Zo Stil Was Ze Niet - 11

Ja, het was veranderd.

Het leven.

Beter geworden.

En daar kon ik langzaam aan wennen met Natsuki — om twee redenen.

De eerste reden was simpel, maar essentieel: we stelden duidelijke grenzen naar elkaar. Het was niet zo dat ze me elke dag aftrok omdat ik het wilde, of dat we dagelijks weer een stap verder gingen. We hadden ook nog gewoon een leven. College, boodschappen, afspraken, stilte. Alles liep door.

Maar we waren wel dichter bij elkaar.

Fysieker, zonder dat het meteen om seks draaide. Vooral op de bank. Knuffelen. Zoenen. Dat wel. Nooit helemaal alsof het normaal was, maar hoe onwennig het dan ook begon, hoe lekker de zoen weer zou zijn. Mijn hand op haar onderrug. Haar vingers die de mijne zochten. Het had iets weg van verliefdheid. Maar het benoemen durfde we al helemaal niet. Maar het was wel meer dan alleen het fysieke.

Maar toch... Wanneer ik mijn stijve echt niet meer kon verbergen, deed ze dat wel.

Dan trok ze me af.

Geheel op haar manier.

Rustig.

Onderzoekend.

Aandachtig.

Grandioos, vond ik.

Het was nooit gehaast. Nooit verplicht. Ze bepaalde het tempo, en ik leerde daarin mee te bewegen. Soms had ik een hand onder haar shirt, speelde voorzichtig met een borst of tepel. Maar zelf durfde ik dan nog niet verder te gaan. Niet uit angst, maar uit respect voor het ritme dat we samen hadden gevonden.

Wat op zich prima was.

Voor ons beiden.

Rustig aan.

Tevreden met wat we hadden.

De rest kwam nog wel. De vraag was of we daar samen alleen zouden komen. Want de ander ontbrak in deze periode.

De tweede reden was namelijk dat Eveline ons echt bewust ruimte gaf. Daardoor konden we wennen.

Het duurde zeker twee weken voordat ze weer eens meeat — en zelfs dan bleef het daarbij. Geen uitgelopen avonden. Geen suggestieve aanrakingen. Geen spel.

Ja, blikken genoeg.

Gedachten genoeg.

Maar geen woorden.

En al helemaal geen acties.

Ook al was die drang er zeker.

Ik wilde wel weer seks.

En wetende dat het kon — dat Natsuki zou willen kijken, of zelfs meedoen — maakte het bijna ondragelijk dat het er niet van kwam.

Maar onder de oppervlakte verschoof er meer dan alleen lichamelijk verlangen.

Ook onderling veranderde er iets.

Tussen mij en Natsuki.

Maar óók tussen die twee meiden.

Hun blikken werden langer.

Hun gesprekken zachter.

Er zat iets in de lucht dat nog geen vorm had, maar wel richting.

En misschien zou blijken dat, hoe langzaam het ontdekken ook ging,

het ergens toch te snel ging…

Het was op zo’n avond dat Eveline weer eens meeat en iets langer bleef hangen dan de vorige keer, dat ik iets van onzekerheid bij Natsuki opmerkte — iets wat ik al een tijdje niet meer had gezien.

Eveline en ik hadden duidelijk chemie. Anders was het nooit zover gekomen. En nu bleek dat opnieuw. De manier waarop zij lachte om mijn grappen was aanstekelijk. Natuurlijk sloten we Natsuki nooit buiten, maar soms ging het Nederlands te snel voor haar. Dan moest ze net een seconde langer nadenken. En precies in die seconde leek er iets tussen Eveline en mij te gebeuren.

Nooit bewust.

Maar voelbaar.

“Ik weet dat je meer wilt dan ik je kan geven,” zei Natsuki later die avond ineens.

Even klonk ze weer als de oude Natsuki — voorzichtig, bijna terugtrekkend.

Maar dit keer zag ze Eveline niet als iemand die dat ‘meer’ dan maar moest overnemen.

Ze zag haar als een bedreiging. Dat voelde ik aan alles, zag ik in haar blik en houding.

Ik wilde het meteen stoppen, maar wist niet goed hoe.

“Wat dan?” vroeg ik snel, met een glimlach die luchtig moest klinken.

Daarmee verraste ik haar in ieder geval.

“Uhm, nou…” bleef ze hangen.

“Ik kom wel aan mijn trekken. Letterlijk,” zei ik voorzichtig. Het schaamrood overiges gewoon op m'n kaken. Door de oude Natsuki, viel ik meteen ook weer terug naar de oude Karel die zich vooral schaamt. Maar toch die woorden.

Dat was misschien te direct.

“Maar jij niet, toch?” vraag ik haar snel.

Toen viel ze stil.

Alsof ze dat nu pas echt hoorde. Natsuki klaagde niet. Zou ze nooit doen. En het tempo was voor haar prima, misschien wel te snel. Dus ja.

Maar ik voelde dat dit niet het punt was dat ze wilde maken.

Ik stond op en bracht de lege glazen naar de keuken. Het was laat. Tijd om te gaan slapen voordat het misging, dacht ik nog. De makkelijke uitweg.

Maar ze volgde me haastig naar de keuken.

“Ik mis niks,” zei ze snel, bijna defensief. Alsof ze bang was dat ik haar tekort zou doen.

“Maar ik zie jullie kijken. En…”

“En wat?” vroeg ik, nog steeds glimlachend, maar nu minder zeker.

“Denk je dat ik die avond zomaar vergeet? Natuurlijk niet. Maar…”

Ik wist niet hoe die zin af te maken. Ik wist hoe het voelde om echt seks te hebben. Dat vergat ik niet. Dus verlangde ik ernaar. Maar zo simpel was het niet. Er was toch veel meer tussen mij en Natsuki. Anders was het wel eerder fout gelopen, dacht ik oprecht.

We zuchtten allebei.

Diep. Tegelijk.

En toen moesten we lachen.

Gelukkig. Even was het stil. We keken elkaar aan.

Stonden tegenover elkaar. In de keuken. Niet boos. Niet verwijtend.

Maar zoekend. Ook zij wil meer, dacht ik te kunnen zien in die lach.

“Zullen we dan gewoon een stapje verder gaan?” stelde ik ogenschijnlijk simpel voor.

Alsof ik het over een wandeling had. Want ik wilde niet meer die oude Karel zijn. Nog steeds niet.

Even verstarde ze.

Maar toen knikte ze.

Als eerste. Ik slikte, want verwachtte dit dan toch niet.

We wisten allebei niet precies hoe dat ‘verder’ eruitzag.

“Ik wilde nog even snel douchen,” zei ik. “Ga je anders mee?” stel ik uiterst voorzichtig voor om de druk niet te hoog maken.

Een zin waar ik al honderd keer over had gefantaseerd, overigens.

Haar ogen werden groot van verbazing. Ze loopt rood aan en kijkt weg. Dat ik dat wilde.

Dat ik het hardop durfde te zeggen.

Is dat een stap verder? Voor mij wel.

Beiden volledig naakt, zonder Eveline als veilige buffer — dat voelde als een grotere stap dan alles wat we daarvoor hadden gedaan.

“En dan zien we wel. Toch?” voegde ik eraan toe.

Geen druk. Geen belofte.

Alleen een uitnodiging.

En de vraag die tussen ons bleef hangen was niet of we het zouden doen.

Maar of we het samen aandurfden. Samen alleen.

Het is lang stil. Ik kijk naar. Zij blijft wegkijken. Was ik te ver gegaan. Maar dan begint ze te praten. Nog zonder me aan te kijken.

‘Weet je wat ik zo fijn vind?’ vraagt ze voorzichtig. Al het andere valt stil als ze praat. Ik zie haar mondhoeken iets krullen. Alsof ze iets wil zeggen wat ze eigenlijk niet durft, en voor schaamt. Ik schud mijn hoofd. Dat ziet ze toch op de een of andere manier. Ze wachtte op een reactie.

‘Dat je je verliest door mij. In het moment. Als ik je…’

Ze hoeft haar zin niet af te maken. We weten allebei wat ze bedoelt. Als ze me aftrekt. Als ze het tempo bepaalt. Als ze mijn controle langzaam overneemt. Of mijn gebrek aan controle.

‘Er is een soort grens,’ gaat ze verder, alsof ze het suf geanalyseerd had. Wat me niks zou verbazen. ‘En als ik je daaroverheen breng, verander je. Dan twijfel je niet meer. Dan pak je me steviger vast.’

Ze zegt het voorzichtig, bijna beschaamd. Alsof ze bang is dat ze iets onthult wat ze eigenlijk verborgen had willen houden.

Maar ik zie het. Het windt haar op.

Het moment waarop ik die grens overga. Ik begrijp wat ze bedoelt. Nu ze het zegt.

Ik lach zacht. Ik herken het.

Dat punt waarop nadenken stopt en handelen begint. Waar mijn voorzichtigheid verdwijnt en plaatsmaakt voor iets directers.

‘Dan wil ik dingen met je doen,’ zeg ik zachtjes, bijna geheimzinnig. Maar tot nu toe hou ik haar dan alleen steviger vast, als ze me aftrekt, ik het punt van geen terugkeer nader. Genoeg voor haar om te beseffen wat het moment eigenlijk betekend.

Niet dreigend. Niet grof. Gewoon eerlijk.

Haar ogen lichten op.

‘Doe dat dan,’ zegt ze. En ze kijkt me recht aan met die grote, donkere ogen vol onschuld en verlangen.

Open. Kwetsbaar. Bijna smekend.

Ik kijk even naar de grond en lach om haar woorden. Was het maar zo simpel. Alsof verlangen alleen maar een kwestie is van toestemming.

Maar het gaat niet alleen om willen.

Het gaat om durven. Om timing.

Om voelen wanneer die grens niet alleen spannend is, maar ook veilig.

Ik kijk haar weer aan.

Ze wacht. Niet ongeduldig.

Maar verwachtingsvol.

‘Kom je mee douchen?’ vraag ik dan. Bijna stil, om samen die grens op te zoeken.

Mijn stem klinkt luchtig, maar mijn blik verraadt dat het meer is dan een praktische vraag. Ik kijk haar geniepig aan, alsof we daar — onder warm water, zonder kleding, zonder afleiding — precies die grens kunnen opzoeken waar zij me wil hebben.

Nu ik weet dat het niet gaat om perfect doen wat zij verwacht,

maar om durven doen wat we allebei voelen.

‘Ik kom zo,’ zegt ze dan, lachend, op een manier die tegelijk speels en geladen is.

En ik moet maar alvast gaan.

Ik had me voorgesteld dat we samen zouden uitkleden. Dat we elkaar misschien zouden helpen. Dat het uitdoen van kleding net zo’n deel van het moment zou zijn als wat er daarna zou volgen. Maar ik begrijp dat ze hier ook ruimte voor nodig heeft.

Voor zichzelf. Voor haar moed.

Dus sta ik even later onder een stomende douche.

Eerlijk gezegd is dat ook wel even fijn.

Het warme water stroomt over mijn schouders en rug, maakt mijn hoofd lichter. Mijn gedachten vertragen. De spanning in mijn borst zakt een fractie, al blijft mijn lichaam alert.

Ik ben naakt. En zij gaat me zo zien. Zo. Volledig naakt. Hard. Zo ontzettend hard.

Mijn erectie reageert niet alleen op verlangen, maar ook op verwachting. Op het idee dat dit nu echt gaat gebeuren — zonder Eveline, zonder toeschouwer, zonder tussenpersoon.

Het wachten op haar is bijna ondraaglijk spannend.

Wetende dat ze had aangegeven meer te willen.

Godzijdank wilde ze meer.

Samen. Alleen samen nu.

Hoe spannend dat ook is.

Toch duurt het lang. Bijna te lang.

Lang genoeg om weer te gaan twijfelen.

Heb ik het te groot gemaakt? Heeft ze zich bedacht? Staat ze voor haar spiegel en vraagt ze zich af waar ze aan begint?

Maar dan zie ik beweging achter het douchegordijn, dat ik half had dichtgetrokken. Net genoeg om mij te verbergen, maar niet zo volledig dat ik geen schaduwen kan zien.

Een silhouet. Haar silhouet. Ze stapt binnen.

In een lichtroze badjas. Strak om haar middel, dicht getrokken tot aan de hals.

Ze ziet niet dat ik haar al zie.

Ik zie de spanning op haar gezicht. In haar kaak. In de manier waarop ze haar schouders iets optrekt, alsof ze zich nog even wil beschermen tegen wat komen gaat.

Heeft ze zich daaronder al uitgekleed?

Of wacht ze tot ik iets doe?

Het is wachten op het moment dat ze de badjas laat zakken.

Op dat ene kleine gebaar dat alles verandert.

En dan — eindelijk — beweegt haar hand naar de knoop.

Ze ademt in. En laat de badjas van haar schouders glijden.

Het is mijn stoutste droom.

Eindelijk geeft ze zich bloot.

Bijna dan. Mijn pik stuitert zonder schaamte — om de bewegingen die ze maakt, om de manier waarop ze kijkt, om het feit dat ze niet weet dat ik haar al zie in dit moment dat zo puur is. Ze ziet het nog niet.

Ze weet nog niet hoe dicht ik al bij die grens zit waar zij me wil hebben.

Maar ze zal het zo merken.

En deze keer is er niemand die het tempo bepaalt.

Behalve wij. Ze is niet naakt.

Langzaam laat ze de stof van haar badjas naar de grond glijden en stapt eruit. Ze zucht nog een keer diep — hoorbaar, bewust. Ze loopt eerst naar de spiegel. Doet haar haar achter haar oor. Trekt aan de bandjes zodat alles goed zit.

En ergens is dit nog mooier. Beter dan naakt.

Ze had juist iets aangetrokken. Iets anders.

Een witte bikini. Maagdelijk wit.

De stof omlijst haar lichaam en maakt het nog mooier dan het al was. Niet naakt — maar bijna. En juist dat maakt het sterker. Het feit dat ze moeite heeft gedaan. Dat ze tijd heeft genomen om zich zo te tonen.

Dat doet me meer dan ze nu nog beseft.

En ik besef me op mijn beurt pas wat dit voor háár betekent.

Niet alleen dit moment.

Maar ikzelf. Dat laat ze me steeds meer merken. En dat voelt goed. Dat is ongekend aantrekkelijk.

‘Je ziet er goddelijk uit,’ brom ik zwaar haar kant op.

Ik trek het douchegordijn iets opzij, maar verberg mijn stijve nog.

Ze schrikt van mijn stem. Draait zich om. Lacht.

Heel even weet ze zich geen houding te geven — en juist in die onzekerheid toont ze zichzelf het meest. Ik kijk schaamteloos naar elke ronding die ze me laat zien.

Ja, ik had haar borsten al vaker aangeraakt. Haar tepels in mijn mond genomen terwijl ze me aftrok.

Maar dit is anders. Dit is haar keuze.

En verlegen stapt ze dichterbij.

Lachend. Rode wangen. Voorzichtig.

Maar met gezonde spanning. Met zin.

Tot ze bij het gordijn staat. Ze zegt niets.

Ze ziet me kijken. Naar haar borsten.

Haar mond. Haar slanke schouders.

En net daarvoor haar heupen. Haar platte buik.

Haar mooie, slanke benen. Ze klopt van top tot teen.

En dit keer weet ze dat ik het zie.

Het water valt op mijn schouders. Warm. Onophoudelijk.

Ze kijkt naar me zoals ik naar haar kijk.

Maar er hangt nog iets tussen ons. Het gordijn.

Een dunne, doorzichtige barrière die meer spanning oproept dan bescherming biedt. “Ik ben niet…” begin ik.

Ik wil zeggen dat ik naakt ben. Dat er niets meer is om me achter te verschuilen. Maar ik kom niet verder dan dat. Ze begrijpt het. Ze slikt.

Haar hand pakt het gordijn steviger vast, alsof ze zich eraan moet vasthouden om niet terug te deinzen. Langzaam trekt ze het opzij. En daar sta ik.

Mijn erectie staat in een bijna perfecte hoek van vijfenveertig graden op haar gericht. Onmiskenbaar. Onverbloemd.

Haar ogen verstarren bij het zien.

Het water laat mijn huid glanzen. Mijn eikel glimt onder de straal; de voorhuid ligt strak naar achteren getrokken. Paarser dan anders. Zichtbaar pulserend van opwinding.

Ze kijkt. Niet vluchtig. Niet geschokt. Maar intens.

“Kom je?” vraag ik zacht. Ze reageert niet. Niet met woorden. Niet met haar blik.

Ze houdt het gordijn nog steeds vast, alsof het haar beschermt.

Maar slechts met één hand. De andere beweegt. Langzaam. Voorzichtig.

De waterdruppels maken haar vingers nat terwijl ze dichterbij komt. Dichter bij mij. Dichter bij wat ze zojuist zelf heeft uitgelokt. En dan raakt ze me aan.

Haar vingers vouwen zich om mijn erectie. Niet aarzelend.

Niet brutaal. Maar doelgericht.

“Oh god…” trilt mijn stem wanneer haar hand zich sluit. Bijna kundig inmiddels — gevormd door de keren hiervoor.

Ze kijkt omhoog. Recht in mijn ogen.

“Dit bedoel ik,” fluistert ze zacht.

Alsof ze eindelijk ziet wat ze eerder alleen voelde.

Zo wil ze me hebben. Op dat punt.

Net over die grens. Waar ik niet meer denk.

Maar handel. En als ik ernaar zou handelen…

En dat doe ik. Niet alleen omdat zij het wil, maar omdat ík het wil.

Ik pak haar bovenarm en trek haar zonder omwegen de douche onder. Niet gehaast. Niet ruw. Rustig en beheerst. Mijn blik blijft op de hare gericht, terwijl haar hand nog steeds om mijn erectie gesloten is.

Met mijn andere hand draai ik de doucheknop iets lager, zodat het water minder hard klettert. Het geluid wordt zachter, intiemer. Langzaam wordt ze nat; haar haar wordt zwaarder, haar huid begint te glanzen. De stof van haar bikini tekent zich steeds duidelijker af en laat haar tepels priemen onder het natte wit.

Haar hand houdt me vast.

Beweegt tergend langzaam.

Ze houdt me meer vast dan dat ze me aftrekt. Zoals ze steeds doet. Haar manier.

We kijken elkaar aan. Monden half geopend. Adem warm en zichtbaar in de stoom. Onze gezichten dicht bij elkaar, maar nog net niet rakend.

Dan leg ik mijn hand over de hare en stop haar voorzichtig.

“Straks kom ik al,” geef ik bijna beschamend toe.

Ze lacht. Niet spottend. Bijna opgelucht.

“Dat wil je niet?” vraagt ze plagend. Ik lach zacht terug.

“Nog niet… Want ik wil meer. Weet je nog?”

Mijn hand vindt haar nek en ik trek haar dichter naar me toe. Ik kus haar. Open mond.

Onze tongen treffen elkaar onmiddellijk, alsof ze elkaar al verwachtten. Haar hand begint opnieuw te bewegen, maar onregelmatig nu — zoekend naar een ritme dat niet alleen mij, maar ons samen verder brengt.

Ik kneed één borst door de natte stof heen en duw haar steviger tegen me aan. Mijn vingers glijden naar haar nek, mijn lippen naar haar mond. Het water stroomt tussen ons in, langs onze lichamen, vermengt zich met onze adem.

Langzaam smelten we samen.

Niet alleen lichamelijk. Ook in tempo.

Ik voel hoe ze dichter bij datzelfde punt komt waar ik eerder al was. Hoe haar adem verandert. Hoe haar lichaam zich anders tegen het mijne aandrukt.

Ik wil niet alleen over die grens.

Ik wil dat we er samen komen.

Ik neem de regie. En houd die vast.

Mijn handen bewegen vrij over haar lichaam. Over haar schouders, langs haar taille, over haar heupen. Zij raakt mij ook aan met haar andere hand; mijn borst, mijn schouders, mijn heup. Even voelen. Even aftasten.

Haar hand glijdt wrijvend langs mijn lengte. Steviger nu.

Tot ik haar langzaam omdraai.

Ze laat zich omdraaien. Zonder verzet. Zonder twijfel.

Ze gooit haar hoofd iets naar achteren wanneer ik haar nek kus. Haar mond opent zich met een zucht als mijn handen zich aan beide borsten vergrijpen — geen rekening houdend met de stof. Die bestaat op dat moment niet.

Ik kneed haar borsten door het natte wit heen, sluit mijn ogen, kus haar nek en haar oor. Ik kreun zacht tegen haar huid terwijl mijn erectie harder tegen haar onderrug drukt.

Ze vindt me weer. Haar hand zoekt mijn lengte opnieuw.

Nu houdt ze me vooral vast. En dat is meer dan genoeg.

Maar ik houd het niet bij alleen vasthouden.

Mijn handen glijden verder. Langzamer. Gerichter.

En dit keer is er geen twijfel meer in mijn bewegingen.

Ze trekt zelf de bandjes van haar schouders. Hoe dun ze ook zijn, ze zitten nu in de weg. De natte stof glijdt langs haar armen naar beneden. Haar schouders drukken tegen mijn borst. Mijn handen zaten al onder de stof, en toch grijp ik haar meteen gretiger vast. Tepels tussen mijn vingers. Onze monden vinden elkaar opnieuw, soepel, hongerig.

Ik duw vanuit mijn middel mijn erectie langs haar heup. Haar hand hoeft nauwelijks te bewegen; ze voelt vanzelf hoe ik stuw, hoe ik tegen haar aandruk zonder ook maar echt in haar te zitten. Het is spel.

Elkaar steeds verder brengen — en tegelijk afremmen door nóg verder te gaan.

Wanneer ik merk dat mijn orgasme opnieuw nadert, nog altijd te vroeg, kies ik ervoor om niet stil te vallen. In plaats daarvan ga ik verder. Eén hand glijdt langzaam over haar buik naar beneden. Afwachtend. Testend. Als zij me niet stopt, stop ik ook niet.

Mijn vingers glijden onder de zachte, natte stof. Daar waar haar warmte zich verzamelt. En zodra ik haar daar raak, verliest ze haar ritme op mij.

Vrijwel meteen slaat ze haar hoofd verder naar achteren. Ze gaat op haar tenen staan, zodat ik haar hals kan kussen. Eén hand blijft haar borst kneden, maar met mijn andere hand voel ik hoe glibberig haar schaamlippen zijn.

Ze heeft zich daar geschoren. Glad als ze kan zijn. En haar schaamlippen zijn nog gladder dan ik me had kunnen voorstellen.

En daar heeft het douchewater niets mee te maken.

Zo voelt dat dus. Ze is nat. Doorweekt. Opgewonden. Door mij — of van mij.

Ik voel letterlijk dat ze meer wil. Maar hoeveel meer?

Ik weet niet precies wat ik doe, maar ik houd mijn hoofd erbij, ondanks dat we ons verliezen. Mijn vingertoppen strelen haar. Net zo langzaam als zij mijn stijve blijft strelen. Onze lichamen trillen tegen elkaar aan. We zuchten en hijgen. Het is stil en intiem tegelijk. En als ik kreun, ontsnapt er een klein vloekje.

Zo staan we daar. Ons aan elkaar vasthoudend.

Haar hand knijpt teder in mijn erectie.

Mijn vingers wrijven licht tussen haar schaamlippen.

Elkaar steeds verder brengend.

De ene grens al lang voorbij.

De andere alweer in zicht…

Maar ik had nu een doel: ik had haar nog nooit laten klaarkomen, en dat wilde ik, niet uit trots, niet uit bewijsdrang, maar omdat zij mij al meerdere keren had laten komen — nog op één hand te tellen, maar toch. Het begon bijna normaal te voelen, alsof zij gaf en ik ontving, alsof haar genot vanzelfsprekender was geworden dan het mijne, en nu wilde ik dat omdraaien, niet om iets recht te trekken, maar om haar te laten voelen wat ik voelde wanneer zij mij over die grens bracht.

Ik dwing mezelf tot focus; mijn vingertoppen glijden en wrijven tussen haar lipjes, voorzichtig en onderzoekend, terwijl ik haar ritme probeer te lezen zoals zij het mijne leest. Hoe meer ze op haar tenen komt te staan, hoe dieper mijn vingers glijden, tot bij haar opening. Ik penetreer haar niet, ik voel alleen, ik leer, en haar reactie is direct.

Ze houdt zich steviger aan me vast — haar ene hand nog altijd om mijn erectie, haar andere grijpt mijn bovenarm — en wanneer ik per ongeluk iets hoger kom, schokt ze vrijwel meteen ongecontroleerd; dat is het. Ik ben niet compleet naïef, alleen onervaren, maar mijn lichaam begrijpt sneller dan mijn hoofd dat dit haar clit moet zijn.

“Karel…” zucht ze dan plots, terwijl mijn vingertoppen zachtjes drukken op dat kleine, gevoelige knopje; ik kan het niet missen, en ik mis ook niet. “Oh… Karel…” fluistert ze hees, terwijl ze zich nog dichter tegen me aan trekt; haar lichaam richt zich volledig op, en de hand waarmee ik haar borst vasthoud draagt daar net zo aan bij. Ik wissel tussen druk en cirkelende bewegingen, zoek naar wat haar adem doet breken.

Ik kus haar hals en haar oor, voel hoe haar huid reageert op mijn aanrakingen, hoe ze trilt en hoe ze zich niet inhoudt; het werkt bijna hypnotiserend, voor mij om door te gaan en voor haar om zich te laten gaan. Haar mond opent zich steeds verder, haar lichaam strekt zich uit, haar rug wordt holler, en ze drukt me tegen de muur en geeft zich volledig aan mij.

En dan schokt ze, op mijn vingers, in mijn hand, niet één keer maar in korte, opeenvolgende golven. Haar hals draait ze zodat ze me kan aankijken — haar ogen groot, vol ongeloof, alsof ze zelf niet had verwacht dat dit zo snel en zo intens zou komen.

Ik kijk net zo terug, oprecht blij dat dit gebeurt, dat ik dit mag doen, dat zij mij dit laat doen. Haar mond blijft open wanneer haar lichaam langzaam verslapt; alleen haar lach verslapt niet, haar blik ook niet, en er zit iets nieuws in — vertrouwen, misschien zelfs trots.

Ze draait zich om en ik merk dat ik haar even moet ondersteunen, haar lichaam nog naschokkend tegen het mijne, maar dat duurt slechts een moment.

Met één arm om mijn nek begint ze me gretig te zoenen — te tongen — dieper dan daarvoor, dringender; ze zegt niets, maar ze zegt alles.

Haar hand vindt me opnieuw en dit keer sta ík tegen de muur gedrukt; ze herwint haar kracht, haar energie verschoven van ontvangen naar geven. Met volle overgave neemt ze me in die hand; het water helpt, haar vingers en handpalm glijden gedreven langs mijn lengte, mijn eikel stotend tegen haar zachte buik.

Ze weet precies wat ze doet, niet aarzelend meer, niet zoekend, maar doelgericht; niet dat ze niet meer wil, maar na wat ik haar gaf moet ze dit doen — zo voelt het, alsof we elkaar in evenwicht brengen, en dat voelt goed. Ze is die grens over, waar het nadenken is gestopt.

Deze keer is er één verschil: wanneer mijn adem zwaarder wordt en mijn lichaam begint te trillen omdat mijn orgasme nadert, stopt ze de zoen. Ze wil kijken, bewust en aandachtig; dat deed ze eerder niet, niet zo nadrukkelijk. Ze wil me zien komen, en zodra ik dat besef kan ik het niet meer tegenhouden.

Mijn heupen bewegen vanzelf; stotend duw ik mezelf dieper in haar hand, tegen haar buik aan, en mijn zaad schiet tussen onze lichamen omhoog om vrijwel meteen te worden weggespoeld door het warme water dat over ons heen stroomt. Ik zie haar ogen volgen wat er gebeurt, niet geschokt, niet verlegen, maar gefascineerd — een moment zo kort, maar voor de eeuwigheid.

Haar lichaam wordt opnieuw slap en ze valt tegen me aan; ik klem haar in mijn armen, hijgend, zuchtend, zwijgend, maar allesbehalve leeg.

We blijven nog zeker een kwartier onder het water staan, onze lichamen zo heet dat het warme water bijna verkoelend voelt en onze adem langzaam terugzakt naar normaal.

Er is geen haast, geen volgende stap, geen bewijsdrang meer — alleen dit: de warmte, de nabijheid, het besef dat we samen over een grens zijn gegaan en niet zijn gebroken.

En dan sluipt de gedachte binnen hoe we nu verder de nacht ingaan.

-

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!