Lianne En Mark - 13

De Supermarkt: De Confrontatie van het Verlangen

De koele buitenlucht slaat in hun gezicht zodra Tom de voordeur achter hen dichttrekt. De klik van het slot klinkt definitief, een scheidingslijn tussen de verstilde aanbidding in hun slaapkamer en de oordelende ogen van de buitenwereld. Tom laat haar niet los; zijn hand rust zwaar en bezitterig op haar onderarm. Het is een constante, fysieke herinnering aan zijn aanwezigheid, een anker dat haar verbindt met de realiteit die zij samen hebben gecreëerd.

Ze lopen naar de auto. Elke stap die Lianne zet in de strakke kokerrok dwingt haar tot een beheerst ritme. Ze is zich pijnlijk bewust van de kanten lingerie onder de zware kasjmier trui – de 'bewapening' die Tom met zoveel eerbied voor haar heeft uitgekozen. De zijden string tussen haar billen is een constante herinnering aan zijn eerdere tederheid, een geheim dat zij onder haar elegante uiterlijk met zich meedraagt.

In de auto blijft het stil. Tom rijdt met een kalmte die Lianne tegelijkertijd geruststelt en nerveus maakt. "Blijf bij me, Lianne," zegt hij zacht, zijn ogen gericht op de weg. "De wereld mag kijken, maar jij bent hier, bij mij."

Ze parkeren bij de supermarkt. Het klinische licht van de winkel voelt brutaal na de intimiteit van hun huis. Tom leidt haar naar binnen, zijn hand rust nu laag op haar rug. Plotseling stokt Liannes adem. Bij het schap met de exotische vruchten staat Mark.

De schok is fysiek. Een felle steek in haar onderbuik herinnert haar aan de rauwe passie van slechts enkele uren geleden. Het beeld flitst genadeloos voor haar ogen: zij op haar knieën op de bijrijdersstoel van Marks auto, de deuropening als een kader voor haar vernedering en lust. Ze voelt weer hoe Mark de dunne stof van haar slipje met een brute ruk kapot had getrokken, het geluid van scheurend katoen dat samenging met haar eigen hijgen terwijl hij haar van achteren nam. Ze herinnert zich hoe ze het kapotte kledingstuk daarna achteloos uit het raam had gegooid, een verloren relikwie ergens tussen de bladeren in het bos, waarna ze zonder slipje en met een brandend gevoel tussen haar benen naar huis was gereden. De herinnering aan die weggegooide rommel staat in schril contrast met de kostbare, transparante zwarte kanten lingerie die ze nu draagt – kledingstukken die Tom een voor een als een heilig ritueel over haar huid had laten glijden.

Mark bevriest midden in een movement. De tros bananen in zijn hand voelt plotseling loodzwaar. Zijn hart hamert tegen zijn ribben. Lianne. Slechts uren geleden had hij haar overgegeven aan haar eigen begeerte, had hij haar slipje als een trofee kapotgetrokken terwijl hij haar bezat vanuit de deuropening, waarna ze het kapotte vodje achteloos in het struikgewas had gegooid. Nu ziet hij haar hier, getransformeerd. Ze ziet er niet uit als de vrouw die hij die ochtend zonder slipje in de auto had achtergelaten; ze ziet eruit als een koningin, onaantastbaar en pijnlijk chic. Zijn blik schiet naar de man naast haar. Is dit Tom? Hij voelt een vlaag van jaloezie, maar ook een verlammende angst. Als zij nu iets zegt, als haar blik hem verraadt, stort zijn zorgvuldig opgebouwde wereld met de vrouw naast hem – Evelien – volledig in.

Evelien voelt de plotselinge spanning bij haar man. Ze volgt zijn blik en ziet een stel dat perfectie uitstraalt. Haar eerste reactie is bewondering, snel gevolgd door een misselijkmakende herkenning. Terwijl ze de vreemdelinge opneemt, vallen de puzzelstukjes met een ijzingwekkende precisie in elkaar. De manier waarop haar haar valt, de specifieke curve van haar heupen in die kokerrok... het is de exacte omschrijving die Mark haar had gegeven nadat hij zijn vreemdgaan had opgebiecht.

Maar in plaats van enkel pijn te voelen, denkt Evelien aan de afspraken die zij en Mark onlangs hebben gemaakt. Hun 'spelregels van het verlangen'. Ze kijkt naar Lianne en voelt een vreemd soort tevredenheid. Als Mark dan toch buiten de deur moest gaan, dan begrijpt ze nu waarom het deze vrouw was. Lianne straalt een klasse en een onderhuidse sensualiteit uit die Evelien ergens wel kan waarderen. Het past binnen hun nieuwe fundament van openheid; dit is de 'verovering' waarover Mark haar later alle details zal moeten vertellen. Ze ziet dit niet langer als een bedreiging, maar als een brandstof voor hun eigen gezamenlijke avontuur. Ze dwingt zichzelf tot een glimlach, haar ogen scherp, maar niet langer vijandig. Ze observeert Lianne als een studieobject voor hun aanstaande passie.

Tom voelt de verandering in Lianne onmiddellijk. Hij kent Mark niet, hij weet niet dat dit de man is die haar die ochtend nog bezat, maar hij registreert haar versnellende hartslag en de manier waarop ze haar kin iets te hoog houdt. Als haar Anker reageert hij niet met agressie, maar met een kalme intensivering van een aanwezigheid. Hij stapt dichter achter haar, zijn lichaam een schild tegen de buitenwereld.

Tom: "Ademhalen," fluistert hij heel zacht in haar oor. "Ik heb je."

Mark groet hen ongemakkelijk. "Lianne... wat een verrassing." Zijn stem slaat bijna over. Hij wil wegkijken, maar zijn ogen worden steeds weer naar haar toe getrokken, zoekend naar de sporen van hun geheime ochtend. Hij vreest dat Tom het aan haar kan zien, aan de manier waarop ze staat, aan de lichte trilling in haar handen.

Lianne brengt de namen moeizaam uit. "Mark... Evelien. Dit is Tom."

Lianne blijft stil en afwachtend. Ze voelt zich een prooi tussen twee jagers, gevangen in een web van verborgen geschiedenissen en nieuwe afspraken. De klinische felle lichten van de supermarkt maken haar kwetsbaar.

Evelien: "Aangenaam," zegt ze, terwijl ze Liannes hand iets te stevig schudt. Haar blik boort zich in Liannes ogen, niet met haat, maar met een bijna klinische nieuwsgierigheid. "Wat een prachtige outfit, Lianne. Zo... geraffineerd. Mark heeft wel eens verteld over zijn kennissen uit de stad, maar hij was vergeten te vermelden hoe indrukwekkend je was." De woorden zijn een verborgen boodschap aan Mark: ik weet dat zij het is, en ik keur haar goed.

Tom ziet de manier waarop Mark naar Lianne kijkt—een blik die hij maar al te goed herkent, een blik van een man die iets heeft geproefd wat niet van hem is. Ondanks zijn rustige houding, voelt Tom een felle nieuwsgierigheid opvlammen naar deze Mark. Hij wil hem bestuderen, hem de maat nemen. Eveliens intrigerende, bijna bewonderende blik ontgaat hem ook niet. Er hangt een spanning die hij niet volledig kan plaatsen, maar die hem uitdaagt. In plaats van de ontmoeting direct af te kappen, voelt hij een perverse drang om juist te blijven staan, om Mark te laten zien hoe Lianne zich nu tot hem verhoudt. Hij wil bewijzen dat zij bij hem hoort, dat hij haar bezit op een manier die geen enkele vluchtige affaire kan evenaren.

Mark: "Zullen we een borrel gaan drinken?" stelt hij voor, een wanhopige poging om de controle terug te krijgen.

Tom aarzelt een seconde. Het is een berekend risico. Hij kijkt naar Lianne, die als een standbeeld naast hem staat, haar ogen neergeslagen. Hij voelt haar ongemak, maar zijn eigen drang om zijn territorium te markeren wint het.

Tom: "Dat is een interessant voorstel, Mark," zegt hij, zijn stem diep en beheerst. Hij raakt Liannes zij aan, zijn vingers spelen subtiel met de zoom van haar trui. "Maar we hebben voor de rest van de middag onze eigen plannen. Die willen we graag ongestoord voortzetten."

Zijn hand glijdt een fractie omlaag, precies daar waar de rok haar heupen omspant. Hij trekt haar dichter tegen zich aan, waardoor Mark precies weet waar de grens ligt. Tom kijkt Mark recht in de ogen, niet met haat, maar met de rust van een man die zijn rechtmatige plek heeft herwonnen.

Gangpadanalyses

In het gangpad met de wijn: Mark en Evelien

In het gangpad met de wijnflessen grijpt Mark de rand van een schap vast om zijn trillende handen te verbergen. "Dat was haar," fluistert Evelien, haar stem sissend van een donkere excitatie. "Mijn God, Mark, ze is werkelijk prachtig. Wat een knappe, elegante vrouw. Ik begrijp je keuze nu volledig."

Mark: "Evelien, ik... ik wist niet dat ze hier zou zijn."

Evelien: "Niet liegen, Mark. Je bent geen goede leugenaar. Je wilde haar zien. Maar heb je die man gezien? Tom. Hij bezit haar op een manier die ik bijna angstaanjagend vind, maar ook ontzettend... intrigerend. Hij is het Anker waarover je vertelde, nietwaar? Degene die haar moet temmen als jij haar hebt losgelaten."

Mark voelt een steek van jaloezie. "Hij claimde haar alsof ze een object was."

Evelien: "Het was fascinerend," corrigeert ze hem met een hese lach. "Waarom vroeg je hen om wat te drinken? Was dat een test?"

Mark: "Ik wilde zien hoe ze reageerde," geeft hij toe. "Ik wilde weten of er nog iets van 'ons' over was onder die strakke kokerrok. Maar ze keek me nauwelijks aan. Ik wil die borrel, Evelien. Ik wil aan die tafel zitten en hen allebei ontleden. Ik wil zien hoe hij haar aanraakt en ik wil dat zij weet dat ik weet wat er onder die kleren zit. Ik wil die man in zijn ogen kijken en de overwinning proeven die ik vanochtend op hem had, zelfs als hij het niet weet."

Evelien stapt dichterbij, haar ogen glinsteren van een perverse verwachting. "En ik wil die borrel omdat ik die man wil horen praten. Ik wil zien hoe hij haar controleert. Ik stel me voor hoe het gesprek zal gaan... de onderhuidse steken, de dubbelzinnigheden. Ik wil dat jij me vanavond, na die borrel, exact vertelt wat er die ochtend is gebeurd waardoor ze er nu zo... getemd bij staat." Dat is onze nieuwe regel: de waarheid, hoe smerig ook. "Ik zie het nu al voor me, Mark... hoe we straks samen in bed liggen en jij me elk minuscuul detail van jullie ontmoeting vanochtend opbiecht." Ze laat haar hand naar beneden glijden en drukt haar vingers kort maar krachtig tegen haar eigen kruis. "Alleen al bij de gedachte dat je me straks alles gaat vertellen—hoe ze rook, hoe ze bewoog, hoe jij haar nam—voel ik de warmte tussen mijn benen. Ik ben nu al kletsnat, Mark. Die borrel is de perfecte setting om de spanning tussen jullie drieën te voeden voor ons eigen genot."

In het gangpad met de zuivel: Tom en Lianne

Een gangpad verderop blijft Lianne staan voor een koeling. Haar ademhaling is onregelmatig. "Je bent bleek," zegt Tom zacht. Hij stapt heel dicht achter haar, zijn borst tegen haar rug.

Lianne: "Tom, waarom deed je dat?" fluistert ze met ingehouden woede. Ze draait zich plotseling om. "De manier waarop je me claimde voor zijn ogen... Het was alsof je een vlag in de grond stak. Het was wreed. Ik heb je gezegd dat ik Mark blijf zien. Ik heb je gezegd dat dit geen overgave voor altijd is."

Toms blik verstrakt. "Ik weet wat de afspraak is. Maar vanmiddag heb je me gevraagd om je te tonen hoe ik je wil presenteren. Je vroeg me om je te bewapenen."

Lianne: "Bewapenen is iets anders dan bezitten alsof ik een stuk vee ben!" bijt ze hem toe. "Ik heb je deze middag gegeven om te laten zien dat ik jouw bezit ben voor de buitenwereld, om de vlek van Mark uit te wissen. Dat was de deal. Maar doe niet alsof je me nu voorgoed in een kooi hebt zitten. Je macht over mij is een gunst die ik je vandaag verleen, vergeet dat niet."

Tom slikt de bittere smaak van haar opstandigheid weg. Hij buigt zich voorover, zogenaamd om een pak melk te pakken, maar zijn mond bevindt zich vlakbij haar oor. "Die vrouw, Evelien... Ze intrigeert me, Lianne. Zag je hoe ze reageerde? Er was geen spoor van verraad of woede in haar ogen toen ze je aankeek. Ze keek naar je als een bondgenoot, of misschien wel als een mede-eigenaar."

Lianne: "Wat wil je daarmee zeggen?"

Tom: "Ze speelde het spel mee," gaat hij verder, zijn stem laag en berekend. "Ze gaf Mark toestemming om je te bewonderen terwijl ik je claimde. Ik wil weten wat daar de gedachte achter is. Waarom zou een bedrogen echtgenote zo... stimulerend reageren op de vrouw met wie haar man haar heeft verraden? Er zit een diepere laag in hun huwelijk, een donkerder fundament dan we dachten. Ik wil die borrel, Lianne. Ik wil ontdekken wat haar drijfveer is, en wat zij zich voorstelt bij deze ontmoeting. Volgens mij is zij degene die de touwtjes in handen heeft, en ik wil weten hoe ver haar nieuwsgierigheid gaat."

Lianne: "Waarom? Om nog meer te paraderen?"

Tom: "Om te zien hoe jij je houdt," zegt hij kil. "Ik stel me voor hoe we daar zitten. Ik wil Mark de waarheid vertellen zonder woorden te gebruiken. Ik wil hem zien lijden terwijl hij naar je kijkt en beseft dat hij alleen de restjes mocht hebben. En ik wil die vrouw, Evelien, beter leren kennen. Er zit een honger in haar die ik wil begrijpen. Ze is geen toeschouwer, Lianne. Ze is een deelnemer. Ik wil aan die tafel de storm tussen ons vieren laten woeden. Ik wil zien wie er als eerste breekt."

Lianne voelt een rilling. De gedachte aan die confrontatie beangstigt haar, maar de uitdaging in Toms ogen wakkert ook haar eigen verlangen aan om de macht die ze over beide mannen heeft te testen. "Je wilt hen echt weer opzoeken? Je wilt het vuur opzoeken?"

Tom: "Ik wilde de storm niet alleen beheersen, Lianne. Ik wilde hem observeren terwijl hij woedt. En jij gaat me daarbij helpen. Je gaat daar zitten als mijn perfecte vrouw, en je gaat me laten zien dat je vanmiddag inderdaad van mij bent."

De Kassa

Enkele minuten later ontmoeten de blikken elkaar weer bij de kassa's. Mark probeert wanhopig zijn mandje leeg te laden, maar zijn ogen dwalen steeds naar de curve van Liannes heupen. Evelien staat naast hem, haar aandacht volledig bij Tom. Ze vindt de houding van Tom intrigerend—een man die de brokstukken van zijn huwelijk met ijzeren hand weer aan elkaar smeedt.

Tom staat achter Lianne, zijn duim strijkt langzaam over haar sleutelbeen. Hij voelt de spanning en het geeft hem een gevoel van ultieme controle. Dan spreekt hij, zijn stem helder en onverwacht warm.

Tom: "Weet je wat, Mark? Ik heb me bedacht," zegt hij, terwijl hij Mark recht in de ogen kijkt. "Die borrel klinkt eigenlijk als een uitstekend idee. De middag is nog jong en volgens mij hebben we elkaar meer te vertellen dan we in dit gangpad kunnen afhandelen. Zullen we ergens iets gaan drinken? Met z'n vieren?"

Lianne houdt haar adem in. Haar hart bonst in haar keel terwijl de woorden van Tom nagalmen. Haar eerste impuls is vluchten, terug naar de veiligheid van hun huis, naar de afzondering waar ze Tom kan controleren of zich aan hem kan overgeven zonder getuigen. Maar tegelijkertijd voelt ze de trekpleister die Mark heet. De wetenschap dat hij slechts enkele meters verderop staat, dat hij haar die ochtend nog heeft gekend op een manier die Tom nooit voor mogelijk hield, werkt als een magneet op haar lagere instincten. Ze wil dicht bij Mark zijn, de geur van hem opvangen, de herinnering aan zijn ruwe handen voelen terwijl ze de perfecte echtgenote speelt.

Is dit verstandig? De vraag flitst door haar hoofd als een waarschuwingssignaal. Tom is niet langer de man die ze dacht te kennen; hij is een jager geworden die zijn territorium afbakent met een kille, dodelijke precisie. Door in te stemmen met deze borrel, begeeft ze zich in een mijnenveld. Ze ziet de manier waarop Tom naar Evelien kijkt—niet met lust, maar met een analytische honger die haar bang maakt. Hij wil het systeem van Mark en Evelien kraken, en hij gaat haar gebruiken als de breekijzer.

Ze voelt de zijden string tegen haar huid, de 'kooi' die Tom voor haar heeft uitgekozen. De twijfel knaagt aan haar: wil ze Mark omdat ze hem begeert, of wil ze hem omdat hij de enige is die de macht van Tom kan doorbreken? En wat als Tom daar, aan die tafel, ontdekt dat de Tijgerin helemaal niet getemd wil worden? De angst voor de explosie vecht met de perverse lust naar de confrontatie. Ze knijpt haar ogen even dicht. Ze weet dat ze 'ja' moet zeggen, niet omdat het verstandig is, maar omdat de Storm en de Tijgerin elkaar in deze setting eindelijk werkelijk in de ogen zullen moeten kijken.

Evelien: "Dat lijkt me een voortreffelijk plan, Tom," antwoordt ze voor Mark iets kan zeggen. Ze kijkt naar Lianne met een blik die zegt: we gaan elkaar nu echt leren kennen. "Ik ben heel benieuwd naar jullie verhaal."

De kassa slaat het totaalbedrag aan. De munt is geworpen. De vier personages staan op het punt om een grens over te steken waar geen weg terug meer van is. De publieke expositie is pas net begonnen.

Trefwoord(en): Supermarkt, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!