Lianne En Mark - 12

De Gebroken Code: Scherven en Stilte

De plotselinge afwezigheid van licht en geluid was als een fysieke klap. Evelien merkte dat ze haar adem inhield, haar oren gespit op elk minuscuul geluidje in het grote, stille huis. De stilte was niet leeg; ze was zwaar van de onuitgesproken woorden die nog op het scherm gloeiden. Het voelde alsof de realiteit haar eindelijk had ingehaald, een breekijzer tussen haar en haar digitale toevluchtsoord. De kamer rook nu naar ozon en de bittere geur van oververhit metaal, een industrieel contrast met de zoete, klamme geur van haar eigen opwinding.

Eveliens hand verstijfde op de drempel van haar climax, haar vinger nog op de kloppende clitoris. De onderbroken overgave was een schok van gestolde adrenaline, bitter en metaalachtig in haar mond. Haar spieren trilden van onvervulde spanning. De innerlijke verscheuring was totaal: de ene helft van haar wilde wanhopig doorspelen, de andere helft werd plotseling weer de moeder, de echtgenote, de architect die een fatale berekeningsfout had gemaakt. Het ergste was niet de onderbreking, maar het feit dat ze dit verhaal nu niet meer 'gecontroleerd' kon overbrengen aan Mark; de rauwe paniek die nu bezit van haar nam, paste niet in de erotische code van hun huwelijk.

De laptop bleef aan, maar het scherm sprong onmiddellijk naar een foutmelding: “Connection Lost: Please check your internet connection.” De expliciete, laatste regels van Jesse — “...ik wil samenkomen, op het geluid van jouw adem die breekt” — stonden bevroren op het scherm, een stil bewijs, onuitwisbaar in de stroomloze duisternis. De verbinding was weg; de overgave was op het meest cruciale moment verbroken. Ze had de controle verloren, en de bewijslast stond op haar scherm.

Met een luide, krachtige schraap duwde Evelien haar bureaustoel naar achteren; de vier wielen schuurden over de houten vloer. Ze schoot omhoog uit haar zitpositie en leunde onmiddellijk over het bureau. Haar reflex was niet om te vluchten, maar om de blootstelling te stoppen. Ze klapte de laptop met een agressieve, harde smak dicht; de klik van het plastic in de stilte was scherper dan een geweerschot.

De kamer was pikdonker en de plotse stilte accentueerde de woeste drumsolo van her eigen hartslag, een ritme dat ze in haar keel voelde kloppen. Haar lichaam was een machine in noodtoestand. De scherpe, zoete geur van haar eigen, verse, klamme opwinding—een mengeling van vrouwelijke muskus en de klinische geur van het notenhout—sloeg haar tegemoet in de stilstaande lucht. Ze proefde het zout van haar eigen zweet op haar bovenlip. Ze voelde hoe de vochtige, soepele wol van haar pantalon aan haar dijen kleefde en hoe de zijde van haar blouse, nu onbehaaglijk klam, aan haar rug vastplakte als een koude hand. Een onzichtbaar verraad. Eveliens ogen, die normaal zo koel en analyserend waren, waren nu groot en verwilderd, zoekend naar een houvast in het zwart. Haar pupillen waren wijd, niet meer van lust, maar van de doodsangst betrapt te worden door de verkeerde persoon.

Haar hand greep naar haar buik, daarna naar haar zwarte, naadloze slip die warm en zwaar van vocht was; de vloeibaarheid kleefde onverbiddelijk aan haar huid. Een schaamtevolle, intieme chaos. De druk van de harde, opgezwollen tepels tegen de strakke cups van de Marie Jo push-upbeha was een constante, kloppende herinnering aan haar blootstelling. Ze voelde in het duister met trillende vingers de knoopjes van haar zijden blouse die ze onbewust losser had getrokken; de bovenste twee waren geopend, waardoor de rand van het glanzende zwarte kant van haar beha een vlijmscherp contrast vormde met haar witte huid. Ze sloot ze haastig, haar nagels schraapten over de zijde, met een krampachtige precisie die haar vingers nauwelijks konden opbrengen. De fysieke herinnering aan Jesse's woorden brandde nog op haar huid, een fantoompijn van onvervulde begeerte. De glimlach die Mark vanmorgen probeerde te lokken, was nu vervangen door een bittere trek om haar mond.

In de absolute stilte die volgde, werden haar andere zintuigen pijnlijk scherp. Ze hoorde het tikken van de afkoelende server, een onregelmatig metaalachtig geluid dat klonk als een vingerknip in een lege kathedraal. De geur van ozon mengde zich met de zware, bijna verstikkende geur van de lelies in de vaas op de gang, een geur die ze normaal heerlijk vond maar die haar nu deed denken aan een begrafenis—de begrafenis van haar onschuld binnen de Code. Ze proefde de koperachtige smaak van pure angst achter in haar keel. Elke vezel van haar zijden blouse voelde nu als een schuurpapieren herinnering aan haar zwakte.

Was Jesse er nog? Zat hij aan de andere kant van de digitale leegte ook in het donker, zijn lichaam trillend van dezelfde onvoltooide energie? De gedachte dat hij haar misschien zocht, dat hij haar stilte interpreteerde als een ultieme vorm van macht, maakte haar misselijk van zowel angst als een laatste, perverse vlaag van opwinding. Of was hij slechts een algoritme van haar eigen eenzaamheid? Een spiegel die haar liet zien hoe dun het ijs van haar 'Code' werkelijk was.

Mijlenver vandaan, in een stoffig atelier in het hart van de stad, staarde Jesse naar zijn eigen zwarte scherm. De kamer om hem heen was een wirwar van schaduwen: de grillige contouren van een gebarsten marmeren torso, het matte goud van een gerestaureerde lijst, de geur van terpentijn en eeuwenoud hout. Hij zat nog steeds halfnaakt op zijn werkstoel, zijn ademhaling een zwaar, ritmisch schuren in de stilte. Zijn huid glansde van het zweet. De plotselinge stilte van Evelien voelde voor hem niet als een technisch mankement, maar als een meesterzet. Hij streek met een trillende hand door zijn haar en voelde de resterende hitte in zijn bekken. Voor hem was zij nu geen architect meer, maar het meest ongrijpbare kunstwerk dat hij ooit had getaxeerd: een object dat midden in de ontmanteling was verdwenen, waardoor de obsessie in hem alleen maar dieper verankerd raakte.

Haar adem was nu een reeks korte, hese teugen die luid nagalmden in de doodse kamer. Dit was geen strategische planning meer; dit was overleven. De jaloezie die ze vanmorgen voelde voor Mark en Lianne, was nu vervangen door een rauwe, primaire angst. Ze voelde zich plotseling walgelijk authentiek in haar angst; de laagjes vernis van de 'professionele architect' waren eraf gesleten. De openheid die ze met Mark had afgesproken, voelde nu als een galg waaraan ze zichzelf had opgehangen. Wat als ze hem vanavond niet kon vertellen over Jesse? Wat als ze voor het eerst in jaren een geheim zou hebben, niet om hem te kwetsen, maar omdat de waarheid te rauw was om in een code te passen? De Code was bedoeld om alles te delen, maar Jesse had iets in haar aangeraakt dat ze niet wilde delen—iets dat alleen van haar was, en nu voor altijd verbonden aan een vreemde in het donker.

Toen, uit de onheilspellende stilte van het huis, klonk de rustige, iets lagere stem van haar oudste dochter.

"Mam? Is de stroom eraf?"

Het was Julie, die blijkbaar polshoogte kwam nemen. Haar stem klonk volwassen en kalm, maar ze was gevaarlijk dichtbij de kantoordeur. Evelien verstijfde midden in haar poging om de rits van haar pantalon weer omhoog te trekken en de zilveren gesp te sluiten. De paniek was nu puur en onvervalst. Ze was bang dat Julie de geur van lust zou ruiken, of de schaduw van schuld in haar ogen zou zien als ze haar kon onderscheiden. Hoe zag ze eruit? Was haar blouse open? Waren haar wangen rood? Was de natte plek van de slip zichtbaar door de grijze wol van de broek?

Ze dwong zichzelf traag op te staan, haar rug recht, een poging om haar gekwelde lichaamshouding te corrigeren. Ze haalde diep adem, de metaalachtige smaak van adrenaline nog op haar tong, om haar trillende stembanden te kalmeren. De lucht in de gang was koeler, en ze voelde de tocht over haar klamme hals strijken, een rilling veroorzakend die tot in haar ruggengraat doordrong. Haar hand schoot naar haar strakke bob om het onberispelijke model te herstellen, een ijdele, instinctieve daad van controle in de totale duisternis.

"Ja, Julie, een stroomstoring," zei ze, de woorden gedempt, maar nu beheerst, als een computer die opnieuw opstart na een crash. Ze dwong de heesheid weg. "Alles is oké. Ik kom er zo aan, kijk jij vast even of Maya ook rustig blijft."

Terwijl ze de kamer uitliep, voelde ze de koude lucht tegen haar klamme huid. De code was gebroken, de structuur was gevallen, en zij liep nu door de scherven. Ze was niet langer de curator van hun gezamenlijke lust; ze was het breekbare kunstwerk dat op het punt stond te splinteren. Ze dacht aan Mark, die op dit moment misschien hetzelfde voelde bij Lianne, of misschien wel helemaal niets. De reflectie was bitterzoet: ze had de storm gezocht, maar de blikseminslag had haar fundament vernietigd voordat ze de veilige haven van haar code kon bereiken. Wat als de code zelf de fout was? Wat als de prijs voor hun eerlijkheid het verlies van hun mysterie was geweest? De duisternis van de gang voelde plotseling veiliger dan het felle licht van hun afspraken, een plek waar ze haar geheim kon koesteren als een kostbaar, gevaarlijk object dat geen taxatie behoefde.

Lust en Verplichting

Evelien dwong haar ademhaling tot rust, een techniek die ze in talloze bestuurskamers had geperfectioneerd om haar autoriteit te handhaven, maar die hier, in de verstikkende duisternis van haar eigen kantoor, hopeloos faalde. De stilte was niet leeg; ze was verzadigd van de zware, broeierige geur van haar eigen opwinding—een bedwelmende mengeling van de natuurlijke warmte van haar huid en de onmiskenbare, zilte geur van een lichaam dat midden in een seksuele piek was afgebroken. De chat met Jesse was als een rauwe, elektrische draad die zojuist was doorgeknipt, en de fantoompijn van dat gemis sidderde nog door haar ledematen, een nagloeiende hitte in haar diepste vezels die weigerde te doven. Elke hartslag stuurde een nieuwe golf van onvervulde lust door haar aderen, een zware druk diep in haar bekken die smeekte om verlossing.

Ze was een vrouw van contouren en controle: een atletische bouw die getuigde van discipline, met jukbeenderen die scherp afstaken in het flauwe licht en ogen die, hoewel nu verduisterd door een koortsige lust, normaal gesproken een analytische koelte uitstraalden. Maar onder die gepolijste buitenkant school een vrouw die de verstikking van de dagelijkse routine vreesde. Haar zoektocht naar levendigheid vond ze in de grenzen die ze opzocht, in de schaamte die omsloeg in een vlijmscherpe kracht. Deze innerlijke strijd tussen de onberispelijke curator en de hongerige vrouw die smachtte naar totale overgave, was de motor van haar bestaan.

Met trillende vingers ritste ze haar pantalon van donkerblauwe wol dicht. Het koude metaal van de rits beet bijna in haar zachte vlees, een scherp accent in de zwarte leegte en een kil contrast met de kloppende warmte van haar onderbuik. De zilveren gesp klikte met een definitieve hardheid die door haar ruggengraat resoneerde. Ze streek haar blouse van gladde zijde van het merk Equipment glad, hopend dat de diepe kreukels en de lichte, klamme vochtigheid van de stof haar verraad niet zouden blootleggen voor haar dochters. Haar tepels, nog hard en gevoelig, schuurden pijnlijk maar opwindend tegen de kostbare zijde, een constante herinnering aan haar fysieke staat.

"Ik ben hier, schat," zei ze tegen Julie, terwijl ze de kantoordeur opende. Haar stem klonk een fractie lager, beladen met de geheimen die ze nog als een zware damp in haar longen meedroeg.

Julie stond op de gang, haar tengere silhouet omlijst door de koele, blauwe gloed van haar iPhone. Evelien zag de trekken van haar oudste dochter: de serieuze blik, de krachtige kaaklijn die ze van haar vader had geërfd. De gelijkenis tussen hen was soms confronterend; het herinnerde Evelien aan de stabiliteit die ze moest bieden, terwijl ze vanbinnen snakte naar de chaos van de overgave. "Is Maya ook beneden?" "Ja, ze zit in de keuken. De tv viel uit midden in haar serie," antwoordde Julie.

Evelien liep naar de keuken en legde een hand op Maya’s schouder. De textuur van Maya's katoenen shirt voelde onder haar vingers vreemd nuchter en alledaags aan; deze moederlijke handeling voelde bijna heiligschennend, zo kort na haar digitale overgave aan een vreemde. Ze pakte de zware, aluminium zaklamp uit de lade van het kookeiland. De krachtige straal sneed door de donkere gang, een klinisch wit licht dat de realiteit genadeloos blootlegde en stofdeeltjes deed oplichten als vallende sterren. In de meterkast was echter niets bijzonders te zien; de schakelaars stonden als trouwe soldaten in het gelid.

"Kijk eens naar buiten," stelde Julie voor. Evelien schoof de gordijnen in de keuken opzij. De straat was veranderd in een vreemd, pre-industrieel landschap, gehuld in een onnatuurlijke stilte. Geen zoemende airco's, geen oplichtende deurbellen, geen geruststellend geronk van elektronica. De totale afwezigheid van stroom voelde als een oordeel over de moderne luxe van haar geheime lust—een kosmische reset die haar terugwierp op haar meest dierlijke instincten. "De hele buurt ligt eruit," concludeerde Evelien, haar stem nu weer op de kalme, gezaghebbende toon van een curator van de orde.

Julie en Maya trokken zich terug naar hun kamers, hun eigen cocons van stilte zoekend in het schijnsel van hun telefoons. Evelien bleef alleen achter in de keuken. Ze liet zich op een van de barkrukken bij het kookeiland zakken, de koude zaklamp naast zich tegen haar dij. De duisternis werd een canvas voor haar meest expliciete fantasieën. Ze dacht aan Jesse. Ze zag de woorden op het scherm voor zich, de dwingende manier waarop hij haar 'Eef' noemde—een naam die in hun chat aanvoelde als een bevel dat haar bekken deed kantelen en haar hele lichaam in de juiste houding zette. Ze stelde zich voor hoe het was geweest als de stroomstoring er niet was geweest; hoe hij haar via het scherm had bevolen haar handen te gebruiken, hoe zijn woorden haar naar de rand van de afgrond hadden gedreven.

Een hernieuwde tinteling trok door haar bekken, een diepe, zeurende honger die schreeuwde om een verlossing die ze zichzelf nu ontzegde. Haar hand gleed onwillekeurig naar de rand van haar broek; haar vingers vonden de brandende huid net boven haar schaamstreek en de vochtige, fijne kant van haar La Perla-slipje. Ze voelde hoe de zijdezachte stof doorweekt was geraakt, een bewijs van haar schaamteloze reactie op de woorden van een man die ze nog nooit had aangeraakt. Ze stelde zich voor hoe ze nu, in de anonimiteit van deze donkere keuken, de controle volledig zou verliezen. Ze zag zichzelf in gedachten al liggen: haar rug hol getrokken tegen het gladde, ijskoude graniet van het kookeiland, haar nagels in de randen begraven, terwijl ze zichzelf naar dat hoogtepunt zou jagen dat Jesse had voorbereid, de smaak van haar eigen verlangen op haar lippen. De kwetsbaarheid van dit moment—alleen met haar lust in een dood huis—was overweldigend. De stilte in de kamer leek de hartslag in haar oren te versterken, een ritmisch dreunen dat synchroon liep met de onvervulde belofte van Jesse's laatste woorden.

Maar de gedachte aan Mark hield haar hand tegen. Straks kwam hij thuis. De afspraak die ze hadden—hun verbond van volledige, nietsontziende transparantie—was de ware brandstof voor haar levendigheid geworden. Het was de ultieme overgave: geen enkel geheim was veilig tussen hen, en juist die kwetsbaarheid maakte hun verbinding onoverwinnelijk. Ze stelde zich de scène van straks in bed voor: de kamer gehuld in het zachte, amberkleurige schijnsel van een enkele kaars, de geur van hun lichamen die zich vermengde met de zware lading van hun bekentenissen. Zij zou daar liggen, haar benen gespreid op de zijden lakens, haar ademhaling zwaar en onregelmatig, verlangend naar het moment dat hij zijn woorden als een geschenk in haar zou storten. Ze wist nog niets, maar de wetenschap dat hij haar straks elk detail zou vertellen—elke aanraking, elke blik die hij met Lianne had gedeeld—maakte haar nu al zwaar en vochtig. En daarna zou zij hem elk pikant woord van Jesse vertellen, haar eigen vernedering en opwinding delend als een offer aan hun gezamenlijke lust. Die gedeelde, expliciete eerlijkheid was veel verslavender dan een eenzame climax. Ze trok haar hand terug; de honger zou de uiteindelijke maaltijd straks alleen maar dieper en intenser maken.

Plotseling hoorde ze de vertrouwde klik van de sleutel in het slot van de achterdeur. Op het moment dat Mark de drempel overstapte, kwam het huis met een schok tot leven. De koelkast begon te brommen met een lage, mechanische hartslag, de hanglampen boven het kookeiland vlamden op met een agressieve felheid die haar pupillen deed samentrekken. De elektriciteit was terug, maar de spanning die Mark mee naar binnen bracht was van een heel andere, organische orde. De keuken werd een felverlicht toneel voor hun confrontatie.

Mark stond in het felle licht. Hij was een man met een imposante aanwezigheid, breedgeschouderd en met een houding die rust uitstraalde, zelfs als hij innerlijk werd geteisterd. Zijn haar, peper-en-zoutkleurig en normaal strak naar achteren gekamd, zat iets minder netjes dan gebruikelijk; een paar donkere lokken vielen over zijn voorhoofd, dat glansde van een subtiele film van zweet en adrenaline. Zijn ogen, normaal zo beheerst als koud staal, waren nu donker en onrustig toen ze de hare vonden. De lucht om hem heen zinderde nog van de ontmoeting met Lianne.

Evelien liep naar hem toe, haar bewegingen bewust traag en uitdagend, haar blik vastgezogen aan de zijne. Ze legde haar handen op zijn borst, voelde de hitte door de katoenen stof van zijn overhemd heen en het krachtige, snelle ritme van zijn hart dat tegen haar handpalmen beukte als een gevangen roofdier. Evelien rook de vage geur van de herfst en de boerderij aan hem, maar daaronder zat de scherpere geur van opwinding en het vage spoor van een vreemd, bloemig parfum dat als een provocatie in haar neusgaten prikkelde. De jaloezie mengde zich met een pervers verlangen om hem te markeren als de hare, om de sporen van die andere vrouw weg te wissen met haar eigen geur.

"De stroom was een halfuur weg," fluisterde ze, haar stem hees, haar woorden bijna een verwijt dat haar eigen ongeduld verraadde. "Ik zat hier in de keuken in het donker op je te wachten. Hoe was je 'project'?"

Mark: "Vlammend, Eef," zei hij met een rauwe ondertoon die direct hun gedeelde code activeerde. Zijn blik vlamde op, een teken dat hij klaar was om zijn deel van het verbond in te lossen. "Ik heb geen enkel appje gestuurd omdat ik de regie wilde behouden over wat er gebeurde. We zijn naar de boerderijwinkel geweest, maar de woorden die we wisselden... die waren niet voor de buitenwereld bestemd." Hij pakte haar kin vast, zijn vingers warm en dwingend, zijn duim wreef langzaam over haar onderlip—een gebaar dat haar mond deed openen in een stomme uitnodiging. "Ik heb een nieuwe afspraak met haar gemaakt voor woensdag. Ik heb besloten iets voor haar te regelen voor die dag. Een symbool van de regie die ik over haar mag voeren."

Evelien voelde een scherpe steek van jaloezie die direct als vloeibaar vuur naar haar kruis zakte, een samentrekking die haar deed wankelen tegen de rand van het kookeiland. De gedachte aan Mark die de controle over een andere vrouw zo expliciet opeiste, was de ultieme katalysator voor haar eigen verlangen. Haar knieën voelden zwak, haar hele wezen reageerde op de autoriteit in zijn stem, een macht die ze kende en tegelijkertijd vreesde. "Woensdag al?" ademde ze uit, haar pupillen zo groot dat ze de iris bijna verzwolgen in het felle licht. "Je moet me straks alles vertellen. Elk woord, Mark. Ik wil weten hoe ze naar je keek toen je haar die belofte deed. Ik wil weten hoe haar huid voelde onder jouw bevel. Smeekte ze je, of was ze stil?"

Mark: "Dat ga ik doen," beloofde hij, zijn stem nu een rauwe, lage vibratie die haar deed huiveren tot in haar merg. "Ik spaar niets uit. Maar eerst jij. Je pupillen staan zo groot dat ze bijna je iris opslokken. Wat is er gebeurd terwijl ik weg was? Ik ruik je opwinding vanaf hier, Eef. Je ruikt naar een vrouw die bezeten is."

Evelien bekende met een bijna schaamteloze eerlijkheid haar afgebroken chat met Jesse. Ze voelde een knagend onbehagen bij het idee dat ze Jesse zo plotseling in de digitale leegte had achtergelaten; niet uit medelijden, maar omdat het haar de kans ontnam de regie over het einde van die climax zelf te voeren. "Het was grenzeloos, Mark. Hij wist precies welke knoppen hij moest indrukken, hoe hij mijn verzet moest breken met alleen maar tekst. Ik was bijna... daar. Ik voelde de eerste schokken al in mijn bekken. En toen viel de wereld uit. De duisternis nam het over op het moment dat ik me volledig in hem wilde verliezen."

Mark kwam een stap dichterbij, zijn heupen stevig tegen de hare aan—een druk die de noodzaak tussen hen verzegelde tegen de granieten rand. Ze voelde de hardheid van zijn verlangen door zijn broek heen tegen haar dij drukken, een directe, fysieke uitchallenge die haar adem deed stokken. Hij boog zich naar haar oor; zijn lippen raakten bijna haar oorschelp, zijn adem heet en vochtig tegen haar huid. "Bijna daar?" fluisterde hij, zijn stem trillend van ingehouden lust. "Zit die spanning nog steeds vast in je lijf? Moet het nu gebeuren, Eef? Hier bij het aanrecht? Zal ik je helpen om die laatste stap te zetten?" Zijn hand gleed langzaam naar beneden; zijn vingers streelden over de zijde van haar blouse naar de zilveren gesp van haar pantalon. De machtsdynamiek verschoof; hij was de meester van haar ademhaling geworden, terwijl zijn vingers gevaarlijk dicht bij de vochtige grens van haar zelfbeheersing kwamen.

Evelien voelde een golf van overweldigende hitte; het geluid van haar eigen hartslag was oorverdovend. De felle lampen vervaagden tot een waas; de omgeving was gereduceerd tot de druk van zijn lichaam tegen het hare. Ze legde haar hand beslist op de zijne om hem te stoppen—een daad van uiterste wilskracht. "Het is goed zo," fluisterde ze hees, terwijl ze schichtig naar boven keek waar de geluiden van de dochters nog hoorbaar waren. "De meiden zijn er nog. En eerlijk gezegd... ik wil dit vasthouden. De heerlijke frustratie van het 'bijna'. Ik wil dat we het straks samen doen, als we elkaars verhalen hebben geconsumeerd tot de laatste druppel. Ik wil de kwetsbaarheid in je ogen zien als je vertelt hoe je haar hebt gedomineerd."

Mark glimlachte, een blik van verstandhouding en hongerig respect. "Ik begrijp het. De belofte van de avond." Hij knikte naar haar kantoor. "Ga nog even terug. Het zit je dwars dat je hem zo hebt laten hangen. Leg het hem uit. We houden de regie zelf in handen, Evelien. Laat hem weten dat je niet bent weggevlucht."

Evelien liep haar kantoor in, haar hart bonzend in haar keel. De overgang naar de schaduwrijke kamer voelde als een duik in koud water. Jesse was offline, zijn status een grijs, dood symbool. De teleurstelling was fysiek voelbaar. Maar ze opende het berichtvenster en typte met vaste hand: 'Mijn excuses voor het zwarte gat, Jesse. De stroom liet me in de steek op het moment dat ik me volledig aan je woorden overgaf. Ik was al zo ver heen dat de schokken al bijna voelbaar waren... maar mijn verbeelding heeft de draad moeiteloos opgepakt. Laten we binnenkort een nieuwe poging wagen... misschien op een manier waarop woorden niet langer de enige grens zijn.' Ze hield het bewust vaag, een duistere belofte die haar eigen maag deed samentrekken.

Op dat moment kwamen Julie en Maya de keuken binnenstormen, de geur van frisse buitenlucht en tienerparfum mee naar binnen brengend—een vrolijke dissonant in de zware atmosfeer. "Wij pakken de fiets naar de stad!" riep Julie. "Tot vanavond!"

Toen de deur met een definitieve klap achter de meiden dichtviel, bleef er een zware, bijna tastbare stilte over. Mark en Evelien stonden tegenover elkaar. Mark stapte op haar af, greep haar middel en trok haar hard tegen zich aan. Hij kuste haar intens—een kus die naar adrenaline, herfst en dat verre bloemenparfum smaakte. Het was een kus van opeising, zijn tong die de hare vond in een dans van gedeelde bezitsdrang, een voorproefje van de overgave die nog komen zou. Evelien beantwoordde de kus met een honger die haar deed trillen, haar nagels kortstondig in zijn schouders gravend.

"Laten we gaan," zei Evelien hees, terwijl ze haar autosleutels van het aanrecht viste. De vonk die zojuist was overgesprongen was krachtiger dan de stroom die hersteld was. "Hoe sneller we de wereld buitenhouden, hoe sneller de avond van ons is. De supermarkt, Mark. Laten we hopen dat we daar de controle niet verliezen voor we bij de kassa zijn." In haar gedachten zag ze al hoe hij haar tussen de schappen door even tegen de koele wand van een koeling zou drukken, een verboden aanraking terwijl vreemden voorbijliepen.

Mark knikte en liep naar de achterdeur, zijn pas krachtig en bezitterig. Met die woorden stapten ze de middagzon in; de keukendeur viel achter hen in het slot als het begin van een lange, ademloze aftelling. Het einde was open, geladen met de dreiging en belofte van wat er zou gebeuren als de deuren van hun slaapkamer eenmaal gesloten waren en hun lichamen de verhalen van de dag zouden vertalen in een taal zonder grenzen.

Trefwoord(en): Ontdekken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!