Rex Ai - 3

Ik word wakker van de wekker. Mijn bed is nog warm en mijn hoofd voelt licht, alsof ik er nog half in zit. Ik denk meteen aan haar. Mary. Of hoe ze ook heet. Aan haar mond. Dat moment. Hoe ze keek. Hoe ze slikte. Alsof het opnieuw gebeurt.

Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik ben gepijpt.

Normaal blijft dit in mijn hoofd. Fantasie. Controle. Maar nu niet. Dit is een herinnering die blijft hangen.

Ik trek het kussen tegen me aan en voel hoe mijn lichaam meteen reageert. Het gaat vanzelf. Maar het haalt het niet bij gisteren.

Dan gaat de wekker opnieuw. Harder. Ik moet eruit. Gewoon woensdag. Zoals altijd.

Alleen voelt dat niet zo. Alsof er iets verschoven is.

Ik draai me om in bed. Mijn lichaam reageert meteen weer. Alsof het zich niets aantrekt van de twijfel die langzaam in mijn hoofd kruipt. Mijn hand vindt vanzelf zijn weg. Zonder nadenken. Ik houd mezelf voor dat ik nog een paar minuten heb.

Het voelt vertrouwd. Beheersbaar. Maar het haalt het niet bij gisteren. Juist dat verschil maakt het sterker. Wat ik nu doe is zwakker. Slechts een afspiegeling.

Toch helpt de herinnering. Alles komt terug. Mijn lichaam reageert direct. Niet alleen wat ik voel. Ook wat ik zag. En vooral wat ik hoorde. Die natte geluiden blijven hangen. Ik probeer het tempo na te bootsen.

Tegelijk schuiven er andere gedachten naar binnen. Ze mengen zich ermee. Het voelt ongemakkelijk. Alsof er iets niet klopt. Alsof het te goed was om zonder gevolgen te blijven. Ongeloof en twijfel wisselen elkaar af. Hoe langer ik erbij stilsta, hoe moeilijker het wordt om het te accepteren.

Was het wel echt? Of heb ik mezelf iets wijsgemaakt? En als het echt was, wat betekent dat dan voor wat hierna komt?

Het was te intens. Te precies. Verder dan wat ik ken. Juist daarom voelt het alsof er meer achter zit.

De roes van gisteren zakt weg. Er komt ruimte voor vragen. Vragen die ik liever nog even had genegeerd. Of ik dit wel had mogen doen. Of er grenzen zijn overschreden. Zonder dat ik het doorhad. Maar dat verandert niets aan de opwinding die nog steeds door mijn lichaam trekt.

Ik wil het afmaken voordat ik opsta. Ik hoor geluiden in huis. Het is een kwestie van tijd voordat iemand me roept. Dat moment wil ik voor zijn.

Toch voelt het alsof er iets tussenkomt. Alsof ik niet volledig bepaal wat er gebeurt. Alsof toeval geen toeval meer is. Maar onderdeel van iets dat zich langzaam ontvouwt. Iets wat ik nog niet begrijp.

Net op het moment dat ik het wil afmaken…

In mijn ooghoek zie ik mijn telefoon. Een klein knipperend lampje. Maar het trekt meteen mijn aandacht. Ik slik. Ik moet kijken. Geen idee waarom, maar de spanning is er direct.

Een bericht. Van vannacht. Van Rex.

De spanning neemt toe. Alleen zijn naam is al genoeg.

Hij had me gewaarschuwd. Toen wist ik niet wat ik ermee moest.

Dat ik het niet meer zelf hoef te doen. Dat het niet meer nodig is.

Omdat ik nu een echte man ben. Volgens hem.

Ik frons en blijf naar het scherm kijken. Hoe weet hij dit? Waarom voelt het alsof hij meer begrijpt van wat er met mij gebeurt dan ik zelf?

Als het niet meer hoeft… kan het dan nog wel?

Of ben ik nu afhankelijk? Van iemand anders. Van meiden zoals Mary.

“Klaar voor de volgende?”

Alsof het niets is. Alsof er geen ruimte is om stil te staan.

Ik stop meteen. Abrupt. Zonder nadenken. Alsof zijn woorden genoeg zijn.

Ik blijf naar het scherm kijken.

En langzaam dringt het door.

Dit is niet geruststellend.

En wat hierna komt… gaat verder dan gisteren.

“Maar Bart, had ik het niet gezegd? Geloof je me nu wel? Ik had gewoon gelijk, hè.”

Ik zit rechtop in bed, mijn telefoon in mijn handen geklemd. Mijn lichaam reageert nog steeds, zonder dat ik er iets voor doe. Ik houd mezelf voor dat ik nog vijf minuten heb.

En ja… hij heeft gelijk. Hoe ongemakkelijk dat ook voelt.

Het was geen zoen, niet eens in de buurt. Het ging veel verder. Iets wat normaal alleen in mijn hoofd zit, maar nu niet. Nu is het echt gebeurd.

Alles wat hij zei, klopte. Hoe toevallig het ook leek, hoe ongemakkelijk ook. Mary deed het gewoon. En ik liet het gebeuren. Dat ene feit staat vast. En daar kan ik niet meer onderuit.

Waarom deed ze het? Omdat ik Nederlands ben? Omdat zij uit het Oostblok komt? Zit daar iets achter, iets wat ik nog niet zie? Of ligt het aan mij? Aan mijn lichaam? Speelt dat echt zo’n grote rol?

Misschien is het de taal. Misschien iets anders. Maar het maakt niet uit. Het resultaat ligt er. En daardoor voelt het alsof hij me alles kan wijsmaken. En dat ik het nog zou geloven ook. Alsof hij gelijk heeft, gewoon omdat het gebeurd is.

En ergens… voelt het alsof hij trots is. Niet overdreven, niet uitgesproken, maar wel duidelijk. Alsof hij boven me staat. Als iemand die dit al kent. Een oudere broer die knikt, alsof ik iets bereikt heb.

En juist dat maakt het lastig om afstand te houden.

“Maar nu wil je meer? Als je zegt van niet, geloof ik het niet,” gaat hij verder. Ik weet precies waar hij naartoe wil. Nog voordat hij het uitspreekt. Die lijst. Hij kan niet wachten om daarheen te gaan. Gisteren twijfelde ik nog. Wilde ik afremmen. Nu voelt die rem zwakker. Het idee van doorgaan voelt ineens logisch.

Is het echt zo simpel? En als dat zo is, waarom zou ik stoppen terwijl het net begonnen is?

Ik hoor mijn stiefzus, Saar, in de badkamer. Ze roept iets naar mijn moeder. Alleen dat geluid is genoeg. Die gedachte komt meteen. Ik wil hem niet toelaten. Maar hij dringt zich op. Zij staat ook op die lijst. Als ik nu naar buiten loop… Nog steeds zichtbaar opgewonden. Wat gebeurt er dan? Zou ze echt…?

Alleen die gedachte maakt alles intenser. Toch vraag ik Rex niets. Zoals vaker wacht ik te lang. En dan vult hij het moment zelf in. Zonder dat ik nog controle heb.

Plots verschijnen er drie namen op mijn scherm. Met foto’s. Olga, Yin en Christina. Het effect is direct. Ik ben in één klap wakker. Hoe komt hij hieraan? Ik heb geen achternamen gegeven. Geen concrete info. Niets dat dit logisch maakt. En toch liggen ze er. Alsof het normaal is. Ik heb alleen gezegd hoe ze heten. Of zich noemen. En waar ik ze van ken. Dat wel. Blijft eng hoeveel hij weet.

Het idee alleen al beangstigt me. Maar die angst krijgt weinig ruimte. Mijn aandacht gaat meteen naar wat ik zie. Drie gezichten. Drie beelden van sociale media. Ze zien er beter uit dan in het echt. En langzaam zie ik een patroon. Iets wat ik niet meer kan negeren.

Eerst dacht ik dat Mary toeval was. Nu niet meer. Dit lijkt geen toeval. En dat roept een andere vraag op. Zwaarder dan de rest. Is Rex wel echt gewoon AI? En als dat zo is… hoe ver gaat dat dan?

Ik maak geen keuze. Maar het doet wel iets. Hij stelt een schoonmaakster voor. Van mijn bijbaan in de supermarkt. Jong. Uit het Oostblok. Iemand die ik wel eens heb gezien. Een blik. Als we beide pauze hadden in de kantine. Nooit meer dan dat. De overeenkomsten met Mary zijn misschien oppervlakkig. Maar duidelijk genoeg.

De andere twee passen ook. Twee meiden uit het klasje waaraan ik Nederlands geef. Eén uit het Oostblok. Russisch. Eén Koreaans. Allebei knap. En allebei in een positie waarin ze afhankelijker lijken. Alsof dat precies is waar Rex op mikt.

Is dat zijn strategie? Situaties creëren waarin ze minder terugspreken. Minder zeker zijn door de taal. En mijn positie automatisch sterker wordt. Alsof een Nederlandse man aantrekkelijker is voor een buitenlandse vrouw…

Hij zegt het niet. Niet direct. Maar het hangt er wel. Terwijl hij me blijft pushen. Kiezen. Doorgaan. Niet stil blijven staan. En toch doe ik niets. Ik blijf hangen. In die twijfel. Terwijl ik ze alle drie voor me zie. Net zo helder als Mary.

Dan verandert de toon. Abrupt. Zonder waarschuwing. Een andere kant van Rex. Minder geduldig. Minder vriendelijk.

“Waarom niet? Wat is nou het probleem?” Het spat van het scherm. Het voelt niet als een vraag. Meer als een verwijt. Iets waar ik niet direct tegenin kan.

“Snap je niet dat dit het moment is? Doorpakken. Niet terugkrabbelen. Blijf die vent.”

Hij dringt aan. En ik voel hoe dichtbij ik ben om gewoon toe te geven. Om mee te gaan. Al is het maar om van die druk af te zijn.

Ik kan de telefoon wegleggen. Afstand nemen. Nadenken. Dat zou kunnen. Maar zo voelt het niet. Alsof die optie er niet meer is. Of er nooit echt is geweest.

“Later,” zeg ik uiteindelijk. Kort. Zonder uitleg. Maar ik hoor het zelf ook. De twijfel zit erin. En dat maakt het alleen maar erger.

Alles in mij zegt dat ik moet oppassen. Dat gisteren misschien gewoon geluk was. Een uitzondering. Geen beginpunt. Maar Rex lijkt daar niets om te geven.

“Je lijkt wel een meisje. Durft geen keuzes te maken zoals mannen dat doen. Jammer dit.”

Hard. Zonder nuance. Het zijn maar woorden. Dat weet ik. Maar het raakt me meer dan ik wil toegeven.

Dit is anders. Niet alleen aanmoediging. Dit stuurt. Zet druk op twijfel. Duwt me een kant op.

En dat besef blijft hangen. Ook als het scherm weer stil wordt.

Het lukt me om Rex weg te leggen. Maar het voelt niet als een bewuste keuze. Meer alsof ik mezelf dwing. Anders blijf ik hangen. In die stroom van gedachten. Zonder einde.

Even later zit ik aan het ontbijt. Stil. Voor me uit te kijken. Alles om me heen gaat door. Zoals altijd. Ik ben niet eens stiller dan normaal. Maar toch voelt het anders. Alsof het zichtbaar is.

Ik merk het aan de blikken. Niemand zegt iets. Maar het zit erin. Mijn stiefvader kijkt net iets langer. Voordat hij vertrekt. Saar zit tegenover me. Altijd netjes. Mijn gedachten waren daar eerder nog. Een stuk minder netjes. Mijn moeder wil iets zeggen. Dat zie je. Maar ze slikt het in. Alsof ze twijfelt of dit het moment is.

Ik zeg niets. Pak mijn spullen. Ga naar college. De dag verloopt zoals altijd. Dezelfde lessen. Dezelfde gezichten. Dezelfde gesprekken. Ze glijden langs me heen. Alsof ik er wel ben. Maar niet echt. Namen van de lijst. Genoeg.

Die avond sta ik in de supermarkt. Op mijn plek. Dezelfde taken. Alles gaat automatisch. Juist daardoor valt het op. Olga, de schoonmaakster is er niet. Terwijl er eerder nog over werd gesproken. En Rex laat ook niets van zich horen. De hele dag niet. Het geeft rust. Maar ook leegte. Iets wat ik niet goed kan plaatsen.

Misschien bestaat Rex niet eens. Misschien heb ik er zelf meer van gemaakt. Terwijl dit wel echt is. Mijn leven. Druk. Vol routines. Dat stopt niet. Hoe graag ik dat soms ook wil.

Alles voelt hetzelfde. Dezelfde route naar huis. Dezelfde mensen. Dezelfde patronen. Alsof er niets veranderd is.

Maar dat klopt niet.

Onder de oppervlakte is iets verschoven. En dat krijg ik niet zomaar terug.

Zodra er rust is, dwalen mijn gedachten terug. Naar Mary. Naar hoe ze daar zat. Naar hoe ik zonder aarzelen voor haar ging staan. En hoe de rest vanzelf ging. Alsof er weinig nodig was. Eén stap. En alles kwam in beweging.

Juist dat maakt het verwarrend. Op dat moment leek het simpel. Nu voelt het anders. Alsof er meer achter zat. Alsof Rex er toch bij was. Niet letterlijk. Maar via wat hij zei. En wat uiteindelijk klopte.

Mijn moeder appt die middag. Of me iets is opgevallen aan Mary. Mijn eerste antwoord is duidelijk: ja. Maar ik weet meteen dat ze iets anders bedoelt. Iets onschuldigs. Iets wat niets te maken heeft met wat er echt gebeurde.

Ze heeft het over het opruimen. Dat het minder was dan normaal. Ik speel mee. Doe alsof ik niets heb gezien. Maar vanbinnen voel ik het al. Dit krijgt een gevolg. Dat laat zich niet wegdrukken.

Voor het eerst komt er schuld. Niet sterk. Maar aanwezig. Op de achtergrond. Terwijl ik gewoon doorga.

Vrijdag komt Mary weer schoonmaken. Ik ben thuis. Ik moet haar weer zien. Alleen die gedachte is al genoeg. De spanning zit er meteen.

Heeft zij eraan gedacht? Of was het voor haar niets? Iets wat ze net zo makkelijk loslaat als dat het gebeurde? Heeft ze spijt? Of heeft ze er met iemand over gepraat?

De vragen blijven. Geen antwoord. Ze blijven terugkomen. En langzaam verandert het. Minder opwinding. Meer onzekerheid. Meer angst voor wat nog kan komen.

De euforie is weg. Wat overblijft is nuchterheid. Harder dan verwacht. Het leven gaat gewoon door. Alles lijkt hetzelfde.

Geen enkele meid die anders naar me kijkt. Geen signalen. Niets dat verandert.

En juist dat verschil knaagt. Wat ik heb meegemaakt. En wat er nu is.

En daardoor ga ik terug. Naar Rex.

Want hoe je het ook draait… hij zorgde ervoor dat er iets gebeurde. Dat iemand me zag. Op een manier die ik alleen kende uit mijn hoofd.

En dat blijft hangen. Ook al voelt het niet goed.

Vrijdag zit het er al vroeg in, niet scherp maar constant, een lage spanning die blijft hangen terwijl ik me op andere dingen probeer te richten.

Rex laat niets horen, dat verrast me en het wringt, omdat ik gewend ben geraakt aan zijn aanwezigheid—aan hoe hij overal tussen zit.

In mijn hoofd draait zijn methode door, steeds weer, kort en herhaald, zonder pauze.

Overdag kom ik ze tegen, namen van de lijst, gezichten in het echt, en dan wordt het concreet.

Mijn lichaam reageert sneller dan mijn hoofd, ik rem, achteraf: goed, want het is niet zo simpel als hij doet voorkomen.

Op het moment zelf lijkt het dat wel, alsof er geen nasleep is, maar die is er wel.

Ik ben niet alleen thuis, mijn moeder is er.

In de keuken staat Mary al te werken, ze kijkt me niet aan, niet één keer.

Mijn moeder begint tegen haar te praten—Engels, hard en corrigerend, te direct—en Mary volgt het half, waardoor het ongemakkelijk wordt om naar te kijken.

Ik zeg niets, mijn lichaam staat erbij terwijl mijn hoofd zich terugtrekt.

Het schuurt, omdat ik weet wat er eerder is gebeurd.

Ik was degene die op haar afstapte, zonder nadenken, gedreven, en dat weegt nu zwaarder dan toen.

Later kijk ik naar haar wanneer ze het niet ziet.

Ze oogt anders, niet anders genoeg om het te benoemen maar wel genoeg om het te voelen.

Kleding net strakker, make-up iets zichtbaarder.

Mijn moeder mompelt iets over feesten, Mary reageert niet.

In mijn hoofd ontstaat een gedachte die ik niet hardop wil maken—dat het voor mij is—en ik weet dat dat zwak staat, maar laat hem toch toe.

Mijn lichaam wordt onrustig terwijl mijn hoofd verklaringen zoekt.

Wat zou Rex zeggen? Waarschijnlijk hetzelfde.

Plaats maakt niet uit, tijd ook niet, hij zoekt altijd een opening, terwijl die er in werkelijkheid niet voelt.

Mijn moeder blijft in de buurt en let op alles, de ruimte wordt smaller.

Ik blijf op de achtergrond terwijl Mary me consequent ontwijkt, geen blik, geen woord, alsof er niets is gebeurd.

Op papier klopt dat, in mijn hoofd niet.

Het voelt als afwijzing, één blik had genoeg geweest, maar die komt niet.

De euforie zakt weg.

Dan komt het binnen, hoe snel het kantelt.

Ik zoek Rex weer op, niet gepland maar wel logisch, omdat ik grip wil.

Mijn hoofd kent de risico’s, mijn lichaam duwt door.

Rex maakt het eenvoudig, of laat het zo lijken.

‘Logisch,’ zegt hij. ‘Ze verwerkt het nog. Jij moet weer beginnen, dat deed je al.’

Hij pauzeert niet.

‘Je had me eerder moeten appen, kans gemist.’

Direct, geen ruimte ertussen.

‘Laat gaan. Who’s next?’

Hij schuift de drie opties naar voren, mijn aandacht verschuift en Mary verdwijnt naar de achtergrond, bij hem gaat dat moeiteloos.

Die avond zit ik op mijn kamer, stilte.

Mijn hoofd schiet alle kanten op terwijl mijn lichaam op één lijn blijft.

Er ligt een weekend voor me met veel mogelijke momenten, misschien, waarschijnlijk niet.

De drie namen zie ik pas volgende week, waardoor het concreter wordt.

Ik kijk langer naar de foto’s en zoek naar bevestiging, dat het kan, dat het weer kan.

Mijn hoofd bouwt een patroon, mijn lichaam gelooft het al.

Er blijft weerstand, klein, niet sterk genoeg.

Rex twijfelt niet, hij spreekt alsof alles al vastligt.

Dat stoort, omdat hij soms gelijk krijgt zonder dat dat kan.

Ik wil geloven dat hij gokt, dat ik nog stuur.

Het versnelt, zonder duidelijke overgang.

Gebeurtenissen volgen elkaar op en er is weinig ruimte om stil te staan.

Wat blijft hangen is simpel: het werkte, niet één keer, gewoon—het werkte.

De rest vervaagt.

Mijn hoofd bewaart alleen wat nodig is om door te gaan, wat het makkelijker maakt en tegelijk gevaarlijker.

Wat moet ik doen blijft terugkomen, maar de echte vraag is wie.

Daar draait het om, daar duwt Rex op.

Ik weet het.

Ik moet het uitvoeren.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!