Door: Keith
Datum: 09-01-2026 | Cijfer: 9.6 | Gelezen: 1475
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 37 minuten | Lezers Online: 7
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 37 minuten | Lezers Online: 7
Vervolg op: Gonnie - 27: Plannen Maken
Familie In Schaarsbergen
Ik lachte. “Zeker weten… Streel me maar lekker met die heerlijk warme handen van je. Kom ik ook van in de stemming, schatje…” Ik genoot toen hij tegen me aanlag en zijn handen over mijn rug gleden. En over mijn billen… en benen…
En ik begon te vertellen. “Toen Annet en ik een jaar of veertien waren ontdekten we dat het best wel lekker was als je over je poes streelde. Eerst deed ik dat op het toilet, want als je samen met je zus in één bed ligt, kun je dat moeilijk verbergen. Totdat we op een avond alleen thuis waren en na het bekijken van een romantische film naar bed gingen. Annet dacht na een kwartiertje dat ik al sliep en ik merkte dat zij zich, héél voorzichtig en stil, lag te vingeren. Maar op een gegeven moment kon ze zich niet inhouden en kreunde ze.
En ik dacht: ‘Nu kan ik twee dingen doen: óf haar lekker helpen, óf net doen of ik slaap.’ Ik koos voor het eerste, draaide me naar haar toe en vroeg: ‘Is het zo lekker, zusje?’ Ze schrok zich wild! Enfin, na even kletsen voelde ik haar hand tussen mijn benen en ik streelde haar. En even later wreven we onze naakte poesjes lekker tegen elkaar en dat was onze eerste nacht samen. We kwamen heerlijk samen klaar!”
Frank bromde: “En toen was het hek van de dam natuurlijk…” Ik knikte. “In het begin was het allemaal nog heel onschuldig en voorzichtig. Elkaar zachtjes en voorzichtig vingeren, met elkaar borsten spelen, scharen… We pikten links en rechts wat op, keken op Internet… Een wereld ging voor ons open! De eerste keer dat we elkaars poesjes likten… Ik dacht dat ik ontplofte toen ik Annets tong in mijn kut voelde! We moesten ons héél stil houden, want Gien en Rick waren thuis. Maar wat hadden we er moeite mee… En toen ontdekten we ook dat het héél lekker was om iets ín je poesje te voelen. Kortom: Annet heeft mij ontmaagd en ik haar…”
Ik lachte nu breeduit en Frank keek vragend. Ik vulde aan: “Met een dildo uit Gien haar nachtkastje. Ze had er twee, een kleine en een wat grotere. Met de kleine hebben we het gedaan.” Ik stak een vinger in mijn mond en zette ‘puppy-ogen’ op. “Tenslotte waren we nog maar kleine meisjes, meneer Veenstra… We waren nét zestien.” Hij bromde. “Jaja. ‘Kleine meisjes’? Ik geloof er niks van. Toen waren jullie waarschijnlijk al roodharige furie’s.” Ik reikte naar mijn telefoon. “Even wachten…”
Ik scrolde door de foto’s. “Hier. Een foto van een klasse feest. Een maand of twee na onze zestiende verjaardag en ik denk een jaar na onze simultane ontmaagding.” Op de foto stonden twee jonge, knappe roodharige meiden, de armen om elkaar heen en met een brede, zelfverzekerde lach op hun gezicht. Frank zuchtte. “Ik heb nú al, met terugwerkende kracht, medelijden met jullie mannelijke klasgenoten. Twee van zulke vamps in de klas…”
Ik giebelde. “Die mannelijke klasgenoten? Jochies waren het. Pubers. Inclusief puistjes. Stoere kletspraatjes over brommers, maar ze konden ons niet eens bijhouden als we een beetje door fietsten.” Frank wees. “Dat geloof ik graag. Met zulke benen…” Ik keek hem aan. “Lekker hé, die rokjes…” Hij streelde mijn billen. “Zeker te weten… Maar vertel eens van jullie ontmaagding?” Ik kleurde. “Fránk! Dat vraag je toch niet op die manier…Lómperd!”
Hij kuste mijn mond even dicht.
“Sorry. Niet alleen jouw privéleven, maar ook dat van Annet. Niet netjes van me.” “Geeft niet, lekkere vent. Hans weet er ook van, hoor. Annet en ik delen bijna alles met elkaar. Nou ja, alles… niet onze vent.” Ik knipoogde. “Tot nu toe ten minste. Maar misschien dat Annet, na het horen van mijn verhalen over jou…” Frank bromde: “Je houdt je maar een beetje in. Ik heb aan één zo’n rooie furie wel genoeg én ik heb gehoord dat mevrouw Annet nogal streng kan zijn.” “Nou en of! Maar dat was ze alleen in de club, schat. Maar goed, je wilde weten over onze ontmaagding? Dat was op een zaterdagavond. We liepen al een tijdje met het plannetje rond, hadden ons wat ingelezen op Internet én… we wisten waar Gien haar speeltjes bewaarde. Dus op een zaterdag was de kust veilig: Gien was dat weekend naar haar zus in Nieuw Buinen en Rick was naar een waterpolotoernooi ergens in de Randstad. We hadden van zaterdagochtend tot zondagavond het rijk alleen!
Dus toen Gien belde dat ze veilig in Nieuw Buinen aangekomen was, deden wij de zonwering dicht, het huis op slot en stormden wij naar boven. Vandaag zou het gebeuren. Speeltjes van Gien gepakt en naar onze kamer. En ons lekker sexy omgekleed: korte rokjes, nylons en dunne blouses. Daar hielden we toen al van… En toen elkaar lekker opgeilen: voelen, vingeren, elkaar beffen… Tot we het niet meer uithielden. Eerst duwde ik die dildo bij Annet in haar poes. Héél voorzichtig. En tegelijk haar clit masseren…
Ze werd gék en smeekte dat ik dat ding helemaal naar binnen moest duwen… ‘Gon, ik wil ‘m diep in m’n kut! Nú!’ En toen drukte ik door. En Annet gilde even, en toen keek ze me met grote ogen aan. ‘Je hebt het gedaan! Ik voel ‘m helemaal diep in me… Neuk me met dat ding!’ En dat deed ik; eerst voorzichtig, maar toen ze écht nat werd, wilde ze harder. En uiteindelijk kwam ze spetterend klaar…” Ik giechelde. “Met een beetje bloed, maar ze had het heerlijk gevonden…”
Frank was ondertussen mijn benen aan het strelen en ik genoot. Hij ook; zijn mooie pik stond weer recht overeind. “Volgens mij draai jij nu een film af in je hoofd, vriendje!” Mijn stem liet ik waarschuwend klinken en Frank knikte. “Een hele opwindende film, schat… Twee van die rode duivels die elkaar liggen te bevredigen in sexy kleding. Maar nu het meest spannende moment: als mijn liefje wordt ontmaagd door haar geile zus. Ben ik wel benieuwd naar…”
Ik keek hem aan, knipoogde en bukte me. Nam zijn harde pik in mijn mond en liet mijn tong even rondjes om zijn eikel draaien. En maakte hem toen kletsnat met speeksel en begon hem met een hand langzaam af te trekken terwijl ik hem aankeek. “Jij mijn poesje verwennen, Frank… Dan zal ik je vertellen wat ik voelde.” Ik opende mijn benen en zijn hand gleed er tussen richting mijn poes. En ik ging verder met vertellen.
“Toen Annet weer een beetje bijgekomen was, zei ze zachtjes: ‘Wil jij ook, liefje?’ en ik kon niet anders dan knikken. Het geheel had me vreselijk geil gemaakt. Geil op mijn lekkere zus… De zus die qua bouw en gezicht bijna mijn evenbeeld was, maar toch nét anders. En ze vroeg, heel lief: ‘Hoe wil je het hebben, zus?’ Ik ging op mijn knieën zitten, benen gespreid, mijn armen op bed, mijn billen omhoog. ‘Zó, schat. Ontmaagd me en laat me genieten!’ En toen voelde ik die dildo langzaam naar binnen gaan, tot ik voelde dat hij niet verder kon; mijn vliesje zat in de weg. En Annet voelde het ook en vroeg: ‘Weet je het zeker?’
En ik zei ja. En toen duwde ze door! Heel even deed het pijn en hield ze stil, maar toen wilde ik alleen maar méér en smeekte ik om me te neuken. En dat deed ze, de schat. Eerst rustig, maar geleidelijk aan steeds sneller. En toen ik klaar kwam… Alsof ik in m’n hoofd ontplofte! Zó lekker…”
Ik keek Frank aan. “En zo hebben we elkaar ontmaagd, schat. Die lekkere zus van me en ik. En we hebben elkaar daarna nog heel veel keren verwend…” Frank keek me aan. “Ik hoef niet te vragen of je er van genoten hebt, schat…” Mijn poes was tijdens het vertellen weer nat geworden. “Ik heb in die tijd me wel eens afgevraagd hoe het zou zijn met een échte pik in mijn poes…” Hij gniffelde zachtjes. “En… Ben je er ondertussen al achter gekomen?” Ik keek ondeugend, mijn hand om zijn harde geslacht ging wat sneller op en neer. “Ja, dat wel, maar ik ben zo vergeetachtig…” Hij kuste me. “Moet ik helpen herinneren?” Hij streelde over mijn natte clit. “Graag… Net als toen: op m’n knieën voorover gebogen. En Frank…” Ik keek in zijn ogen. “Niet zachtjes nu. Hárd. Néém me! Laat me voelen dat je…”
Ik zweeg en hij bleef me aankijken. “Dat je me wát, Gon?” Ik haalde diep adem, en zei het tóch. “Eis me op. Rand me aan! En vertel me tijdens het neuken waar jij vreselijk geil van wordt…” Hij zei niets meer, trok me overeind en zette me op m’n knieën. “Bukken jij. Met je lekkere benen uit elkaar! Ik wil je neuken! Nú!” En meteen kwam hij bij me binnen: hard en diep. En zijn tempo was hoog; zijn handen op mijn heupen trokken me steeds sneller naar hem toe. Hij neukte me in een moordend tempo en ik genoot!
Toen pakte hij mijn haren en trok mijn hoofd omhoog. “Waar ik van geniet? Dit is helemaal nieuw voor me, schat. Heerlijk om jou zó te neuken… Maar lekker romantisch is met jou ook heerlijk…” Ik hijgde: “Nu niks romantisch… Neuk me! Hárd en ruig!” En dat deed hij! Hij trok mijn hoofd achterover, mijn rug stond hol, mijn benen werden obsceen uit elkaar gedrukt door zijn knieën… En telkens kwam die warme staaf van hem naar binnen, duwde mijn kut open en gleed over mijn G-spot… Ik hield het niet meer!
“Frááánk!! Ik kóm! Jij óók! Samen klaarkomen! Nú!” Achter me gromde hij: “Je bent een geile, rooie…” Hij maakte zijn zin niet af, maar spoot in me. Ik voelde zijn pik opzwellen, omhoog komen en pulseren en tegelijk kneep mijn kut samen en perste ik mijn geil er uit. Het droop langs mijn benen, het droop op het bed en het werd even zwart voor mijn ogen. Frank zat stil, diep in me, nog na-schokkend en hijgend, zijn handen strelend over mijn borsten. Even daarna liet hij me langzaam op bed zakken en kwam naast me liggen. Beiden hijgden we hevig, even niet in staat om iets te zeggen. Toen keek ik hem aan. “Dank je wel, lieve Frank. Het is heerlijk om van jou te zijn…”
Hij schudde zijn hoofd. “Niemand is eigendom van een ander, Gon. Jullie motto thuis is toch ‘met wederzijdse toestemming’? Daar kan ik me prima in vinden, schat. Ja, ik vind het heerlijk om zó, lekker hard, met jou te vrijen, maar…” Ik legde mijn hand op zijn mond. “Ik zei: ‘Het is heerlijk om van jou te zijn’ en dat meende ik, schat. Of dat de lieve, romantische Gonnie is, het onschuldige schoolmeisje uit 5 VWO of die ervaren vamp… Ik vind het heerlijk om met jou te vrijen. Omdat jij jij bent. Die rustige Frank Veenstra met die mooie ogen.” Ik kuste hem zachtjes.
“Gon…” hoorde ik een minuut later naast me “…dit is allemaal zo nieuw voor me. Zó helemaal grenzeloos vrijen… Geen ‘steriel gedoe’, geen gezeur over een bed wat opnieuw opgemaakt moet worden en lakens die meteen gewassen moeten worden… Kijk ons nou eens liggen: bijna naakt, zwetend, op een stel handdoeken die ook nogal vochtig zijn, jij nog met je mooie nylons, je behaatje en je natte rokje aan… En alles ruikt hier naar seks. En het boeit je niets, je geeft mij een prachtige liefdesverklaring…”
Hij sloeg zijn handen voor zijn ogen. En tien seconden later lag hij te snikken. Ik nam hem in mijn armen. “Toe maar schat… laat het maar gaan. Bij mij mag het…” Ik streelde hem langzaam en teder. Na een tijdje keek hij me aan: betraande ogen. “Sorry schat… Het vlóóg me aan. Al die keren dat ik merkte dat zij het in feite deed om haar verblijf hier te ‘betalen’. Het verplichte nummertje, anders zou Frank wel eens lastig kunnen worden… Zó voelde het achteraf, toen ze weg was…”
Ik kuste hem. “In feite was zij een hoer, Frank. Alleen nét op een andere, sluwere manier dan Annet en ik het ooit waren. Bij ons wisten de heren waar ze aan toe waren; jij kwam er na drie jaar pas achter. En ja, dat is een, om het maar eens recht voor z’n raap te zeggen, een kutstreek.” Hij lachte flauwtjes. “Dat is exact de goeie uitdrukking, Gonnie…”
Een tijdje waren we stil en toen vroeg ik: “Wil je niet liever een andere slaapkamer, Frank? De herinneringen aan haar, in deze ruimte… Zijn die niet teveel?” Hij kwam overeind. “Néé! Het zijn herinneringen. Slechte herinneringen, dat wel. Maar jij heb deze kamer gemaakt tot wat hij nu is. Telkens als ik hier binnenkom moet ik nu glimlachen. Omdat we hier heerlijk van elkaar genoten hebben. Telkens als ik hier binnenkom hangt hier een zweem van jouw parfum…” Hij keek even ondeugend “…en wellicht wat andere luchtjes met goeie herinneringen. Dáár denk ik aan als ik hier de deur open doe. En als jij er niet bent, kruip ik in bed, pak jouw kussen, waar de geur van jouw haren nog in zit en val ik met een glimlach in slaap, schat. Wees daarvan overtuigd.”
Ik keek een beetje verontrust. “Als die ‘luchtjes met goeie herinneringen’ morgenmiddag hier nog steeds hangen mag je rekenen op nogal wat gemene opmerkingen, Frank Veenstra! Mijn lieve zusje heeft een hele goede neus en Cora en Gien ook wel.” Ik keek nu ronduit gemeen. “En ze weten alle drie exact hoe ik ruik na een hevige vrijpartij, dus…” Hij grijnsde. “Dan weten ze, als ze dat ruiken, ten minste dat het goed tussen ons zit, schat.” Een lange zoen volgde. En tot mijn verbazing zei hij: “Kom, die handdoekjes uit bed… Wil jij je nog poedelen voor we gaan slapen?” Ik legde mijn armen op zijn schouders en keek hem strak aan. “Nee. En die handdoekjes? Misschien hebben we die morgenochtend nog nodig. Ik trek mijn mooie rokje wel uit, maar vervang die door een lekker sexy en romantisch nachtponnetje. Mijn nylons laat ik aan omdat ik weet dat jij daar vreselijk van kunt genieten. En als je vannacht of morgenochtend zit hebt om met Gonnie Peters te vrijen… Neem me in je armen en vrij met me, schatje. Maar misschien ben ik wel eerder wakker…”
Hij kuste me. “Je bent een schat. Ik trek een andere boxer aan en dan gaan we lekker slapen.” Ik viste een inderdaad romantische nachtpon uit mijn weekendtas: roze met zwart kant afgezet. Frank floot toen hij me zag. “Ik weet niet of ik tot morgenochtend kan wachten, mooie dame…” Toen hij naast me in bed schoof kroop ik tegen hem aan. “Eerst een uurtje slapen en wie weet… beginnen we dan opnieuw?” Hij rolde met zijn ogen. “Je wordt m’n dood nog eens…” Ik keek vastbesloten. “Prima. Dan hoef ik niet bang te zijn dat je ook met de strenge mevrouw Annet de koffer in duikt.” Hij dook in elkaar. “Nee, dan zou er helemaal niks van me overblijven… Hoe heeft Rick dat overleefd? Samen met Cora, met Annet, Gien en jou in één bed?”
Ik giebelde. “Rick mocht zich bezighouden met één van de dames, hooguit twee. En de anderen hielden elkaar op een prettige wijze wakker, om het maar eens plastisch uit te drukken. Het jong was weliswaar een prima minnaar, maar ook weer niet zo’n fokstier dat hij ons alle vier ter wille kon zijn…” Frank schoot in de lach. “Fokstier… Da’s een goeie. Te zijner tijd zal ik ‘m dat wel eens vertellen, denk ik.” “Je doet maar”, bromde ik. “als jullie met een hengel in de hand zitten te koukleumen aan de oever van een of andere stinksloot. ‘Schept ook een band’, zeggen Hans en Abe regelmatig…” Ik zoende hem. “Nu lekker slapen, mooie vent. Gaat dat lukken zonder nare gedachten?” Frank knikte. “Dat gaat zeker lukken. Welterusten lieve Gonnie…” We trokken het dekbed over ons heen en ik voelde me wegzakken. Wát een avond…
Zaterdagochtend begon vroeg. Ik werd wakker van een warme, strelende hand over mijn schouder. “Hmmm… Daar mag je wel even mee doorgaan, Frank…” ‘Was ik ook van plan, liefje. Jij bent veel te mooi om niet te strelen.” Ik draaide me naar hem om en gaf hem een zoen. “Denk je wel voor gisteravond, Frank. Voor álle momenten gisteravond.” Hij keek me serieus aan. “Dat kan net zo goed tegen jou zeggen, Gonnie. Het was heerlijk… Niet alleen het vrijen, maar ook…” Hij zweeg en ik vulde zachtjes aan: “Dat je je bij mij kon laten gaan met een huilbui? Daar heb ik ook van genoten, Frank. Dat jij je zó veilig bij mij voelde dat je kon janken. Dat je je niet hoefde groot te houden. Ook dáárom hou ik van je.” Hij kuste me zachtjes terwijl we elkaar aan bleven kijken. Toen pakte hij mijn hand. “Zullen we er uitgaan? Het is… kwart voor acht. Lekker rustig ontbijten, dan even douchen, aankleden…” Hij grinnikte “…de wasmachine het programma voor de ‘fijne wasjes’ laten draaien als die chips ten minste niet verroest zijn en hier de boel even luchten en opruimen. En ondertussen ook boven even opruimen. En rond half twaalf zetten we de grote tafel buiten, wat stoelen er omheen en ontvangen we het bezoek in de tuin.”
Even keek hij verontrust. “Ehhh… Weten ze exact waar ik woon?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Ze hebben wel je adres, maar ja, dat schiet niet op. Ik app Gien wel dat ik ze opwacht op het parkeerterrein van het pannenkoekenrestaurant. Er is te eten, dus met Rick in de auto zullen ze dat wel vinden. Mijn stoere pilotenbroer is erg goed in het vinden van voedsel. En van daaruit rij ik wel voor hen uit hiernaar toe.” Frank knikte. “Goed plan. Dan maak ik in de tussentijd de koffie wel. Hoef jij je mooie oortjes ten minste niet te vernaggelen.” En zo geschiedde. Helaas miste ik mijn ochtendkrantje bij het zaterdagse ontbijt, maar goed: er zijn erger dingen. Het economisch nieuws moest maar even wachten tot mevrouw Peters weer tijd en gelegenheid had. Na het ontbijt kleedden we ons verder aan: Frank trok een nette spijkerbroek aan en een net overhemd, ik viste een leuk jurkje en een dunne zomerpanty uit mijn weekendtas. Even opmaken, haren borstelen en in een losse staart…
Frank bromde: “Als we geen bezoek hadden gekregen, had ik je zó weer in bed getrokken, mooie meid!” Daarna ruimden we samen de slaapkamer op en gooide ik mijn gedragen lingerie in een sopje. “Zonde om voor één setje ondergoed, een rokje, een blouse en een stel nylons je wasmachine te laten draaien, Frank. Dat doe ik wel op de hand.” “Laat het anders maar hier staan, schat. Zo’n haast heeft het niet, toch?” Hij keek vreselijk onschuldig toen hij het zei en ik had ‘m meteen door. “Echt niet. Dan wordt dat spul nooit schoon.” Verongelijkt mopperde hij: “Verdorie…” en ik lachte hem uit.
De luchtverversing werd op volle toeren aangezet en dát hoorde je wel. Maar goed: Frank verzekerde me dat de lucht van onze nachtelijke activiteiten na een kwartiertje wel verdwenen zou zijn. Toen weer naar boven, mokken klaarzetten voor het bezoek… En we werden geconfronteerd met een mokken-crisis! Frank had maar vier mokken, en we zouden vanmiddag met z’n achten zijn: Gien en Henk, Rick en Cora, Annet en Hans en wij tweeën. En waarschijnlijk twee honden, maar goed, die dronken geen koffie. Uiteindelijk ging ik met de auto op mokkenjacht: Frank wees me een huishoudzaak in de Arnhemse wijk Alteveer. Daar scoorde ik vier witte mokken en iets verderop, bij een bakker, een slagroomtaart. Op de terugweg zou ik bij het pannenkoekenrestaurant op de familie wachten.
Met vier gloednieuwe mokken schokvrij ingepakt stond ik om half twaalf op de parkeerplaats van D’n Strooper en na drie minuten reden er twee bekende auto’s in mijn gezichtsveld: de Tiguan van Gien en de Golf van Annet. Ik zwaaide, gilde: “Mij volgen!” en reed de parkeerplaats af. De anderen volgden braaf. Rustig, de waarschuwingen van Frank in het achterhoofd houdend, reed ik naar het huis, niet meer dan twintig kilometer per uur. En dat was maar goed ook: Ik reed nét op de rolbaan toen ik een groot wild zwijn in de berm zag staan. Forse hoektanden in zijn kaak… Die wil je ’s avonds niet tegenkomen, Gon! Een dreun op de claxon overtuigde het beest dat hij in het bos thuishoorde en hij vertrok. Even later de slagboom door en ik stopte voor Frank z’n carport, de andere auto’s achter me.
Deuren gingen open: Gien, Henk, Cora en Rick kwamen uit de Tiguan, Annet, en Hans uit de Golf. En uit de achterklep van de Tiguan: Lovely en Bowy. “Hé dochtertje…” Gien omarmde me. “Jij ziet er goed uit Gon. Is die lucht op de Veluwe zo gezond?” “Hoi ma… Fijn dat jullie er zijn! Kom, eerst naar binnen, dan kunnen jullie meteen kennismaken met de heer des huizes. Frank heet hij en het is wel een aardige vent.” Ik ging hen voor en liep buitenom naar de achtertuin. “Frank! Ik heb bezoek meegenomen!” Met een brede lach kwam hij naar buiten. Gien knuffelde hem en ik werd omarmd door Henk, daarna door Rick, Cora, Annet en Hans. En vervolgens afgelebberd door Bowy en ik kreeg zelfs een lik van Lovely. En Frank werd ongeveer net zo begroet, ware het niet dat hij géén knuffels, maar een hand kreeg van Henk, Hans en Rick.
“Dames en heren… Ga lekker zitten! De koffie komt er aan, tenzij dat jullie thee willen?” Henk keek smerig. “Thee? Als ik in het ziekenhuis lig, ooit. Misschien. Als de zuster het héél lief vraagt. Maar een gezonde vent drinkt geen thee.” Annet knipoogde naar mij. “Dat ziekenhuis kunnen Gon en ik zó regelen hoor Henk. Die zuster waarschijnlijk niet, maar wellicht dat je eigen echtgenote die rol wel op zich wil nemen? Gien?” Die schudde het hoofd. “Echt niet. Meneer wil zo graag in het ziekenhuis? Prima, dan regelt hij z’n eigen zaakjes daar maar. En z’n eigen koffie.”
Frank zuchtte. “Beginnen jullie nú al? Laat me de zaken even rustig inventariseren, verdorie… Geen thee-liefhebbers dus? Mooi. Ehh… Ik heb maar vier tuinstoelen, dus de rest moet zich behelpen met simpele eetkamerstoelen. Maar vooruit: voor de gevoelige billetjes en eventuele aambeien heb ik daar een kussentje opgelegd.” Hans trok een wenkbrauw op. “Aambeien? Hoe noemde Toon Kortooms die dingen ook alweer? Oh ja: ‘Reetketelsteen’…” Ik keek hem aan. “Het hoeven niet persé aambeien te zijn waardoor je achterwerk wat gevoeliger is dan anders, hoor Hans. Ik ken mijn zusje een beetje…” Hij werd rood en ik kreeg een pets van Annet.
“Hé! Zit jij nou mijn vriend te pesten, rooie trut?” De rest grinnikte en Henk zei: “Nou het is weer zover, hoor…” Hij keek Frank aan. “Die twee kunnen niet zonder elkaar, maar als ze weer bij elkaar zijn, pesten ze elkaar de tent uit. Hou er rekening mee, joh.” Frank keek naar Annet en mij. “Dat begrijp ik even niet. Jullie ‘pesten elkaar de tent uit’, maar toch hebben jullie jáárenlang in één bed geslapen…” Ik onderbrak hem. “Dat was omdat we ’s nachts héél lang nodig hadden om het weer goed te maken, Frankieboy…” Hij keek begrijpend. “Aha…” Rick en Cora zaten het hoofdschuddend aan te kijken en Henk tilde zijn mok omhoog.
“Ehh… Frank: jij inventariseerde zonet wie er koffie of thee wilde; was dat een retorische vraag of komt er nog iets substantieels uit voort? Zo niet, dan rijden Gien en ik wel even richting dat pannenkoekenhuis.” Frank zuchtte. “Sorry Henk. Ik werd even afgeleid door de gedachte aan die twee rooie troela’s in één bed. De koffie komt er aan.” Gien keek hem na. “Heeft jouw vriendje ondeugende gedachten aan twee rooie meiden in één bed, Gon? En het leek zo’n nette vent…” “Misschien wel drie, Gien!” klonk het uit de keuken en Gien werd een beetje rood. “Als je wilt kan ik je wel even bijpraten, hoor Frank” vulde Rick droogjes aan en kreeg meteen een stomp van Cora. “Hé! Pas op jij!” “Sorry Frank… Een enkele keer lag er ook nog een judo-dame bij met bruine krullen. Was ik even vergeten…”
Op één nogal duidelijke hum na bleef het stil in de keuken. Even later kwam Frank met de koffiekan naar buiten. “Zo. Ik heb jullie maar even laten afkoelen na al die ondeugende toespelingen. Ik hoop voor jullie dat de koffie niét is afgekoeld; als dat wel het geval is, is dat jullie eigen schuld. En willen jullie qua toespelingen een beetje rekening met mijn buren houden? Ik wil hier graag nog een tijdje rustig wonen.” Hij schonk de koffie in.
“Buren?” zei Gien “Je woont hier in the bloody middle of nowhere en jij hebt het over buren?” Met een uitgestreken gezicht zei Frank: “Op zich klopt dat wel, maar je weet hier nooit of er een peloton militairen van de Luchtmobiele brigade achter die heg in stelling ligt. Die jongens zouden zo maar eens op ondeugende gedachten kunnen komen als ze jullie horen…” En ik vulde aan: “En anders de konijnen hier wel. Smerige beesten. Nú al. Zelfs hun neusjes wippen.” Frank schoot in de lach; de rest van het gezelschap kende de mop al een tijdje.
Hij keek me aan. “Lieve Gonnie…” Ik zuchtte. “Let op, lui. Als hij zo begint… Leek mij m’n chef kennen.” Frank keek berustend. “Lieve, lieve Gonnie. Als jij je evenbeeld nu eens hierheen haalt…” Ik wees. “Annet zit daar al, hoor.” Weer een zucht. “Die bedoelde ik niet. Ik bedoelde de taart, trút!” Hans z’n koffie vloog over zijn schoteltje. Ik keek Annet aan. “Zullen we meneer Veenstra even een lesje leren, zus?”
“Niks ervan!” snauwde Gien. “Frank heeft zich uitgesloofd met de koffie, dan mag jij ook wel eens in de benen komen, juffrouw Peters Junior! En wij hebben net ruim vijf kwartier gereden omdat jij zo nodig een fotosessie wilde beleggen; daar mag wel wat tegenover staan. Een lekker stuk taart, om maar eens iets te noemen.” Ik stond op. “Ja Ma. Goed Ma. Ik ben al bezig, Ma…” “Mooi”, zei Henk narrig. “En het mag een beetje snel; ik heb trek.” “Anders ik wel”, zei Rick. “Tempo met die taart, taart, anders loop ik wel naar die pannenkoekentoko.”
Frank ging demonstratief zitten. “Lastig hé, om plotseling gastvrouw te zijn?” In de deuropening draaide ik me om en zei doodkalm: “Daar hebben Annet en ik al een paar jaar ervaring in, schatje…” De rest van het gezelschap schoot in de lach en Annet hikte: “Zo, die zit. Nou jij weer, Frank.” Ik liep nu écht naar binnen, een hele brede lach op mijn gezicht. We waren nog geen kwartier bij elkaar en de toespelingen, gevatte opmerkingen en sneren vlogen al weer over en weer. Héérlijk, dat had ik in die maanden Renkum best gemist…
Met de taart netjes verdeeld was het even stil: iedereen zat te smullen. Alleen Bowy liet zich horen: een paar korte blaffen, gevolgd door een huil van Lovely. “Nou, het is te hopen dat haar vriendjes niet in de buurt zijn, anders moeten we naar binnen”, zei Frank met een blik op Lovely. “Vriendjes? Zit hier een Chowchow-fokker in de buurt dan?” Cora keek geïnteresseerd en Frank grijnsde. “Niet dat ik weet, maar er struint bij Terlet wel ergens een roedel wolven rond. En dat is hemelsbreed hier maar een paar kilometer vandaan. Dus…”
Rick legde een hand op Cora’s arm. “Da’s geen probleem voor mijn vriendinnetje hoor. Die beesten krijgen twee opties: óf ze gehoorzamen gewoon, óf Coor legt ze met een gemene judotruc met de achterpoten in hun nek…” Ik snoof. “Je bent een bluffer, broertje. En nog steeds een vreetzak.” Hij had als eerste zijn stuk taart naar binnen gewerkt. “Sorry zus. Goeie gewoontes leer je niet snel af…”
Zijn gezicht veranderde. “Zeg Frank… Ik hoorde uit betrouwbare bron dat jij ook voetstappen in Afrika had liggen… Waar exact?” Frank keek mij aan. “Gon?” Ik kleurde een beetje. “Tja, die bron ben ik, schat.” “En ik”, vulde Gien aan. “Gon vertelde het mij en tijdens de koffie een dag later flapte ik dat er uit. En waarom hield jij je mond daar zo stijf over dicht, Frank?”
Die haalde zijn schouders op. “Rick kwam die dag terug. Zijn dag. En ik wilde niet dat ik dan even zou zeggen dat ik daar ook was geweest. Zou nogal lomp zijn, Gien.” Henk knikte. “Subtiel van je. Maar… Wáár exact ben je geweest, Frank?” “Het noorden van Namibië, in een klein stadje, Outapi. Een veldhospitaal van Artsen zonder Grenzen. In anderhalf jaar meer geleerd dan m’n hele middelbare schooltijd.” Rick dacht duidelijk na, pakte zijn telefoon en zat even te typen en te scrollen. “In het zuiden van die stad? Dat is nu het Outapi District Hospital. Ik ben er één keer geland…”
Hij grinnikte. “Een noodgeval. Nou ja, dat is het daar al snel, maar ik moest op de weg landen, de…” hij keek op zijn telefoon, “De D 3612. Ik kon bijna het terrein van het hospitaal in taxiën. Helaas stond er vlak langs de weg een of ander portaal én de bovengrondse electriciteitsmasten kwamen vlak voor de stad nogal dicht bij de weg. Ze hadden een deel van de weg voor me afgezet.” Hij klopte op zijn borst. “Kun je nagaan hoe belangrijk ik daar was…” Er klonken nogal wat minachtende geluiden. “Hoe dan ook: Ze hadden wel gekoeld water in dat ziekenhuisje. Ik heb er thuis nog wat foto’s van.” Frank keek geïnteresseerd. “Die zou ik graag willen zien, makker. Eens kijken hoe het daar nu eruitziet.” Rick knikte. “Stuur ik wel op via Wetransfer. Maar… wat deed jij daar dan?”
Frank lachte. “Elektrisch- en IT duivelstoejager. Het noodhospitaal bestond toen uit één gebouwtje, een paar containers, een paar tenten en heel veel open lucht. In de tijd dat ik daar was heb ik een IT-systeem aangelegd, de 220Volt dusdanig gerenoveerd dat, als de normale stroom uitviel er meteen een aggregaat aansloeg zodat de meest essentiële delen van het hospitaal altijd stroom hadden, een behoorlijk aantal locals helemaal stijfgevloekt omdat die weer eens stroom aftapten, en een aantal andere, niet-technische klussen uitgevoerd. Nou ja, niet elektrotechnische klussen dan.
Waaronder twee weken lang op een bulldozer gezeten om het te vlakken waar een uitbreiding zou komen. Twee weken lang stof zitten happen op dat ding: een ouwe Caterpillar rupsdozer. Open cabine, sturen met hefbomen en ondertussen het blad netjes horizontaal houden. Geen sinecure daar, want er zaten nogal wat grote keien in de grond. Het Trechterbekervolk had daar hele forse hunebeds kunnen bouwen als ze daar gewoond hadden.” Hij lachte. En vervolgens wéér een week op een antiek graafmachientje om geulen voor sanitair te graven. Dat ding had gelukkig wél een cabine, dus minder last van stof. Maar géén airco, dus je zat de godganselijke dag letterlijk met je kont in je eigen zweet.”
Annet trok haar neus op. “Lekker frisse verhalen heb jij, Frank…” Die knikte. “Ja. En daarom, lieve aanstaande tweelingschoonzus, heb ik een paar weken terug m’n grote mond niet opengetrokken toen Rick weer thuiskwam. Ik bedoel: ik zat in m’n eigen zweet te soppen en meneer hier liep te miepen over limonadesiroop in zijn cockpit. Waarschijnlijk ijskoud in thermosflessen.”
Rick schudde zijn hoofd. “Helaas niet. De vrieskist én de koelkast aan boord waren uitsluitend voor medische voorraden. Als ik daar een thermosfles met limonade in had gezet, was de verpleegkundige dusdanig over de jank gegaan dat ze me het vliegtuig uit had gezet. En of de kist op dat moment op de grond stond of op tienduizend voet hing, had haar niet zoveel geboeid, geloof ik. Kortom: je proefde die limonade wel, maar het spul had je eigen lichaamstemperatuur. Of warmer.
Ik heb er even over gedacht om die fles buiten het cockpitraam te hangen, maar met ruim driehonderd kilometer per uur dat ding binnenhengelen, was me toch iets te link. Dan maar op lichaamstemperatuur.” Frank humde. “Dat valt me dan weer van je mee.” Henk knikte. “We moeten maar eens met z’n drieën ergens gaan wandelen of zo. En ondertussen sterke verhalen uitwisselen.” Cora knikte. “Goed plan! Dan gaan de meisjes wel een dagje shoppen! Nietwaar?” Gien en ik knikten.
Alleen Annet keek minder vrolijk. “En mijn vriendje heeft alleen maar een degelijke baan bij Nedcar. Geen buitenlandse reizen, behalve elk jaar twee weken naaktstrand… Snif…” Gien sloeg een arm om haar heen. “Jij mag best mee hoor. En dan vertel je tijdens de lunch maar eens hoe dat naaktstrand er uitzag en wat jullie daar allemaal gedaan hebben. Want jij bent twee keer twee weken mee geweest, toch?”
Annet gniffelde. “Dat wordt een hele uitgebreide lunch, dames. Als ik ga vertellen wat we daar allemaal gedaan hebben… Moet ik ook verslag uitbrengen over de avonden en nachten? Knoop er dan gerust een vijf-gangen diner aan vast…” Cora stak een duim op en gniffelde en Hans keek verontrust en we lachten hem uit.
Toen stond Frank op. “Dames, heren… Jullie zijn onder andere hier om een stel leuke foto’s te maken. Want Gon wilde de foto die nu nog in Renkum hangt, vervangen door een foto waar ik ook op sta. Da’s prima, maar als we zo doorgaan met elkaar te pesten, is het óf donker óf hebben we ondertussen dusdanig ruzie gemaakt dat er stelletjes uit elkaar zijn. En dan komt die foto er natuurlijk nooit… Ik stel voor dat we richting het vliegveld lopen, daar is het licht prima en dat er foto’s gemaakt worden!”
Daar was iedereen het mee eens...
En ik begon te vertellen. “Toen Annet en ik een jaar of veertien waren ontdekten we dat het best wel lekker was als je over je poes streelde. Eerst deed ik dat op het toilet, want als je samen met je zus in één bed ligt, kun je dat moeilijk verbergen. Totdat we op een avond alleen thuis waren en na het bekijken van een romantische film naar bed gingen. Annet dacht na een kwartiertje dat ik al sliep en ik merkte dat zij zich, héél voorzichtig en stil, lag te vingeren. Maar op een gegeven moment kon ze zich niet inhouden en kreunde ze.
En ik dacht: ‘Nu kan ik twee dingen doen: óf haar lekker helpen, óf net doen of ik slaap.’ Ik koos voor het eerste, draaide me naar haar toe en vroeg: ‘Is het zo lekker, zusje?’ Ze schrok zich wild! Enfin, na even kletsen voelde ik haar hand tussen mijn benen en ik streelde haar. En even later wreven we onze naakte poesjes lekker tegen elkaar en dat was onze eerste nacht samen. We kwamen heerlijk samen klaar!”
Frank bromde: “En toen was het hek van de dam natuurlijk…” Ik knikte. “In het begin was het allemaal nog heel onschuldig en voorzichtig. Elkaar zachtjes en voorzichtig vingeren, met elkaar borsten spelen, scharen… We pikten links en rechts wat op, keken op Internet… Een wereld ging voor ons open! De eerste keer dat we elkaars poesjes likten… Ik dacht dat ik ontplofte toen ik Annets tong in mijn kut voelde! We moesten ons héél stil houden, want Gien en Rick waren thuis. Maar wat hadden we er moeite mee… En toen ontdekten we ook dat het héél lekker was om iets ín je poesje te voelen. Kortom: Annet heeft mij ontmaagd en ik haar…”
Ik lachte nu breeduit en Frank keek vragend. Ik vulde aan: “Met een dildo uit Gien haar nachtkastje. Ze had er twee, een kleine en een wat grotere. Met de kleine hebben we het gedaan.” Ik stak een vinger in mijn mond en zette ‘puppy-ogen’ op. “Tenslotte waren we nog maar kleine meisjes, meneer Veenstra… We waren nét zestien.” Hij bromde. “Jaja. ‘Kleine meisjes’? Ik geloof er niks van. Toen waren jullie waarschijnlijk al roodharige furie’s.” Ik reikte naar mijn telefoon. “Even wachten…”
Ik scrolde door de foto’s. “Hier. Een foto van een klasse feest. Een maand of twee na onze zestiende verjaardag en ik denk een jaar na onze simultane ontmaagding.” Op de foto stonden twee jonge, knappe roodharige meiden, de armen om elkaar heen en met een brede, zelfverzekerde lach op hun gezicht. Frank zuchtte. “Ik heb nú al, met terugwerkende kracht, medelijden met jullie mannelijke klasgenoten. Twee van zulke vamps in de klas…”
Ik giebelde. “Die mannelijke klasgenoten? Jochies waren het. Pubers. Inclusief puistjes. Stoere kletspraatjes over brommers, maar ze konden ons niet eens bijhouden als we een beetje door fietsten.” Frank wees. “Dat geloof ik graag. Met zulke benen…” Ik keek hem aan. “Lekker hé, die rokjes…” Hij streelde mijn billen. “Zeker te weten… Maar vertel eens van jullie ontmaagding?” Ik kleurde. “Fránk! Dat vraag je toch niet op die manier…Lómperd!”
Hij kuste mijn mond even dicht.
“Sorry. Niet alleen jouw privéleven, maar ook dat van Annet. Niet netjes van me.” “Geeft niet, lekkere vent. Hans weet er ook van, hoor. Annet en ik delen bijna alles met elkaar. Nou ja, alles… niet onze vent.” Ik knipoogde. “Tot nu toe ten minste. Maar misschien dat Annet, na het horen van mijn verhalen over jou…” Frank bromde: “Je houdt je maar een beetje in. Ik heb aan één zo’n rooie furie wel genoeg én ik heb gehoord dat mevrouw Annet nogal streng kan zijn.” “Nou en of! Maar dat was ze alleen in de club, schat. Maar goed, je wilde weten over onze ontmaagding? Dat was op een zaterdagavond. We liepen al een tijdje met het plannetje rond, hadden ons wat ingelezen op Internet én… we wisten waar Gien haar speeltjes bewaarde. Dus op een zaterdag was de kust veilig: Gien was dat weekend naar haar zus in Nieuw Buinen en Rick was naar een waterpolotoernooi ergens in de Randstad. We hadden van zaterdagochtend tot zondagavond het rijk alleen!
Dus toen Gien belde dat ze veilig in Nieuw Buinen aangekomen was, deden wij de zonwering dicht, het huis op slot en stormden wij naar boven. Vandaag zou het gebeuren. Speeltjes van Gien gepakt en naar onze kamer. En ons lekker sexy omgekleed: korte rokjes, nylons en dunne blouses. Daar hielden we toen al van… En toen elkaar lekker opgeilen: voelen, vingeren, elkaar beffen… Tot we het niet meer uithielden. Eerst duwde ik die dildo bij Annet in haar poes. Héél voorzichtig. En tegelijk haar clit masseren…
Ze werd gék en smeekte dat ik dat ding helemaal naar binnen moest duwen… ‘Gon, ik wil ‘m diep in m’n kut! Nú!’ En toen drukte ik door. En Annet gilde even, en toen keek ze me met grote ogen aan. ‘Je hebt het gedaan! Ik voel ‘m helemaal diep in me… Neuk me met dat ding!’ En dat deed ik; eerst voorzichtig, maar toen ze écht nat werd, wilde ze harder. En uiteindelijk kwam ze spetterend klaar…” Ik giechelde. “Met een beetje bloed, maar ze had het heerlijk gevonden…”
Frank was ondertussen mijn benen aan het strelen en ik genoot. Hij ook; zijn mooie pik stond weer recht overeind. “Volgens mij draai jij nu een film af in je hoofd, vriendje!” Mijn stem liet ik waarschuwend klinken en Frank knikte. “Een hele opwindende film, schat… Twee van die rode duivels die elkaar liggen te bevredigen in sexy kleding. Maar nu het meest spannende moment: als mijn liefje wordt ontmaagd door haar geile zus. Ben ik wel benieuwd naar…”
Ik keek hem aan, knipoogde en bukte me. Nam zijn harde pik in mijn mond en liet mijn tong even rondjes om zijn eikel draaien. En maakte hem toen kletsnat met speeksel en begon hem met een hand langzaam af te trekken terwijl ik hem aankeek. “Jij mijn poesje verwennen, Frank… Dan zal ik je vertellen wat ik voelde.” Ik opende mijn benen en zijn hand gleed er tussen richting mijn poes. En ik ging verder met vertellen.
“Toen Annet weer een beetje bijgekomen was, zei ze zachtjes: ‘Wil jij ook, liefje?’ en ik kon niet anders dan knikken. Het geheel had me vreselijk geil gemaakt. Geil op mijn lekkere zus… De zus die qua bouw en gezicht bijna mijn evenbeeld was, maar toch nét anders. En ze vroeg, heel lief: ‘Hoe wil je het hebben, zus?’ Ik ging op mijn knieën zitten, benen gespreid, mijn armen op bed, mijn billen omhoog. ‘Zó, schat. Ontmaagd me en laat me genieten!’ En toen voelde ik die dildo langzaam naar binnen gaan, tot ik voelde dat hij niet verder kon; mijn vliesje zat in de weg. En Annet voelde het ook en vroeg: ‘Weet je het zeker?’
En ik zei ja. En toen duwde ze door! Heel even deed het pijn en hield ze stil, maar toen wilde ik alleen maar méér en smeekte ik om me te neuken. En dat deed ze, de schat. Eerst rustig, maar geleidelijk aan steeds sneller. En toen ik klaar kwam… Alsof ik in m’n hoofd ontplofte! Zó lekker…”
Ik keek Frank aan. “En zo hebben we elkaar ontmaagd, schat. Die lekkere zus van me en ik. En we hebben elkaar daarna nog heel veel keren verwend…” Frank keek me aan. “Ik hoef niet te vragen of je er van genoten hebt, schat…” Mijn poes was tijdens het vertellen weer nat geworden. “Ik heb in die tijd me wel eens afgevraagd hoe het zou zijn met een échte pik in mijn poes…” Hij gniffelde zachtjes. “En… Ben je er ondertussen al achter gekomen?” Ik keek ondeugend, mijn hand om zijn harde geslacht ging wat sneller op en neer. “Ja, dat wel, maar ik ben zo vergeetachtig…” Hij kuste me. “Moet ik helpen herinneren?” Hij streelde over mijn natte clit. “Graag… Net als toen: op m’n knieën voorover gebogen. En Frank…” Ik keek in zijn ogen. “Niet zachtjes nu. Hárd. Néém me! Laat me voelen dat je…”
Ik zweeg en hij bleef me aankijken. “Dat je me wát, Gon?” Ik haalde diep adem, en zei het tóch. “Eis me op. Rand me aan! En vertel me tijdens het neuken waar jij vreselijk geil van wordt…” Hij zei niets meer, trok me overeind en zette me op m’n knieën. “Bukken jij. Met je lekkere benen uit elkaar! Ik wil je neuken! Nú!” En meteen kwam hij bij me binnen: hard en diep. En zijn tempo was hoog; zijn handen op mijn heupen trokken me steeds sneller naar hem toe. Hij neukte me in een moordend tempo en ik genoot!
Toen pakte hij mijn haren en trok mijn hoofd omhoog. “Waar ik van geniet? Dit is helemaal nieuw voor me, schat. Heerlijk om jou zó te neuken… Maar lekker romantisch is met jou ook heerlijk…” Ik hijgde: “Nu niks romantisch… Neuk me! Hárd en ruig!” En dat deed hij! Hij trok mijn hoofd achterover, mijn rug stond hol, mijn benen werden obsceen uit elkaar gedrukt door zijn knieën… En telkens kwam die warme staaf van hem naar binnen, duwde mijn kut open en gleed over mijn G-spot… Ik hield het niet meer!
“Frááánk!! Ik kóm! Jij óók! Samen klaarkomen! Nú!” Achter me gromde hij: “Je bent een geile, rooie…” Hij maakte zijn zin niet af, maar spoot in me. Ik voelde zijn pik opzwellen, omhoog komen en pulseren en tegelijk kneep mijn kut samen en perste ik mijn geil er uit. Het droop langs mijn benen, het droop op het bed en het werd even zwart voor mijn ogen. Frank zat stil, diep in me, nog na-schokkend en hijgend, zijn handen strelend over mijn borsten. Even daarna liet hij me langzaam op bed zakken en kwam naast me liggen. Beiden hijgden we hevig, even niet in staat om iets te zeggen. Toen keek ik hem aan. “Dank je wel, lieve Frank. Het is heerlijk om van jou te zijn…”
Hij schudde zijn hoofd. “Niemand is eigendom van een ander, Gon. Jullie motto thuis is toch ‘met wederzijdse toestemming’? Daar kan ik me prima in vinden, schat. Ja, ik vind het heerlijk om zó, lekker hard, met jou te vrijen, maar…” Ik legde mijn hand op zijn mond. “Ik zei: ‘Het is heerlijk om van jou te zijn’ en dat meende ik, schat. Of dat de lieve, romantische Gonnie is, het onschuldige schoolmeisje uit 5 VWO of die ervaren vamp… Ik vind het heerlijk om met jou te vrijen. Omdat jij jij bent. Die rustige Frank Veenstra met die mooie ogen.” Ik kuste hem zachtjes.
“Gon…” hoorde ik een minuut later naast me “…dit is allemaal zo nieuw voor me. Zó helemaal grenzeloos vrijen… Geen ‘steriel gedoe’, geen gezeur over een bed wat opnieuw opgemaakt moet worden en lakens die meteen gewassen moeten worden… Kijk ons nou eens liggen: bijna naakt, zwetend, op een stel handdoeken die ook nogal vochtig zijn, jij nog met je mooie nylons, je behaatje en je natte rokje aan… En alles ruikt hier naar seks. En het boeit je niets, je geeft mij een prachtige liefdesverklaring…”
Hij sloeg zijn handen voor zijn ogen. En tien seconden later lag hij te snikken. Ik nam hem in mijn armen. “Toe maar schat… laat het maar gaan. Bij mij mag het…” Ik streelde hem langzaam en teder. Na een tijdje keek hij me aan: betraande ogen. “Sorry schat… Het vlóóg me aan. Al die keren dat ik merkte dat zij het in feite deed om haar verblijf hier te ‘betalen’. Het verplichte nummertje, anders zou Frank wel eens lastig kunnen worden… Zó voelde het achteraf, toen ze weg was…”
Ik kuste hem. “In feite was zij een hoer, Frank. Alleen nét op een andere, sluwere manier dan Annet en ik het ooit waren. Bij ons wisten de heren waar ze aan toe waren; jij kwam er na drie jaar pas achter. En ja, dat is een, om het maar eens recht voor z’n raap te zeggen, een kutstreek.” Hij lachte flauwtjes. “Dat is exact de goeie uitdrukking, Gonnie…”
Een tijdje waren we stil en toen vroeg ik: “Wil je niet liever een andere slaapkamer, Frank? De herinneringen aan haar, in deze ruimte… Zijn die niet teveel?” Hij kwam overeind. “Néé! Het zijn herinneringen. Slechte herinneringen, dat wel. Maar jij heb deze kamer gemaakt tot wat hij nu is. Telkens als ik hier binnenkom moet ik nu glimlachen. Omdat we hier heerlijk van elkaar genoten hebben. Telkens als ik hier binnenkom hangt hier een zweem van jouw parfum…” Hij keek even ondeugend “…en wellicht wat andere luchtjes met goeie herinneringen. Dáár denk ik aan als ik hier de deur open doe. En als jij er niet bent, kruip ik in bed, pak jouw kussen, waar de geur van jouw haren nog in zit en val ik met een glimlach in slaap, schat. Wees daarvan overtuigd.”
Ik keek een beetje verontrust. “Als die ‘luchtjes met goeie herinneringen’ morgenmiddag hier nog steeds hangen mag je rekenen op nogal wat gemene opmerkingen, Frank Veenstra! Mijn lieve zusje heeft een hele goede neus en Cora en Gien ook wel.” Ik keek nu ronduit gemeen. “En ze weten alle drie exact hoe ik ruik na een hevige vrijpartij, dus…” Hij grijnsde. “Dan weten ze, als ze dat ruiken, ten minste dat het goed tussen ons zit, schat.” Een lange zoen volgde. En tot mijn verbazing zei hij: “Kom, die handdoekjes uit bed… Wil jij je nog poedelen voor we gaan slapen?” Ik legde mijn armen op zijn schouders en keek hem strak aan. “Nee. En die handdoekjes? Misschien hebben we die morgenochtend nog nodig. Ik trek mijn mooie rokje wel uit, maar vervang die door een lekker sexy en romantisch nachtponnetje. Mijn nylons laat ik aan omdat ik weet dat jij daar vreselijk van kunt genieten. En als je vannacht of morgenochtend zit hebt om met Gonnie Peters te vrijen… Neem me in je armen en vrij met me, schatje. Maar misschien ben ik wel eerder wakker…”
Hij kuste me. “Je bent een schat. Ik trek een andere boxer aan en dan gaan we lekker slapen.” Ik viste een inderdaad romantische nachtpon uit mijn weekendtas: roze met zwart kant afgezet. Frank floot toen hij me zag. “Ik weet niet of ik tot morgenochtend kan wachten, mooie dame…” Toen hij naast me in bed schoof kroop ik tegen hem aan. “Eerst een uurtje slapen en wie weet… beginnen we dan opnieuw?” Hij rolde met zijn ogen. “Je wordt m’n dood nog eens…” Ik keek vastbesloten. “Prima. Dan hoef ik niet bang te zijn dat je ook met de strenge mevrouw Annet de koffer in duikt.” Hij dook in elkaar. “Nee, dan zou er helemaal niks van me overblijven… Hoe heeft Rick dat overleefd? Samen met Cora, met Annet, Gien en jou in één bed?”
Ik giebelde. “Rick mocht zich bezighouden met één van de dames, hooguit twee. En de anderen hielden elkaar op een prettige wijze wakker, om het maar eens plastisch uit te drukken. Het jong was weliswaar een prima minnaar, maar ook weer niet zo’n fokstier dat hij ons alle vier ter wille kon zijn…” Frank schoot in de lach. “Fokstier… Da’s een goeie. Te zijner tijd zal ik ‘m dat wel eens vertellen, denk ik.” “Je doet maar”, bromde ik. “als jullie met een hengel in de hand zitten te koukleumen aan de oever van een of andere stinksloot. ‘Schept ook een band’, zeggen Hans en Abe regelmatig…” Ik zoende hem. “Nu lekker slapen, mooie vent. Gaat dat lukken zonder nare gedachten?” Frank knikte. “Dat gaat zeker lukken. Welterusten lieve Gonnie…” We trokken het dekbed over ons heen en ik voelde me wegzakken. Wát een avond…
Zaterdagochtend begon vroeg. Ik werd wakker van een warme, strelende hand over mijn schouder. “Hmmm… Daar mag je wel even mee doorgaan, Frank…” ‘Was ik ook van plan, liefje. Jij bent veel te mooi om niet te strelen.” Ik draaide me naar hem om en gaf hem een zoen. “Denk je wel voor gisteravond, Frank. Voor álle momenten gisteravond.” Hij keek me serieus aan. “Dat kan net zo goed tegen jou zeggen, Gonnie. Het was heerlijk… Niet alleen het vrijen, maar ook…” Hij zweeg en ik vulde zachtjes aan: “Dat je je bij mij kon laten gaan met een huilbui? Daar heb ik ook van genoten, Frank. Dat jij je zó veilig bij mij voelde dat je kon janken. Dat je je niet hoefde groot te houden. Ook dáárom hou ik van je.” Hij kuste me zachtjes terwijl we elkaar aan bleven kijken. Toen pakte hij mijn hand. “Zullen we er uitgaan? Het is… kwart voor acht. Lekker rustig ontbijten, dan even douchen, aankleden…” Hij grinnikte “…de wasmachine het programma voor de ‘fijne wasjes’ laten draaien als die chips ten minste niet verroest zijn en hier de boel even luchten en opruimen. En ondertussen ook boven even opruimen. En rond half twaalf zetten we de grote tafel buiten, wat stoelen er omheen en ontvangen we het bezoek in de tuin.”
Even keek hij verontrust. “Ehhh… Weten ze exact waar ik woon?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee. Ze hebben wel je adres, maar ja, dat schiet niet op. Ik app Gien wel dat ik ze opwacht op het parkeerterrein van het pannenkoekenrestaurant. Er is te eten, dus met Rick in de auto zullen ze dat wel vinden. Mijn stoere pilotenbroer is erg goed in het vinden van voedsel. En van daaruit rij ik wel voor hen uit hiernaar toe.” Frank knikte. “Goed plan. Dan maak ik in de tussentijd de koffie wel. Hoef jij je mooie oortjes ten minste niet te vernaggelen.” En zo geschiedde. Helaas miste ik mijn ochtendkrantje bij het zaterdagse ontbijt, maar goed: er zijn erger dingen. Het economisch nieuws moest maar even wachten tot mevrouw Peters weer tijd en gelegenheid had. Na het ontbijt kleedden we ons verder aan: Frank trok een nette spijkerbroek aan en een net overhemd, ik viste een leuk jurkje en een dunne zomerpanty uit mijn weekendtas. Even opmaken, haren borstelen en in een losse staart…
Frank bromde: “Als we geen bezoek hadden gekregen, had ik je zó weer in bed getrokken, mooie meid!” Daarna ruimden we samen de slaapkamer op en gooide ik mijn gedragen lingerie in een sopje. “Zonde om voor één setje ondergoed, een rokje, een blouse en een stel nylons je wasmachine te laten draaien, Frank. Dat doe ik wel op de hand.” “Laat het anders maar hier staan, schat. Zo’n haast heeft het niet, toch?” Hij keek vreselijk onschuldig toen hij het zei en ik had ‘m meteen door. “Echt niet. Dan wordt dat spul nooit schoon.” Verongelijkt mopperde hij: “Verdorie…” en ik lachte hem uit.
De luchtverversing werd op volle toeren aangezet en dát hoorde je wel. Maar goed: Frank verzekerde me dat de lucht van onze nachtelijke activiteiten na een kwartiertje wel verdwenen zou zijn. Toen weer naar boven, mokken klaarzetten voor het bezoek… En we werden geconfronteerd met een mokken-crisis! Frank had maar vier mokken, en we zouden vanmiddag met z’n achten zijn: Gien en Henk, Rick en Cora, Annet en Hans en wij tweeën. En waarschijnlijk twee honden, maar goed, die dronken geen koffie. Uiteindelijk ging ik met de auto op mokkenjacht: Frank wees me een huishoudzaak in de Arnhemse wijk Alteveer. Daar scoorde ik vier witte mokken en iets verderop, bij een bakker, een slagroomtaart. Op de terugweg zou ik bij het pannenkoekenrestaurant op de familie wachten.
Met vier gloednieuwe mokken schokvrij ingepakt stond ik om half twaalf op de parkeerplaats van D’n Strooper en na drie minuten reden er twee bekende auto’s in mijn gezichtsveld: de Tiguan van Gien en de Golf van Annet. Ik zwaaide, gilde: “Mij volgen!” en reed de parkeerplaats af. De anderen volgden braaf. Rustig, de waarschuwingen van Frank in het achterhoofd houdend, reed ik naar het huis, niet meer dan twintig kilometer per uur. En dat was maar goed ook: Ik reed nét op de rolbaan toen ik een groot wild zwijn in de berm zag staan. Forse hoektanden in zijn kaak… Die wil je ’s avonds niet tegenkomen, Gon! Een dreun op de claxon overtuigde het beest dat hij in het bos thuishoorde en hij vertrok. Even later de slagboom door en ik stopte voor Frank z’n carport, de andere auto’s achter me.
Deuren gingen open: Gien, Henk, Cora en Rick kwamen uit de Tiguan, Annet, en Hans uit de Golf. En uit de achterklep van de Tiguan: Lovely en Bowy. “Hé dochtertje…” Gien omarmde me. “Jij ziet er goed uit Gon. Is die lucht op de Veluwe zo gezond?” “Hoi ma… Fijn dat jullie er zijn! Kom, eerst naar binnen, dan kunnen jullie meteen kennismaken met de heer des huizes. Frank heet hij en het is wel een aardige vent.” Ik ging hen voor en liep buitenom naar de achtertuin. “Frank! Ik heb bezoek meegenomen!” Met een brede lach kwam hij naar buiten. Gien knuffelde hem en ik werd omarmd door Henk, daarna door Rick, Cora, Annet en Hans. En vervolgens afgelebberd door Bowy en ik kreeg zelfs een lik van Lovely. En Frank werd ongeveer net zo begroet, ware het niet dat hij géén knuffels, maar een hand kreeg van Henk, Hans en Rick.
“Dames en heren… Ga lekker zitten! De koffie komt er aan, tenzij dat jullie thee willen?” Henk keek smerig. “Thee? Als ik in het ziekenhuis lig, ooit. Misschien. Als de zuster het héél lief vraagt. Maar een gezonde vent drinkt geen thee.” Annet knipoogde naar mij. “Dat ziekenhuis kunnen Gon en ik zó regelen hoor Henk. Die zuster waarschijnlijk niet, maar wellicht dat je eigen echtgenote die rol wel op zich wil nemen? Gien?” Die schudde het hoofd. “Echt niet. Meneer wil zo graag in het ziekenhuis? Prima, dan regelt hij z’n eigen zaakjes daar maar. En z’n eigen koffie.”
Frank zuchtte. “Beginnen jullie nú al? Laat me de zaken even rustig inventariseren, verdorie… Geen thee-liefhebbers dus? Mooi. Ehh… Ik heb maar vier tuinstoelen, dus de rest moet zich behelpen met simpele eetkamerstoelen. Maar vooruit: voor de gevoelige billetjes en eventuele aambeien heb ik daar een kussentje opgelegd.” Hans trok een wenkbrauw op. “Aambeien? Hoe noemde Toon Kortooms die dingen ook alweer? Oh ja: ‘Reetketelsteen’…” Ik keek hem aan. “Het hoeven niet persé aambeien te zijn waardoor je achterwerk wat gevoeliger is dan anders, hoor Hans. Ik ken mijn zusje een beetje…” Hij werd rood en ik kreeg een pets van Annet.
“Hé! Zit jij nou mijn vriend te pesten, rooie trut?” De rest grinnikte en Henk zei: “Nou het is weer zover, hoor…” Hij keek Frank aan. “Die twee kunnen niet zonder elkaar, maar als ze weer bij elkaar zijn, pesten ze elkaar de tent uit. Hou er rekening mee, joh.” Frank keek naar Annet en mij. “Dat begrijp ik even niet. Jullie ‘pesten elkaar de tent uit’, maar toch hebben jullie jáárenlang in één bed geslapen…” Ik onderbrak hem. “Dat was omdat we ’s nachts héél lang nodig hadden om het weer goed te maken, Frankieboy…” Hij keek begrijpend. “Aha…” Rick en Cora zaten het hoofdschuddend aan te kijken en Henk tilde zijn mok omhoog.
“Ehh… Frank: jij inventariseerde zonet wie er koffie of thee wilde; was dat een retorische vraag of komt er nog iets substantieels uit voort? Zo niet, dan rijden Gien en ik wel even richting dat pannenkoekenhuis.” Frank zuchtte. “Sorry Henk. Ik werd even afgeleid door de gedachte aan die twee rooie troela’s in één bed. De koffie komt er aan.” Gien keek hem na. “Heeft jouw vriendje ondeugende gedachten aan twee rooie meiden in één bed, Gon? En het leek zo’n nette vent…” “Misschien wel drie, Gien!” klonk het uit de keuken en Gien werd een beetje rood. “Als je wilt kan ik je wel even bijpraten, hoor Frank” vulde Rick droogjes aan en kreeg meteen een stomp van Cora. “Hé! Pas op jij!” “Sorry Frank… Een enkele keer lag er ook nog een judo-dame bij met bruine krullen. Was ik even vergeten…”
Op één nogal duidelijke hum na bleef het stil in de keuken. Even later kwam Frank met de koffiekan naar buiten. “Zo. Ik heb jullie maar even laten afkoelen na al die ondeugende toespelingen. Ik hoop voor jullie dat de koffie niét is afgekoeld; als dat wel het geval is, is dat jullie eigen schuld. En willen jullie qua toespelingen een beetje rekening met mijn buren houden? Ik wil hier graag nog een tijdje rustig wonen.” Hij schonk de koffie in.
“Buren?” zei Gien “Je woont hier in the bloody middle of nowhere en jij hebt het over buren?” Met een uitgestreken gezicht zei Frank: “Op zich klopt dat wel, maar je weet hier nooit of er een peloton militairen van de Luchtmobiele brigade achter die heg in stelling ligt. Die jongens zouden zo maar eens op ondeugende gedachten kunnen komen als ze jullie horen…” En ik vulde aan: “En anders de konijnen hier wel. Smerige beesten. Nú al. Zelfs hun neusjes wippen.” Frank schoot in de lach; de rest van het gezelschap kende de mop al een tijdje.
Hij keek me aan. “Lieve Gonnie…” Ik zuchtte. “Let op, lui. Als hij zo begint… Leek mij m’n chef kennen.” Frank keek berustend. “Lieve, lieve Gonnie. Als jij je evenbeeld nu eens hierheen haalt…” Ik wees. “Annet zit daar al, hoor.” Weer een zucht. “Die bedoelde ik niet. Ik bedoelde de taart, trút!” Hans z’n koffie vloog over zijn schoteltje. Ik keek Annet aan. “Zullen we meneer Veenstra even een lesje leren, zus?”
“Niks ervan!” snauwde Gien. “Frank heeft zich uitgesloofd met de koffie, dan mag jij ook wel eens in de benen komen, juffrouw Peters Junior! En wij hebben net ruim vijf kwartier gereden omdat jij zo nodig een fotosessie wilde beleggen; daar mag wel wat tegenover staan. Een lekker stuk taart, om maar eens iets te noemen.” Ik stond op. “Ja Ma. Goed Ma. Ik ben al bezig, Ma…” “Mooi”, zei Henk narrig. “En het mag een beetje snel; ik heb trek.” “Anders ik wel”, zei Rick. “Tempo met die taart, taart, anders loop ik wel naar die pannenkoekentoko.”
Frank ging demonstratief zitten. “Lastig hé, om plotseling gastvrouw te zijn?” In de deuropening draaide ik me om en zei doodkalm: “Daar hebben Annet en ik al een paar jaar ervaring in, schatje…” De rest van het gezelschap schoot in de lach en Annet hikte: “Zo, die zit. Nou jij weer, Frank.” Ik liep nu écht naar binnen, een hele brede lach op mijn gezicht. We waren nog geen kwartier bij elkaar en de toespelingen, gevatte opmerkingen en sneren vlogen al weer over en weer. Héérlijk, dat had ik in die maanden Renkum best gemist…
Met de taart netjes verdeeld was het even stil: iedereen zat te smullen. Alleen Bowy liet zich horen: een paar korte blaffen, gevolgd door een huil van Lovely. “Nou, het is te hopen dat haar vriendjes niet in de buurt zijn, anders moeten we naar binnen”, zei Frank met een blik op Lovely. “Vriendjes? Zit hier een Chowchow-fokker in de buurt dan?” Cora keek geïnteresseerd en Frank grijnsde. “Niet dat ik weet, maar er struint bij Terlet wel ergens een roedel wolven rond. En dat is hemelsbreed hier maar een paar kilometer vandaan. Dus…”
Rick legde een hand op Cora’s arm. “Da’s geen probleem voor mijn vriendinnetje hoor. Die beesten krijgen twee opties: óf ze gehoorzamen gewoon, óf Coor legt ze met een gemene judotruc met de achterpoten in hun nek…” Ik snoof. “Je bent een bluffer, broertje. En nog steeds een vreetzak.” Hij had als eerste zijn stuk taart naar binnen gewerkt. “Sorry zus. Goeie gewoontes leer je niet snel af…”
Zijn gezicht veranderde. “Zeg Frank… Ik hoorde uit betrouwbare bron dat jij ook voetstappen in Afrika had liggen… Waar exact?” Frank keek mij aan. “Gon?” Ik kleurde een beetje. “Tja, die bron ben ik, schat.” “En ik”, vulde Gien aan. “Gon vertelde het mij en tijdens de koffie een dag later flapte ik dat er uit. En waarom hield jij je mond daar zo stijf over dicht, Frank?”
Die haalde zijn schouders op. “Rick kwam die dag terug. Zijn dag. En ik wilde niet dat ik dan even zou zeggen dat ik daar ook was geweest. Zou nogal lomp zijn, Gien.” Henk knikte. “Subtiel van je. Maar… Wáár exact ben je geweest, Frank?” “Het noorden van Namibië, in een klein stadje, Outapi. Een veldhospitaal van Artsen zonder Grenzen. In anderhalf jaar meer geleerd dan m’n hele middelbare schooltijd.” Rick dacht duidelijk na, pakte zijn telefoon en zat even te typen en te scrollen. “In het zuiden van die stad? Dat is nu het Outapi District Hospital. Ik ben er één keer geland…”
Hij grinnikte. “Een noodgeval. Nou ja, dat is het daar al snel, maar ik moest op de weg landen, de…” hij keek op zijn telefoon, “De D 3612. Ik kon bijna het terrein van het hospitaal in taxiën. Helaas stond er vlak langs de weg een of ander portaal én de bovengrondse electriciteitsmasten kwamen vlak voor de stad nogal dicht bij de weg. Ze hadden een deel van de weg voor me afgezet.” Hij klopte op zijn borst. “Kun je nagaan hoe belangrijk ik daar was…” Er klonken nogal wat minachtende geluiden. “Hoe dan ook: Ze hadden wel gekoeld water in dat ziekenhuisje. Ik heb er thuis nog wat foto’s van.” Frank keek geïnteresseerd. “Die zou ik graag willen zien, makker. Eens kijken hoe het daar nu eruitziet.” Rick knikte. “Stuur ik wel op via Wetransfer. Maar… wat deed jij daar dan?”
Frank lachte. “Elektrisch- en IT duivelstoejager. Het noodhospitaal bestond toen uit één gebouwtje, een paar containers, een paar tenten en heel veel open lucht. In de tijd dat ik daar was heb ik een IT-systeem aangelegd, de 220Volt dusdanig gerenoveerd dat, als de normale stroom uitviel er meteen een aggregaat aansloeg zodat de meest essentiële delen van het hospitaal altijd stroom hadden, een behoorlijk aantal locals helemaal stijfgevloekt omdat die weer eens stroom aftapten, en een aantal andere, niet-technische klussen uitgevoerd. Nou ja, niet elektrotechnische klussen dan.
Waaronder twee weken lang op een bulldozer gezeten om het te vlakken waar een uitbreiding zou komen. Twee weken lang stof zitten happen op dat ding: een ouwe Caterpillar rupsdozer. Open cabine, sturen met hefbomen en ondertussen het blad netjes horizontaal houden. Geen sinecure daar, want er zaten nogal wat grote keien in de grond. Het Trechterbekervolk had daar hele forse hunebeds kunnen bouwen als ze daar gewoond hadden.” Hij lachte. En vervolgens wéér een week op een antiek graafmachientje om geulen voor sanitair te graven. Dat ding had gelukkig wél een cabine, dus minder last van stof. Maar géén airco, dus je zat de godganselijke dag letterlijk met je kont in je eigen zweet.”
Annet trok haar neus op. “Lekker frisse verhalen heb jij, Frank…” Die knikte. “Ja. En daarom, lieve aanstaande tweelingschoonzus, heb ik een paar weken terug m’n grote mond niet opengetrokken toen Rick weer thuiskwam. Ik bedoel: ik zat in m’n eigen zweet te soppen en meneer hier liep te miepen over limonadesiroop in zijn cockpit. Waarschijnlijk ijskoud in thermosflessen.”
Rick schudde zijn hoofd. “Helaas niet. De vrieskist én de koelkast aan boord waren uitsluitend voor medische voorraden. Als ik daar een thermosfles met limonade in had gezet, was de verpleegkundige dusdanig over de jank gegaan dat ze me het vliegtuig uit had gezet. En of de kist op dat moment op de grond stond of op tienduizend voet hing, had haar niet zoveel geboeid, geloof ik. Kortom: je proefde die limonade wel, maar het spul had je eigen lichaamstemperatuur. Of warmer.
Ik heb er even over gedacht om die fles buiten het cockpitraam te hangen, maar met ruim driehonderd kilometer per uur dat ding binnenhengelen, was me toch iets te link. Dan maar op lichaamstemperatuur.” Frank humde. “Dat valt me dan weer van je mee.” Henk knikte. “We moeten maar eens met z’n drieën ergens gaan wandelen of zo. En ondertussen sterke verhalen uitwisselen.” Cora knikte. “Goed plan! Dan gaan de meisjes wel een dagje shoppen! Nietwaar?” Gien en ik knikten.
Alleen Annet keek minder vrolijk. “En mijn vriendje heeft alleen maar een degelijke baan bij Nedcar. Geen buitenlandse reizen, behalve elk jaar twee weken naaktstrand… Snif…” Gien sloeg een arm om haar heen. “Jij mag best mee hoor. En dan vertel je tijdens de lunch maar eens hoe dat naaktstrand er uitzag en wat jullie daar allemaal gedaan hebben. Want jij bent twee keer twee weken mee geweest, toch?”
Annet gniffelde. “Dat wordt een hele uitgebreide lunch, dames. Als ik ga vertellen wat we daar allemaal gedaan hebben… Moet ik ook verslag uitbrengen over de avonden en nachten? Knoop er dan gerust een vijf-gangen diner aan vast…” Cora stak een duim op en gniffelde en Hans keek verontrust en we lachten hem uit.
Toen stond Frank op. “Dames, heren… Jullie zijn onder andere hier om een stel leuke foto’s te maken. Want Gon wilde de foto die nu nog in Renkum hangt, vervangen door een foto waar ik ook op sta. Da’s prima, maar als we zo doorgaan met elkaar te pesten, is het óf donker óf hebben we ondertussen dusdanig ruzie gemaakt dat er stelletjes uit elkaar zijn. En dan komt die foto er natuurlijk nooit… Ik stel voor dat we richting het vliegveld lopen, daar is het licht prima en dat er foto’s gemaakt worden!”
Daar was iedereen het mee eens...
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Ingeo, 28 jaar. Heb je dat tintelende gevoel ervaren? Stel je voor hoe dat wordt op mijn prive pagina, waar fantasie en spanning doorgaan...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
CLukkie (32)
Urszela (26)
VlotteKeet (70)
Viviana (31)