Chloé valt op haar handen en knieën op het Perzische tapijt. Door de klap schiet haar zilveren halfmasker scheef over haar neusbrug. Haar smalle ribbenkast schokt onder het zwarte korset; bij elke paniekerige hap naar lucht komt er een hoog, piepend geluid uit haar keel.

Leen zet een halve pas naar voren. Ze laat haar armen zakken om het dienblad op de hoek van een mahoniehouten consoletafel te zetten en Chloé overeind te helpen, maar de bewaker bij de deur is haar voor. Met één enkele beweging staat hij vlak naast haar. Hij buigt zijn hoofd, zijn adem strijkt warm tegen haar oor strijkt. "Dat zou ik niet doen," fluistert hij. Zijn stem is zo plat en zakelijk dat haar bloed meteen stolt. "Probeer haar te helpen en ik beloof je dat we dat blonde kind hier voor jouw ogen aan de marmeren tafel vastgespen en haar oogleden wegsnijden."

Leen bevriest. Haar adem stokt. Ze kijkt schuin opzij naar de bewaker en ziet geen greintje bluf in zijn dode, emotieloze ogen. Hij meent elk woord. Eén verkeerde beweging en ze bezegelt het lot van het meisje. Langzaam, met trillende armspieren die branden van de verzuring, tilt Leen het zilveren dienblad met de overgebleven fles Dom Pérignon, de ijsemmer en de kristallen schaaltjes cocaïne weer op tot borsthoogte. Ze zit gevangen in een onzichtbare kooi die sterker is dan welk slot ook.

In de zithoek voor de gedoofde haard wordt het stil. De roofdieren leunen geïnteresseerd naar voren. De zestigjarige topmagistraat met het gouden stierenmasker komt langzaam overeind uit zijn stoel. Met trage, haast bedachtzame passen loopt de zwaargebouwde man naar het huilende meisje op het tapijt. Hij laat zich op één knie naast haar op het kleed zakken. Chloé krimpt ineen, ze kruist haar armen voor haar kleine borstjes. De rechter steekt zijn rechterhand uit — de hand waaraan de zware gouden zegelring van de Hoge Raad nog glimt van Leens bloed en vocht — en legt zijn dikke duim bijna teder onder Chloés trillende kin. "Rustig maar, kindje," zegt hij. Zijn diepe basstem is zacht, warm en sussend — de toon waarmee een grootvader een geschrokken kind troost dat van haar fiets is gevallen. Die geveinsde zachtheid doet Leens maag feller omkeren dan welke vuistslag ook.

"Waarom huil je nu zo?" vervolgt de magistraat rustig, terwijl hij met zijn vingers het scheve zilveren masker van Chloés gezicht trekt en het op het tapijt laat vallen. "Wij zijn toch geen barbaren? Je hebt beneden een ongelukje gehad op de vloer en op de schoenen van mijn vriend Jean-Luc. Dat kan gebeuren als je zenuwachtig bent. Maar slordigheid moet wel gecorrigeerd worden, anders leer je het nooit."

"Het spijt me, mijnheer," stamelt Chloé. Haar stem breekt. Tranen lopen in dikke sporen door de poeder op haar wangen. "Ik... ik deed het niet expres, ik was zo bang... Laat me alstublieft gaan, ik zal alles schoonmaken..."

De Stier glimlacht welwillend en strijkt een haarlok achter haar oor. Op haar wang blijft een vage rode veeg achter van zijn vingers. "Dat weet ik toch, lieverd," zegt hij zacht. "Maar eerst ga je nu zelf opstaan. En dan ga je voor mij netjes voorover over de leuning van die rode bank daar liggen. Helemaal uit jezelf. En daarna is alles weer vergeven en vergeten."

Chloés adem stokt. Ze kijkt naar de brede, met donkerrood fluweel beklede achterleuning van de chesterfieldbank, en schudt dan wild haar hoofd. "Nee... nee, mijnheer, ik heb nog nooit... alstublieft, ik heb een vriendje thuis, ik wil dit niet..."

De glimlach onder het stierenmasker verandert niet, maar de toon van zijn stem zakt een octaaf en wordt zo koud als het marmer van de tafel achter hen. "Luister goed naar mij," zegt de rechter. "Je hebt tien seconden om op te staan en met je buik over die leuning te gaan liggen. Als ik tot tien heb geteld en je ligt er niet, roep ik de mannen van de marmeren tafel hiernaast om je vast te maken met die ijzeren klem in je mond. Eén."

"Mijnheer, alstublieft—"

"Twee. Drie."

De Lynx, de Dobermann en de Havik op de zetels ernaast kijken zwijgend en onbewogen toe; een van hen neemt rustig een slok van zijn wijn. Niemand helpt haar.

"Vier. Vijf."

Bij het getal zes breekt er iets in Chloé. Het besef dat er in deze kamer geen genade bestaat, breekt het laatste restje verzet in haar." Onder een hoog, radeloos gesnik duwt het meisje zichzelf op haar wankele naaldhakken overeind. Haar benen schokken zo erg dat ze zich aan de rand van de tafel moet vasthouden om niet te vallen.

"Braaf meisje," zegt de magistraat tevreden, terwijl hij weer rechtop gaat staan. "Voorover. Op de zetel."

Als een ter dood veroordeelde die haar eigen schavot op klimt, schuifelt Chloé naar de achterkant van de zware chesterfield. Ze buigt voorover en laat zich op de leuning zakken. Uit een laatste, bijna kinderlijke reflex van schaamte probeert ze met haar linkerhand het smalle zwarte kruisje van haar string tussen haar dijen te bedekken.

De stier kijkt opzij naar Leen, die nog steeds roerloos met het dienblad bij de pilaar staat. "Nummer één," beveelt hij. "Hierheen. Kom naast het hoofdeinde van de bank staan. Als je je hoofd wegdraait, mag zij na mij nog een rondje op de grote tafel." Met verstijfde benen loopt Leen naar de bank. Ze gaat pal naast de armleuning staan — op nog geen halve meter afstand van Chloé en op armlengte van de magistraat. Ze staat zo dichtbij dat ze de zurige geur van Chloés angstzweet ruikt. Wanneer ze naar beneden kijkt, kijkt ze recht op de smalle, trillende ruggengraat van het meisje, waar een klein, lichtbruin moedervlekje net boven de rand van het strakke korset op haar schouderblad zichtbaar is.

De man met het grijze borsthaar en het agressieve gouden dobermannmasker — Jean-Luc, over wiens schoenen Chloé beneden had geplast — staat op van zijn zetel en loopt naar het hoofdeinde van de bank, vlak naast Leen. Ook Henri met het haviksmasker en de man met het lynxmasker sluiten aan, hun glazen champagne in de hand. "Zet je die cijfers van de holding morgenochtend nog even door naar mijn kabinet, Henri?" vraagt de Lynx op een volstrekt alledaagse, zakelijke conversatietoon, terwijl hij een klein zilveren lepeltje in het schaaltje cocaïne op Leens dienblad doopt. "De fiscus in Brussel begint lastige vragen te stellen over die Luxemburgse constructie."

"Ligt al klaar," antwoordt Henri rustig. Hij snuift het poeder op, veegt zijn neus af met een wit katoenen zakdoekje en kijkt zonder enige emotie naar het snikkende meisje op de bankleuning. "Hij stuurt het voor negenen door." Vlak onder haar neus praten ze onverstoorbaar door over belastingconstructies, met de gemoedelijke toon van mannen die na een vergadering een glas drinken. Intussen neemt de rechter zijn positie in achter Chloé. Hij pakt haar linkerpols — de hand waarmee ze nog steeds krampachtig haar schaamstreek probeert af te schermen — en trekt die arm zonder haast, maar met onverbiddelijke kracht achter haar rug omhoog tot haar schoudergewricht hoorbaar knakt. Chloé slaakt een korte, scherpe kreet.

"Handen voor je op de bank houden, zei ik," corrigeert de rechter op dezelfde rustige schoolmeestertoon. Hij trekt met zijn andere hand het dunne zwarte koordje van haar string strak omhoog tot de stof knapt, en laat het vodje op de grond vallen. Vervolgens schopt hij met de binnenkant van zijn schoen tegen haar enkels om haar benen wijd uit elkaar te dwingen.

Het beeld vreet zich in Leens ogen; zwarte vlekken dansen voor haar blikveld. Onder op het rode fluweel ligt het smalle, bleke en bijna nog kinderlijke lichaam van het twintigjarige meisje, trillend als een geschoten vogel; erboven staat het zware, vervallen lichaam van de zestigjarige, die nu zijn riem losgespt en zijn zwarte smokingbroek en onderbroek tot op zijn knieën laat zakken. Zijn bleke, dikke dijen zitten vol blauwe spataderen; zijn dikke buik hangt nat van het zweet over de achterkant van haar korset heen.

Aan het hoofdeinde van de bank legt Jean-Luc — de man met het dobermannmasker — zijn hand op Chloés achterhoofd. Hij drukt haar rechterwang plat op de bankleuning, precies zo dat haar gezicht naar buiten is gedraaid. Naar Leen.

Op veertig centimeter afstand kijken Chloés wijdopen, betraande blauwe ogen recht in die van Leen. "Mama..." prevelt Chloé schor tegen het fluweel. "Leen... alsjeblieft..." Leens vingers verkrampen zo hard om de rand van het zilveren dienblad dat haar nagels in het metaal lijken te buigen. De spieren in haar kuiten en onderarmen staan op knappen. Achter in haar keel stijgt een golf van heet, bitter maagzuur omhoog dat ze met geweld achter haar kiezen moet terugslikken. Ze kan ze geen millimeter verroeren zonder dit kind nog erger aan te doen.

Achter de bank pakt de magistraat Chloés smalle heupen vast met zijn beide handen. Zijn gouden zegelring drukt een diepe, witte kuil in het zachte vlees van haar linkerbil. Hij forceert zijn bekken naar voren. Maar de brute penetratie blijft uit. Chloés hele wezen heeft zich teruggetrokken achter een defensieve, innerlijke muur van ijs. De rechter krijgt simpelweg geen grip; onder hem ligt Chloé als een versteend lijk, haar spieren in een ijzeren kramp getrokken om de pijn buiten te sluiten. Zijn ongeduld slaat om in kille frustratie. De aderen zwellen paars op in zijn nek terwijl het kaarslicht glanst op het zweet dat van zijn voorhoofd op haar blanke schouderblad druppelt. Met een nijdige ruk herstelt hij zijn houding. Hij klopt geërgerd met zijn vlakke hand op haar naakte bil, een klap die dof weerklinkt in de hoek van de kamer. "Verdomme, ze zit helemaal op slot," snauwt hij binnensmonds, alsof hij tegen een haperende machine praat. "Wat een stroef gedoe vanavond. Ik heb niet betaald om tegen een houten plank aan te liggen duwen.”

Zonder Chloé los te laten, reikt hij met zijn rechterhand naar het dienblad van Leen. Hij pakt een glas champagne en giet die in één scheut uit over de spleet tussen Chloés billen en haar opengescheurde dijen. Het meisje snikt, een rauw en verstikt geluid. De rechter zet het lege glas terug op Leens dienblad—zo hard dat de flûtes gevaarlijk tegen elkaar kletteren en de voet van het glas bijna knapt. Leens pols bezwijkt bijna onder de schok, maar ze houdt stand. Dan zet de man zich schrap en ramt zijn pik met één enkele, stompe stoot tot het einde bij haar naar binnen.

Het geluid dat uit Chloés samengedrukte borstkas komt, is geen gewone schreeuw. Het is een hoog, gebroken gekerm, als van een klein dier waarvan de ribben onder een laars verbrijzeld worden. Haar rug trekt hol; haar beide handen klauwen zo wanhopig in de bankleuning dat een van haar vingernagels tot bloedens toe achterover scheurt. Haar ogen puilen uit van een blinde, allesverterende fysieke pijn die haar lichaam niet kan bevatten.

"Rustig doorademen, kindje," hijgt de man boven haar. "Even doorbijten." Hij wacht niet tot haar lichaam kan wennen. Hij begint te stoten — zwaar, methodisch en met het volle gewicht van zijn honderd kilo tellende romp. Het geluid in de stille kamer is misselijkmakend intiem. Het natte, zuigende geklets van zijn bezwete buik en liezen tegen haar bleke billen. Het kraken van de oude bank, waarvan de voorpoten bij elke zware dreun een centimeter over het parket schuiven en hard tegen de neus van Leens lakleren naaldhak tikken. Bonk. Bonk. Bonk.

Langs de binnenkant van Chloés trillende dijen verschijnt na de vierde stoot een dik spoor van helderrood bloed, vermengd met de gemorste champagne, dat over haar zwarte nylonkousen naar beneden sijpelt.

Bij het hoofdeinde van de bank maakt Jean-Luc zijn eigen broek open. Terwijl zijn linkerhand Chloés hoofd bij haar blonde haren plat op de leuning gedrukt houdt, stapt hij dichter naar de rand van de bank en duwt zijn ontblote, slappe lid tegen Chloés betraande lippen. "Mond open, nummer vier," zegt hij, terwijl het hoofd van het meisje bij elke stoot van de rechter van achteren tegen zijn heupen wordt geduwd. "Als ik één tand voel, laat ik de bewaker ze er met een tang uithalen." Chloé kokhalst. Door de verstikking en het brute geweld, trekt haar maag samen. Een golf van zuur slijm en gal welt op langs haar mondhoeken. Jean-Luc vloekt niet eens. Met een onverschillige handbeweging draait hij haar gezicht twee centimeter dieper in haar eigen braaksel en duwt zichzelf verder tussen haar kaken naar binnen, zodat elk geluid uit haar keel verandert in een nat, stikkend gerochel.

Op de bank ernaast kijkt Henri met zijn gouden haviksmasker rustig toe terwijl hij met zijn gouden vulpen een aantekening maakt in zijn boekje. "Ze verliest te veel kracht," merkt Henri koel op tegen de Lynx naast hem. "Die haalt de bosrand straks niet eens. Ik streep mijn inzet op nummer vier door."

Leen staat naast de bankleuning als een pilaar van steen en ijs. Ze kan niet wegkijken. Ze mág van zichzelf niet wegkijken. Ze ziet hoe Chloés bloed in een donkere vlek in het rode fluweel onder haar heupen trekt.

Onder het gewicht van de twee mannen beweegt Chloés rechterhand — de hand met de kapotgescheurde nagel — schokkerig over het kussen van de leuning naar de zijkant. Haar bebloede, ijskoude vingertoppen zoeken in blinde wanhoop naar iets menselijks en raken de koude, verkrampte knokkels van Leens linkerhand aan de rand van het dienblad. Chloé knijpt niet. Haar vinger ligt alleen maar even tegen Leens vinger aan. Haar grote blauwe ogen, half weggedrukt in het besmeurde kussen, kijken Leen nog één keer aan.

Voordat Leen haar pink ook maar een millimeter kan bewegen om die aanraking te beantwoorden, grijpt de rechter van achteren Chloés uitgestrekte pols vast — niet uit boosheid, maar simpelweg als een handvat om zich nog steviger schrap te zetten voor zijn laatste, hijgende stoten.

Het wanhopige, smekende licht in Chloés ogen dooft uit, net zoals een kamer op zwart gaat wanneer iemand de hoofdschakelaar omzet. Wat achterblijft is een lege, glazige spiegel die op veertig centimeter afstand dwars door Leen heen staart zonder haar nog te zien. Chloé knippert niet eens meer. Ze is niet meer in deze kamer. Haar lichaam beweegt alleen nog als een slappe, gebroken pop mee op het ritme van de zestigjarige rechter die met een schorre, rochelende kreun tegen haar onderrug tot een hoogtepunt komt, waarna hij zwaar hijgend op haar schouderbladen leunt en Jean-Luc haar hoofd loslaat om haar plaats aan de achterkant over te nemen.

Terwijl de twee machthebbers van positie wisselen en de rechter met een zucht van verlichting een linnen servet van het tafeltje pakt om zichzelf schoon te vegen, staat Leen roerloos met het dienblad in haar handen. De misselijkheid in haar keel is weg.In haar borstkas is een stilte neergedaald die zo koud en zwart is als de bodem van een bevroren zee. Ze kijkt niet meer als een slachtoffer naar de mannen voor zich. Ze kijkt naar hen met de ogen van een beul die de maten van de doodskist opneemt. Ze kijkt naar de druppelvormige moedervlek naast het linkeroog van de rechter. Naar de harige nek en de gouden ketting van Jean-Luc die nu boven het wezenloze lichaam van het meisje hangt. Naar het verse litteken onder het rechteroor van Henri. En naar de drie mannen bij de marmeren tafel.

Ik ga niet vluchten, denkt Leen. Ik ga jullie niet eens aangeven bij de politie. Ik ga zorgen dat jullie smeken om dezelfde leegte die jullie in haar ogen hebben gelegd. Ik maak jullie allemaal dood.

Precies op het moment dat Jean-Luc zich boven de roerloze Chloé wil laten zakken, trilt de vloer onder hun voeten. Vanuit de grote centrale hal van het kasteel dreunt een diepe, zware metalen trilling die dwars door de dikke, met leer beklede muren en door het kristal op Leens dienblad heen snijdt.

BONG.

Het is de kolossale bronzen klok in de hal.

BONG.

In de Rode Salon verstijven de mannen. Jean-Luc houdt in en kijkt geërgerd opzij naar zijn gouden horloge. Bij de marmeren tafel doven de mannen de rode kaarsen.

BONG... BONG... BONG...

Twaalf slagen. Middernacht.

Nog voor de laatste slag is weggestorven, vliegt de zware, geluiddichte deur van de Rode Salon van buitenaf open. Vier bewakers in donkergroene jachtkleding en zware legerbotten stappen de benauwde kamer binnen, gevolgd door de hoofdopzichtster uit de kelder. De opzichtster pakt zonder een woord het zilveren dienblad uit Leens versteende handen. "Tijd is om, mijne heren," klinkt de harde, zakelijke stem van de voorste bewaker door de salon. "De jagers worden verwacht op het achterbordes."

Jean-Luc trekt vloekend zijn broek op en doet een stap achteruit. Twee bewakers lopen naar de chesterfieldbank, grijpen de slappe, bloedende Chloé zonder enige zachtzinnigheid onder haar oksels en trekken haar van de fluwelen leuning omhoog. Haar voeten slepen krachteloos over het tapijt terwijl ze haar naar de deuropening dragen; haar ogen staren nog altijd leeg voor zich uit.

Een derde bewaker grijpt Leen bij haar bovenarm en duwt haar achter hen aan de smalle dienstgang in, waar door een openstaande achterdeur de snijdende, ijskoude vrieswind van het Ardense woud al naar binnen blaast.