Gezin Aan De Ketting - 17

In dit deel: De moeder van Lise komt terug en wil deel uitmaken van het gezin… maar dat gaat niet zomaar…

De woonkamer is stil, op het zachte tikken van de klok en Rex’ tevreden gehijg na. Lise is boven, douchend, haar snikken gedempt door het water. Rex ligt op de vloer, zijn kop op zijn poten, zijn ogen halfgesloten. Mark en Tim zitten tegenover elkaar op de bank, elk met een biertje in hun hand.

Mark leunt achterover, zijn benen wijd, zijn hand rust op zijn dij – ontspannen, maar met die roofdierachtige kalmte die Tim inmiddels herkent. Hij neemt een slok, zijn ogen glinsterend terwijl hij naar Tim kijkt.

“Ze is weg,” zegt Mark zacht, zijn stem laag en voldaan. “Voor nu. Maar je zag het, Tim. Hoe ze kwam. Hoe ze zich aan me vastklampte. Hoe ze huilde, maar hoe haar kut me melkte alsof ze zou sterven als ik stop. Ze komt terug. Morgen, overmorgen, volgende week. Ze komt terug. Smekend.”

Tim knikt langzaam, zijn biertje in zijn hand, zijn wangen nog rood van de opwinding. Zijn pik is nog halfhard in zijn broek, zijn ademhaling zwaar. “Ja… ik voelde het ook. Haar tieten… zwaarder dan die van mam… hoe ze kreunde toen ik in haar kwam… ze vocht eerst, maar toen… ze wilde het. Ze keek naar me alsof ik haar redder was.”

Mark lacht zacht, een diep, tevreden geluid. “Precies. Ze is net als Lise. Eenzaam, schuldig, geil onder al die lagen fatsoen. Je hebt haar goed geneukt, jongen. Hard genoeg dat ze het ook morgen zal voelen. Diep genoeg dat ze jouw en mijn zaad nog in zich heeft als ze thuiskomt. Ze gaat wakker liggen, haar hand tussen haar benen, denkend aan hoe jij haar vulde terwijl ze keek hoe Rex Lise knoopte. Ze haat zichzelf nu – maar dat maakt haar alleen maar natter.”

Tim neemt een slok, zijn ogen worden donkerder. “Ik… ik vond het geil. Haar leeftijd… hoe ze protesteerde maar toch nat was… hoe haar tieten wiebelden… ik wil haar weer. Volgende keer harder. Met Rex erbij.”

Mark knikt, zijn hand op Tim’s schouder knijpend – vaderlijk, maar dominant. “Goed zo. Je leert het. Macht is verslavend. Ze komt terug, en dan breekt ze volledig. Dan wordt ze de tweede teef in huis – naast Lise. Moeder en dochter, samen knielend voor Rex, samen zuigend aan jouw pik. Samen komend terwijl ik ze vul. Het gezin compleet: opa, oma, Lise, jij, Rex… en ik als baas.”

Tim kreunt zacht, zijn hand glijdt naar zijn kruis. “Fuck… dat wil ik zien. Oma met belletjes aan haar tieten… rinkelend terwijl Rex haar knoopt… mam haar likkend terwijl ik haar neem…”

Mark glimlacht breder, zijn stem intenser: “Het komt. Ze belt waarschijnlijk morgen al. Smeekt om terug te mogen komen. En dan… dan maken we haar officieel. Net als Lise. Een halsband. Een naamplaatje. Een “huwelijk” met Rex als bonus. Ze zal dankbaar zijn. Ze zal smeken.”

Ze proosten zwijgend, hun flesjes klinkend.

Mark: “Je hebt het goed gedaan vanavond, Tim. Je bent een man nu. Mijn man.”

Tim: “Dank je… zonder jou… had ik dit nooit gehad.”

Mark: “En zonder mij… heb je het nooit meer.”

Ze drinken.

De nacht is stil.

Maar de macht groeit.

Voor altijd.

___

De volgende dag – het telefoongesprek

Mark:

Het is middag. Ik zit in de woonkamer, koffie in mijn hand, Rex aan mijn voeten, Lise naast me geknield met haar hoofd op mijn dij, Tim boven studerend. Mijn telefoon trilt – Ellen’s nummer. Ik glimlach, zet hem op speaker en neem op.

“Hallo, Ellen,” zeg ik kalm, mijn stem warm maar met die onderliggende scherpte die ze gisteren al voelde. “Ik vroeg me al af wanneer je zou bellen.”

Aan de andere kant hoor ik haar ademhaling – zwaar, trillend. “Mark… ik… ik weet niet wat ik moet zeggen. Gisteren… alles… ik heb de hele nacht wakker gelegen. Ik schaam me dood. Ik voel me… vies. Wat ik heb gedaan… met Tim… met jou… terwijl ik keek naar Lise en die hond… ik begrijp het niet. Ik weet niet wat ik moet denken.”

Ik laat de stilte even hangen, laat haar woorden in de lucht zweven. “Je denkt te veel, Ellen. Dat is altijd je probleem geweest. Je analyseert, je schaamt je, je vlucht in schuld. Maar diep vanbinnen weet je wat je voelde. Je kwam. Harder dan in jaren. Je lichaam loog niet.”

Ze snikt zacht. “Maar… het was verkeerd… ik ben hun moeder… hun oma… en die hond… Rex… hij is zo groot, zo gevaarlijk… ik ben bang voor hem… en toch… ik weet niet…”

Ik leun achterover, mijn hand streelt Lise’s haar – ze kreunt zacht, haar tong likt aan mijn vingers. “Je hebt een keuze, Ellen. Tussen twee levens. Je oude leven: terug naar je lege huis, je lege bed, je eenzame nachten waarin je wakker ligt en je afvraagt waarom niemand je wil. Je wordt ouder, eenzamer, onzichtbaar. Niemand raakt je aan. Niemand vult je. Je sterft langzaam, met spijt en schuld.

Of je nieuwe leven: hier, met ons. Met Lise, Tim, Rex en mij. Je bent gewild. Elke dag. Je borsten gekneed, je kut gevuld, je lichaam gebruikt op manieren die je laten komen tot je schreeuwt. Je bent deel van iets groters – een gezin waar iedereen elkaar nodig heeft. Geen eenzaamheid meer. Alleen overgave, genot, liefde op onze manier.”

Ze is stil, haar ademhaling versnelt. “Maar… de voorwaarden… je zei dat er voorwaarden zijn…”

“Ja,” zeg ik, mijn stem harder nu. “Geen halve maatregelen. Je komt volledig. Je draagt een halsband, net als Lise. Je knielt als we het zeggen. Je laat je door Rex nemen – wanneer hij wil, wanneer wij het willen. Je bedient ons allemaal. Je accepteert dat je een teef bent – onze teef. Geen terugkeer naar je oude leven. Als je komt, is het voor altijd.”

Ze fluistert: “En… Tim? Hoe voelt hij zich nu? Wat denkt hij van mij… na gisteren?”

Ik glimlach. “Tim? Hij is trots. Opgewonden. Hij heeft de hele ochtend over je gepraat – hoe je tieten voelden, hoe je kut om hem kneep, hoe je kwam. Hij wil je weer. Hij verlangt naar je. Hij ziet je niet meer als ‘oma’ – hij ziet je als vrouw. Als begeerlijke vrouw. Hij wil je leiden, net als ik.”

“En Lise?” vraagt ze, haar stem brekend.

“Lise is dankbaar. Ze wil je hier. Ze zegt dat je bij ons hoort. Dat je hetzelfde geluk verdient als zij. Ze huilt van blijdschap bij de gedachte dat haar moeder eindelijk niet meer eenzaam is.”

Stilte. Dan: “Maar Rex… hij is zo groot… zo gevaarlijk… ik ben bang voor hem… zijn klauwen, zijn pik… ik kan niet…”

Ik lach zacht. “Bang? Dat is alleen maar goed. Angst maakt je nat, Ellen. Net als bij Lise. Je insinueert dat een beetje dwang nodig is? Dat Tim en ik je moeten helpen… je moeten dwingen om je door hem te laten nemen?”

Ze stamelt: “Ik… ik schaam me… maar misschien… ja… een beetje… om me eroverheen te helpen…”

Ik leun voorover, mijn stem lager, intenser: “Een beetje is niet genoeg, Ellen. Je hebt meer nodig. Tim en ik kunnen je vasthouden – je benen spreiden, je kont omhoog duwen, je vasthouden terwijl Rex je likt en dekt. We kunnen je dwingen tot je komt, tot je smeekt om zijn knoop. Maar je zegt dat dat misschien niet voldoende is… je wilt harder? Je wilt dat we je echt breken? Dat we je geen keuze laten tot je accepteert dat je zijn teef bent?”

Ze hijgt, haar stem nauwelijks hoorbaar: “Ik… ik weet niet… maar… als jullie me helpen… echt helpen…”

“Dan doen we dat,” zeg ik. “Volgende keer dat je komt – en je komt – houden we je vast. We dwingen je. Geen ontsnapping. Rex neemt je, knoopt je, vult je tot je spuit en schreeuwt. En je komt terug voor meer. Omdat je het nodig hebt.”

Ze huilt zacht. “Ik… ik denk erover na…”

“Denk goed na, Ellen. Je oude leven of dit. Bel me als je klaar bent.”

Ik hang op.

Ze belt morgen.  Ik weet het zeker.

En dan is ze van ons. Helemaal.

Voor altijd.

___

De avond van Ellen’s terugkeer

De bel gaat precies om acht uur – scherp, aarzelend, alsof de vinger die hem indrukt elk moment teruggetrokken kan worden. Lise verstijft in de keuken, haar handen trillen rond de wijnglazen die ze aan het neerzetten was. Tim kijkt op van de bank, zijn ogen worden donkerder, zijn ademhaling versnelt. Rex tilt zijn kop op, oren omhoog, neus snuffelend in de richting van de deur. Ik sta op, glimlachend, en loop rustig naar de hal.

Ik open de deur.

Daar staat Ellen.

Ze ziet er kleiner uit dan gisteren – haar jas strak om zich heen getrokken, haar haar netjes maar met losse plukken van zenuwen, haar gezicht bleek, haar ogen rood van het huilen of slaapgebrek. Haar handen knijpen in haar tas, haar knieën trillen. Ze kijkt me aan, dan snel weg, haar stem nauwelijks hoorbaar: “Mark… ik… ik weet niet of dit een goed idee is… ik heb de hele dag getwijfeld… ik schaam me zo…”

Ik stap opzij, open mijn armen in een hartelijk gebaar. “Ellen, welkom. Kom binnen. Je bent precies op tijd. Ik ben blij dat je gekomen bent.”

Ze stapt aarzelend over de drempel, slaat haar ogen neer als ze Lise ziet – die stil in de woonkamer staat, naakt, de halsband glinsterend, belletjes zacht rinkelend. Ellen’s adem stokt.

Dan ziet ze Tim – hij staat op, zijn blik intens op haar gericht – en haar wangen kleuren rood, haar handen trillen.

En dan… haar ex-man, die uit de keuken komt, zijn gezicht kalm maar met een donkere glans in zijn ogen.

Ellen bevriest. “Paul… jij… hier? Wat… waarom…”

Haar ex-man, Ellen’s vader, knikt zacht, zijn stem laag: “Ellen… Mark belde me. Ik… ik ben deel van dit alles nu. Net als Lise.”

Ellen’s ogen vullen zich met tranen, haar stem brekend: “Dit… dit is waanzin… iedereen… ik kan niet…”

Ik sluit de deur achter haar – zacht, maar definitief – en leg mijn hand op haar rug, leid haar naar de woonkamer. “Kom zitten, Ellen. Ik begrijp het. Je twijfelt. Je bent bang. Je schaamt je. Dat is normaal. Dat hadden we allemaal eerst. Lise, Tim, Paul… iedereen. Maar je bent hier. Dat betekent iets.”

Ze gaat zitten op de bank, haar jas nog aan, haar handen knedend in haar schoot. Lise knielt naast haar, haar hand zacht op Ellen’s knie – troostend, maar met die onderliggende intensiteit. Tim zit tegenover haar, en wendt zijn blik niet van haar af. Paul zit naast me, Rex aan mijn voeten, snuffelend aan Ellen’s benen.

Ik ga tegenover haar zitten, mijn stem warm maar scherp. “Ellen, je hebt een keuze gemaakt door hier te komen. Je wilt deel worden van dit gezin – echt deel. Met Lise, Tim, Paul, Rex en mij. Je wilt niet meer eenzaam zijn. Je wilt gewild zijn. Je wilt voelen wat Lise voelt.”

Ze huilt zacht, haar hoofd knikkend, maar haar stem trillend: “Ja… maar… ik ben bang… ik schaam me… en Rex… hij is zo groot… gevaarlijk… ik kan niet…”

Ik leun voorover, mijn ogen kijken diep in de hare. “Je begrijpt wat dat inhoudt, Ellen. Deel van dit gezin zijn betekent alles accepteren. Inclusief Rex. Je moet je door hem laten nemen. Zijn tong diep in je kut, je likkend tot je spuit. Zijn pik je openrekkend, diep in je stotend tot je schreeuwt. Zijn knoop vastzittend in je, je vullend tot je komt met tranen van geluk.”

Ellen’s wangen branden, tranen stromen, haar handen trillen. “Ik… ik schaam me zo… maar… ja… ik begrijp het…”

Ik knik. “Goed. Uit ons telefoongesprek begreep ik dat je het wilt – diep vanbinnen – maar niet durft. Dat je hulp nodig hebt. Dwang. Om je eroverheen te helpen. Om je te laten voelen dat er geen keuze meer is.”

Ze kijkt weg, haar stem nauwelijks hoorbaar, haar lichaam schokkend van schaamte: “Ja… ik… ik schaam me… maar misschien… een beetje dwang… om me te helpen… ik durf niet zelf…”

Ik glimlach. “Een beetje is niet genoeg, Ellen. Je hebt meer nodig. Tim en ik hebben voorbereidingen getroffen. We helpen je – zacht eerst, maar als het nodig is harder. We houden je vast. We dwingen je tot je accepteert dat je zijn teef bent.”

Ze huilt harder, maar knikt zwak.

Ik sta op, pak een blanco vel papier en een pen van de tafel, leg het voor haar neer. “Eerst dit. Een brief. Je schrijft op wat je wilt. Ik dicteer. En als je hem ondertekent… dan is er geen weg meer terug.”

Ze kijkt naar het papier, haar handen trillen.

Ellen zit aan de eettafel, het blanco vel papier voor haar, de pen in haar trillende hand. Het papier is maagdelijk wit, de lijnen van het tafelblad zichtbaar eronder, de kamer stil op het zachte tikken van de klok en Rex’ hijgende ademhaling na. Mark staat achter haar, zijn handen rustend op haar schouders – niet hard, maar zwaar genoeg dat ze voelt dat ze niet op kan staan zonder zijn toestemming. Tim zit tegenover haar, zijn ogen op haar gericht, donker en intens, zijn hand rustend op de tafel naast het papier. Ik kniel naast haar, mijn hand op haar dij – troostend, maar ook vasthoudend, mijn eigen halsband en belletjes zacht rinkelend als ik beweeg.

Mark dicteert langzaam, zijn stem laag en kalm, elke zin traag uitgesproken zodat ze hem precies kan opschrijven, haar hand trillend, inktvlekken vormend waar de pen te hard drukt.

“Begin met de datum,” zegt hij. “Vandaag: [huidige datum].”

Ellen schrijft het op, haar handschrift netjes maar onvast, de letters licht scheef door haar trillende vingers.

“Dan: Ik, Ellen [achternaam], verklaar uit vrije wil…”

Ze schrijft, haar ademhaling versnelt, tranen druppelen op het papier, maken vlekken rond de woorden “vrije wil”.

Mark gaat door, zijn handen kneden haar schouders, zijn duimen drukken in haar spieren tot ze licht kreunt van de spanning. “Dat ik deel wil worden van het gezin van Mark, Tim, Paul, Lise en Rex.”

Haar pen stokt even bij “Rex”, haar wangen worden rood, maar ze schrijft door, de letters worden kleiner, alsof ze het woord kleiner wil maken.

“Ik begrijp dat dit betekent dat ik me volledig overgeef – als vrouw, als teef, als eigendom.”

Ze snikt zacht, haar schouders schokken onder Mark’s handen, maar ze schrijft – “teef” in een klein, bijna onleesbaar handschrift, “eigendom” met een vlek van een traan die erop valt.

“Ik wil door Rex genomen worden – zijn tong in mijn kut, zijn pik in mijn gaten, zijn knoop vast in mij tot ik kom.”

Haar hand trilt harder, de pen krast over het papier bij het woord “knoop”, haar dijen knijpen samen onder de tafel, haar ademhaling gaat hijgend. Rex komt dichterbij, snuffelt aan haar benen, zijn tong likt over haar knie – ze schrikt, haar pen trekt een streep over het papier.

Mark’s stem blijft kalm: “Schrijf door, Ellen. Je wil dit.”

Ze corrigeert de streep, schrijft verder, haar stem fluisterend terwijl ze het hardop herhaalt: “Ik geef Mark en Tim toestemming om alles te doen wat nodig is om dit te laten gebeuren – me vast te houden, me te dwingen, me te leiden – zodat ik mijn angst overwinnen kan.”

Tim’s hand glijdt over de tafel, raakt haar vingers aan – knijpt zacht, bemoedigend. “Je doet het goed, oma… dit is voor jou…”

Ik: “Mam… je bent dapper… dit maakt je deel van ons…”

Ze huilt harder, maar schrijft door, de laatste zin: “Ik besef dat er, na ondertekening van deze brief geen weg meer terug is. Ik kies dit leven vrijwillig, omdat ik niet meer eenzaam wil zijn. Ik dank Mark, Tim, Lise, Paul en Rex voor deze kans.”

Het papier is nu nat van tranen, inkt uitgelopen op plekken, haar handschrift onvast maar leesbaar. Ze legt de pen neer, haar handen trillend, haar lichaam schokkend van snikken.

Mark pakt het papier, leest het hardop voor – langzaam, elke zin benadrukkend, zijn stem vol trots. “Perfect, Ellen. Dit is jouw keuze. Jouw woorden.”

Hij schuift het naar haar terug. “Onderteken nu. Met je volledige naam. En datum.”

Ze pakt de pen weer – haar vingers wit van de greep, haar tranen druppelend op haar hand. Ze schrijft haar naam – langzaam, de letters groot en trillend: Ellen [achternaam]. De datum eronder.

Ze legt de pen neer, haar hoofd gebogen, haar schouders schokkend.

Mark vouwt het papier op, steekt het in zijn zak. “Goed zo. Geen weg terug. Je bent van ons nu.”

Tim en ik omhelzen haar – mijn hoofd op haar schoot, Tim’s arm om haar schouders.

Rex komt dichterbij, snuffelend.

De avond begint.

Voor altijd.

___

Naar de slaapkamer

Mark staat op uit zijn stoel, zijn aanwezigheid vult de woonkamer als een onverbiddelijke schaduw. Hij kijkt rond – naar Lise, naakt en knielend, haar ogen neergeslagen maar glinsterend van een mengeling van schaamte en anticipatie; naar Tim, wiens ademhaling zwaar is, zijn pik zichtbaar hard in zijn broek; naar Paul, Ellen’s ex-man, die stil zit maar zijn ogen niet van zijn ex-vrouw af kan houden; naar Rex, die onrustig heen en weer loopt, zijn neus snuffelend, zijn pik al half uit zijn harige schacht. En naar Ellen, die op de bank zit, haar jas nog aan, haar handen trillend, haar gezicht nat van tranen.

“Naar boven,” zegt Mark kalm, zijn stem laag en bevelend, geen ruimte latend voor discussie. “De slaapkamer. Nu.”

Hij pakt de leiband van Lise’s halsband en trekt zacht – ze komt overeind, haar borsten wiebelend, belletjes rinkelend, en loopt voorop naar de trap. Tim staat op, zijn hand op Ellen’s rug, duwend – niet hard, maar onverbiddelijk. Paul volgt, zijn ogen op Ellen gericht. Rex trippelt mee, zijn nagels tikkend op de vloer. Ellen loopt met hen mee, haar benen slap, haar jas strak om zich heen geklemd, haar stem zacht protesterend: “Mark… wacht… ik… ik weet niet of ik dit kan…”

Mark’s stem: “Je kunt het. Je bent hier. Je hebt gekozen. Naar boven.”

In de slaapkamer is alles voorbereid: het grote bed met witte lakens, touwen al vastgeknoopt aan de vier hoeken, strak en stevig; lederen riemen op het nachtkastje; de camera op een statief aan het voeteinde, rood lampje al brandend, gericht op het midden van het bed.

Mark sluit de deur achter hen – klik – en draait zich naar Ellen. “Jas uit. Alles uit. Laat ons je zien.”

Ellen’s handen trillen terwijl ze haar jas losknoopt, haar blouse, haar rok, haar bh en slipje. Ze staat daar naakt, haar lichaam bloot onder ons aller ogen – haar borsten zwaar en vol, hangend met die rijpe zachtheid, tepels groot en donkerroze, hard wordend in de koele lucht; haar buik zacht, haar heupen breed, haar kut al licht glinsterend van vocht ondanks haar tranen. Ze probeert haar armen voor haar borsten te houden, maar Mark’s stem snijdt: “Armen omlaag. Laat ons kijken.”

Ze huilt zacht, maar laat haar armen zakken, haar borsten bloot, haar lichaam trillend onder onze blikken. Tim’s ogen hongerig op haar tieten, Paul’s blik vol schaamte maar ook lust, Lise’s ogen zacht en begripvol, Rex snuffelend dichterbij.

Mark pakt de lederen riemen – breed, zwart, met gespen. “Polsen en enkels.”

Tim en Paul helpen – hun handen op haar armen en benen, haar leidend naar het bed. Ze protesteert zwak: “Nee… alsjeblieft… niet vastbinden…” Maar haar lichaam beweegt mee, haar verzet slap. De riemen gaan om: eerst haar polsen, dan haar enkels – het leer strak, maar niet snijdend, gespen vastgeklikt.

“Op handen en knieën,” zegt Mark. “Hoofd naar het voeteinde.”

Ze klimt op het bed, haar lichaam trillend, haar borsten zwaar hangend, tepels schurend over het laken. Tim en Paul maken de touwen vast – haar enkels aan de bovenhoeken, haar polsen aan de onderhoeken – strak genoeg dat ze op handen en knieën blijft, haar kont omhoog, haar kut en kont bloot, haar borsten hangend, haar hoofd naar het voeteinde gericht.

Dan pas ziet ze het: de camera, recht voor haar gezicht, het rode lampje brandend, de lens glinsterend.

Ellen schrikt – haar ogen groot, haar adem stokt, haar lichaam schokt tegen de touwen. “Een… camera? Nee… Mark… is dat nodig? Film je dit? Alsjeblieft… niet filmen… dit is te privé… te vernederend…”

Mark komt dichterbij, zijn hand op haar hoofd, strelend, dan knijpend in haar haar tot ze piept. Zijn stem kalm maar scherp: “Ja, Ellen. Het is nodig. Alles wordt gefilmd. Voor ons archief. Voor later – als je weer twijfelt. Als je vergeet hoe nat je was, hoe je kwam, hoe je smeekte. Je ziet jezelf – je gezicht, je kut druipend, je tieten wiebelend terwijl Rex je neemt. Je hoort jezelf – kreunend, schreeuwend, “ja” zeggend tegen zijn knoop. Het is niet privé meer. Je bent van ons. Alles is van ons. De camera zorgt dat je het nooit vergeet. Dat je altijd terugkijkt en weet: dit is je plaats. Dit is je geluk.”

Ellen huilt harder, haar lichaam schokkend tegen de touwen, maar haar kut knijpt samen, zichtbaar druipend in het licht.

Mark: “Ontspan je, Ellen. Rex komt eraan. En wij helpen je. Geen weg meer terug.”

Ze probeert licht te bewegen – haar armen te strekken, haar benen te sluiten – maar het lukt niet. De riemen houden haar vast, haar kont omhoog, haar kut en kont bloot en open voor iedereen in de kamer, haar borsten zwaar hangend, tepels hard en schurend tegen het laken bij elke hijgende ademhaling. Ze beseft het nu volledig: ze kan geen kant meer op. Ze is vast. Gevangen. Blootgesteld. Haar hart bonkt, paniek golvend door haar heen, haar ogen groot terwijl ze naar de camera kijkt die recht op haar gezicht gericht is, rood lampje brandend.

Mark legt de brief die ze net heeft geschreven voor haar neer op het bed – recht onder haar gezicht, het papier glad en wit, haar eigen handschrift trillend maar duidelijk. “Lees het voor, Ellen,” zegt hij kalm, zijn stem laag en bevelend. “Luid. Zodat iedereen het hoort. Zodat je het zelf hoort.”

Ellen’s stem trilt, haar wangen branden van schaamte, tranen druppelen op het papier terwijl ze leest – luid, zoals bevolen:

“Ik, Ellen [achternaam], verklaar uit vrije wil dat ik deel wil worden van het gezin van Mark, Lise, Tim, Paul en Rex. Ik accepteer dat ik hun teef word, net als Lise. Ik geef Mark en Tim volledige toestemming om alles te doen wat nodig is om mij te laten accepteren door Rex – inclusief mij vasthouden, mij dwingen, mij geen keuze laten tot Rex mij volledig heeft genomen. Ik begrijp dat Rex mijn kut, mijn kont en mijn mond zal gebruiken wanneer hij wil, en dat ik zijn knoop zal accepteren, zijn zaad zal dragen, en voor hem zal komen. Na ondertekening van deze brief is er geen weg meer terug. Ik kies dit leven vrijwillig, omdat ik niet meer eenzaam wil zijn.”

Haar stem breekt bij de laatste woorden, snikken onderbreken haar terwijl ze het voorleest, maar ze maakt het af.

Mark knikt, zijn hand op haar hoofd, strelend – dan knijpend in haar haar tot ze piept. “Dit is je laatste kans, Ellen. Wil je dit echt? Wil je ons gezin? Wil je Rex’ teef worden?”

Ze huilt harder, haar lichaam schokt tegen de touwen, maar haar stem is zacht en gebroken: “Ja… ik wil het… ik ben bang… maar ja…”

Mark glimlacht, pakt een mondknevel van het nachtkastje – een zwarte ballgag, groot en glanzend. “Goed zo. Geen protesten meer.”

Hij duwt de bal in haar mond – hard, haar kaken worden opengerekt, haar protest wordt gedempt tot een onverstaanbaar “mmph!”, kwijl druipt al langs haar kin terwijl hij de band strak achter haar hoofd vastmaakt. Ze probeert te praten, te smeken, maar het komt eruit als gedempt gejammer, haar ogen worden groot van paniek, haar handen en voeten trekken aan de touwen, maar tevergeefs.

Mark gaat op zijn knieën achter haar, zijn pik al hard en kloppend, zijn handen op haar heupen, knedend – hard, zijn vingers diep gravend in haar vlees tot ze piept rond de knevel. Hij spreekt Lise, Tim en Paul toe, zijn stem luid en plechtig, alsof dit een ceremonie is:

“Lise, Tim, Paul – dit is een belangrijk moment. Een historische avond voor ons gezin. Ellen sluit zich aan. Ze wordt onze tweede teef – naast Lise. Moeder en dochter, samen knielend, samen komend. Dit maakt ons compleet. Geen eenzaamheid meer. Alleen overgave. Alleen liefde op onze manier. Kijk goed – hoe ze trilt, hoe nat ze is ondanks haar tranen. Dit is geluk.”

Hij duwt zijn pik tegen haar kut – de eikel rekt haar open, glijdt nat en soppend in haar. Ellen jammert rond de knevel, haar lichaam schokt, maar haar kut knijpt om hem heen, pulserend.

Mark stoot – ruw, diep, zijn heupen klappend tegen haar billen, zijn pik in haar rammend tot in haar diepste regionen, haar vlees brandend en rekkend. Hij neukt haar hard – geen langzame opbouw, geen genade – zijn handen knijpen in haar heupen tot zich kleine blauwe plekken vormen, zijn stoten snel en meedogenloos, haar borsten wiebelen wild, haar lichaam schokt van het geweld.

Hij gromt bij elke stoot, zijn stem expliciet en luid: “Voel je dat, Ellen? Mijn pik diep in je kut – ik rek je open, ik vul je zoals je verdient. Je bent nat, druipt, je kut zuigt om me heen als een geile slet die hier jaren op heeft gewacht. Je tieten wiebelen als rijpe koeieuiers, je tepels zijn hard omdat je het wilt. Je bent onze teef nu – en straks Rex’ teef. Ik neuk je ruw omdat je het nodig hebt – omdat je eenzaamheid nu gaat te eindigen in pijn en genot.”

Ellen jammert rond de knevel, kwijl druipt langs haar kin, haar lichaam schokt, maar haar kut spuit rond zijn pik, haar orgasme komt snel dichterbij, ondanks alles. Het orgasme bouwt zich op als een storm die ze niet meer kan tegenhouden – eerst een diepe, brandende hitte in haar onderbuik, haar kutwanden pulserend rond Mark’s pik, knijpend en melkend alsof haar lichaam zelf smeekt om meer. Haar clit zwelt op, kloppend tegen zijn schaambeen bij elke diepe stoot, een elektrische schok die door haar hele bekken schiet. Haar geil druipt al rijkelijk – warm, slijmerig, spattend bij elke terugtrekkende beweging, langs haar dijen, op het laken, vermengd met Mark’s voorvocht en resten van eerder.

Ze probeert het tegen te houden – haar adem stokt, ze spant haar spieren aan, ze schudt haar hoofd terwijl ze gedempt jammert rond de knevel, kwijl druipt langs haar kin op haar borsten. Maar het is te sterk. De hitte explodeert – een golf die vanuit haar kut omhoog schiet, haar baarmoederwand krampend, haar clit pulserend in felle, ritmische schokken. Haar hele onderlichaam trekt samen – haar kut knijpt krampachtig rond Mark’s pik, melkt hem in golven, haar schaamlippen gezwollen en rood, haar vocht spuit in hete, natte stralen rond zijn schacht, spat op zijn ballen, op de lakens, langs haar dijen in warme druppels.

Ze schokt – haar lichaam schudt in de touwen, haar borsten wiebelen wild, tepels branden van de wrijving, haar rug kromt zich tot de touwen strak worden getrokken en de boeien in haar huid bijten. Haar dijen trillen ongecontroleerd, haar billen zijn aangespannen, haar tenen gekruld in de lucht. Haar ademhaling is hijgend, gedempt rond de knevel – “mmph! mmph!” – kwijl spat bij elke schok, tranen stromen over haar wangen, haar gezicht is vertrokken in een mengeling van pijn, schaamte en overweldigend genot.

De golven komen – één, twee, drie – haar kut spuit harder, ze blijft klaarkomen tot ze snikt en schokt, haar hele lichaam nat van zweet, haar borsten glinsterend, haar kut pulserend en open, Mark’s pik nog diep in haar terwijl haar naschokken doorgaan, melkend, knijpend, smekend om zijn zaad.

Ze breekt – haar geest versplinterend in die golven, haar schaamte opslokt door de intensiteit, haar lichaam volledig overgevend aan het genot dat ze haat maar niet meer kan ontkennen.

Ze komt.

Volledig.

Voor altijd.

___

Ellen’s orgasme golft nog door haar heen, haar kut trekt krampachtig samen rond Mark’s pik, melkende pulsen die hem diep in haar vasthouden terwijl haar hele lichaam schokt in de strakke touwen. Haar gedempte kreunen via de ballgag klinken als wanhopig gesmoord gejammer, kwijl en tranen vermengen zich op haar kin en druipen in lange slierten op haar wiebelende borsten. Haar dijen trillen ongecontroleerd, haar tenen krommen zich in de lucht, en haar kut spuit nog na in kleine, hete stootjes die het laken onder haar doorweken.

Mark voelt hoe haar binnenste hem probeert vast te houden, hoe haar kutwanden hem masseren in wilde, ongecontroleerde spasmen. Zijn eigen orgasme bouwt zich op als een strakgespannen veer – laag in zijn ballen begint het te kolken, een hete druk die omhoog stuwt langs zijn schacht. Hij vertraagt zijn stoten niet; integendeel, hij ramt harder, dieper, zijn heupen slaan met harde klappen tegen haar billen, het geluid vult de kamer als een ritmisch, nat pak slaag.

Zijn handen glijden van haar heupen naar haar middel, vingers diep gravend in haar zachte vlees, haar naar achteren trekkend op elke stoot zodat hij nog dieper kan komen. Zijn ademhaling wordt ruw, dierlijk.

“Fuck… voel je dat, Ellen?” gromt hij, zijn stem laag en schor. “Je kut probeert me te melken… smeekt om mijn zaad… je bent zo’n geile, gebroken teef… je komt nog steeds terwijl ik je volpompt… je lichaam weet precies wat het wil, ook al huilt je hoofd nog.”

Hij leunt voorover, zijn borst tegen haar rug, zijn gewicht drukt haar dieper in het matras terwijl hij zijn laatste, brute stoten geeft – kort, hard, diep. Zijn ballen trekken strak tegen zijn lichaam, de hitte explodeert.

“Hier komt het… neem het… neem álles…” sist hij tussen zijn tanden.

Zijn pik zwelt nog één laatste keer op in haar, de eikel pulseert tegen haar baarmoederhals, en dan komt hij – hard, lang, en overvloedig. De eerste straal schiet diep naar binnen, heet en dik, recht tegen haar baarmoederwand. Hij gromt laag en dierlijk bij elke golf: “Eén… twee… drie… fuck ja… voel je dat? Dat is mijn zaad… diep in je baarmoeder… waar het hoort… waar het blijft…”

Hij blijft stoten terwijl hij spuit, elke stoot duwt een nieuwe lading naar binnen, zijn pik klopt en pulseert in haar nauwe, nog naschokkende kut. Het is zo veel dat het al snel begint terug te lekken – dikke, witte stralen mengen zich met haar eigen vocht, druipen langs haar schaamlippen, vallen in zware druppels op het laken. Zijn ballen trekken samen bij elke nieuwe puls, persen het laatste restje eruit terwijl hij zijn heupen strak tegen haar billen gedrukt houdt, zo diep mogelijk in haar begraven.

Als de laatste schokken wegebben blijft hij nog even in haar, zijn pik nog halfhard, langzaam slap wordend terwijl hij haar warmte om zich heen voelt. Hij ademt zwaar, zijn borst rijst en daalt tegen haar rug.

Dan trekt hij zich langzaam terug – met een nat, soppend geluid glijdt hij uit haar, gevolgd door een dikke stroom van zijn zaad dat meteen uit haar openstaande kut gutst. Het loopt in lange, kleverige strengen langs haar dijen, druppelt op het laken, vormt een witte plas onder haar. Ellen jammert gedempt, haar lichaam schokt nog na van haar eigen orgasme en de overvloed die nu uit haar lekt.

Mark gaat op zijn hurken achter haar zitten, kijkt tevreden naar het schouwspel: haar kut open en rood, glinsterend van mengsel van haar geil en zijn sperma, haar billen nog rood van de klappen, haar borsten zwaar hangend met kwijl- en traansporen erop.

Hij legt zijn hand plat op haar onderrug, duwt haar kont nog iets hoger, zodat alles goed zichtbaar is voor de anderen in de kamer.

“Kijk goed,” zegt hij, zijn stem weer kalm maar vol triomf, terwijl hij zijn vingers door het mengsel op haar dijen haalt en ze dan voor haar gezicht houdt, vlak voor de lens. “Dit is wat je nu bent, Ellen. Een kut vol met mijn zaad… straks vol met dat van Rex… en daarna weer van mij… en van Tim… en van Paul. Een teef die gedekt wordt, gevuld wordt, gemarkeerd wordt. Elke keer als je hier ligt, elke keer als je komt, zul je dit voelen. Dit ruiken. Dit proeven.”

Hij veegt zijn natte vingers af aan haar wang, smeert het mengsel over haar huid, laat het glinsteren in het licht van de camera.

“Welkom in het gezin, oma,” fluistert hij, bijna teder, terwijl hij haar haar uit haar gezicht strijkt zodat de camera haar betraande, gesmeerde, gebroken gezicht perfect vastlegt. “Je eerste lading als officiële teef. Er komen er nog veel meer.”

Trefwoord(en): Dieren, Met Familie, Oma, Vernederen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!