ze zichzelf. Loop naar de haard. Als je blijft staan, lig je dadelijk naast haar op tafel. Ze loopt met korte passen langs de wand naar de zithoek achter in de salon. Daar, rond een lage glazen tafel voor de gedoofde open haard, staan vier zwartleren chesterfieldzetels. Een ervan wordt bezet door de man met het haviksmasker van beneden — Henri, met het litteken onder zijn rechteroor. Op de twee zetels ernaast zitten twee mannen met angstaanjagende roofdiermaskers: een lynx en een dobermann. Onder de openstaande kraag van de Dobermann steekt een dikke bos grijs borsthaar uit.

In de vierde zetel in het midden zit een zwaargebouwde man van begin zestig. Hij draagt het zwaar vergulde masker van een stier, met twee dikke, gekromde hoorns die boven zijn grijzende haar uitsteken. Hij heeft zijn zwarte smokingjasje en zijn vlinderdas afgedaan; zijn witte overhemd staat tot halverwege zijn brede, behaarde borstkas open en plakt nat van het zweet tegen zijn zware buik. "Kijk eens aan," klinkt zijn stem. Het is een diepe basstem in keurig Nederlands — het soort stem dat gewend is om vanuit een verhoogde zetel over het lot van mensen te beschikken zonder ooit te worden tegengesproken. "Nummer één," vervolgt de Stier, terwijl hij wijdbeens achteroverleunt en zijn ogen over haar ingesnoerde taille, haar blote borsten en het rode zijden lint om haar hals laat glijden. "Kom hier tussen mijn knieën staan."

Leen wil het dienblad met de koeler op de lage glazen tafel voor hem neerzetten, maar de man corrigeert haar. "Ik zei niet: zet neer," snijdt de stem van de Stier door de kamer. De Lynx, de Dobermann en Henri op de zetels ernaast grinniken zacht en leunen achterover met hun glazen in de hand. "Ik zei: kom tussen mijn knieën staan. Met het blad." Leen stapt om de lage salontafel heen en plaatst haar voeten tussen de wijd gespreide bovenbenen van de man. De geur die van hem opstijgt — een mengeling van dure Schotse whisky, zuur ouderdomszweet en pepermunt — vult haar neusgaten. Van zo dichtbij ziet ze door de ooggaten van het gouden stierenmasker de huid rond zijn ogen: zware, donkere wallen en vlak naast zijn linkerooghoek, half doorlopend onder de rand van het goud, een opvallende, donkerbruine moedervlek in de vorm van een druppel. Wanneer hij zijn mond opent, blinkt er op zijn onderste rij tanden een gouden kroon op zijn linkerhoektand.

Hij pakt geen glas van het blad. In plaats daarvan legt hij zijn beide, met ouderdomsvlekken bedekte handen op de buitenkant van haar blote dijen, net boven de rand van haar zwarte nylonkousen, en trekt haar een stap dichter naar zijn kruis toe. "Hoger houden dat blad," beveelt hij rustig. "Tot onder je kin. Ik wil zien waar ik straks voor betaald heb." Leen tilt het vijf kilo zware zilveren blad met trillende armspieren omhoog tot borst- en kinhoogte. Haar borsten bevinden zich nu precies op ooghoogte voor de zittende man.

De Stier steekt zijn rechterhand in de zilveren koeler op haar dienblad en haalt er een half gesmolten ijsblokje uit. Zonder waarschuwing drukt hij het ijs tegen haar rechtertepel. De kou op haar verhitte huid zorgt voor een felle, snijdende schok. Haar tepel trekt direct pijnlijk samen tot een hard knopje. De man glimlacht tevreden en laat het smeltende ijsblokje langzaam over haar borst, langs haar middenrif en over haar blote buik naar beneden glijden, helemaal tot onder het smalle driehoekje van haar string. Het ijskoude smeltwater sijpelt tussen haar schaamlippen door.

Leens buikspieren verkrampen. "Ze spant zich helemaal op, voorzitter," merkt de man met het dobermannmasker — Jean-Luc — grijnzend op vanaf de zetel ernaast. "Niet erg gastvrij voor een dienster."

"Dat leren we haar wel af," zegt de Stier kalm. Hij laat het restje van het ijsblokje op de grond vallen. Met zijn linkerhand grijpt hij Leens linkerborst vast en knijpt zijn vingers zo hard in het zachte weefsel dat ze een schok door haar schouderbladen voelt trekken. Tegelijkertijd glijdt zijn rechterhand naar beneden, trekt het kruisje van haar string ruw opzij en duwt twee dikke, stugge vingers bij haar naar binnen. Het voelt alsof ze met een stomp stuk ijzer wordt opengebroken. Door de doodsangst is haar lichaam kurkdroog. De ruwe wrijving van zijn dikke vingers scheurt het tere weefsel aan de binnenkant direct open. En nog erger dan zijn vingers zelf is het koude, scherpe metaal: aan zijn dikke pink prijkt een zware, achthoekige gouden zegelring met een zwarte onyxsteen. Bij elke opwaartse stoot van zijn hand schuurt het gegraveerde wapen in de steen — de gekruiste weegschaal en het zwaard van de Hoge Raad voor de Justitie — hard tegen haar binnenste en haar schaambeen.

Een schreeuw van pijn en razernij welt op in Leen haar keel, maar ze smoort het geluid achter haar op elkaar geklemde kiezen. Het dienblad met de twee flessen en de kristallen glazen trilt gevaarlijk. De voorzitter van de Hoge Raad kijkt van onderaf recht in haar ogen terwijl hij zijn dikke vingers dieper duwt en een kwartslag draait. "Wat zeg je nu, nummer één?" vraagt hij, terwijl zijn duim hard en pijnlijk tegen haar clitoris wrijft om een reactie af te dwingen. Leen staart naar de druppelvormige moedervlek naast zijn linkeroog. Ze zwijgt. Haar borstkas jaagt op en neer; het zweet parelt op haar voorhoofd.

De rechter glimlacht niet meer. Hij haakt zijn vingers in haar lichaam krom en trekt haar daaraan een centimeter naar voren en omlaag op haar hoge naaldhakken, zodat de pijn als witheet vuur door haar onderbuik schiet. "Ik stelde je een vraag," zegt hij zacht, op de toon waarmee hij een verdachte in de beklaagdenbank tot de orde roept. "Als een heer hier aandacht aan je besteedt, bedank je hem. Zeg het: Dank u wel, mijnheer."

De vernedering brandt heter dan de fysieke pijn. De Lynx, de Dobermann en Henri kijken zwijgend en met glimmende ogen achter hun gouden roofdierkoppen toe of ze zal breken. Achter haar staat de bewaker klaar. Als ze nu dat zware dienblad op zijn schedel laat vallen, schieten ze haar neer en sterft Chloé hiernaast in de pantry helemaal alleen. Leen voelt hoe er binnen in haar iets bevriest tot massief, onbreekbaar ijs. "Dank u wel, mijnheer," fluistert ze schor.

"Veel beter," mompelt de rechter tevreden. Hij stoot nog drie keer ruw met zijn vingers in haar op en neer en trekt zijn hand dan met een natte ruk uit haar lichaam terug. Leen wankelt op haar hoge hakken; een warme druppel bloed en vocht sijpelt langs de binnenkant van haar dij naar beneden. De magistraat houdt zijn glimmende rechterhand omhoog in het rode kaarslicht. Aan zijn dikke vingers en in de groeven van de gouden zegelring van de Hoge Raad kleeft een mengsel van haar vocht en een streep helderrood bloed. In plaats van een servet te pakken, brengt de rechter zijn bebloede vingers omhoog naar Leens gezicht. Hij strijkt zijn natte wijs- en middelvinger langzaam en dwingend over haar eigen roodgelakte lippen en haar kin, zodat de ijzerachtige geur en smaak van haar eigen bloed en zijn zoute oude-mannenzweet in haar mond dringen.

"Niet afvegen," waarschuwt hij zacht. "Laat maar zitten." Hij tikt tegen haar heup. "En nu terug naar de deur. Laat ze dat blonde kind naar binnen sturen. Nummer vier. We hebben nog twintig minuten voor de gong slaat om haar wat discipline bij te brengen."

Leen draait zich met stramme, brandende dijen om. Nog voor ze de deur bereikt, zwaait die al van buitenaf open. In de deuropening staat een van de bewakers. Hij heeft de hevig spartelende en snikkende Chloé bij haar blonde haren en haar dunne bovenarm vastgegrepen. "Nee! Nee, alstublieft!" gilt die in blinde paniek wanneer ze de marmeren tafel en de mannen in de rode schemering ziet. De hysterische Chloé wordt met één ruwe duw midden op het Perzische tapijt van de Rode Salon voor de voeten van de Stier en de andere drie roofdieren gesmeten.