The Velvet Riot - 2

De realiteit van een rock-’n-roll-tournee, zo ontdekt Elena in het eerste uur op de snelweg, ruikt naar verschraalde diesel, oude zweetsokken en de chemische walm van paprika-chips.

De Ford Transit is een claustrofobische capsule die rammelt bij elke oneffenheid in het asfalt van de A2. Achterin, opgestapeld tot aan het dak, liggen de versterkers en instrumenten te trillen als een instabiele muur die elk moment kan omvallen.

Elena zit op de achterbank, ingeklemd tussen een koude, harde gitaarkoffer en het beslagen raam. Ze heeft haar knieën opgetrokken tot aan haar borst, haar cameratas krampachtig tegen zich aan geklemd als een reddingsboei. Ze staart naar het grijze landschap dat voorbijflitst – geluidswallen, betonnen viaducten, eindeloze rijen vrachtwagens – en voelt een koude steen in haar maag groeien.

Wat heb ik gedaan?

Gisteravond, in de zwoele lucht van de steeg, met de ogen van Chris op haar gericht en de adrenaline van het concert nog in haar bloed, leek het het enige logische besluit. Het voelde als een filmscène: de getormenteerde artiest die haar hand pakte en vroeg om gered te worden. Ze zag zichzelf al gaan: de muze, de avonturier, weg van de sleur.

Nu, in het kille daglicht, ziet het script er heel anders uit. Ze heeft vanochtend, met trillende handen, een voicemail ingesproken voor Rob, haar hoofdredacteur. "Ziek. Griep. Zwaar." Het was een leugen die zo doorzichtig was dat ze zich nu al misselijk voelt. Rob is niet gek. Als hij erachter komt dat ze in een busje naar Brussel zit met een lokaal bandje, is ze haar baan kwijt. Dan is het klaar met de vaste inkomsten, de zekerheid, de toekomst die ze voor zichzelf had uitgestippeld. Ze zet alles op het spel voor... dit?

Ze kijkt naar de passagiersstoel voorin. Dave, de bassist, hangt wijdbeens onderuit, zijn zware laarzen achteloos op het dashboard geplant. Hij houdt een zak chips vast en eet met open mond. Kraak. Kraak. Het geluid is tergend in de kleine ruimte. Bij elke hap veegt hij zijn vingers af aan zijn spijkerbroek. Hij heeft haar sinds het instappen amper aangekeken, behalve om met zijn ogen te rollen toen ze haar tas neerzette.

Mark stuurt met één hand, een sigaret smeulend tussen zijn vingers, hoewel dat eigenlijk niet mag in de bus. Zijn ogen schieten constant naar de achteruitkijkspiegel om haar te observeren. Zijn blik is kil, beoordelend.

"We lopen achter op schema," moppert Mark tegen de voorruit. "Die extra stop om mevrouw op te pikken heeft ons twintig minuten gekost."

"En de bus trekt het nauwelijks," vult Dave aan, zonder zich om te draaien. "We slepen extra ballast mee die we niet nodig hebben. De vering vindt het niet leuk, en ik ook niet."

Elena voelt het bloed naar haar wangen stijgen. Ze wil iets terugzeggen, iets snedigs, maar haar keel zit dicht. Ze voelt zich een indringer. Een ongewenste gast op een feestje waar ze niet voor is uitgenodigd.

"Marcus gaat flippen, Chris," gaat Dave door, pratend tegen de slapende figuur naast Elena. "De regel was simpel: de bus is voor de band. Punt. Al het andere is ruis."

Elena's verontwaardiging wint het van de angst. "Ik ben hier voor mijn werk," zegt ze. Haar stem klinkt scherper dan ze bedoeld had, maar ze weigert haar blik af te wenden van de achterkant van Dave's hoofd. "Chris heeft me gevraagd. Jullie hebben persmateriaal nodig. Tenzij jullie denken dat wazige selfies met een iPhone de Rolling Stone gaan halen."

Dave stopt even met kauwen. Hij draait zijn hoofd een kwartslag, zodat ze zijn profiel kan zien. Een snerend lachje krult zijn lippen. "Hoor haar praten. Rolling Stone. Schatje, we spelen in een veredelde kelder in Brussel voor vijftig man en een barman die doof is. Je bent hier omdat Chris bang is in het donker."

Elena verstijft. Ze kijkt opzij naar Chris. Hij leek te slapen – zijn zonnebril op, de capuchon van zijn hoodie diep over zijn hoofd getrokken, oordopjes in. Maar ze ziet nu hoe zijn kaakspieren zich spannen. Hij is wakker. Hij heeft alles gehoord.

Langzaam schuift hij rechtop. Hij trekt zijn zonnebril omlaag. Zijn ogen zijn vermoeid, omrand met rood, en staan donker. De zelfverzekerde rockgod van gisteravond is ver te zoeken. Hij oogt als een jongen met een kater en te veel bagage. Heeft ze zich vergist? Was die intensiteit in de steeg, die smekende blik, gewoon een momentopname?

"Hou je kop, Dave," zegt Chris. Zijn stem is zacht, schor van de slaap, maar er zit een randje aan dat de temperatuur in de bus direct doet dalen.

"Oh, Doornroosje is wakker," spot Dave, al draait hij zijn schouders iets weg, een instinctieve verdediging. "We hebben het net over de logistiek. Wij spelen, Mark rijdt, en zij... tja, wat doet zij eigenlijk?"

Chris maakt zijn veiligheidsriem los. De klik klinkt als een zweepslag in de stilte. Hij leunt naar voren, wringt zich in de smalle ruimte tussen de twee voorstoelen. Hij legt een hand op de hoofdsteun van Dave, vlak naast diens oor. Zijn knokkels zijn wit.

"Zij zorgt dat jij er niet uitziet als een amateur als we straks beroemd zijn," zegt Chris, en hij articuleert elk woord met dodelijke precisie. "Ze documenteert dit. Alles. De ruzies, het zweet, de ellende. Ze maakt ons echt. Ze ziet dingen die jullie missen omdat jullie te druk zijn met zeiken."

Mark slaat geïrriteerd op het stuur. De bus zwiept even over de witte lijn, toeters klinken van een inhalende auto. "Welk 'alles', Chris? Dat we ruzie maken in een stinkende bus? Marcus heeft gelijk. We hebben focus nodig. Geen afleiding."

"Ze is mijn verzekering," zegt Chris. Hij laat Dave los en laat zich weer zwaar in de achterbank vallen. Hij slaat zijn arm om Elena heen, trekt haar tegen zich aan. Het is een territoriaal gebaar, zwaar en bezitterig, maar Elena voelt ook hoe hij trilt.

"Verzekering?" vraagt Mark via de spiegel, zijn ogen smal. "Tegen falen? Tegen eenzaamheid?"

Chris negeert hem. Hij buigt zich naar Elena toe. Zijn mond is vlak bij haar oor. De anderen kunnen het niet horen, maar zij voelt zijn warme adem in haar nek. Hij ruikt naar pepermuntjes die de geur van oude alcohol proberen te maskeren.

"Het spijt me," fluistert hij. "Van hen." Hij aarzelt even, en dan komt de waarheid, zachter nog. "Als ik op dat podium sta, El... en ik zie dronken koppen en verwachtingen die ik misschien niet kan waarmaken... dan heb ik een punt nodig om naar te kijken. Iets dat niet oordeelt. Dat ben jij. Jij houdt me scherp. Jij herinnert me eraan wie ik ben als de lichten uitgaan."

Elena luistert naar zijn woorden. Ze zijn mooi, ze zijn vleiend, maar ze voelt ook de beklemming. Hij maakt haar verantwoordelijk voor zijn gemoedsrust. Dat is een zware last voor iemand die ze pas 24 uur kent.

"Dat is precies het probleem, man," mompelt Mark, die de intimiteit in de spiegel ziet maar de woorden niet kan verstaan. Hij schudt zijn hoofd. "Je hebt altijd iemand nodig. Eerst was het je moeder die je moest vertellen dat je geweldig was, en nu heb je haar meegesleept. Wanneer word je eens volwassen, Chris? Wanneer ga je eens op eigen benen staan?"

De stilte die valt is pijnlijk en verstikkend. De opmerking over zijn moeder raakt een open zenuw, dat voelt Elena aan de manier waarop Chris' hele lichaam verstijft naast haar. Hij zegt niets meer. Hij balt zijn vuist op zijn been, ontspant hem weer, en draait zich dan resoluut weg van de voorstoelen. Hij staart naar buiten, maar Elena weet dat hij niets ziet.

Ze kijkt ook naar buiten. De skyline van de hoofdstad doemt op in de verte, grijs, regenachtig en imposant. De droom van succes lijkt ineens heel ver weg, bedolven onder de realiteit van een rammelende bus en een band die op springen staat. Ze heeft haar baan op het spel gezet voor een gok. Ze zit naast een jongen die misschien meer kapot is dan ze dacht, in een bus vol mannen die haar liever kwijt dan rijk zijn.

En toch. Als Chris zijn hand verplaatst en haar vingers zoekt, klam en zoekend, trekt ze niet terug. Ze pakt zijn hand vast. Ze kan nu niet meer terug. Ze heeft gekozen voor de storm.

"Laat ze lullen," fluistert ze terug. "Laat maar zien wat je kunt."

Chris kijkt haar aan. Er verschijnt een klein, dankbaar lachje op zijn gezicht. "Wij tweeën," zegt hij. "Tegen de rest."

Het klinkt romantisch. Maar Elena voelt aan het trillen van zijn hand dat het vooral een noodkreet is.

Hoofdstuk 4: Koud kunstje

Brussel ontvangt hen met een kille, geniepige motregen die je pas voelt als je tot op het bot doorweekt bent en je kleren als een tweede, klamme huid aan je lijf plakken. De Ford Transit komt met een schok tot stilstand in een smal, donker steegje achter de Dansaertstraat. De muren zijn beklad met agressieve graffiti die niets met kunst te maken heeft; het zijn agressieve territoriummarkeringen in rood en zwart. Boven een zware, ijzeren deur knippert een neonletter 'S' onregelmatig, als een nerveuze zenuwtrekking. Le Souterrain.

"Uitladen," commandeert Mark, terwijl hij de motor uitzet. De plotselinge stilte in de bus is oorverdovend na twee uur ruzie, het monotone gezoem van de banden op nat asfalt en de statische ruis van de radio. "We moeten snel zijn. Ik sta hier zo illegaal als de pest, dubbel geparkeerd op een laadzone die waarschijnlijk voor de koning is gereserveerd. De politie in Brussel staat erom bekend dat ze eerst slepen en dan pas vragen stellen. En geloof me, de boetes hier zijn hoog genoeg om ons failliet te laten gaan voor we één noot gespeeld hebben." Dave zucht diep en rekt zich uit, waarbij zijn knokkels kraken. "Rustig aan, coureur. We zijn er toch?" "Opschieten, Dave," snauwt Mark. Hij duldt geen tegenspraak. “Pak de versterkers. Chris, gitaren. Elena, loop niet in de weg."

Chris trekt zijn capuchon dieper over zijn hoofd en stapt als eerste naar buiten. Elena volgt, haar camera beschermend onder haar jas. De stadslucht is zwaar hier. Het ruikt naar natte kasseien, zoete wafels, verschraalde urine en de metaalachtige geur van uitlaatgassen. Bij de artiesteningang staat een man te wachten die vloekt met het steegje. Zijn pak is te blauw, te strak gesneden. Zijn schoenen zijn van Italiaans leer, zo puntig dat ze als wapens kunnen dienen. Hij tikt met een gemanicuurde vinger op een horloge dat waarschijnlijk meer kost dan de hele inboedel van de bus.

Marcus. De manager. "Jullie zijn laat," zegt hij. Zijn stem is glad, een geoefende bariton die gewend is om commando's te geven zonder zijn stem te verheffen. "De soundcheck was twintig minuten geleden. De geluidsman staat op het punt om naar huis te gaan om stoofvlees te eten."

"File op de ring," mompelt Chris, terwijl hij zijn gitaarkoffer uit de achterbak trekt. Zijn houding verandert op slag. De arrogante, vechtlustige rocker uit de bus verdampt; hij krimpt ineen, zijn schouders zakken. Hij wordt een werknemer die zijn baas vreest. Marcus negeert het excuus volledig. Zijn blik glijdt vol walging over de zwetende Dave en Mark heen, scant de apparatuur op beschadigingen, en blijft dan haken bij Elena. Hij taxeert haar. Zuiver economisch. Hij scant haar kleding, haar houding, haar gezicht. Hij schat haar marktwaarde in en het resultaat staat hem duidelijk niet aan.

"Wie is dat?" vraagt hij aan Chris, terwijl hij met een minachtend knikje naar Elena wijst. "Ik betaal niet voor groupies, Chris. Dat weet je. Ik run een business, geen opvangtehuis voor verdwaalde fans." Elena voelt de woede opvlammen, heet en snel, vanuit haar maag naar haar keel. Ze zet een stap naar voren, klaar om deze gladde paling van repliek te dienen, maar Chris stapt tussen hen in. Hij maakt zich breed, schermt haar af. "Ze is geen groupie. Ze hoort bij de crew." Marcus lacht. Een kort, blaffend geluid zonder enige humor. "De crew? We hebben nauwelijks budget voor snaren, laat staan voor personeel. Sinds wanneer hebben wij medewerkers?"

"Ze is de fotograaf," zegt Chris. Zijn stem is laag, maar er zit een scherp randje aan dat Elena nog niet eerder heeft gehoord. "Je zeurt al weken om content voor de socials. Om een 'verhaal'. Om 'authentieke beelden'. Zij maakt het verhaal. Gratis." Marcus kijkt van Chris naar Elena en weer terug. Hij ziet de professionele camera om haar nek. Hij ziet de blik in haar ogen die net zo hard is als de zijne. Hij haalt zijn schouders op. Een snelle, kille kosten-batenanalyse. "Prima. Zolang ze mij niet voor de voeten loopt en haar eigen drank betaalt. Naar binnen. Nu."

Le Souterrain is een kelder vol pretenties. Zodra je de trap afdaalt, verdringt de geur van dure gin, limoen en oud leer de stank van de straat. De verlichting is paars en sfeervol, de bar is van glanzend mahoniehout. Het is een upgrade ten opzichte van The Rusty Anchor, en toch voelt het killer. Onpersoonlijker. Hier kom je om gezien te worden, om connecties te maken, om deals te sluiten. Muziek is hier behang.

De soundcheck is een ramp in slow motion. De geluidsman, een Waal met een vettige paardenstaart die duidelijk liever ergens anders was geweest, communiceert alleen in snauwen en zuchten. De akoestiek van de kelder is hol, waardoor de drums klinken als kartonnen dozen. De monitor piept bij elke uithaal. Chris staat op het podium en faalt. Hij zet Rust on my Tongue in, maar hij mist de timing. Zijn stem, normaal zo krachtig en rauw, breekt op de hoge noten. Hij klinkt dun. Onzeker. Hij ijsbeert over de planken, haalt zijn handen door zijn haar tot het recht overeind staat, schopt gefrustreerd tegen een kabel.

Marcus staat helemaal achter in de zaal, in het donker, armen over elkaar. Bij elke valse noot schudt hij langzaam zijn hoofd. Hij zegt niets, en dat is erger dan schreeuwen. Elena staat in de schaduw van een pilaar. Ze maakt foto's. Geen heldenportretten voor Chris. Ze legt de angst vast. De trillende hand die de microfoonstandaard omklemt alsof het een reddingsboei is. De blik die constant de donkere zaal in schiet, zoekend naar een goedkeuring van Marcus die uitblijft. "Oké, stop maar," roept Marcus uiteindelijk. Zijn stem snijdt door de feedback heen. "Het klinkt nergens naar, en de tijd is op. De deuren gaan over een uur open. Zorg dat je je kop erbij hebt, Chris. Er komen mensen van Legacy Music vanavond. Twee A&R managers. Als je speelt zoals nu, kunnen we net zo goed direct naar huis gaan." De naam hangt als een guillotine boven het podium. Legacy Music. Het einddoel. Het vonnis.

Chris trekt de kabel ruw uit zijn gitaar. De versterker geeft een harde, droevige plop. Hij kijkt niemand aan, niet de band, niet de geluidsman. Hij loopt rechtstreeks van het podium af, beent Elena voorbij zonder haar te zien, richting de bar.

Ze volgt hem. Ze moet wel. De bar is nog leeg, op een barvrouw na die verveeld glazen staat te poleren. Chris leunt zwaar op het hout, zijn knokkels wit. "Dubbele Jack Daniels," zegt hij. "Zonder ijs." De barvrouw zet het glas neer. Chris gooit het in één keer achterover. Hij rilt even als de alcohol zijn keel schroeit, zijn gezicht vertrekt in een grimas, en slaat dan hard met het lege glas op de bar. "Nog één." Elena legt haar hand voorzichtig op zijn arm. De spieren onder zijn zwarte shirt staan strak als staalkabels. Hij trilt, een constante frequentie. "Chris," zegt ze zacht. "De show begint pas over een uur. Eet iets. Land even. Je maag is leeg."

Hij draait zich met een ruk naar haar toe. Zijn pupillen zijn groot, zwarte gaten van pure adrenaline en angst. Hij ziet eruit als een wild dier dat in een hoek gedreven is en de jager ziet naderen. "Ik krijg geen hap door mijn keel, El." Hij knikt richting de donkere hoek waar Marcus nu druk staat te bellen. "Hoor je hem? Hij verkoopt me. Hij verkoopt me als een tweedehandsauto. 'Hij heeft wat kilometers, maar de motor is goed.' En als de motor hapert... brengt hij me naar de sloop." "Je bent geen auto," zegt Elena beslist. Ze pakt zijn gezicht vast, dwingt hem haar aan te kijken. "Je bent een artiest. Doe wat je gisteren deed in die kroeg. Speel voor jezelf. Speel alsof niemand kijkt. De rest is ruis."

De barvrouw zet het tweede glas neer. De amberkleurige vloeistof klotst tegen de rand. Chris staart ernaar alsof het heilig water is dat hem van zijn zonden zal wassen. Hij maakt zich los uit Elena's greep. "Dit is geen ruis," mompelt hij. "Dit is benzine. Ik sta droog, Elena. Ik heb dit nodig om te starten. Anders ga ik dat podium op en klap ik dicht." Hij pakt het glas. Zijn hand trilt zo erg dat er een beetje drank over zijn vingers morst. Hij kijkt Elena aan, en ze ziet de naakte smeekbede in zijn ogen. Houd me niet tegen. Veroordeel me niet. Begrijp me.

Hij drinkt. Snel. Gulzig. Alsof hij verdrinkt en dit zuurstof is. De verandering is direct en angstaanjagend om te zien. Zijn schouders zakken vijf centimeter. De trilling stopt abrupt. De kleur keert terug in zijn wangen. Hij haalt diep adem, sluit zijn ogen even, en als hij uitademt, verdampt de bange, onzekere jongen uit de bus. Hij opent zijn ogen. De wolf is terug. Arrogant. Charismatisch. Gevaarlijk. Het is een masker, Elena ziet de barstjes in het glazuur, maar het is een verdomd overtuigend masker. "Zie je?" zegt hij. Zijn stem is weer vast. Hij buigt zich naar haar toe en drukt een harde kus op haar voorhoofd. Hij ruikt naar whisky en wanhoop. "Niks aan de hand. Ik ben er klaar voor. Ik ga ze slopen." Hij draait zich om en loopt met grote, zelfverzekerde passen richting de kleedkamer waar de rest van de band zit.

Elena blijft alleen achter bij de bar. De muziekinstallatie begint zachtjes lounge-muziek te spelen. Ze kijkt naar het lege glas dat hij heeft laten staan. Een kleverige, natte kring tekent zich af op het glanzende mahoniehout. Ze pakt haar camera. Ze stelt scherp op het glas, de kring en de wazige achtergrond van de lege zaal die straks vol zal staan met mensen die geen idee hebben wat de prijs van hun vermaak is. Klik. Ze legt het vast. Geen glorie. Brandstof.

EXTRA: Instagram post @thevelvetriotband

MEET THE VELVET RIOT 🎸

Rauw. Ongepolijst. Eerlijk. The Velvet Riot is het geluid van drie jongens die weigeren stil te zijn in een wereld vol ruis. Geboren in de donkere kelders van de underground, opgegroeid op het asfalt van de Europese snelwegen, maken wij maken de soundtrack voor de slapeloze nachten en de beste dagen van je leven.

DE LINE-UP

🎤 Chris – Lead Vocals & Gitaar: De stem, het gezicht en de ziel van de band. Chris schrijft de teksten die je op je arm wilt tatoeëren en zingt ze met een intensiteit die dwars door je heen gaat. Hij leeft op adrenaline en zwarte koffie. Op het podium is hij de wolf, daarbuiten de dromer. Quote: "Love is the truth. De rest is ruis."

🎸 Dave – Bas & Backing Vocals: De groove, de chaos en de onverwoestbare glimlach. Dave speelt zijn bas alsof het een wapen is en zorgt ervoor dat je niet stil kunt blijven staan. Hij is de man die de sfeer maakt, zowel backstage als in een uitverkochte zaal. Quote: "Als het niet trilt in je maag, staat het niet hard genoeg."

🥁 Mark – Drums: De motor, de ruggengraat en het geweten van de band. Terwijl de rest vliegt, houdt Mark de boel bij elkaar met slagen die klinken als donderslagen. Strak, hard en onverbiddelijk. Zonder hem ontspoort de trein. Quote: "Niet lullen. Spelen."

Trefwoord(en): Passie, Verlangen, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!