Magisch Doolhof - 14

Hoi ik ben laura 18 jaar
Ik ben in een magisch doolhof beland en heb hier vleugels gekregen, een oude magiër heeft vaginaal al zijn magie in mij gespoten. Veel lees plezier in dit volgende avontuur.
Kusjes: laura

De volgende ochtend word ik vroeg wakker. Het is nog net donker, de bubbels gloeien in een diep, vluweel blauw, maar slapen lukt niet meer. Mijn lichaam tintelt nog steeds van de magie die de magiër in me heeft achtergelaten – een warme, knetterende stroom die onder mijn huid danst, alsof hij zoekt naar een plek om te rusten. Het doet pijn, een scherpe, brandende steek die zijn plek nog moet vinden.
Ik glip stilletjes uit bed. Saga slaapt nog diep, haar donkere haar ligt uitgespreid over het kussen als een waaier van middernacht, haar lippen licht geopend, haar borst rijzend en dalend in een rustig ritme. Ik buig me over haar heen, kus haar voorhoofd, haar wang, haar mondhoek – zacht, want ik wil haar niet wil storen, maar wel proeven. Ze zucht in haar slaap, glimlacht even, en ik voel mijn hart samentrekken van liefde. Ik vertrek en dwaal doelloos door de bubbels.
Langs slapende hutten, over bruggetjes van koraal en schelpen, door kleine tuintjes waar bloemen zachtjes oplichten in het schemerdonker. Zonder dat ik het doorheb, kom ik uit bij het trainingsveld – een open plek met stro-poppen, houten palen en rotsblokken om op te oefenen. De stilte hier voelt zwaar, maar ook uitnodigend.
Ik ga op een bankje zitten en kijk naar mijn handen. Ze trillen een beetje. De magie voelt nog rauw, als een wilde rivier die nergens heen kan. Ik besluit te kijken wat het offer van de magiër me precies heeft gegeven. Ik sta op, spreid mijn vleugels en kijk naar de oude stro-pop aan de rand van het veld.
Ik vlieg omhoog, richt me op het doel, en denk aan aanvallen. Op dat moment veranderen mijn vleugels. Ze worden groter, de randen scherper, en krijgen veren die glanzen en messcherp zijn, harder dan staal. Mijn huid begint te gloeien – een felle, gouden gloed die de lucht om me heen laat tintelen. Ik duik naar beneden als een vallende ster, mijn vleugels snijden door de lucht met een hoog, zingend geluid. Ik vlieg langs de pop en snij hem doormidden. De stro vliegt alle kanten op, de pop valt in twee perfecte helften uit elkaar.
Ik stop niet. Ik test mijn magie tot het uiterste, stop al mijn frustratie, mijn verdriet, mijn woede in deze training. Ik roep vuur op – vlammen schieten uit mijn handen, branden bomen tot as. Ik denk aan ijs – staken van ijs schieten door de lucht, landen als speren in de grond en doorboren rotsen. Ik laat licht exploderen – felle stralen snijden door palen en hakken ze doormidden. Ik vlieg rondjes, duik en draai, mijn vleugels snijden door alles wat ik raak. Na een uur land ik hijgend op het bankje. Mijn borst gaat op en neer, zweet druipt van mijn voorhoofd, mijn huid gloeit nog na.
Het trainingsveld ziet er heel anders uit: brandplekken overal, bomen en rotsen doormidden gehakt, ijsstaken die uit de grond steken als scherpe tanden. Ik laat mijn hoofd in mijn handen zakken. Het voelt beter, maar ook leeg.
Dan hoor ik voetstappen. De generaal – een brede, kalme man met grijs haar en een litteken over zijn wang – komt langzaam dichterbij. Hij durfde me eerst niet te benaderen. Nu gaat hij voorzichtig naast me zitten en kijkt naar de schade.
“Ik zou bijna medelijden krijgen met de duistere heer,” zegt hij droog. “Bijna.”
Hij legt zijn hand op mijn been, zijn vingers raken net lijn venusheuvel. Het is niet opdringerig maar gewoon lief en geruststellend. “Ik heb in het kamp een verrassing voor je. Iets waar je waarschijnlijk wel blij van wordt.” Ik kijk hem vragend aan, hij glimlacht naar me en knijpt even in mijn been. “Een verrassing blijft een verrassing.”
Hij kijkt nog eens rond. “Wel jammer van het trainingsveld. De soldaten wilden hier vandaag nog trainen.”
Ik zucht, sta op. Mijn houding verandert. Mijn huid begint weer licht te stralen, een zachte, parelmoeren gloed. Mijn vleugels trekken zich terug naar hun zachte, schattige vorm. Ik focus op het veld, streel met mijn hand over de grond en denk aan Saga – aan haar lach, haar warmte, haar lippen op de mijne, hoe ze me aankijkt alsof ik het enige ben wat telt. Over het hele veld komen bloemen omhoog: paars, roze, goud, ze bloeien in seconden. Het ijs smelt, de bomen herstellen zich, scheuren in de grond groeien dicht en bladeren komen terug. Vlinders fladderen op uit het niets, dansen in de lucht, hun vleugeltjes schitterend in het ochtendlicht.
“Sorry,” zeg ik zacht. “De rotsen kan ik niet maken.”
De generaal kijkt vol verbazing om zich heen. “Die vlinders daar… dat is een leuke toevoeging,” zegt hij uiteindelijk droog “Die hadden we nog niet in de bubbels.” We lachen samen, een kort, opgelucht geluid.
Hij neemt me mee naar het strand. Het kamp is nog groter geworden – tenten zover als ik kan kijken, rook van vuurtjes, stemmen die zingen en lachen. Als ik aankom word ik weer juichend ontvangen: “Laura! Lichtbrenger! Elf van hoop!” Mensen rennen naar me toe, raken mijn armen aan, mijn vleugels, mijn haar. Ik lach, knuffel terug, voel hun warmte en voel me groot en klein tegelijk.
We lopen een heel stuk door het kamp tot we bij een paar enorme tenten komen. En dan spring ik op, gil en klap in mijn handen.
Bij een vuurtje zit Lieke.
Ik ren naar haar toe. Ze staat langzaam op en draait zich om. Ik stop, bekijk haar van top tot teen. Ze is duidelijk zwanger – een enorme buik, waar minstens drie kinderen in passen. Wat wil je als je zwanger bent van een reus? Haar borsten zijn voller geworden, haar huid straalt, haar ogen glanzen van geluk.
“Laura!” schreeuwt ze.
“Lieke!” schreeuw ik terug.
We omhelzen elkaar stevig. Ik voel haar borsten tegen de mijne, voel het gerommel in haar buik die ze stevig tegen me aandrukt. We kussen – eerst zacht, dan dieper, onze tongen vinden elkaar. Tranen lopen over mijn wangen, maar het zijn blije tranen. Ik ruik haar geur – vertrouwd, warm, een beetje zoet – en het voelt als thuiskomen.
Dan voel ik een enorme hand om me heen. Ik word opgetild. Een harige kus land op mijn wang. “Kleine elf,” gromt Grom met zijn diepe stem. “Wat ben jij veranderd. Niet van buiten – je ziet er nog hetzelfde uit – maar je energie… wat ben jij veranderd.” Hij lacht hard, een geluid dat door de grond trilt. “Zie je wel dat ik gelijk had.”
Hij zet me neer. “Toen ik van het verzet hoorde en over het meisje dat daarvoor heeft gezorgd, heb ik het aan alle andere reuzen verteld. Normaal hebben reuzen niet veel contact met elkaar en bemoeien we ons al helemaal niet met de rest van het doolhof, maar dit verhaal heeft ze bij elkaar gebracht. Ze hebben besloten zich aan te sluiten bij het verzet.”
Als de strijd losbarst, mag Lieke op hoge uitzondering als eregast naar de bubbels. Samen met iedereen die nog te jong is om te strijden.
De generaal legt zijn hand op mijn schouder. “De dag na morgen. Dan is het tijd. Dan trekken we ten strijden tegen de kasteelheer. Wat de uitkomst ook wordt, het doolhof zal veranderen.” Voor hij me bij Lieke en de reuzen achterlaat, vertelt hij me om bij de smid Sangs te gaan. “Hij heeft nog een verrassing voor je.”
Ik ga samen met Lieke bij Grom op schoot zitten – er is voldoende ruimte voor ons alle twee. We vertellen elkaar alles op een snelheid waarmee alleen tienermeiden kunnen kletsen. We lachen, huilen en gillen van plezier. Ik voel nog een keer aan de bewegingen in de buik van Lieke – kleine schopjes, alsof de baby's al weten dat ik er ben. Lieke legt mijn hand erop en fluistert: “Ze weten dat tante Laura komt.”
Dan voel ik dat Saga aankomt lopen. Ik herken het geluid van haar schelpenketting – hetzelfde als de mijne, laag op onze heupen, kalkwit met parelmoer en zilver. Ze heeft mijn opwinding gevoeld en werd nieuwsgierig. Na alle verhalen die ik over haar aan Lieke heb verteld, kan ik haar eindelijk voorstellen.
“Een vriendin van Laura is een vriendin van mij,” zegt Lieke lachend. Ze kust Saga verleidelijk, streelt over haar been en voelt aan haar borst. Saga kreunt zacht, kust terug, haar hand glijdt over Lieke's been. Ik kijk toe, mijn hart slaat sneller, een warme gloed verspreidt zich door mijn buik.
Samen knuffelen en kussen we.
Lieke en Saga vrijen samen – ze liggen tegenover elkaar met hun benen verstrengeld, hun schaamlippen en klitjes tegen elkaar wrijvend,ze kussen terwijl hun heupen draaien. Ze kreunen in elkaars mond, hun handen knedend over elkaars borsten. Ik kijk ernaar, mijn eigen hand glijdt tussen mijn benen en ik vinger mezelf. Mijn andere hand streelt over het been van grom en ik voel zijn enorme penis tegen mijn kontje aan groeien. We kijken samen hoe de lichamen van saga en lieke tegen elkaar schuren, hoe Saga's tong over Lieke's lippen glijdt, hoe Lieke's vingers in Saga's haar grijpen.
Mijn billen glijden plagend over zijn keiharde lengte heen en weer. Zijn enorme hand rust tussen mijn dijen. Eerst streelt hij alleen zachtjes over mijn lipjes, dan glijdt één dikke vinger naar binnen, langzaam, diep. Even later volgt een tweede. Hij beweegt ze kalm, maar wel helemaal tot de wortels.
Zijn andere hand glijdt over mijn borsten, volgt de gevoelige randjes van mijn vleugels en doet me huiveren. Dan buigt hij zich voorover, zijn hete adem tegen mijn oor:
„Wil je het nog een keer proberen, kleine elf?“
Ik knik, mijn hart bonst in mijn keel.
Met trillende vingers pak ik hem vast — twee handen zijn niet genoeg om hem helemaal te omvatten. Ik richt hem, laat mijn natte lipjes over zijn brede eikel glijden. Heel langzaam laat ik mezelf zakken. Het voelt alsof ik uit elkaar getrokken word. Ik hap naar adem, mijn vleugels trillen.
Dan komen Saga en Lieke dichterbij. Lieke buigt zich voorover en laat haar tong zachtjes over mijn clitje dansen, kleine cirkeltjes, precies goed. Saga fluistert lieve, hete woordjes in mijn oor: „Je doet het zo goed… laat hem maar binnenkomen… je bent zo mooi zo…“
En dan, met een zachte, natte plop, glijdt zijn eikel eindelijk helemaal naar binnen.
Ik gil het bijna uit. Hij vult me zo volledig dat ik sterretjes zie. Grom pakt mijn heupen vast en begint me heel rustig over hem heen te bewegen. „Zo strak,“ gromt hij laag, zijn stem klinkt als rollende donder ver weg. Lieke blijft likken, Saga kust mijn nek. Ik buig voorover en neem Saga’s tepels in mijn mond, lik en zuig zachtjes terwijl mijn vleugels wijd uitstaan.
Het komt te snel. Mijn hele lichaam spant zich, mijn clitje klopt tegen Lieke’s tong, en dan ontplof ik. Ik kom gillend klaar, knijp om hem heen, mijn vleugels slaan wild. Grom gromt diep, duwt zichzelf nog dieper en spuit alles in me — zo veel dat het warm langs mijn dijen naar beneden sijpelt, over zijn schoot, het zand in.
Saga wil het ook proberen. Ze bloost, lacht nerveus, probeert dapper. Maar zelfs met de zachte magie van het strand en het doolhof is ze te strak. Na een paar pogingen geeft ze het lachend op. „Misschien later… als ik meer geoefend heb,“ zegt ze met een knipoog.
In plaats daarvan gaan Saga en ik tegenover elkaar zitten in het zand. Onze clitjes raken elkaar, nat en glad. We beginnen langzaam te schuren, heen en weer, steeds een beetje sneller. Onze handen glijden over elkaars borsten, knijpen in tepels, trekken zachtjes. Ondertussen kijkt Lieke ons aan met een ondeugende grijns… en dan laat ze zien hoe het wél kan.
Ze klimt over Grom heen. Haar zwangere buik deint terwijl ze zich langzaam laat zakken. Je ziet hoe haar lipjes wijken, hoe ze hem centimeter voor centimeter in zich opneemt. Ze kreunt laag, haar handen steunen op zijn brede borst. Grom houdt haar heupen vast, helpt haar ritme te vinden. Ze rijdt hem, harder en harder, haar borsten deinen wild, haar kreunen worden schreeuwen.
Saga en ik kijken ernaar terwijl we zelf steeds heftiger tegen elkaar aan schuren. Onze clitjes kloppen, onze sappen mengen, onze ademhaling wordt schokkerig. Dan komen we samen kreunend klaar.
Lieke komt een tel later klaar op Grom. Haar hele lichaam trilt, haar mooie zwangere buik schokt, ze schreeuwt zijn naam terwijl ze knijpt en knijpt. Grom brult laag en komt diep in haar, zijn handen als klemmen om haar heupen.
Pas dan zien we het.
Het halve kamp heeft staan kijken.
En ze hebben niet alleen gekeken.
Overal op het strand bewegen lichamen. Mannen, vrouwen, transmeisjes en allerijl magische wezens vrijen met iedereen die wil. Gelach, gekreun, natte geluiden, vuurtjes die flakkeren, palmbomen die zachtjes ruisen. Iedereen geeft zich zonders schaamte of regels aan elkaar over.
Te snel komt het moment van afscheid.
We knuffelen lang met Lieke en Grom. Kussen, proeven elkaar nog een laatste keer. „We zien elkaar snel weer,“ beloven we. Ik voel een steek in mijn borst als we opstaan.
Saga en ik lopen hand in hand verder, richting de smid. Haar werkplaats hangt vol met zwaarden, speren, stukken harnassen en nog veel meer – rekken vol glanzend metaal dat twinkelt in het vuurlicht, hamers die nog nagloeien als ze net een kus hebben gekregen, een vuur dat nooit uit lijkt te gaan en de lucht vult met een spannende mix van heet ijzer en zweet. Als we binnenkomen, neemt ze afscheid van een faun – met hoorns, geitachtige benen en een ondeugende grijns die me doet blozen – en een man met lang haar en vleugels als van een engel, die net een zwaard komt ophalen. Ze geven elkaar een snelle knuffel, een kus op de wang, en lopen weg met een laatste lach die in de lucht hangt.
“Daar ben je,” zegt de smid – Arma ze is mooi en slank. Ze heeft veertjes in plaats van haar – een spruitstuk van zachte, iriserende veren die lang en golvend over haar rug vallen en donzig tussen haar benen. –. “De generaal zei al dat je zou komen.” Ze komt op me af, omhelst me stevig, geeft me een kus op mijn lippen – warm, zacht, met een tinteling die recht naar mijn buik schiet. Dan doet ze een stap naar achteren, bekijkt me van top tot teen, kantelt haar hoofd een beetje. “Ja… ik denk dat de generaal je maten goed heeft omschreven. Je moet het maar passen, en ik kan het altijd aanpassen.”
Ze komt aan met een volledig harnas: helm, borstplaat, rugstuk, beenbescherming – alles. Het is prachtig. Het schijnt als maanlicht op water, zilver met gouden accenten, lijnen die vloeiend over elkaar lopen als golven. Ik ben er meteen verliefd op. Ik pas het meteen aan en het zit als gegoten. Ik kan zelfs mijn vleugels nog gebruiken – de rugplaat heeft speciale gleuven die perfect sluiten als ik ze intrekt, maar openvallen als ik ze spreid. Het is het mooiste en meest perfecte harnas dat een meisje kan wensen.
Maar het voelt niet goed. Het zit mijn magie in de weg. Ik voel de energie in me tegen de platen botsen, alsof er een muur staat. Ik leg het uit aan Arma. Ze kantelt haar hoofd, haar ogen veranderen een paar keer van kleur – van diep violet naar goud, dan weer terug. Ze komt dichterbij, streelt over mijn borsten, laat haar vingers over de tepels glijden tot ze hard worden. Dan glijdt een vinger tussen mijn lipjes, voelt hoe nat ik al ben, ze steekt een vinger in me, ruikt er aan en knikt.
“Mmm,” zegt ze. “Ja, natuurlijk. Logisch. Waarom heeft die generaal me dat niet gewoon gezegd?” Ze pakt een paar stukken harnas en gaat ermee aan het werk. Ze hamert, buigt, fluistert woorden in een oude taal die ik niet ken. Haar huid glinstert van het zweet als ze terugkomt, ruikt naar vuur en metaal en iets wilds. Ze kust me – diep, hongerig – gaat met haar hand langs mijn been omhoog, kust langs mijn nek naar beneden. Ik vind het een beetje vreemd, maar het is lekker. Ik voel de handen van Saga op mijn heupen, maar Arma zegt zacht: “Nee, nog niet. Ik moet haar voelen voor het perfecte resultaat. Jij mag straks als je wilt.”
Haar vingers glijden langs mijn benen omhoog, spreiden me zachtjes. Ze kust mijn borsten, zuigt aan mijn tepels terwijl haar vingers over mijn lipjes strijken, mijn clitje vinden, cirkelen. Ik leg mijn handen in haar haar – zacht, veerachtig – en kreun. Ze gaat sneller, duwt twee vingers in me, krult ze, raakt precies de goede plek. Ik word warmer, natter dan normaal, mijn heupen bewegen mee. Mijn vleugels spreiden zich langzaam, trillen als ik mijn orgasme voel komen. En dan, met drie vingers van Arma diep in me, kom ik hevig klaar – gillend, schokkend, mijn sappen over haar hand druipend, mijn vleugels open en trillend.
Ze trekt haar natte vingers uit me, rent terug naar haar werk. Ze bewerkt het staal met mijn vocht, smeert het uit over het metaal, fluistert weer in die vreemde taal. Dan komt ze terug. “Hier, pas dit eens.”
Het is een rokje bestaande uit meerdere verticale delen die als een bloem om mijn heupen vallen – dunne, overlappende platen van een licht, bijna doorschijnend metaal dat glanst als parelmoer en Schouderstukken in dezelfde stijl – elegant, vloeiend, en mooi. Ik voel hun magie meteen: ze beschermen mijn hele lichaam, maar zitten mijn magie niet in de weg. Integendeel – ze versterken het, laten het vrijer stromen. Ik draai een rondje, voel hoe licht het is, hoe het met me mee beweegt.
Saga krijgt dezelfde behandeling. Arma kust haar diep, streelt haar borsten, haar buik, glijdt tussen haar benen. Ze vingert Saga tot ze schokkend klaarkomt, vangt haar sappen op en smeert ze over het metaal. Voor Saga maakt ze een topje met armstukken. Het metaal glanst op haar bruine huid, accentueert haar rondingen, en als ze het draagt, straalt ze nog meer.

We gaan terug naar de bubbels, alle twee nog opgewonden. Terug bij de hut gaan we lekker tegen elkaar aan liggen. Ik lik speels over haar lippen en kijk diep in haar ogen. Ze kijkt me aan met een ondeugende glimlach. “Ik heb zin,” fluistert ze. “Zullen we op het strandje gaan kijken of er meer mensen zijn?” Ik knik.
Op het strandje dicht bij het trainingsveld vinden we de generaal van vanmiddag met drie van zijn beste officieren. Ze zitten bij het vuur en praten over de mooie dingen die kunnen als we gewonnen hebben: een rustig leven met een stukje land, een huisje, een liefde van hun leven (zodra ze die vinden). Hun stemmen zijn laag, dromerig, vol hoop.

We komen er gezellig bij zitten. Het vuur is lekker warm, de vonken dansen omhoog als kleine vuurvliegjes. Saga gaat meteen bij een van de mannen op schoot – de lange officier met donker haar en die zachte, bijna verlegen glimlach. Ik ga bij een van de andere mannen zitten – de brede kerel met het litteken over zijn borst en ogen die twinkelen als hij me aankijkt. Ik draai me naar hem toe, sla mijn benen om hem heen, mijn gezicht vlak bij het zijne. Ik voel hem meteen groeien tussen mijn benen – hard, warm, tegen mijn lipjes aandrukken. Ik bijt op mijn lip en wiebel zachtjes heen en weer, laat hem langs mijn natte spleetje glijden zonder hem meteen binnen te laten.
Saga kust met haar man terwijl een ander haar borstjes streelt – zijn handen kneden zacht, duimen rollen over haar tepels tot ze kreunt en haar hoofd achterover gooit tegen zijn schouder. Ik kijk toe, mijn eigen adem sneller, en leun voorover om de officier onder me te kussen – onze tongen dansen traag. Zijn handen glijden over mijn heupen, kneden mijn billen, trekken me dichterbij zodat zijn pik harder tegen mijn clitje drukt. Ik kreun in zijn mond, mijn heupen bewegen vanzelf mee.
De generaal komt achter me staan. Zijn handen glijden over mijn vleugels – groot, sterk, maar teder. Hij streelt over de randen naar de gevoelige basis, knijpt zachtjes, stuurt warme golven van genot door mijn hele lichaam. Hij leunt voorover, kust mijn nek, mijn schouder, fluistert laag in mijn oor: “Je bent zo mooi als je zo opgewonden bent.” Zijn handen gaan naar mijn borsten, kneden ze zacht. Ik hijg, duw mijn heupen harder tegen de officier onder me, laat zijn stijve langs mijn ingang glijden – nat, glad, plagend.
Dan horen we voetstappen in het zand. Twee meermeisjes komen aanlopen – slank, met een mooie karamel kleurige huid , hun schelpenkettingen tinkelen zachtjes. Ze blijven staan bij het vuur, hun ogen groot en nieuwsgierig, een beetje verlegen maar ook duidelijk opgewonden.
“Eh… mogen wij ook mee doen?” vraagt lira. Ze heeft donker haar en een speelse glimlach. Mara is blond en bloost maar knikt enthousiast.
De generaal lacht laag, warm. “Natuurlijk mag dat. Hoe meer liefde de beter.

Ze komen erbij, lira kruipt naar Saga toe, kust haar nek, haar handen glijden over Saga’s borsten terwijl de officier onder haar tussen haar lipjes door naar binnen glijd en langzaam begint te stoten. Mara komt naar mij toe, kust me zacht op mijn mond, haar handen strelen over mijn borsten, kneden mijn tepels terwijl de officier onder me langzaam bij me naar binnen glijd.
Saga kreunt, leunt achterover tegen Lira aan, draait haar hoofd en kust lira – hun tongen dansen langzaam. Lira’s vingers glijden lager, vinden Saga’s clitje, cirkelen zachtjes terwijl de officier diep in Saga blijft stoten. Saga’s adem stokt, haar heupen duwen omhoog. Lira kust Saga’s borsten, zuigt aan een tepel terwijl haar vingers sneller bewegen. Saga komt klaar – schokkend, gillend, haar sappen druipend over de pik in haar poesje. Lira likt haar vingers af, glimlacht ondeugend naar mij, en kruipt naar Saga’s gezicht toe. Saga likt Lira’s poesje – langzaam, teder – haar tong glijdt tussen Lira’s lipjes, zuigt aan haar clitje terwijl Lira kreunt en haar heupen draait.
Mira kust mijn nek, mijn scschoud en kneed mijn borsjes terwijl de handen van een officier over haar buik strelen, lager gaan en haar lipjes spreiden. Hij duwt twee vingers in haar– langzaam, diep – terwijl de officier onder me me blijft neuken. Ik kreun, mijn hoofd achterover tegen de generaal aan. Mira kust mijn borsten, zuigt aan mijn tepels terwijl de officier in me precies de goede plek raakt. Ik voel alles tegelijk: de pik diep in mijn poesje, Mira’s vingers, de generaal achter me die mijn vleugels streelt, zijn handen zacht over mijn rug glijden.
De generaal kust mijn nek, fluistert: “Laat je gaan, Laura...” Hij duwt langzaam zijn pik tegen mijn kontje – nat van mijn eigen sappen en de de magie van het doolhof Hij glijdt naar binnen – centimeter voor centimeter – vult me op een nieuwe, intense manier. Het voelt vol, strak, maar zo goed. Ik kreun luid, duw mijn heupen naar achteren, neem hem dieper. De officier onder me stoot harder, de generaal volgt zijn ritme – ze vullen me tegelijk, vaginaal en anaal, hun pikken wrijven tegen elkaar door de dunne wand heen. Ik gil, mijn lichaam schokt, mijn vleugels klappen open en trillen wild.
Mira klimt hoger, gaat op mijn gezicht zitten – haar poesje tegen mijn mond. Ik lik gretig, zuig aan haar clitje terwijl ze kreunt en haar heupen draait. Haar sappen druipen over mijn lippen, warm en zoet. Ik voel Lira’s handen op mijn borsten – ze kneedt ze zacht, rolt mijn tepels terwijl ik Saga en Mira lik. Lira kust Saga. hun tongen dansen boven ons terwijl Saga’s handen over Lira's borsten glijden strelen tot ze huivert.
We wisselen langzaam, teder. De generaal trekt zich terug uit mijn kontje, kust mijn rug, mijn vleugels. Een officier neemt zijn plaats – duwt diep in mijn kontje terwijl een andere officier mijn poesje blijft neuken. Mira draait zich om, gaat op handen en knieën voor me zitten, haar kontje omhoog. Ik lik haar van achteren – mijn tong glijdt over haar lipjes, haar kontje, proef haar terwijl ze kreunt en haar heupen duwt. Lira komt voor Saga staan, duwt haar vingers in Saga’s poesje terwijl een officier Saga anaal blijft neuken. Saga kreunt luid, haar lichaam schokt.
We komen allemaal klaar – schokkend, zuchtend, lichamen verstrengeld in extase. De officier in mijn poesje komt diep in me – pulserend, warm – vult me helemaal. De officier in mijn kontje volgt – zijn zaad mengt met dat van de generaal die eerder in me klaarkwam. Ik kom gillend klaar – mijn poesje en kontje knijpen hard, mijn vleugels trillen wild. Saga komt ook – vaginaal en anaal tegelijk, haar kreunen hoog en wild. Lira en Mira komen op onze tongen – hun sappen druipen over onze lippen, warm en zoet.
We wisselen nog een paar keer en
Uiteindelijk vallen we bij de officieren en de generaal bij het vuur in slaap – armen en benen door elkaar. Het vuur knettert zachtjes, de nacht is warm, en we slapen tevreden, voldaan, klaar voor wat komen gaat.

Trefwoord(en): Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!