Door: Lucas Valeur
Datum: 23-02-2026 | Cijfer: 9.5 | Gelezen: 290
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 50 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Erotisch, Submission, Transformatie, Verboden,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 50 minuten | Lezers Online: 1
Trefwoord(en): Erotisch, Submission, Transformatie, Verboden,
Vervolg op: De Verboden Ontdekking - 3: De Geheime Dossiers
Het Werkboek
De volgende ochtend werd Sven wakker met een vreemd gevoel in zijn maag. Niet onaangenaam, maar wel onrustig. Alsof hij op het punt stond iets belangrijks te doen zoals een sollicitatiegesprek of een eerste date. De laptop stond nog op zijn bureau, precies waar hij hem had achtergelaten. Terwijl hij koffie zette, bleef zijn blik ernaartoe gaan. Het werkboek wachtte op hem. Of was hij degene die aan het wachten was?
Hij installeerde zich achter zijn bureau, opende de laptop, en staarde naar het bestand. "Werkboek_voor_jou.docx". Zijn cursor bleef erboven hangen, alsof zelfs de laptop twijfelde.
Dit was geen verhaal dat hij zou lezen. Dit was iets waar hij aan zou deelnemen. Als hij hierop klikte, zou hij bereid moeten zijn om te doen wat erin stond. Zou hij dat echt willen? De spanning in zijn lichaam, niet onaangenaam, eerder verwachtingsvol, gaf hem het antwoord. Met een mengeling van nieuwsgierigheid en opwinding dubbelklikte hij op het bestand.
Welkom
Hoi, Ik ben Lisa. Je kent me uit het verhaal van Erik, als degene die hem hielp ontdekken wat echte overgave voor hem betekende. Maar nu ben jij hier. En nu gaat het om jou.
Je hebt zijn reis gelezen. Je weet van de kooi, van de lessen in geduld en zelfbeheersing. En terwijl je las, voelde je waarschijnlijk iets. Misschien nieuwsgierigheid. Misschien herkenning. Misschien zelfs een klein beetje jaloezie… Dat hij de moed had om te doen wat jij nu misschien nog niet durft. Dat is prima. Dat is precies waarom dit werkboek bestaat.
Waarom dit werkboek?
Laten we eerlijk zijn: de meeste mannen leren hun seksualiteit op een vrij eenzijdige manier kennen. Een beetje experimenteren als tiener, misschien wat porno kijken en dan vooral doen wat 'werkt'. Snel, efficiënt en resultaatgericht. Klaar.
Maar ergens blijft er een gevoel hangen dat er meer moet zijn. Meer intensiteit. Meer verbinding met jezelf of samen met een ander. Meer... iets. Alleen weet je niet precies wat en al helemaal niet hoe je daar zou moeten komen.
Dit werkboek is bedoeld om je te helpen bij die ontdekking. Niet door je te vertellen hoe het hoort, maar door je uit te nodigen om zelf te ervaren wat jou raakt, wat je opwindt en wat je nieuwsgierig maakt. En wat je misschien zelfs een beetje angstig maakt. Want die angst, die onzekerheid… Dat is vaak het interessantste gebied om te verkennen.
Wat je gaat ontdekken
Dit werkboek gaat niet alleen over seks. Het gaat over nabijheid, over aanraking en over wat het betekent om kwetsbaar te zijn, zelfs als je alleen bent. Het gaat over je lichaam leren kennen op een manier die verder gaat dan functioneren. Je gaat oefenen met dingen die misschien nieuw voor je zijn. Dingen die je spannend vindt. Dingen waarvan je dacht: "dat is niet voor mij", maar waar je stiekem toch nieuwsgierig naar bent.
Misschien ontdek je dat je geniet van langzaam gaan in plaats van snel. Van overgave in plaats van controle. Van aandacht in plaats van doelgerichtheid. Of misschien ontdek je iets totaal anders. Dat is allemaal goed. Het gaat erom dat jij ontdekt wat voor jou waar is.
En wie weet vind je onderweg nog meer: het vermogen om jezelf te zijn zonder schaamte. Om te vragen om wat je wilt. Om te zeggen wat je voelt. Dat zijn vaardigheden die niet alleen in bed van pas komen, maar ook in het echte leven.
Wat dit werkboek is (en wat het niet is)
Dit is geen test of wedstrijd om te zien wie het beste, snelste of verste komt. Dit werkboek is een uitnodiging om jezelf beter te leren kennen. Je grenzen, je verlangens en je onzekerheden. Je hoeft nergens naartoe. Je hoeft niets te bewijzen. En je mag op elk moment stoppen.
Dit is ook geen therapie of vervanging van professionele hulp als je die nodig hebt. Het is gewoon een manier om jezelf beter te leren kennen, in je eigen tempo, in je eigen ruimte. Maar als je doorgaat, vraag ik wel één ding van je: eerlijkheid. Tegenover jezelf. Over wat je voelt, wat je wil en wat je angstig maakt. Want alleen als je eerlijk bent, kun je echt iets ontdekken.
De afspraak
Als je verder leest en de oefeningen doet, is er een eenvoudige afspraak: jij accepteer dat ik de controle heb over jou en je seksualiteit. Over wat er gebeurt, hoe het gebeurt en wanneer het gebeurt. Je hebt twee keuzes: Stop hier en ga terug naar je gewone leven. Of ga verder en doe wat ik zeg. Ik vertrouw erop dat jij luistert naar je lichaam en stopt als iets niet goed voelt.
Maar…, en dit is belangrijk, als je bij een oefening stopt omdat het niet goed voelt, ga dan ook niet verder in het werkboek. Er zit een opbouw in deze oefeningen. Elk nieuw hoofdstuk bouwt voort op wat je ervoor hebt geleerd. Als je een stap overslaat omdat die niet goed voelde, mis je de basis voor wat daarna komt.
Natuurlijk mag en moet je je comfortzone uitstappen. Ongemakkelijk zijn is niet hetzelfde als 'niet goed voelen'. Ongemak is vaak precies waar groei zit. Maar je voelt het verschil tussen "dit is spannend maar oké" en "dit voelt echt niet goed". Vertrouw op dat onderscheid.
In het manifest heb je al gelezen over de risico’s. Lees dat nog eens door als je het niet meer scherp hebt. Wees je bewust van de risico’s. Je kunt betrapt worden tijdens een oefening. Fysieke reacties die je niet had verwacht. Dit zijn geen theoretische scenario's, dit zijn reële risico's die je moet kennen en accepteren voordat je begint. Ondanks alle zorgvuldigheid waarmee dit werkboek is gemaakt, kunnen er dingen misgaan. Als iets medisch iets misgaat (denk bijvoorbeeld aan een anaal speeltje dat je er niet meer uit krijgt of een cockring die niet meer afgaat), ga dan direct naar de spoedeisende hulp. Artsen hebben dit vaker gezien dan je denkt. Ze oordelen niet. Wachten maakt het alleen maar erger.
Als je ervoor kiest om verder te gaan, accepteer je deze risico's. Niet omdat ze groot zijn. Ze zijn klein als je voorzichtig bent en de instructies goed opvolgt, maar omdat ze er zijn. Je bent volwassen. Je maakt je eigen keuzes. En die keuzes hebben consequenties, hoe klein de kans ook. Begrijp je dat? Accepteer je dat?
Dat is alles. Dus: wil je doorgaan?
---
Sven leunde achterover. Dit voelde anders dan hij had verwacht. Een beetje intimiderend, maar juist daardoor serieuzer. Lisa vroeg om controle, gehoorzaamheid maar ook eerlijkheid. Kon hij dat? Eerlijk zijn tegenover zichzelf over wat hij voelde en wat hij wilde?
Hij dacht aan de verhalen die hij had gelezen. Erik, die zijn schaamte had overwonnen, Emma die haar ware verlangens had durven uiten en Marjolein die haar perfectie en controle had losgelaten. Allemaal hadden ze één ding gemeen: ze hadden de moed gehad om eerlijk te zijn over wie ze waren.
Misschien was het tijd om uit te vinden wie hij was. Hij scrollde verder naar beneden.
Eerste oefening: Jezelf zien
Je bent verder gaan lezen. Natuurlijk. Nieuwsgierigheid is sterker dan angst, meestal. Of misschien is het niet eens angst. Misschien is het gewoon spanning. Het gevoel dat je op het punt staat iets te doen wat anders is dan wat je gewend bent. En dat klopt. Want nu gaan we echt beginnen.
Niet met iets groots of extreems, maar wel met iets dat voor veel mannen moeilijker is dan ze in eerste instantie zouden verwachten: naar jezelf kijken. Echt kijken, zonder oordeel en zonder de stem in je hoofd die meteen commentaar geeft.
Simpel, denk je misschien. Ik zie mezelf elke dag in de spiegel.
Maar zie je jezelf ook echt? Of kijk je langs jezelf heen, check je snel of je haar goed zit en of er geen tandpasta op je kin zit en ga je dan verder met je dag?
Wanneer heb je voor het laatst écht naar je lichaam gekeken? Niet om te beoordelen of het goed genoeg is. Niet om te vergelijken met hoe het was of hoe het zou moeten zijn. Maar gewoon om te zien wat er is.
Dat ga je nu doen.
Maar voordat je begint, moeten we een paar dingen regelen. Want dit is geen oefening die je tussendoor doet, met je telefoon binnen handbereik en de deur op een kier. Dit vraagt ruimte, privacy en tijd.
Voorbereiding
Zorg dat je alleen bent. Sluit de deur, zet je telefoon op stil en creëer een moment waarop niemand je kan storen.
Nu kleed je je uit. Helemaal. Elk stuk kleding dat je nog aanhebt, trek het uit. Ik wil dat je jezelf volledig kunt zien zoals je werkelijk bent, zonder barrières en zonder schaamte.
Lees verder als je dit gedaan hebt.
---
Sven keek om zich heen in zijn appartement. Hij was alleen, dat was zeker. Zijn telefoon lag al op stil op het bureau. Maar de instructie om zich uit te kleden... dat maakte het plotseling heel echt. Hij sloot de laptop, stond op, liep naar de voordeur en draaide die op slot. Als laatste deed hij de gordijnen dicht. Na een moment van aarzeling begon hij zijn kleren uit te trekken. T-shirt over zijn hoofd. Broek naar beneden. Boxershort uit en als laatste zijn sokken. Naakt ging hij weer achter zijn laptop zitten. Het leer van de bureaustoel voelde koel tegen zijn huid. Zijn hart bonsde van opwinding en nervositeit. Hij opende het document weer en scrollde verder.
---
Goed zo! Je hebt de eerste stap gezet. Je bent nu kwetsbaar. Dat vraagt moed.
Veel mensen zijn niet gewend om gewoon wat tijd door te brengen in ons naakte lichaam. We kijken liever niet te lang of te kritisch. En al helemaal niet met aandacht. Vandaag ga je dat wel doen.
De oefening: Kennismaken met jezelf
Ga voor een spiegel staan. Liefst een grote spiegel waarin je jezelf helemaal kunt zien. Dat werkt het beste. Als je geen grote spiegel hebt, doe het voor de grootste spiegel die je in huis hebt.
Kijk naar jezelf. Echt kijken, zonder te oordelen, Begin bij je gezicht. De vorm van je wenkbrauwen, de kleur van je ogen en de lijn van je kaak. Ga langzaam naar beneden. Je schouders, je borst, je buik. Je benen, je voeten.
Kijk naar alles. Ook naar de delen waar je normaal gesproken snel overheen kijkt. Kijk naar alles wat je bent. En terwijl je kijkt, probeer dan vriendelijk te zijn. Zoals je naar een vriend zou kijken die nerveus voor je staat. Niet met kritiek, maar met acceptatie.
Dit is jouw lichaam. Het heeft je overal naartoe gebracht waar je bent geweest. Het heeft gewerkt, geleefd en gevoeld. Het verdient respect. Blijf vijf minuten staan. Gewoon kijken. Adem rustig. En als er kritische gedachten komen, laat ze dan voorbijgaan zoals wolken aan de lucht.
Kom terug naar het werkboek als je dat gedaan hebt.
---
Sven stond op. Zijn benen voelden wat wankel. Naakt voor de spiegel staan en echt naar zichzelf kijken? Hij deed het meestal kort, alleen om te checken of zijn haar goed zat of zijn overhemd netjes. Maar dit was anders. Dit was opdracht en de start van de reis waar hij voor had gekozen.
Hij liep naar de spiegel bij de kledingkast. Een grote spiegel, geërfd van zijn oma. Hij had er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat dit precies de spiegel was die hij nodig had voor deze oefening.
Hij ging ervoor staan. Het eerste wat hij voelde was schaamte. Een impuls om zijn armen voor zijn lichaam te vouwen en zichzelf te bedekken. Maar hij dwong zichzelf om zijn armen langs zijn lichaam te laten hangen.
Hij keek naar zijn gezicht. Vermoeid, vond hij. Lijnen rond zijn ogen die er vijf jaar geleden nog niet waren. Zijn haar had betere dagen gekend…. Niet oordelen, herinnerde hij zichzelf aan Lisa's woorden.
Hij dwong zichzelf om verder te kijken. Zijn schouders, die altijd wat naar voren hingen van het vele achter de computer zitten. Zijn borst, met wat haar dat hij nooit mooi had gevonden maar ook nooit had verwijderd. Zijn buik was zachter dan toen hij twintig was. Een klein buikje dat hij meestal wegstopte onder goed gekozen shirts.
Hij zag littekens. Een dun wit streepje op zijn buik, net onder zijn navel, van een blindedarmoperatie toen hij zestien was. En een klein litteken op zijn onderarm van die keer dat hij als kind van zijn fiets was gevallen.
Zijn blik ging lager. Zijn schaamhaar was donkerder dan het haar op zijn hoofd en sterk krullend. Hij had zich nooit afgevraagd of hij het zou moeten trimmen of scheren, zoals in porno. Maar porno was toch niet echt, had hij altijd gedacht. Of wel? Het was het enige referentiemateriaal dat hij had. De laatste keer dat hij andere mannen naakt had gezien was op school, na de gymles, toen hij zestien was. Dat was lang geleden. Sindsdien was hij veranderd. Meer haar op zijn lichaam, op zijn benen, zijn borst en in de schaamstreek. Zijn lichaam was volwassen geworden zonder dat hij ooit in het echt had gezien hoe andere volwassen mannenlichamen eruitzagen. Dus hoe wist je wat normaal was?
Zijn blik ging naar zijn geslacht, gewoon aanwezig, niet opgewonden, maar gewoon zoals hij was. Een onbesneden penis met de voorhuid duidelijk zichtbaar. In porno zag je dat niet zo vaak. Veel porno kwam uit Amerika, waar besnijdenis de norm was. Daar waren ze bijna allemaal besneden, alsof dat de standaard was. Was dat in Nederland dan raar? Hij wist het niet en had het nooit aan iemand gevraagd.
Zijn penis hing slap tussen zijn benen en hij moest toegeven. Objectief gezien was het formaat er wel. Best groot, zelfs in rust. Hij had het een paar keer gehoord in de kleedkamer en van partners: "Je bent groot geschapen." Maar hij had die woorden nooit echt geaccepteerd of geloofd dat ze het meenden. Het was vreemd: complimenten betekenden niets als je ze zelf niet kon geloven. Als je alleen maar zag wat er volgens jou mis was.
Want hij zag alleen wat er niet klopte. De kleur van zijn huid daar, die anders was dan de rest van zijn lichaam. De manier waarop zijn ballen hingen en hoe zijn penis eruitzag die nooit hetzelfde leek met wat hij in porno zag of in zijn hoofd had van hoe het hoorde te zijn.
Hij had het nooit met iemand besproken, natuurlijk niet. Maar de onzekerheid was er altijd geweest, vooral in de zeldzame momenten dat hij met iemand naar bed ging en zich afvroeg of zij het zou opmerken en er iets van zou denken.
Nu keek hij ernaar zonder die onmiddellijke vergelijking met porno. Het was gewoon deel van hem.
Hij draaide zich om, keek over zijn schouder naar de spiegel. Zijn billen, zijn bovenbenen. Ook daar wat lichte haargroei waar hij nooit precies had geweten of dat normaal was of niet. Hij had het nooit durven vragen.
En terwijl hij keek, voelde hij iets vreemds. Geen kritiek, zoals gewoonlijk. Maar een soort... herkenning? Dit was hij. Niet perfect, niet zoals in tijdschriften, maar echt. Aanwezig, levend en met littekens. En onzekerheden over plekken die hij liever niet zag. Hij bleef staan, langer dan vijf minuten, ademend, kijkend, accepterend.
Hij liep terug naar zijn bureau en voelde zich anders. Niet beter of slechter, gewoon... meer bewust van zichzelf. Van zijn huid, van hoe zijn voeten de grond raakten en van de ruimte die hij innam. Hij ging weer zitten en opende de laptop.
---
Welkom terug
Hoe voelde dat? Voor sommige mensen is dit een makkelijke oefening. Voor anderen voelt het confronterend, kwetsbaar en misschien zelfs een beetje beschamend. Wat je ook voelde, het is goed. Er is geen verkeerde reactie.
De meeste mannen hebben een ingewikkelde relatie met hun lichaam. Mannen worden geacht sterk te zijn. Niet te zwaar, niet te dun, maar wel gespierd. Maar ook weer niet te veel. Behaard genoeg om mannelijk te zijn, maar niet te veel. Een eindeloze lijst van verwachtingen waar we nooit helemaal aan kunnen voldoen.
En waar halen we die verwachtingen vandaan? Vaak van porno. Dat is voor veel mannen het enige referentiemateriaal geworden. Lichamen die geschoren zijn, penissen die altijd groot en hard lijken, seks die altijd perfect verloopt. Maar dat is zo ontzettend ver van de werkelijkheid.
Echte lichamen hebben haar. Haar op je benen, je borst en misschien je rug. We hebben schaamhaar boven rond en zelfs een beetje op de penis en loopt door tot in je bilnaad. Buikjes, littekens en penissen in alle vormen en maten. Penissen die onbesneden zijn, wat in Nederland volledig normaal is maar in porno zelden te zien. Penissen die kromming hebben, naar links, naar rechts, naar boven, naar beneden, omdat elk lichaam anders is gevormd. Billen die niet perfect rond zijn. Huid die niet altijd strak is. En dat is niet alleen oké, dat is normaal.
Vroeger, in groepsdouches na het sporten op school of bij de sportclub, zagen jongens elkaar. Maar tegenwoordig is dat steeds minder. En daarna? Voor sommigen zijn er nog momenten in sauna's, naaktstranden of sportclubs waar nog wel gedeeld wordt gedoucht. Maar voor veel mannen is dat er niet meer, of durven ze niet. Iedereen kleedt zich zo snel mogelijk om in de sportschool, gaat thuis in de douche en niemand kijkt of wordt gezien. En niemand praat erover.
Dus je wordt volwassen zonder ooit te zien hoe andere volwassen mannen eruitzien. Zonder te weten dat jouw haar, jouw vorm en jouw maat helemaal normaal is. En in die leegte kruipt porno naar binnen als referentie. En dat is een oneerlijke en onrealistische vergelijking. En dus kijken we liever niet naar onszelf. We functioneren, maar we voelen niet.
Deze oefening was niet bedoeld om jezelf mooi te vinden. Het was bedoeld om jezelf te zien. Om te oefenen met aanwezig zijn in je eigen lichaam zonder meteen een oordeel te vellen. Om te zien dat jouw lichaam niet hoeft te lijken op wat je in porno ziet, omdat dat simpelweg niet de maatstaf is.
Want als je niet tevreden kunt zijn in je eigen lichaam zonder kritiek, hoe kun je dan ooit iemand anders echt toestaan om dichtbij te komen?
Wat nu?
Je mag je weer aankleden als je wilt. Of je kunt nog een tijdje naakt blijven als dat prettig voelt. Dit is jouw ruimte en jouw keuze. De volgende oefeningen komen later. Neem de tijd om te voelen wat deze eerste stap met je heeft gedaan. Laat het gewoon bezinken. Je hebt iets moedigs gedaan vandaag. Dat mag je jezelf toestaan om te voelen.
Tot snel.
Lisa
---
Sven leunde achterover. Zijn hart bonsde nog steeds, maar niet meer van nervositeit. Eerder van een vreemde mix van trots en kwetsbaarheid. Hij had naar zichzelf gekeken. Echt gekeken. En de wereld was niet vergaan. Hij was niet instort. Hij was er gewoon, naakt en echt, en dat was oké.
Hij sloot de laptop en bleef nog even zitten, voelend hoe zijn lichaam de stoel raakte en hoe zijn adem in- en uitging. Misschien was dit het begin van iets. Misschien was dit precies wat hij nodig had...
Dag 2: Aanraken
De volgende avond zat Sven weer achter zijn laptop. Hij had de hele dag aan het werkboek gedacht, steeds terugdenkend aan de oefening van gisteren. Hoe vreemd het had gevoeld om zo naar zichzelf te kijken, zonder meteen een oordeel klaar te hebben. Maar ook hoe goed het voelde. Alsof hij voor het eerst echt aanwezig was geweest in zijn eigen lijf.
Toen hij thuiskwam van zijn werk had hij niet eens gegeten. Hij had direct de voordeur op slot gedaan, gordijnen dicht en zijn telefoon op stil gezet. De kleine rituelen die een gewone avond transformeerden in... wat dan ook dit was. Daarna was hij direct naar zijn bureau gelopen en had de laptop opengeklapt. Het werkboek trok aan hem. Hij wilde weten wat er kwam.
Hij opende het document en scrollde naar waar hij gisteren was gestopt. Zijn vinger rustte aarzelend op de trackpad.
---
Welkom terug
Gisteren heb je jezelf gezien. Vandaag ga je jezelf voelen.
Maar laat me eerst uitleggen hoe dit werkboek werkt. Want dit is geen gewoon boek waar je doorheen leest terwijl je op de bank zit.
Vanaf nu vertel ik je regelmatig een verhaal. Een verhaal over Bram. Een man zoals jij, die dezelfde reis gemaakt heeft die jij nu begint. Ik vertel je wat hij doet, wat hij voelt en wat hij ontdekt. En terwijl je zijn verhaal leest, doe jij met Bram mee. Tegelijkertijd. Als Bram zich uitkleedt, doe jij dat ook. Als Bram zijn hand op zijn onderarm legt, doe jij dat ook. Als Bram ademt, adem jij met hem mee. Zijn reis wordt jouw reis. Zijn ontdekkingen worden jouw ontdekkingen.
Soms stop ik het verhaal en spreek ik je direct aan. Dan geef ik je een specifieke opdracht of leg ik iets uit. Maar meestal lees je gewoon verder en doe je wat Bram doet.
Dat betekent dat je niet vooruit mag lezen. Niet even snel scannen wat er komt. Want dan doe je niet mee, dan kijk je alleen maar. En dit werkboek gaat over doen, niet over kijken.
Dus: je leest langzaam. Je stopt wanneer Bram stopt. Je voelt wat Bram voelt. En pas als je klaar bent met een oefening, lees je verder.
Begrijp je dat? Ben je klaar om zo te werken?
Mooi. Oh, en nog één hele belangrijke regel die je moet accepteren voordat je verder leest! Vanaf nu is het verboden om klaar te komen. Niet tot ik het zeg. De enige regel: je mag alleen klaarkomen als ik je toestemming geef of als je in het verhaal leest dat Bram klaarkomt. Alleen dan mag jij ook klaarkomen. Als je ervoor kiest om op dat moment niet klaar te komen, mag dat uiteraard, maar dan moet je wachten tot je opnieuw toestemming krijgt of Bram in het verhaal opnieuw klaarkomt.
Duidelijk? Dan beginnen we nu.
---
Sven staarde naar het scherm. Zijn hart klopte sneller dan normaal. Dit was het moment. Niet meer alleen lezen, maar doen. Meedoen met iemand die hij niet kende, die misschien niet eens echt bestond. Maar dat maakte niet uit. Het verhaal was er. De oefeningen waren er, en hij had al lang besloten om verder te gaan.
Sven haalde diep adem. Hij legde zijn handen op zijn bovenbenen en voelde de warmte van zijn eigen huid door de stof van zijn broek. Zijn lichaam was er klaar voor. Maar was hij er ook klaar voor? Hij zou lezen wat Bram deed en tegelijk hetzelfde doen. Het verhaal van Bram volgen met zijn eigen handen. Zijn twijfels voelen, zijn ontdekkingen maken en schaamte overwinnen. Of proberen te overwinnen in ieder geval.
Het voelde vreemd, intiem bijna. Om te weten dat hij zo meteen dingen zou doen die hij normaal alleen deed, maar nu op instructie van woorden uit een boek. Maar ook spannend. Als het openen van een deur naar een kamer waar hij nog nooit was geweest. Hij scrollde verder en las de eerste regels. En terwijl hij las, begon zijn reis.
---
De reis van Bram (eerste kennismaking)
Bram klopte na mijn laatste sportles van de dag op de deur van mijn kantoor. Hij was me al weken opgevallen. Niet omdat hij opviel in aanwezigheid, maar juist omdat hij dat niet deed. Terwijl andere studenten luidruchtig discussieerden over trainingsmethodes, stond Bram stil achteraan en te luisteren, maar zelden deelnam aan de discussie.
"Mevrouw Lisa?" zijn stem was onzeker en beleefd. "Heeft u even tijd?"
Ik keek op van mijn administratie. Bram stond in de deuropening, zijn sporttas over zijn schouder en nog steeds in zijn trainingskleding. Drieëntwintig jaar, had ik in zijn dossier gezien, maar hij gedroeg zich als iemand die nog niet wist waar hij thuishoorde.
"Natuurlijk, kom binnen." Ik wees naar de stoel tegenover mijn bureau. "Wat kan ik voor je doen?"
Hij ging zitten en zijn handen friemelde nerveus met de riem van zijn tas. "Het gaat... het gaat eigenlijk niet over de studie," begon hij. "Het is meer... persoonlijk."
Hij zweeg even en zocht naar woorden. "Ik heb gehoord... van andere studenten... dat u soms mensen helpt met... persoonlijke dingen. Moeilijkheden." Zijn wangen kleurden. "Ik weet niet precies wat ze bedoelden, maar ze zeiden dat u iemand was die... die kan helpen..."
Ik knikte langzaam. Mijn reputatie spreekt zich blijkbaar rond. "Vertel me wat je dwars zit."
"Ik ben niet zo goed met mensen," vervolgde Bram, zijn ogen gericht op zijn handen. "Vooral niet met vrouwen. Ik bedoel, ik kan wel een gesprek voeren, maar verder..." Hij haalde zijn schouders op. "Ik begrijp gewoon niet hoe het werkt. Wat vrouwen willen, hoe je... jezelf presenteert."
Ik leunde achterover in mijn stoel en bestudeerde zijn lichaamstaal. De manier waarop hij zijn schouders naar binnen trok, alsof hij zichzelf kleiner wilde maken. Zijn onvermogen om oogcontact te maken. Dit was meer dan gewone verlegenheid. "Vertel me over je ervaring," zei ik rustig. "Met relaties, met dating."
Bram zijn wangen kleurden nog meer. "Niet veel," bekende hij. "Een paar dates hier en daar, maar het loopt altijd op niets uit. Ik denk dat ik te... saai ben. Te voorspelbaar."
"En wat wil je daaraan veranderen?" vroeg ik.
"Zekerder worden," zei hij meteen. "Begrijpen hoe ik een vrouw kan... interesseren. Niet manipuleren," voegde hij er snel aan toe, "maar gewoon... aantrekkelijker zijn."
Ik zag iets in zijn ogen wat me intrigeerde. Niet alleen verlangen naar romantische verbinding, maar een diepere honger. Een behoefte aan begrip van zichzelf, van zijn eigen kracht en zwaktes.
"Bram," zei ik langzaam, "wat ik ga voorstellen is onconventioneel. Het gaat verder dan gewone dating-advies."
Hij keek eindelijk op, zijn ogen ontmoetten de mijne. "Wat bedoelt u?"
"Echte aantrekkingskracht komt niet van techniekjes of gladde praatjes," legde ik uit. "Het komt van zelfkennis. Van het begrijpen van je eigen verlangens, je grenzen en je potentieel."
"Ik ben bereid om je te helpen," vervolgde ik, "maar mijn methodes zijn... intensief. Ze vereisen volledig vertrouwen en de bereidheid om jezelf kwetsbaar op te stellen."
Bram knikte langzaam. "Wat houdt het in?"
"Sessies waarin we jouw reacties verkennen. Waarin je leert wat echte controle betekent, over jezelf en over je impulsen." Ik pauzeerde en liet de woorden inzinken. "Het zal soms ongemakkelijk zijn en het zal je grenzen testen."
"Ik... ik wil het proberen," zei Bram, zijn stem nu vaster. "Ik wil leren."
Dat was het moment waarop ik wist dat Bram klaar was voor zijn echte educatie. Net zoals jij nu klaar bent voor de jouwe.
"Kom donderdag na je laatste college terug," zei ik tegen Bram. "We beginnen dan met je eerste echte sessie."
Hij knikte gretig, maar ik zag ook de zenuwen in zijn ogen. "Wat moet ik verwachten?"
"Verwacht niets," antwoordde ik. "Vertrouw alleen op het proces."
Een paar dagen later
Donderdag om vijf uur klopte Bram opnieuw op mijn deur. Mijn kantoor was groter dan de meeste faculteitskantoren, een voordeel van mijn senior positie. Naast mijn bureau stond een comfortabele leren bank en langs de muur een aantal kasten die voor de meeste bezoekers gewoon opslag leken. Bram had geen idee wat erin verborgen lag.
"Ga zitten," zei ik, wijzend naar de bank. Ik sloot de deur achter hem en draaide het slot om. "Wat ik je ga leren begint met het overwinnen van schaamte en de beperkingen die je jezelf oplegt."
Bram ging zitten, zijn handen weer nerveus friemelend. "Ik begrijp het niet helemaal..."
"Dat hoeft ook niet," onderbrak ik hem. "Je hoeft alleen maar te vertrouwen en te gehoorzamen."
Ik ging tegenover Bram zitten. "Strip."
Het bevel hing tussen ons in. Bram zijn ogen werden groot en zijn mond viel open van verbazing.
"Wat... wat bedoelt u?"
"Precies wat ik zei. Strip!... Kleed je helemaal uit." Mijn stem was kalm maar onverbiddelijk. "Dit is je eerste les. Leren om je kwetsbaar op te stellen zonder schaamte."
"Maar... hier? Nu?" Bram keek om zich heen alsof hij hulp zocht.
"Bram," zei ik, mijn stem zachter nu, "echte groei gebeurt buiten je comfortzone. Als je niet bereid bent om jezelf letterlijk bloot te geven, hoe kun je dan verwachten emotioneel open te zijn?"
Ik zag hem slikken en zijn handen trilden licht. "Wat als iemand binnenkomt?"
"De deur zit op slot. Er komt niemand binnen." Ik leunde achterover. "Ik wacht."
Hij verstijfde. Dit had hij duidelijk niet verwacht. Maar hij wilde leren en soms vraagt leren om dingen te doen die je niet verwacht.
Bram stond op en met bevende handen begon hij aan zijn shirt te trekken. Eerst aarzelde hij en keek hij naar mij alsof hij hoopte dat ik zou zeggen dat het een grapje was. Maar ik bleef rustig wachten met mijn gezicht neutraal maar vastberaden.
Zijn shirt viel op de grond. Zijn torso was zoals ik had verwacht, niet gespierd zoals sommige jongere studenten, maar verzorgd. Hij werkte aan zijn riem en zijn vingers friemelde met de gesp.
"Langzamer," instrueerde ik. "Dit is geen race. Leer jezelf voelen, elke beweging."
Bram zijn broek gleed naar beneden en hij stapte eruit. Hij stond nu in alleen zijn boxershort en zijn wangen waren vuurrood van schaamte en spanning.
"Alles," zei ik rustig.
De laatste barrière. Bram haalde diep adem en liet zijn boxershort vallen. Hij stond nu volledig naakt voor me terwijl zijn handen instinctief bewogen richting zijn kruis om zichzelf te bedekken.
"Handen langs je lichaam," instrueerde ik. "Geen schaamt, niets verbergen."
Langzaam liet Bram zijn handen zakken en ik bestudeerde hem. Niet met lust, maar met de klinische blik van iemand die haar student evalueerde. Zijn lichaam was gespannen van nervositeit. Ik zag alles wat hij probeerde te verbergen. Een lichaam dat niet getraind was, maar ook niet slecht. Gewoon. Normaal en menselijk. Een klein buikje. Schaamhaar en een penis die nu klein was van de zenuwen. Bram had ook een klein litteken op zijn knie.
---
Sven zat nu naakt op zijn bureaustoel. Hij had het uitkleden meegedaan. Stap voor stap had hij Bram gevolgd. Zijn shirt, zijn broek, zijn sokken en zijn boxershort. Terwijl hij las over de aarzeling van Bram, had hij even zijn eigen aarzeling gevoeld. En nu zat hij hier. Het leer van zijn bureaustoel koel onder zijn billen en tegen zijn rug. Naakt in zijn eigen appartement, voor zijn laptop. Alleen, maar toch niet alleen. Want ergens in dit verhaal stond Bram ook zo, of had zo gestaan. Naakt en kwetsbaar.
Het voelde surreëel en tegelijk heel echt. Hij had gedaan wat het werkboek vroeg. Hij had de eerste grens overschreden. Hij was klaar en las verder.
---
"Goed," zei ik goedkeurend. "Dit is je eerste overwinning. Je hebt je schaamte overwonnen. Nu ga je weer zitten."
Bram zijn ademhaling was onregelmatig, maar ik zag iets anders in zijn ogen. Niet alleen angst, maar ook opluchting. Bevrijding misschien.
"Hoe voelt het?" vroeg ik.
"Eng," bekende hij. "Maar ook... anders. Alsof ik een barrière heb doorbroken."
Bram ging op de bank zitten en het leer voelde koel aan tegen zijn naakte huid.
"Nu ga je jezelf aanraken," zei ik.
"Aanraken?" Zijn stem was hees.
"Niet seksueel," verduidelijkte ik. "Ik wil dat je ontdekt hoe je lichaam aanvoelt. Hoe vaak raak je jezelf bewust aan, Bram? Behalve om te wassen, aan te kleden of te masturberen?"
Hij keek me niet-begrijpend aan.
"Nooit, denk ik," beantwoordde ik mijn eigen vraag. "De meeste mannen doen dat nooit. Jullie functioneren, maar jullie voelen niet. Vandaag ga je voelen."
"Begin met je armen," instrueerde ik. "Leg je handen op je onderarmen. Voel de textuur van je huid, het haar en de warmte. Langzaam, zonder haast."
Bram legde zijn handen op zijn onderarmen en zijn eerste bewegingen waren onzeker.
"Langzamer," zei ik tegen Bram. "Dit is geen taak die je moet afvinken. Dit is een ontdekkingsreis van je eigen lichaam. Ga langzaam met je hand naar je bovenarmen en je schouders."
Ik zag hem worstelen met de ongemakkelijkheid, maar ook iets anders. Een begin van nieuwsgierigheid. Zijn schouders ontspanden een fractie. "Nu naar je borst," vervolgde ik. "Voel hoe je ademhaling je borstkas laat bewegen en voel je hartslag. Daarna ga je naar je buik."
Zijn handen bewogen langzaam over zijn borst en vonden aarzelend de weg naar zijn buik. Ik zag hem verstijven toen hij het zachte vlees van zijn buik voelde.
"Geen oordeel," herinnerde ik hem. "Dit is jouw lichaam. Het heeft je je hele leven gediend. Het verdient respect, geen kritiek."
Zijn handen bleven rusten op zijn buik terwijl hij diep in en uit ademde.
---
Sven had meegedaan met Bram terwijl hij las. Zijn handen hadden dezelfde reis gemaakt als die van Bram. Onderarmen, bovenarmen, schouders. Borst, waar zijn hartslag snel en onregelmatig had geklopt. En als laatste zijn buik, waar hij had geprobeerd geen oordeel te hebben over het zachte vlees.
Hij had op deze manier nooit aandacht besteed aan zijn lichaam. Zijn lijf was altijd iets geweest dat functioneerde, niet iets dat hij voelde. Maar nu had hij gevoeld. Echt gevoeld. En het was vreemd geweest, intiem zelfs. Maar ook... goed. Alsof hij een deel van zichzelf had ontdekt dat er altijd was geweest maar dat hij nooit had opgemerkt.
Hij las verder, nieuwsgierig wat er nu kwam.
---
"Nu verder naar beneden," zei ik. "Je dijen, je knieën en je kuiten. Voel alles. De spieren, het haar en de vorm."
Bram zijn handen bewogen langzaam over zijn benen. Ik zag de spanning in zijn schouders afnemen. De schaamte begon plaats te maken voor iets anders. Nieuwsgierigheid of misschien zelfs een begin van acceptatie?
"En nu," zei ik rustig, "ga je naar je intieme delen. De delen die je meestal functioneel aanraakt, maar meestal niet voelt. Je geslacht en je balzak. Niet om opgewonden te raken, maar om te voelen. Om te accepteren als onderdeel van jezelf."
Bram aarzelde. Zijn hand bewoog langzaam naar zijn penis en raakte hem voorzichtig aan alsof hij bang was voor zijn eigen lichaam.
"Gewoon voelen," herhaalde ik. "Dit is jouw lichaam en het verdient aandacht en respect. Voel het gewicht van je ballen en penis en de temperatuur en textuur van de huid."
Hij deed wat ik zei. Zijn bewegingen eerst stijf en onzeker, maar langzaam werden de bewegingen meer ontspannen. Ik zag geen opwinding in zijn gezicht, alleen aandacht. Zijn vingers bewogen voorzichtig en onderzoekend over zijn intieme delen.
Een paar minuten later zag ik het gebeuren. Ik zag het als eerste aan zijn gezicht voordat ik het aan zijn lichaam zag. Zijn ogen werden groot en zijn adem stokte even. Een tinteling trok door zijn lichaam en bloed verplaatste zich richting zijn geslacht. Warmte concentreerde zich tussen zijn benen en zijn penis begon te reageren op zijn aanraking en de aandacht die hij eraan gaf.
Bram probeerde zijn adem onder controle te houden en probeerde niet te bewegen. Maar het gebeurde toch, ondanks dat hij zijn best deed om het tegen te houden. Hij voelde zijn penis groter en harder worden. De huid werd strakker en het gewicht nam onverbiddelijk toe in zijn hand.
Zijn ogen schoten in paniek naar mij. Pure paniek.
Ik keek rustig en observerend naar hem. Mijn blik ging naar beneden richting zijn kruis, waar zijn penis nu half hard was en verder zwol onder mijn blik.
Dat maakte alles zo veel erger voor hem.
Zijn hand schoot weg alsof hij zich gebrand had. Ze zag het. En niet alleen de opkomende erectie, maar ook... ook wat hij altijd had willen verbergen. Zelfs nu, terwijl zijn penis harder werd, was het duidelijk te zien dat hij niet groot was. Zijn erecte penis was bescheiden van lengte. Niet zoals Bram dacht dat het hoorde te zijn of wat hij vaak in pornofilms had gezien.
"Het spijt me," stamelde Bram, zijn gezicht niet alleen rood maar bijna paars van schaamte. Zijn handen bewogen instinctief voor zijn erectie om zichzelf te bedekken deze te verbergen. "Ik wilde niet... het gebeurde gewoon..."
"Stop," zei ik kalm met mijn stem zonder oordeel. "Niet verontschuldigen. Handen weg."
Hij liet zijn handen zakken, maar ik zag de paniek in zijn ogen alleen maar verergeren. Zijn adem ging snel. Veel te snel. Er was meer aan de hand dan alleen de erectie zelf.
"Bram," zei ik zacht. "Wat is er? Wat maakt je zo bang?"
Hij schudde zijn hoofd en kon me niet aankijken. Zijn schouders kromden naar voren alsof hij zichzelf fysiek kleiner wilde maken.
"Vertel me," drong ik aan. "Als je het niet uitspreekt, blijft het je achtervolgen."
Er viel een stilte en ik wachtte geduldig. Na een tijdje kwam het er eindelijk uit. Hij fluisterde: "Ik ben zo klein."
De woorden hingen tussen ons in. Jaren van schaamte samengebald in vier woorden.
Ik keek naar hem, naar zijn lichaam en naar zijn penis. Deze stond nu volledig stijf en wees fier naar boven. Hij had gelijk dat hij niet heel groot was, maar ook niet echt klein. En er was zoveel meer te zien.
"Je bent wat kleiner dan gemiddeld, dat klopt," zei ik eerlijk. Geen zin om te liegen. "Maar kijk eens naar wat je niet ziet."
"Wat bedoelt u?" Hij keek me aan, verward.
"Kijk naar de hoek. Hij staat mooi omhoog en is keihard. Dat is niet vanzelfsprekend. En de vorm…Hij is dik aan de basis en je hebt een forse eikel. Je huid zier er glad en gezond uit. Dat zijn allemaal mooie dingen Bram. Maar jij ziet ze niet. Jij ziet alleen wat je denkt dat niet klopt."
Ik leunde naar voren. "Dat doen de meeste mensen. Ze focussen op het ene ding dat ze niet mooi vinden en worden blind voor alles wat wel mooi is. Je vergelijkt jezelf met een idee in je hoofd. Waarschijnlijk met wat je vaak hebt gezien in porno en met wat je denkt dat normaal is. Maar je ziet niet wat er werkelijk is."
Ik zag zijn ogen naar beneden flitsen alsof hij probeerde te zien wat ik zag.
"En zelfs als je kleiner bent," vervolgde ik, "wat zegt dat over je waarde? Over wie je bent? Of wat je kunt geven aan iemand anders? Het antwoord is: niets."
"Maar..." begon hij.
"Geen maar," onderbrak ik hem, maar mijn toon bleef zacht. "Adem. Laat het gewoon zijn. Je lichaam is zoals het is. Met mooie dingen die je niet ziet en dingen waar je onzeker over bent. Net als iedereen." "Adem. Laat het gewoon zijn. Probeer niet om je erectie weg te duwen. Het gaat vanzelf over als je het de ruimte geeft."
Bram knikte, maar ik zag zijn schouders trillen van de inspanning om te ontspannen. Na een moment legde hij voorzichtig zijn hand weer terug, alsof hij bang was voor wat zijn lichaam nog meer zou doen. Hij ademde diep en bewust. Ik zag hem worstelen om te doen wat ik had gezegd. Gewoon zijn en gewoon voelen.
De minuten verstreken langzaam. In de stilte van mijn kantoor hoorde ik alleen zijn ademhaling en ergens ver weg het geroezemoes van studenten op de gang. Langzaam, bijna onmerkbaar, zag ik de erectie afnemen.
"Zie je?" zei ik uiteindelijk.
Hij knikte, uitgeput bijna, alsof hij zojuist een marathon had gelopen in plaats van alleen maar stil te zitten en te ademen.
"Goed," zei ik. "Je mag je weer aankleden."
---
Sven had alles meegedaan en zijn lichaam verkend zoals Bram dat had gedaan. Niet seksueel, zoals Lisa had gezegd, maar gewoon voelen. Hij had dit nog nooit zo gedaan. Gewoon, … voelen. Het was altijd functioneel geweest, iets wat hij deed met een doel. Maar nu voelde hij het als een deel van zichzelf. Geen object of stuk gereedschap, maar gewoon zijn lichaam. Voorzichtig raakte hij zichzelf aan. Zijn nog slappe penis en zijn balzak. Hij voelde het gewicht, de warmte en de textuur van de huid die zachter was dan de rest van zijn lichaam.
Langzaam trok een tinteling door zijn lijf. Net zoals bij Bram begon bloed richting zijn geslacht te stromen waar het zich concentreerde. Zijn penis die begon te reageren op de aandacht. Hij haalde zijn hand weg maar het was al in gang gezet. Hij voelde zichzelf groter en harder worden. Hij keek hij naar beneden en daar zag hij precies datgene wat hem altijd zo onzeker had gemaakt. De kromming naar beneden was nu duidelijk zichtbaar in volledig opgewonden staat. Die kromming die hij gisteren in de spiegel niet zag, maar nu, terwijl zijn penis volledig stijf was, zag hij het duidelijk en onmiskenbaar. Het zag er raar uit, vond hij. Alsof het niet hoorde. Die kromming... was dat normaal? In porno waren ze bijna altijd recht, of licht naar boven gekromd. Trots omhoog wijzend. Niet naar beneden, zoals die van hem. Zou een partner dat vreemd vinden?
Hij herlas Lisa's woorden aan Bram. Over dat Bram alleen zag wat hij niet mooi vond. Dat hij blind was voor wat wel mooi was. Was dat wat hij deed? Altijd alleen maar naar die kromming kijken en vergeten dat de rest... eigenlijk prima was? Mooi was? Hij wist het niet zeker. De onzekerheid was zo diep ingesleten. Maar misschien... misschien had Lisa een punt. Sven keek opnieuw en probeerde te zien wat hij normaal negeerde. Wat zag hij niet? Hij was niet klein. Integendeel, redelijk groot zelfs. De huid was glad en gezond. En de vorm... als hij eerlijk was, was die niet lelijk. Alleen anders.
Er spookte nog een andere vraag in zijn hoofd. Waarom was hij eigenlijk hard geworden toen hij las over Bram zijn penis? Waarom was hij überhaupt opgewonden? Hij las over een naakte man. Wat betekende dat? Was het Bram? Was het Lisa? Was het…. het verhaal? Was hij misschien…..? De vraag vormde zich, zwaar en beangstigend. Maar hij duwde hem weg. Niet nu. Nu moest hij gewoon ademen, zoals Lisa Bram had geïnstrueerd. "Spanning doet dit. Aandacht voor je lichaam doet dit." had Lisa gezegd.
Hij ademde langzaam en bewust. langzaam, heel langzaam, voelde hij zijn erectie afnemen. Het bloed trok zich terug en zijn lichaam ontspande. Maar de vragen bleven in een donker hoekje van zijn hoofd bestaan. Sven las verder.
---
Terwijl Bram zich aankleedde, zag ik de verandering in hem. Zijn schouders waren minder naar binnen getrokken en zijn bewegingen waren zekerder. Niet dramatisch anders, maar een begin was gemaakt. Bram had geen idee wat het de komende weken nog te wachten stond. Dit was slechts het eerste hele kleine stapje.
"Hoe voel je je?" vroeg ik.
"Vreemd," bekende hij. "Maar ook... beter. Alsof ik mezelf voor het eerst echt heb gevoeld. Niet alleen gefunctioneerd, maar gevoeld."
"Dat is precies wat ik wilde," zei ik. "Je hebt de eerste stap gezet. De volgende keer gaan we verder."
"Wanneer?" vroeg hij gretig.
"Volgende week. Zelfde tijd."
Hij knikte en pakte zijn tas. Bij de deur draaide hij zich om. "Dank u, mevrouw Lisa."
"Lisa is prima, Bram. We zijn hier niet in de sportles."
Hij glimlachte voorzichtig en vertrok.
---
Goed gedaan lezer! Je hebt meegedaan met Bram en jezelf gevoeld. Je hebt aandacht gegeven aan je lichaam zonder oordeel en zonder dat het direct seksueel hoefde te zijn. Dat kan moeilijk zijn en dat vraagt moed. Dezelfde moed die Bram toonde. Misschien gebeurden er dingen die je niet had verwacht. Misschien reageerde je lichaam op manieren die je verwarrend vond. Dat is oké. Dat hoeft niets te betekenen behalve dat je mens bent.
De volgende oefening komt volgende week. Voor nu: kleed je aan en laat dit bezinken.
Je doet het goed. Lees over ongeveer één week verder. Komende week heb je toestemming om te masturberen en klaar te komen zo vaak je wilt, maar stop minstens twee dagen met masturberen en klaarkomen, voordat je verder leest in dit werkboek.
Lisa
---
Sven leunde achterover met zijn ademhaling nog steeds wat onregelmatig. Hij had het gedaan. Hij had zichzelf aangeraakt en gevoeld. Het voelde anders, maar goed.
Hij sloot de laptop en begon zich langzaam aan te kleden. Hij voelde hoe zijn kleren over zijn gevoelige huid gleden. Alles leek intenser en bewuster te voelen.
Volgende week zou er meer komen. Misschien zouden er antwoorden komen. Of misschien alleen maar meer vragen. Maar voor nu was dit genoeg. Hij had een stap gezet. En net als Bram was hij niet bang meer voor het volgende. Nou ja. Misschien een beetje bang, maar Sven zou toch doorgaan. Hij had al lang besloten om het hele werkboek te volgen.
De dagen erna bewoog Sven door zijn leven alsof er een laag tussen hem en de wereld was geschoven als een transparant membraan dat alles net iets anders maakte. Hij deed zijn werk, beantwoordde e-mails, schreef code en at zijn maaltijden. Maar een deel van hem bleef hangen in dat moment naakt voor de spiegel, kijkend naar zichzelf op een manier die hij nooit eerder had gedaan. De herinnering aan zijn eigen hand op zijn lichaam, het leren kennen van textuur, warmte en vorm, bleef in zijn vingertoppen zitten alsof de sensatie was ingeprent. Steeds weer kwamen de vragen terug, als golven die over hem heen spoelden: waarom was hij opgewonden geraakt tijdens het lezen over Bram en waarom had zijn lichaam gereageerd op woorden over iemand anders? Wat zei dat over hem?
Hij probeerde het te rationaliseren. Het was gewoon een lichamelijke reactie, niets meer. Maar ergens wist hij dat het niet zo simpel was. Er was iets verschoven in hoe hij naar zichzelf keek en wat hem raakte. Hij wilde zichzelf beter begrijpen.
Die week masturbeerde hij, zoals Lisa had toegestaan. Drie keer, vier keer misschien. Maar het was anders dan voorheen. Hij was zich bewuster van zijn lichaam nu en van elke aanraking. Waar het vroeger mechanisch was geweest, een simpele handeling om spanning te verlichten, voelde het nu rijker en complexer. Hij merkte dingen op die hij nooit eerder had opgemerkt. Hoe zijn adem veranderde, hoe bepaalde aanrakingen intenser waren dan andere en hoe zijn gedachten afdwaalden naar plekken die hij niet helemaal durfde te onderzoeken.
Twee dagen voor het weekend, zoals Lisa in het werkboek had opgedragen, stopte hij. Geen aanraking meer, geen ontlading. Toen de vrijdagavond aanbrak, merkte hij dat hij ernaar uitkeek. Naar het volgende hoofdstuk in het werkboek. De verwachting maakte hem nerveus op een manier die hij niet helemaal begreep. Het was geen simpele nieuwsgierigheid meer. Het was alsof hij wist dat er iets zou komen dat hem nog meer zou laten zien over wie hij was. Dat besef was tegelijk aanlokkelijk en beangstigend.
Einde deel 4
Hij installeerde zich achter zijn bureau, opende de laptop, en staarde naar het bestand. "Werkboek_voor_jou.docx". Zijn cursor bleef erboven hangen, alsof zelfs de laptop twijfelde.
Dit was geen verhaal dat hij zou lezen. Dit was iets waar hij aan zou deelnemen. Als hij hierop klikte, zou hij bereid moeten zijn om te doen wat erin stond. Zou hij dat echt willen? De spanning in zijn lichaam, niet onaangenaam, eerder verwachtingsvol, gaf hem het antwoord. Met een mengeling van nieuwsgierigheid en opwinding dubbelklikte hij op het bestand.
Welkom
Hoi, Ik ben Lisa. Je kent me uit het verhaal van Erik, als degene die hem hielp ontdekken wat echte overgave voor hem betekende. Maar nu ben jij hier. En nu gaat het om jou.
Je hebt zijn reis gelezen. Je weet van de kooi, van de lessen in geduld en zelfbeheersing. En terwijl je las, voelde je waarschijnlijk iets. Misschien nieuwsgierigheid. Misschien herkenning. Misschien zelfs een klein beetje jaloezie… Dat hij de moed had om te doen wat jij nu misschien nog niet durft. Dat is prima. Dat is precies waarom dit werkboek bestaat.
Waarom dit werkboek?
Laten we eerlijk zijn: de meeste mannen leren hun seksualiteit op een vrij eenzijdige manier kennen. Een beetje experimenteren als tiener, misschien wat porno kijken en dan vooral doen wat 'werkt'. Snel, efficiënt en resultaatgericht. Klaar.
Maar ergens blijft er een gevoel hangen dat er meer moet zijn. Meer intensiteit. Meer verbinding met jezelf of samen met een ander. Meer... iets. Alleen weet je niet precies wat en al helemaal niet hoe je daar zou moeten komen.
Dit werkboek is bedoeld om je te helpen bij die ontdekking. Niet door je te vertellen hoe het hoort, maar door je uit te nodigen om zelf te ervaren wat jou raakt, wat je opwindt en wat je nieuwsgierig maakt. En wat je misschien zelfs een beetje angstig maakt. Want die angst, die onzekerheid… Dat is vaak het interessantste gebied om te verkennen.
Wat je gaat ontdekken
Dit werkboek gaat niet alleen over seks. Het gaat over nabijheid, over aanraking en over wat het betekent om kwetsbaar te zijn, zelfs als je alleen bent. Het gaat over je lichaam leren kennen op een manier die verder gaat dan functioneren. Je gaat oefenen met dingen die misschien nieuw voor je zijn. Dingen die je spannend vindt. Dingen waarvan je dacht: "dat is niet voor mij", maar waar je stiekem toch nieuwsgierig naar bent.
Misschien ontdek je dat je geniet van langzaam gaan in plaats van snel. Van overgave in plaats van controle. Van aandacht in plaats van doelgerichtheid. Of misschien ontdek je iets totaal anders. Dat is allemaal goed. Het gaat erom dat jij ontdekt wat voor jou waar is.
En wie weet vind je onderweg nog meer: het vermogen om jezelf te zijn zonder schaamte. Om te vragen om wat je wilt. Om te zeggen wat je voelt. Dat zijn vaardigheden die niet alleen in bed van pas komen, maar ook in het echte leven.
Wat dit werkboek is (en wat het niet is)
Dit is geen test of wedstrijd om te zien wie het beste, snelste of verste komt. Dit werkboek is een uitnodiging om jezelf beter te leren kennen. Je grenzen, je verlangens en je onzekerheden. Je hoeft nergens naartoe. Je hoeft niets te bewijzen. En je mag op elk moment stoppen.
Dit is ook geen therapie of vervanging van professionele hulp als je die nodig hebt. Het is gewoon een manier om jezelf beter te leren kennen, in je eigen tempo, in je eigen ruimte. Maar als je doorgaat, vraag ik wel één ding van je: eerlijkheid. Tegenover jezelf. Over wat je voelt, wat je wil en wat je angstig maakt. Want alleen als je eerlijk bent, kun je echt iets ontdekken.
De afspraak
Als je verder leest en de oefeningen doet, is er een eenvoudige afspraak: jij accepteer dat ik de controle heb over jou en je seksualiteit. Over wat er gebeurt, hoe het gebeurt en wanneer het gebeurt. Je hebt twee keuzes: Stop hier en ga terug naar je gewone leven. Of ga verder en doe wat ik zeg. Ik vertrouw erop dat jij luistert naar je lichaam en stopt als iets niet goed voelt.
Maar…, en dit is belangrijk, als je bij een oefening stopt omdat het niet goed voelt, ga dan ook niet verder in het werkboek. Er zit een opbouw in deze oefeningen. Elk nieuw hoofdstuk bouwt voort op wat je ervoor hebt geleerd. Als je een stap overslaat omdat die niet goed voelde, mis je de basis voor wat daarna komt.
Natuurlijk mag en moet je je comfortzone uitstappen. Ongemakkelijk zijn is niet hetzelfde als 'niet goed voelen'. Ongemak is vaak precies waar groei zit. Maar je voelt het verschil tussen "dit is spannend maar oké" en "dit voelt echt niet goed". Vertrouw op dat onderscheid.
In het manifest heb je al gelezen over de risico’s. Lees dat nog eens door als je het niet meer scherp hebt. Wees je bewust van de risico’s. Je kunt betrapt worden tijdens een oefening. Fysieke reacties die je niet had verwacht. Dit zijn geen theoretische scenario's, dit zijn reële risico's die je moet kennen en accepteren voordat je begint. Ondanks alle zorgvuldigheid waarmee dit werkboek is gemaakt, kunnen er dingen misgaan. Als iets medisch iets misgaat (denk bijvoorbeeld aan een anaal speeltje dat je er niet meer uit krijgt of een cockring die niet meer afgaat), ga dan direct naar de spoedeisende hulp. Artsen hebben dit vaker gezien dan je denkt. Ze oordelen niet. Wachten maakt het alleen maar erger.
Als je ervoor kiest om verder te gaan, accepteer je deze risico's. Niet omdat ze groot zijn. Ze zijn klein als je voorzichtig bent en de instructies goed opvolgt, maar omdat ze er zijn. Je bent volwassen. Je maakt je eigen keuzes. En die keuzes hebben consequenties, hoe klein de kans ook. Begrijp je dat? Accepteer je dat?
Dat is alles. Dus: wil je doorgaan?
---
Sven leunde achterover. Dit voelde anders dan hij had verwacht. Een beetje intimiderend, maar juist daardoor serieuzer. Lisa vroeg om controle, gehoorzaamheid maar ook eerlijkheid. Kon hij dat? Eerlijk zijn tegenover zichzelf over wat hij voelde en wat hij wilde?
Hij dacht aan de verhalen die hij had gelezen. Erik, die zijn schaamte had overwonnen, Emma die haar ware verlangens had durven uiten en Marjolein die haar perfectie en controle had losgelaten. Allemaal hadden ze één ding gemeen: ze hadden de moed gehad om eerlijk te zijn over wie ze waren.
Misschien was het tijd om uit te vinden wie hij was. Hij scrollde verder naar beneden.
Eerste oefening: Jezelf zien
Je bent verder gaan lezen. Natuurlijk. Nieuwsgierigheid is sterker dan angst, meestal. Of misschien is het niet eens angst. Misschien is het gewoon spanning. Het gevoel dat je op het punt staat iets te doen wat anders is dan wat je gewend bent. En dat klopt. Want nu gaan we echt beginnen.
Niet met iets groots of extreems, maar wel met iets dat voor veel mannen moeilijker is dan ze in eerste instantie zouden verwachten: naar jezelf kijken. Echt kijken, zonder oordeel en zonder de stem in je hoofd die meteen commentaar geeft.
Simpel, denk je misschien. Ik zie mezelf elke dag in de spiegel.
Maar zie je jezelf ook echt? Of kijk je langs jezelf heen, check je snel of je haar goed zit en of er geen tandpasta op je kin zit en ga je dan verder met je dag?
Wanneer heb je voor het laatst écht naar je lichaam gekeken? Niet om te beoordelen of het goed genoeg is. Niet om te vergelijken met hoe het was of hoe het zou moeten zijn. Maar gewoon om te zien wat er is.
Dat ga je nu doen.
Maar voordat je begint, moeten we een paar dingen regelen. Want dit is geen oefening die je tussendoor doet, met je telefoon binnen handbereik en de deur op een kier. Dit vraagt ruimte, privacy en tijd.
Voorbereiding
Zorg dat je alleen bent. Sluit de deur, zet je telefoon op stil en creëer een moment waarop niemand je kan storen.
Nu kleed je je uit. Helemaal. Elk stuk kleding dat je nog aanhebt, trek het uit. Ik wil dat je jezelf volledig kunt zien zoals je werkelijk bent, zonder barrières en zonder schaamte.
Lees verder als je dit gedaan hebt.
---
Sven keek om zich heen in zijn appartement. Hij was alleen, dat was zeker. Zijn telefoon lag al op stil op het bureau. Maar de instructie om zich uit te kleden... dat maakte het plotseling heel echt. Hij sloot de laptop, stond op, liep naar de voordeur en draaide die op slot. Als laatste deed hij de gordijnen dicht. Na een moment van aarzeling begon hij zijn kleren uit te trekken. T-shirt over zijn hoofd. Broek naar beneden. Boxershort uit en als laatste zijn sokken. Naakt ging hij weer achter zijn laptop zitten. Het leer van de bureaustoel voelde koel tegen zijn huid. Zijn hart bonsde van opwinding en nervositeit. Hij opende het document weer en scrollde verder.
---
Goed zo! Je hebt de eerste stap gezet. Je bent nu kwetsbaar. Dat vraagt moed.
Veel mensen zijn niet gewend om gewoon wat tijd door te brengen in ons naakte lichaam. We kijken liever niet te lang of te kritisch. En al helemaal niet met aandacht. Vandaag ga je dat wel doen.
De oefening: Kennismaken met jezelf
Ga voor een spiegel staan. Liefst een grote spiegel waarin je jezelf helemaal kunt zien. Dat werkt het beste. Als je geen grote spiegel hebt, doe het voor de grootste spiegel die je in huis hebt.
Kijk naar jezelf. Echt kijken, zonder te oordelen, Begin bij je gezicht. De vorm van je wenkbrauwen, de kleur van je ogen en de lijn van je kaak. Ga langzaam naar beneden. Je schouders, je borst, je buik. Je benen, je voeten.
Kijk naar alles. Ook naar de delen waar je normaal gesproken snel overheen kijkt. Kijk naar alles wat je bent. En terwijl je kijkt, probeer dan vriendelijk te zijn. Zoals je naar een vriend zou kijken die nerveus voor je staat. Niet met kritiek, maar met acceptatie.
Dit is jouw lichaam. Het heeft je overal naartoe gebracht waar je bent geweest. Het heeft gewerkt, geleefd en gevoeld. Het verdient respect. Blijf vijf minuten staan. Gewoon kijken. Adem rustig. En als er kritische gedachten komen, laat ze dan voorbijgaan zoals wolken aan de lucht.
Kom terug naar het werkboek als je dat gedaan hebt.
---
Sven stond op. Zijn benen voelden wat wankel. Naakt voor de spiegel staan en echt naar zichzelf kijken? Hij deed het meestal kort, alleen om te checken of zijn haar goed zat of zijn overhemd netjes. Maar dit was anders. Dit was opdracht en de start van de reis waar hij voor had gekozen.
Hij liep naar de spiegel bij de kledingkast. Een grote spiegel, geërfd van zijn oma. Hij had er eigenlijk nooit bij stil gestaan dat dit precies de spiegel was die hij nodig had voor deze oefening.
Hij ging ervoor staan. Het eerste wat hij voelde was schaamte. Een impuls om zijn armen voor zijn lichaam te vouwen en zichzelf te bedekken. Maar hij dwong zichzelf om zijn armen langs zijn lichaam te laten hangen.
Hij keek naar zijn gezicht. Vermoeid, vond hij. Lijnen rond zijn ogen die er vijf jaar geleden nog niet waren. Zijn haar had betere dagen gekend…. Niet oordelen, herinnerde hij zichzelf aan Lisa's woorden.
Hij dwong zichzelf om verder te kijken. Zijn schouders, die altijd wat naar voren hingen van het vele achter de computer zitten. Zijn borst, met wat haar dat hij nooit mooi had gevonden maar ook nooit had verwijderd. Zijn buik was zachter dan toen hij twintig was. Een klein buikje dat hij meestal wegstopte onder goed gekozen shirts.
Hij zag littekens. Een dun wit streepje op zijn buik, net onder zijn navel, van een blindedarmoperatie toen hij zestien was. En een klein litteken op zijn onderarm van die keer dat hij als kind van zijn fiets was gevallen.
Zijn blik ging lager. Zijn schaamhaar was donkerder dan het haar op zijn hoofd en sterk krullend. Hij had zich nooit afgevraagd of hij het zou moeten trimmen of scheren, zoals in porno. Maar porno was toch niet echt, had hij altijd gedacht. Of wel? Het was het enige referentiemateriaal dat hij had. De laatste keer dat hij andere mannen naakt had gezien was op school, na de gymles, toen hij zestien was. Dat was lang geleden. Sindsdien was hij veranderd. Meer haar op zijn lichaam, op zijn benen, zijn borst en in de schaamstreek. Zijn lichaam was volwassen geworden zonder dat hij ooit in het echt had gezien hoe andere volwassen mannenlichamen eruitzagen. Dus hoe wist je wat normaal was?
Zijn blik ging naar zijn geslacht, gewoon aanwezig, niet opgewonden, maar gewoon zoals hij was. Een onbesneden penis met de voorhuid duidelijk zichtbaar. In porno zag je dat niet zo vaak. Veel porno kwam uit Amerika, waar besnijdenis de norm was. Daar waren ze bijna allemaal besneden, alsof dat de standaard was. Was dat in Nederland dan raar? Hij wist het niet en had het nooit aan iemand gevraagd.
Zijn penis hing slap tussen zijn benen en hij moest toegeven. Objectief gezien was het formaat er wel. Best groot, zelfs in rust. Hij had het een paar keer gehoord in de kleedkamer en van partners: "Je bent groot geschapen." Maar hij had die woorden nooit echt geaccepteerd of geloofd dat ze het meenden. Het was vreemd: complimenten betekenden niets als je ze zelf niet kon geloven. Als je alleen maar zag wat er volgens jou mis was.
Want hij zag alleen wat er niet klopte. De kleur van zijn huid daar, die anders was dan de rest van zijn lichaam. De manier waarop zijn ballen hingen en hoe zijn penis eruitzag die nooit hetzelfde leek met wat hij in porno zag of in zijn hoofd had van hoe het hoorde te zijn.
Hij had het nooit met iemand besproken, natuurlijk niet. Maar de onzekerheid was er altijd geweest, vooral in de zeldzame momenten dat hij met iemand naar bed ging en zich afvroeg of zij het zou opmerken en er iets van zou denken.
Nu keek hij ernaar zonder die onmiddellijke vergelijking met porno. Het was gewoon deel van hem.
Hij draaide zich om, keek over zijn schouder naar de spiegel. Zijn billen, zijn bovenbenen. Ook daar wat lichte haargroei waar hij nooit precies had geweten of dat normaal was of niet. Hij had het nooit durven vragen.
En terwijl hij keek, voelde hij iets vreemds. Geen kritiek, zoals gewoonlijk. Maar een soort... herkenning? Dit was hij. Niet perfect, niet zoals in tijdschriften, maar echt. Aanwezig, levend en met littekens. En onzekerheden over plekken die hij liever niet zag. Hij bleef staan, langer dan vijf minuten, ademend, kijkend, accepterend.
Hij liep terug naar zijn bureau en voelde zich anders. Niet beter of slechter, gewoon... meer bewust van zichzelf. Van zijn huid, van hoe zijn voeten de grond raakten en van de ruimte die hij innam. Hij ging weer zitten en opende de laptop.
---
Welkom terug
Hoe voelde dat? Voor sommige mensen is dit een makkelijke oefening. Voor anderen voelt het confronterend, kwetsbaar en misschien zelfs een beetje beschamend. Wat je ook voelde, het is goed. Er is geen verkeerde reactie.
De meeste mannen hebben een ingewikkelde relatie met hun lichaam. Mannen worden geacht sterk te zijn. Niet te zwaar, niet te dun, maar wel gespierd. Maar ook weer niet te veel. Behaard genoeg om mannelijk te zijn, maar niet te veel. Een eindeloze lijst van verwachtingen waar we nooit helemaal aan kunnen voldoen.
En waar halen we die verwachtingen vandaan? Vaak van porno. Dat is voor veel mannen het enige referentiemateriaal geworden. Lichamen die geschoren zijn, penissen die altijd groot en hard lijken, seks die altijd perfect verloopt. Maar dat is zo ontzettend ver van de werkelijkheid.
Echte lichamen hebben haar. Haar op je benen, je borst en misschien je rug. We hebben schaamhaar boven rond en zelfs een beetje op de penis en loopt door tot in je bilnaad. Buikjes, littekens en penissen in alle vormen en maten. Penissen die onbesneden zijn, wat in Nederland volledig normaal is maar in porno zelden te zien. Penissen die kromming hebben, naar links, naar rechts, naar boven, naar beneden, omdat elk lichaam anders is gevormd. Billen die niet perfect rond zijn. Huid die niet altijd strak is. En dat is niet alleen oké, dat is normaal.
Vroeger, in groepsdouches na het sporten op school of bij de sportclub, zagen jongens elkaar. Maar tegenwoordig is dat steeds minder. En daarna? Voor sommigen zijn er nog momenten in sauna's, naaktstranden of sportclubs waar nog wel gedeeld wordt gedoucht. Maar voor veel mannen is dat er niet meer, of durven ze niet. Iedereen kleedt zich zo snel mogelijk om in de sportschool, gaat thuis in de douche en niemand kijkt of wordt gezien. En niemand praat erover.
Dus je wordt volwassen zonder ooit te zien hoe andere volwassen mannen eruitzien. Zonder te weten dat jouw haar, jouw vorm en jouw maat helemaal normaal is. En in die leegte kruipt porno naar binnen als referentie. En dat is een oneerlijke en onrealistische vergelijking. En dus kijken we liever niet naar onszelf. We functioneren, maar we voelen niet.
Deze oefening was niet bedoeld om jezelf mooi te vinden. Het was bedoeld om jezelf te zien. Om te oefenen met aanwezig zijn in je eigen lichaam zonder meteen een oordeel te vellen. Om te zien dat jouw lichaam niet hoeft te lijken op wat je in porno ziet, omdat dat simpelweg niet de maatstaf is.
Want als je niet tevreden kunt zijn in je eigen lichaam zonder kritiek, hoe kun je dan ooit iemand anders echt toestaan om dichtbij te komen?
Wat nu?
Je mag je weer aankleden als je wilt. Of je kunt nog een tijdje naakt blijven als dat prettig voelt. Dit is jouw ruimte en jouw keuze. De volgende oefeningen komen later. Neem de tijd om te voelen wat deze eerste stap met je heeft gedaan. Laat het gewoon bezinken. Je hebt iets moedigs gedaan vandaag. Dat mag je jezelf toestaan om te voelen.
Tot snel.
Lisa
---
Sven leunde achterover. Zijn hart bonsde nog steeds, maar niet meer van nervositeit. Eerder van een vreemde mix van trots en kwetsbaarheid. Hij had naar zichzelf gekeken. Echt gekeken. En de wereld was niet vergaan. Hij was niet instort. Hij was er gewoon, naakt en echt, en dat was oké.
Hij sloot de laptop en bleef nog even zitten, voelend hoe zijn lichaam de stoel raakte en hoe zijn adem in- en uitging. Misschien was dit het begin van iets. Misschien was dit precies wat hij nodig had...
Dag 2: Aanraken
De volgende avond zat Sven weer achter zijn laptop. Hij had de hele dag aan het werkboek gedacht, steeds terugdenkend aan de oefening van gisteren. Hoe vreemd het had gevoeld om zo naar zichzelf te kijken, zonder meteen een oordeel klaar te hebben. Maar ook hoe goed het voelde. Alsof hij voor het eerst echt aanwezig was geweest in zijn eigen lijf.
Toen hij thuiskwam van zijn werk had hij niet eens gegeten. Hij had direct de voordeur op slot gedaan, gordijnen dicht en zijn telefoon op stil gezet. De kleine rituelen die een gewone avond transformeerden in... wat dan ook dit was. Daarna was hij direct naar zijn bureau gelopen en had de laptop opengeklapt. Het werkboek trok aan hem. Hij wilde weten wat er kwam.
Hij opende het document en scrollde naar waar hij gisteren was gestopt. Zijn vinger rustte aarzelend op de trackpad.
---
Welkom terug
Gisteren heb je jezelf gezien. Vandaag ga je jezelf voelen.
Maar laat me eerst uitleggen hoe dit werkboek werkt. Want dit is geen gewoon boek waar je doorheen leest terwijl je op de bank zit.
Vanaf nu vertel ik je regelmatig een verhaal. Een verhaal over Bram. Een man zoals jij, die dezelfde reis gemaakt heeft die jij nu begint. Ik vertel je wat hij doet, wat hij voelt en wat hij ontdekt. En terwijl je zijn verhaal leest, doe jij met Bram mee. Tegelijkertijd. Als Bram zich uitkleedt, doe jij dat ook. Als Bram zijn hand op zijn onderarm legt, doe jij dat ook. Als Bram ademt, adem jij met hem mee. Zijn reis wordt jouw reis. Zijn ontdekkingen worden jouw ontdekkingen.
Soms stop ik het verhaal en spreek ik je direct aan. Dan geef ik je een specifieke opdracht of leg ik iets uit. Maar meestal lees je gewoon verder en doe je wat Bram doet.
Dat betekent dat je niet vooruit mag lezen. Niet even snel scannen wat er komt. Want dan doe je niet mee, dan kijk je alleen maar. En dit werkboek gaat over doen, niet over kijken.
Dus: je leest langzaam. Je stopt wanneer Bram stopt. Je voelt wat Bram voelt. En pas als je klaar bent met een oefening, lees je verder.
Begrijp je dat? Ben je klaar om zo te werken?
Mooi. Oh, en nog één hele belangrijke regel die je moet accepteren voordat je verder leest! Vanaf nu is het verboden om klaar te komen. Niet tot ik het zeg. De enige regel: je mag alleen klaarkomen als ik je toestemming geef of als je in het verhaal leest dat Bram klaarkomt. Alleen dan mag jij ook klaarkomen. Als je ervoor kiest om op dat moment niet klaar te komen, mag dat uiteraard, maar dan moet je wachten tot je opnieuw toestemming krijgt of Bram in het verhaal opnieuw klaarkomt.
Duidelijk? Dan beginnen we nu.
---
Sven staarde naar het scherm. Zijn hart klopte sneller dan normaal. Dit was het moment. Niet meer alleen lezen, maar doen. Meedoen met iemand die hij niet kende, die misschien niet eens echt bestond. Maar dat maakte niet uit. Het verhaal was er. De oefeningen waren er, en hij had al lang besloten om verder te gaan.
Sven haalde diep adem. Hij legde zijn handen op zijn bovenbenen en voelde de warmte van zijn eigen huid door de stof van zijn broek. Zijn lichaam was er klaar voor. Maar was hij er ook klaar voor? Hij zou lezen wat Bram deed en tegelijk hetzelfde doen. Het verhaal van Bram volgen met zijn eigen handen. Zijn twijfels voelen, zijn ontdekkingen maken en schaamte overwinnen. Of proberen te overwinnen in ieder geval.
Het voelde vreemd, intiem bijna. Om te weten dat hij zo meteen dingen zou doen die hij normaal alleen deed, maar nu op instructie van woorden uit een boek. Maar ook spannend. Als het openen van een deur naar een kamer waar hij nog nooit was geweest. Hij scrollde verder en las de eerste regels. En terwijl hij las, begon zijn reis.
---
De reis van Bram (eerste kennismaking)
Bram klopte na mijn laatste sportles van de dag op de deur van mijn kantoor. Hij was me al weken opgevallen. Niet omdat hij opviel in aanwezigheid, maar juist omdat hij dat niet deed. Terwijl andere studenten luidruchtig discussieerden over trainingsmethodes, stond Bram stil achteraan en te luisteren, maar zelden deelnam aan de discussie.
"Mevrouw Lisa?" zijn stem was onzeker en beleefd. "Heeft u even tijd?"
Ik keek op van mijn administratie. Bram stond in de deuropening, zijn sporttas over zijn schouder en nog steeds in zijn trainingskleding. Drieëntwintig jaar, had ik in zijn dossier gezien, maar hij gedroeg zich als iemand die nog niet wist waar hij thuishoorde.
"Natuurlijk, kom binnen." Ik wees naar de stoel tegenover mijn bureau. "Wat kan ik voor je doen?"
Hij ging zitten en zijn handen friemelde nerveus met de riem van zijn tas. "Het gaat... het gaat eigenlijk niet over de studie," begon hij. "Het is meer... persoonlijk."
Hij zweeg even en zocht naar woorden. "Ik heb gehoord... van andere studenten... dat u soms mensen helpt met... persoonlijke dingen. Moeilijkheden." Zijn wangen kleurden. "Ik weet niet precies wat ze bedoelden, maar ze zeiden dat u iemand was die... die kan helpen..."
Ik knikte langzaam. Mijn reputatie spreekt zich blijkbaar rond. "Vertel me wat je dwars zit."
"Ik ben niet zo goed met mensen," vervolgde Bram, zijn ogen gericht op zijn handen. "Vooral niet met vrouwen. Ik bedoel, ik kan wel een gesprek voeren, maar verder..." Hij haalde zijn schouders op. "Ik begrijp gewoon niet hoe het werkt. Wat vrouwen willen, hoe je... jezelf presenteert."
Ik leunde achterover in mijn stoel en bestudeerde zijn lichaamstaal. De manier waarop hij zijn schouders naar binnen trok, alsof hij zichzelf kleiner wilde maken. Zijn onvermogen om oogcontact te maken. Dit was meer dan gewone verlegenheid. "Vertel me over je ervaring," zei ik rustig. "Met relaties, met dating."
Bram zijn wangen kleurden nog meer. "Niet veel," bekende hij. "Een paar dates hier en daar, maar het loopt altijd op niets uit. Ik denk dat ik te... saai ben. Te voorspelbaar."
"En wat wil je daaraan veranderen?" vroeg ik.
"Zekerder worden," zei hij meteen. "Begrijpen hoe ik een vrouw kan... interesseren. Niet manipuleren," voegde hij er snel aan toe, "maar gewoon... aantrekkelijker zijn."
Ik zag iets in zijn ogen wat me intrigeerde. Niet alleen verlangen naar romantische verbinding, maar een diepere honger. Een behoefte aan begrip van zichzelf, van zijn eigen kracht en zwaktes.
"Bram," zei ik langzaam, "wat ik ga voorstellen is onconventioneel. Het gaat verder dan gewone dating-advies."
Hij keek eindelijk op, zijn ogen ontmoetten de mijne. "Wat bedoelt u?"
"Echte aantrekkingskracht komt niet van techniekjes of gladde praatjes," legde ik uit. "Het komt van zelfkennis. Van het begrijpen van je eigen verlangens, je grenzen en je potentieel."
"Ik ben bereid om je te helpen," vervolgde ik, "maar mijn methodes zijn... intensief. Ze vereisen volledig vertrouwen en de bereidheid om jezelf kwetsbaar op te stellen."
Bram knikte langzaam. "Wat houdt het in?"
"Sessies waarin we jouw reacties verkennen. Waarin je leert wat echte controle betekent, over jezelf en over je impulsen." Ik pauzeerde en liet de woorden inzinken. "Het zal soms ongemakkelijk zijn en het zal je grenzen testen."
"Ik... ik wil het proberen," zei Bram, zijn stem nu vaster. "Ik wil leren."
Dat was het moment waarop ik wist dat Bram klaar was voor zijn echte educatie. Net zoals jij nu klaar bent voor de jouwe.
"Kom donderdag na je laatste college terug," zei ik tegen Bram. "We beginnen dan met je eerste echte sessie."
Hij knikte gretig, maar ik zag ook de zenuwen in zijn ogen. "Wat moet ik verwachten?"
"Verwacht niets," antwoordde ik. "Vertrouw alleen op het proces."
Een paar dagen later
Donderdag om vijf uur klopte Bram opnieuw op mijn deur. Mijn kantoor was groter dan de meeste faculteitskantoren, een voordeel van mijn senior positie. Naast mijn bureau stond een comfortabele leren bank en langs de muur een aantal kasten die voor de meeste bezoekers gewoon opslag leken. Bram had geen idee wat erin verborgen lag.
"Ga zitten," zei ik, wijzend naar de bank. Ik sloot de deur achter hem en draaide het slot om. "Wat ik je ga leren begint met het overwinnen van schaamte en de beperkingen die je jezelf oplegt."
Bram ging zitten, zijn handen weer nerveus friemelend. "Ik begrijp het niet helemaal..."
"Dat hoeft ook niet," onderbrak ik hem. "Je hoeft alleen maar te vertrouwen en te gehoorzamen."
Ik ging tegenover Bram zitten. "Strip."
Het bevel hing tussen ons in. Bram zijn ogen werden groot en zijn mond viel open van verbazing.
"Wat... wat bedoelt u?"
"Precies wat ik zei. Strip!... Kleed je helemaal uit." Mijn stem was kalm maar onverbiddelijk. "Dit is je eerste les. Leren om je kwetsbaar op te stellen zonder schaamte."
"Maar... hier? Nu?" Bram keek om zich heen alsof hij hulp zocht.
"Bram," zei ik, mijn stem zachter nu, "echte groei gebeurt buiten je comfortzone. Als je niet bereid bent om jezelf letterlijk bloot te geven, hoe kun je dan verwachten emotioneel open te zijn?"
Ik zag hem slikken en zijn handen trilden licht. "Wat als iemand binnenkomt?"
"De deur zit op slot. Er komt niemand binnen." Ik leunde achterover. "Ik wacht."
Hij verstijfde. Dit had hij duidelijk niet verwacht. Maar hij wilde leren en soms vraagt leren om dingen te doen die je niet verwacht.
Bram stond op en met bevende handen begon hij aan zijn shirt te trekken. Eerst aarzelde hij en keek hij naar mij alsof hij hoopte dat ik zou zeggen dat het een grapje was. Maar ik bleef rustig wachten met mijn gezicht neutraal maar vastberaden.
Zijn shirt viel op de grond. Zijn torso was zoals ik had verwacht, niet gespierd zoals sommige jongere studenten, maar verzorgd. Hij werkte aan zijn riem en zijn vingers friemelde met de gesp.
"Langzamer," instrueerde ik. "Dit is geen race. Leer jezelf voelen, elke beweging."
Bram zijn broek gleed naar beneden en hij stapte eruit. Hij stond nu in alleen zijn boxershort en zijn wangen waren vuurrood van schaamte en spanning.
"Alles," zei ik rustig.
De laatste barrière. Bram haalde diep adem en liet zijn boxershort vallen. Hij stond nu volledig naakt voor me terwijl zijn handen instinctief bewogen richting zijn kruis om zichzelf te bedekken.
"Handen langs je lichaam," instrueerde ik. "Geen schaamt, niets verbergen."
Langzaam liet Bram zijn handen zakken en ik bestudeerde hem. Niet met lust, maar met de klinische blik van iemand die haar student evalueerde. Zijn lichaam was gespannen van nervositeit. Ik zag alles wat hij probeerde te verbergen. Een lichaam dat niet getraind was, maar ook niet slecht. Gewoon. Normaal en menselijk. Een klein buikje. Schaamhaar en een penis die nu klein was van de zenuwen. Bram had ook een klein litteken op zijn knie.
---
Sven zat nu naakt op zijn bureaustoel. Hij had het uitkleden meegedaan. Stap voor stap had hij Bram gevolgd. Zijn shirt, zijn broek, zijn sokken en zijn boxershort. Terwijl hij las over de aarzeling van Bram, had hij even zijn eigen aarzeling gevoeld. En nu zat hij hier. Het leer van zijn bureaustoel koel onder zijn billen en tegen zijn rug. Naakt in zijn eigen appartement, voor zijn laptop. Alleen, maar toch niet alleen. Want ergens in dit verhaal stond Bram ook zo, of had zo gestaan. Naakt en kwetsbaar.
Het voelde surreëel en tegelijk heel echt. Hij had gedaan wat het werkboek vroeg. Hij had de eerste grens overschreden. Hij was klaar en las verder.
---
"Goed," zei ik goedkeurend. "Dit is je eerste overwinning. Je hebt je schaamte overwonnen. Nu ga je weer zitten."
Bram zijn ademhaling was onregelmatig, maar ik zag iets anders in zijn ogen. Niet alleen angst, maar ook opluchting. Bevrijding misschien.
"Hoe voelt het?" vroeg ik.
"Eng," bekende hij. "Maar ook... anders. Alsof ik een barrière heb doorbroken."
Bram ging op de bank zitten en het leer voelde koel aan tegen zijn naakte huid.
"Nu ga je jezelf aanraken," zei ik.
"Aanraken?" Zijn stem was hees.
"Niet seksueel," verduidelijkte ik. "Ik wil dat je ontdekt hoe je lichaam aanvoelt. Hoe vaak raak je jezelf bewust aan, Bram? Behalve om te wassen, aan te kleden of te masturberen?"
Hij keek me niet-begrijpend aan.
"Nooit, denk ik," beantwoordde ik mijn eigen vraag. "De meeste mannen doen dat nooit. Jullie functioneren, maar jullie voelen niet. Vandaag ga je voelen."
"Begin met je armen," instrueerde ik. "Leg je handen op je onderarmen. Voel de textuur van je huid, het haar en de warmte. Langzaam, zonder haast."
Bram legde zijn handen op zijn onderarmen en zijn eerste bewegingen waren onzeker.
"Langzamer," zei ik tegen Bram. "Dit is geen taak die je moet afvinken. Dit is een ontdekkingsreis van je eigen lichaam. Ga langzaam met je hand naar je bovenarmen en je schouders."
Ik zag hem worstelen met de ongemakkelijkheid, maar ook iets anders. Een begin van nieuwsgierigheid. Zijn schouders ontspanden een fractie. "Nu naar je borst," vervolgde ik. "Voel hoe je ademhaling je borstkas laat bewegen en voel je hartslag. Daarna ga je naar je buik."
Zijn handen bewogen langzaam over zijn borst en vonden aarzelend de weg naar zijn buik. Ik zag hem verstijven toen hij het zachte vlees van zijn buik voelde.
"Geen oordeel," herinnerde ik hem. "Dit is jouw lichaam. Het heeft je je hele leven gediend. Het verdient respect, geen kritiek."
Zijn handen bleven rusten op zijn buik terwijl hij diep in en uit ademde.
---
Sven had meegedaan met Bram terwijl hij las. Zijn handen hadden dezelfde reis gemaakt als die van Bram. Onderarmen, bovenarmen, schouders. Borst, waar zijn hartslag snel en onregelmatig had geklopt. En als laatste zijn buik, waar hij had geprobeerd geen oordeel te hebben over het zachte vlees.
Hij had op deze manier nooit aandacht besteed aan zijn lichaam. Zijn lijf was altijd iets geweest dat functioneerde, niet iets dat hij voelde. Maar nu had hij gevoeld. Echt gevoeld. En het was vreemd geweest, intiem zelfs. Maar ook... goed. Alsof hij een deel van zichzelf had ontdekt dat er altijd was geweest maar dat hij nooit had opgemerkt.
Hij las verder, nieuwsgierig wat er nu kwam.
---
"Nu verder naar beneden," zei ik. "Je dijen, je knieën en je kuiten. Voel alles. De spieren, het haar en de vorm."
Bram zijn handen bewogen langzaam over zijn benen. Ik zag de spanning in zijn schouders afnemen. De schaamte begon plaats te maken voor iets anders. Nieuwsgierigheid of misschien zelfs een begin van acceptatie?
"En nu," zei ik rustig, "ga je naar je intieme delen. De delen die je meestal functioneel aanraakt, maar meestal niet voelt. Je geslacht en je balzak. Niet om opgewonden te raken, maar om te voelen. Om te accepteren als onderdeel van jezelf."
Bram aarzelde. Zijn hand bewoog langzaam naar zijn penis en raakte hem voorzichtig aan alsof hij bang was voor zijn eigen lichaam.
"Gewoon voelen," herhaalde ik. "Dit is jouw lichaam en het verdient aandacht en respect. Voel het gewicht van je ballen en penis en de temperatuur en textuur van de huid."
Hij deed wat ik zei. Zijn bewegingen eerst stijf en onzeker, maar langzaam werden de bewegingen meer ontspannen. Ik zag geen opwinding in zijn gezicht, alleen aandacht. Zijn vingers bewogen voorzichtig en onderzoekend over zijn intieme delen.
Een paar minuten later zag ik het gebeuren. Ik zag het als eerste aan zijn gezicht voordat ik het aan zijn lichaam zag. Zijn ogen werden groot en zijn adem stokte even. Een tinteling trok door zijn lichaam en bloed verplaatste zich richting zijn geslacht. Warmte concentreerde zich tussen zijn benen en zijn penis begon te reageren op zijn aanraking en de aandacht die hij eraan gaf.
Bram probeerde zijn adem onder controle te houden en probeerde niet te bewegen. Maar het gebeurde toch, ondanks dat hij zijn best deed om het tegen te houden. Hij voelde zijn penis groter en harder worden. De huid werd strakker en het gewicht nam onverbiddelijk toe in zijn hand.
Zijn ogen schoten in paniek naar mij. Pure paniek.
Ik keek rustig en observerend naar hem. Mijn blik ging naar beneden richting zijn kruis, waar zijn penis nu half hard was en verder zwol onder mijn blik.
Dat maakte alles zo veel erger voor hem.
Zijn hand schoot weg alsof hij zich gebrand had. Ze zag het. En niet alleen de opkomende erectie, maar ook... ook wat hij altijd had willen verbergen. Zelfs nu, terwijl zijn penis harder werd, was het duidelijk te zien dat hij niet groot was. Zijn erecte penis was bescheiden van lengte. Niet zoals Bram dacht dat het hoorde te zijn of wat hij vaak in pornofilms had gezien.
"Het spijt me," stamelde Bram, zijn gezicht niet alleen rood maar bijna paars van schaamte. Zijn handen bewogen instinctief voor zijn erectie om zichzelf te bedekken deze te verbergen. "Ik wilde niet... het gebeurde gewoon..."
"Stop," zei ik kalm met mijn stem zonder oordeel. "Niet verontschuldigen. Handen weg."
Hij liet zijn handen zakken, maar ik zag de paniek in zijn ogen alleen maar verergeren. Zijn adem ging snel. Veel te snel. Er was meer aan de hand dan alleen de erectie zelf.
"Bram," zei ik zacht. "Wat is er? Wat maakt je zo bang?"
Hij schudde zijn hoofd en kon me niet aankijken. Zijn schouders kromden naar voren alsof hij zichzelf fysiek kleiner wilde maken.
"Vertel me," drong ik aan. "Als je het niet uitspreekt, blijft het je achtervolgen."
Er viel een stilte en ik wachtte geduldig. Na een tijdje kwam het er eindelijk uit. Hij fluisterde: "Ik ben zo klein."
De woorden hingen tussen ons in. Jaren van schaamte samengebald in vier woorden.
Ik keek naar hem, naar zijn lichaam en naar zijn penis. Deze stond nu volledig stijf en wees fier naar boven. Hij had gelijk dat hij niet heel groot was, maar ook niet echt klein. En er was zoveel meer te zien.
"Je bent wat kleiner dan gemiddeld, dat klopt," zei ik eerlijk. Geen zin om te liegen. "Maar kijk eens naar wat je niet ziet."
"Wat bedoelt u?" Hij keek me aan, verward.
"Kijk naar de hoek. Hij staat mooi omhoog en is keihard. Dat is niet vanzelfsprekend. En de vorm…Hij is dik aan de basis en je hebt een forse eikel. Je huid zier er glad en gezond uit. Dat zijn allemaal mooie dingen Bram. Maar jij ziet ze niet. Jij ziet alleen wat je denkt dat niet klopt."
Ik leunde naar voren. "Dat doen de meeste mensen. Ze focussen op het ene ding dat ze niet mooi vinden en worden blind voor alles wat wel mooi is. Je vergelijkt jezelf met een idee in je hoofd. Waarschijnlijk met wat je vaak hebt gezien in porno en met wat je denkt dat normaal is. Maar je ziet niet wat er werkelijk is."
Ik zag zijn ogen naar beneden flitsen alsof hij probeerde te zien wat ik zag.
"En zelfs als je kleiner bent," vervolgde ik, "wat zegt dat over je waarde? Over wie je bent? Of wat je kunt geven aan iemand anders? Het antwoord is: niets."
"Maar..." begon hij.
"Geen maar," onderbrak ik hem, maar mijn toon bleef zacht. "Adem. Laat het gewoon zijn. Je lichaam is zoals het is. Met mooie dingen die je niet ziet en dingen waar je onzeker over bent. Net als iedereen." "Adem. Laat het gewoon zijn. Probeer niet om je erectie weg te duwen. Het gaat vanzelf over als je het de ruimte geeft."
Bram knikte, maar ik zag zijn schouders trillen van de inspanning om te ontspannen. Na een moment legde hij voorzichtig zijn hand weer terug, alsof hij bang was voor wat zijn lichaam nog meer zou doen. Hij ademde diep en bewust. Ik zag hem worstelen om te doen wat ik had gezegd. Gewoon zijn en gewoon voelen.
De minuten verstreken langzaam. In de stilte van mijn kantoor hoorde ik alleen zijn ademhaling en ergens ver weg het geroezemoes van studenten op de gang. Langzaam, bijna onmerkbaar, zag ik de erectie afnemen.
"Zie je?" zei ik uiteindelijk.
Hij knikte, uitgeput bijna, alsof hij zojuist een marathon had gelopen in plaats van alleen maar stil te zitten en te ademen.
"Goed," zei ik. "Je mag je weer aankleden."
---
Sven had alles meegedaan en zijn lichaam verkend zoals Bram dat had gedaan. Niet seksueel, zoals Lisa had gezegd, maar gewoon voelen. Hij had dit nog nooit zo gedaan. Gewoon, … voelen. Het was altijd functioneel geweest, iets wat hij deed met een doel. Maar nu voelde hij het als een deel van zichzelf. Geen object of stuk gereedschap, maar gewoon zijn lichaam. Voorzichtig raakte hij zichzelf aan. Zijn nog slappe penis en zijn balzak. Hij voelde het gewicht, de warmte en de textuur van de huid die zachter was dan de rest van zijn lichaam.
Langzaam trok een tinteling door zijn lijf. Net zoals bij Bram begon bloed richting zijn geslacht te stromen waar het zich concentreerde. Zijn penis die begon te reageren op de aandacht. Hij haalde zijn hand weg maar het was al in gang gezet. Hij voelde zichzelf groter en harder worden. Hij keek hij naar beneden en daar zag hij precies datgene wat hem altijd zo onzeker had gemaakt. De kromming naar beneden was nu duidelijk zichtbaar in volledig opgewonden staat. Die kromming die hij gisteren in de spiegel niet zag, maar nu, terwijl zijn penis volledig stijf was, zag hij het duidelijk en onmiskenbaar. Het zag er raar uit, vond hij. Alsof het niet hoorde. Die kromming... was dat normaal? In porno waren ze bijna altijd recht, of licht naar boven gekromd. Trots omhoog wijzend. Niet naar beneden, zoals die van hem. Zou een partner dat vreemd vinden?
Hij herlas Lisa's woorden aan Bram. Over dat Bram alleen zag wat hij niet mooi vond. Dat hij blind was voor wat wel mooi was. Was dat wat hij deed? Altijd alleen maar naar die kromming kijken en vergeten dat de rest... eigenlijk prima was? Mooi was? Hij wist het niet zeker. De onzekerheid was zo diep ingesleten. Maar misschien... misschien had Lisa een punt. Sven keek opnieuw en probeerde te zien wat hij normaal negeerde. Wat zag hij niet? Hij was niet klein. Integendeel, redelijk groot zelfs. De huid was glad en gezond. En de vorm... als hij eerlijk was, was die niet lelijk. Alleen anders.
Er spookte nog een andere vraag in zijn hoofd. Waarom was hij eigenlijk hard geworden toen hij las over Bram zijn penis? Waarom was hij überhaupt opgewonden? Hij las over een naakte man. Wat betekende dat? Was het Bram? Was het Lisa? Was het…. het verhaal? Was hij misschien…..? De vraag vormde zich, zwaar en beangstigend. Maar hij duwde hem weg. Niet nu. Nu moest hij gewoon ademen, zoals Lisa Bram had geïnstrueerd. "Spanning doet dit. Aandacht voor je lichaam doet dit." had Lisa gezegd.
Hij ademde langzaam en bewust. langzaam, heel langzaam, voelde hij zijn erectie afnemen. Het bloed trok zich terug en zijn lichaam ontspande. Maar de vragen bleven in een donker hoekje van zijn hoofd bestaan. Sven las verder.
---
Terwijl Bram zich aankleedde, zag ik de verandering in hem. Zijn schouders waren minder naar binnen getrokken en zijn bewegingen waren zekerder. Niet dramatisch anders, maar een begin was gemaakt. Bram had geen idee wat het de komende weken nog te wachten stond. Dit was slechts het eerste hele kleine stapje.
"Hoe voel je je?" vroeg ik.
"Vreemd," bekende hij. "Maar ook... beter. Alsof ik mezelf voor het eerst echt heb gevoeld. Niet alleen gefunctioneerd, maar gevoeld."
"Dat is precies wat ik wilde," zei ik. "Je hebt de eerste stap gezet. De volgende keer gaan we verder."
"Wanneer?" vroeg hij gretig.
"Volgende week. Zelfde tijd."
Hij knikte en pakte zijn tas. Bij de deur draaide hij zich om. "Dank u, mevrouw Lisa."
"Lisa is prima, Bram. We zijn hier niet in de sportles."
Hij glimlachte voorzichtig en vertrok.
---
Goed gedaan lezer! Je hebt meegedaan met Bram en jezelf gevoeld. Je hebt aandacht gegeven aan je lichaam zonder oordeel en zonder dat het direct seksueel hoefde te zijn. Dat kan moeilijk zijn en dat vraagt moed. Dezelfde moed die Bram toonde. Misschien gebeurden er dingen die je niet had verwacht. Misschien reageerde je lichaam op manieren die je verwarrend vond. Dat is oké. Dat hoeft niets te betekenen behalve dat je mens bent.
De volgende oefening komt volgende week. Voor nu: kleed je aan en laat dit bezinken.
Je doet het goed. Lees over ongeveer één week verder. Komende week heb je toestemming om te masturberen en klaar te komen zo vaak je wilt, maar stop minstens twee dagen met masturberen en klaarkomen, voordat je verder leest in dit werkboek.
Lisa
---
Sven leunde achterover met zijn ademhaling nog steeds wat onregelmatig. Hij had het gedaan. Hij had zichzelf aangeraakt en gevoeld. Het voelde anders, maar goed.
Hij sloot de laptop en begon zich langzaam aan te kleden. Hij voelde hoe zijn kleren over zijn gevoelige huid gleden. Alles leek intenser en bewuster te voelen.
Volgende week zou er meer komen. Misschien zouden er antwoorden komen. Of misschien alleen maar meer vragen. Maar voor nu was dit genoeg. Hij had een stap gezet. En net als Bram was hij niet bang meer voor het volgende. Nou ja. Misschien een beetje bang, maar Sven zou toch doorgaan. Hij had al lang besloten om het hele werkboek te volgen.
De dagen erna bewoog Sven door zijn leven alsof er een laag tussen hem en de wereld was geschoven als een transparant membraan dat alles net iets anders maakte. Hij deed zijn werk, beantwoordde e-mails, schreef code en at zijn maaltijden. Maar een deel van hem bleef hangen in dat moment naakt voor de spiegel, kijkend naar zichzelf op een manier die hij nooit eerder had gedaan. De herinnering aan zijn eigen hand op zijn lichaam, het leren kennen van textuur, warmte en vorm, bleef in zijn vingertoppen zitten alsof de sensatie was ingeprent. Steeds weer kwamen de vragen terug, als golven die over hem heen spoelden: waarom was hij opgewonden geraakt tijdens het lezen over Bram en waarom had zijn lichaam gereageerd op woorden over iemand anders? Wat zei dat over hem?
Hij probeerde het te rationaliseren. Het was gewoon een lichamelijke reactie, niets meer. Maar ergens wist hij dat het niet zo simpel was. Er was iets verschoven in hoe hij naar zichzelf keek en wat hem raakte. Hij wilde zichzelf beter begrijpen.
Die week masturbeerde hij, zoals Lisa had toegestaan. Drie keer, vier keer misschien. Maar het was anders dan voorheen. Hij was zich bewuster van zijn lichaam nu en van elke aanraking. Waar het vroeger mechanisch was geweest, een simpele handeling om spanning te verlichten, voelde het nu rijker en complexer. Hij merkte dingen op die hij nooit eerder had opgemerkt. Hoe zijn adem veranderde, hoe bepaalde aanrakingen intenser waren dan andere en hoe zijn gedachten afdwaalden naar plekken die hij niet helemaal durfde te onderzoeken.
Twee dagen voor het weekend, zoals Lisa in het werkboek had opgedragen, stopte hij. Geen aanraking meer, geen ontlading. Toen de vrijdagavond aanbrak, merkte hij dat hij ernaar uitkeek. Naar het volgende hoofdstuk in het werkboek. De verwachting maakte hem nerveus op een manier die hij niet helemaal begreep. Het was geen simpele nieuwsgierigheid meer. Het was alsof hij wist dat er iets zou komen dat hem nog meer zou laten zien over wie hij was. Dat besef was tegelijk aanlokkelijk en beangstigend.
Einde deel 4
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Geileric, 38 jaar. Benieuwd wat gebeurt zonder grenzen? Op mijn prive pagina ontdekken we samen verleiding, nieuwsgierigheid en loslaten van controle...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Lisaloiv (46)
Watjijwilt (35)
XSandrax (34)
Mollie (30)